"Het is de grootste tragiek van het volwassen worden: we geloven niet langer in sprookjes."
"Sneeuwwitje had haren zo zwart als ebbenhout, lippen zo rood als bloed
en geen ogen of neus, toen ze door de regels op de bladzijde heen naar me omkeek en begon te fluisteren."
- Het Laatste Verhaal Van Jamie Gunn, door Thomas Olde Heuvelt
Review in Nederlands + Engels!
(NL)
#dontreadthelastpage
Ja, dat heb ik dus wel gedaan. En vrees ik nu voor mijn leven? Misschien een beetje...
Het Laatste Verhaal van Jamie Gunn is geen klassiek horrorverhaal, maar een beklemmende biecht. Thomas Olde Heuvelt neemt de lezer mee in het leven van Jamie Gunn, een jongen die vanaf zijn jeugd wordt achtervolgd door iets wat niet benoemd wil worden, en misschien ook niet benoemd kan worden. Wat begint als een ogenschijnlijk persoonlijk relaas, groeit langzaam uit tot een huiveringwekkende confrontatie met schuld, angst en de dunne grens tussen verbeelding en werkelijkheid.
Dit verhaal voelt uitzonderlijk intiem. Alsof Olde Heuvelt niet alleen Jamie’s stem leent, maar zich ook kwetsbaar opstelt tegenover de lezer. Die intimiteit schept een bijzondere band tussen auteur en lezer, een leeservaring die ik nog niet eerder heb gehad bij zijn andere werken. Je leest niet zomaar een verhaal; je wordt medeplichtig gemaakt, bijna vertrouweling.
De griezel zit hier niet in grote, spectaculaire horror, maar in het sluimerende ongemak dat zich pagina na pagina vastzet onder je huid. Extra lof gaat naar de subtiele — maar voor mij onweerstaanbare — Sneeuwwitje-referentie. Als liefhebber van dat sprookje voelde dit als een duister knipoogje dat perfect past binnen de thematiek van onschuld, vergiftiging en ontwaken.
Toch had ik moeite met de taalkeuze. De hevige spreektaal en het overvloedige gebruik van Engelse woorden halen me soms uit het verhaal. Hoewel ik begrijp dat de Amerikaanse setting, en misschien ook de emotionele afstand tussen auteur en hoofdpersonage, deze keuze verklaart, zorgen de typisch Nederlandse woorden die er tussendoor glippen voor een wat verwarrende leeservaring. Die taalmix doet af en toe afbreuk aan de echtheid.
Dat neemt niet weg dat dit een huiveringwekkend en gedurfd boek is, dat nog lang nazindert. Afgesloten met een prachtig, eerlijk nawoord van de auteur, blijft Het Laatste Verhaal van Jamie Gunn vooral hangen als een beklemmende, persoonlijke bekentenis, eentje die je niet zomaar loslaat.
(ENG)
#dontreadthelastpage
Yes, I did. And now I fear for my life? Maybe a little...
The Last Story by Jamie Gunn is not a classic horror story, but an oppressive confession. Thomas Olde Heuvelt takes the reader into the life of Jamie Gunn, a boy who has been haunted since childhood by something that cannot be named, and perhaps cannot be named. What begins as a seemingly personal account slowly grows into a chilling confrontation with guilt, fear and the thin line between imagination and reality.
This story feels exceptionally intimate. It is as if Olde Heuvelt not only lends Jamie his voice, but also makes himself vulnerable to the reader. That intimacy creates a special bond between author and reader, a reading experience I have not had before with his other works. You are not just reading a story; you are made an accomplice, almost a confidant.
The horror here is not found in grand, spectacular horror, but in the lingering discomfort that gets under your skin page after page. Extra praise goes to the subtle — but for me irresistible — Snow White reference. As a lover of that fairy tale, this felt like a dark nod that fits perfectly within the theme of innocence, poisoning and awakening.
Still, I struggled with the choice of language. The intense colloquial language and abundant use of English words sometimes took me out of the story. Although I understand that the American setting, and perhaps also the emotional distance between the author and the main character, explains this choice, the typically Dutch words that slip in between make for a somewhat confusing reading experience. This mix of languages occasionally detracts from the authenticity.
Nevertheless, this is a chilling and daring book that lingers in the mind long after reading. Concluding with a beautiful, honest afterword by the author, The Last Story of Jamie Gunn remains above all an oppressive, personal confession, one that does not easily let you go.