Lijek protiv melanholije

by Slađana Nina Perković

Kada je zatekne majčina poruka o kupovini porodičnog grobnog mjesta, Marina – duhovita autsajderka koja već godinama živi u Parizu – mora da se suoči s prošlošću i djetinjstvom provedenim u ratnoj Bosni i Hercegovini.

150 pages, Unknown Binding

Published January 1, 2025

About the author

Sladjana Nina Perkovic (1981) is a Franco-Bosnian journalist and a fiction writer. After finishing her studies in Political Sciences at the University of Paris 1 Panthéon-Sorbonne, she mainly worked as a news correspondent for media outlets in ex-Yugoslavia. Her work has also been featured in many European news outlets. Today, Sladjana is mostly committed to her writing career. She has published a collection of short stories (Kuhanje) and the novel (U jarku). U jarku was listed for the 2021 NIN Award, the “Meša Selimović” Award and it was aworded as the EUPL 2022 special mention.

Reviews

[Aleksandra Fatic · Rating 4 out of 5]

Dajem 4⭐️ samo zbog ovog neočekivanog i uvrnutog kraja, inače bih glavnu junakinju ugazila koliko me nervirala i ona i miš, je*o te miš više! Više bih voljela da je otišla kući da vidi grobnicu i pala u nju, pa da napiše U jarku 2 (koja je btw meni lično neuporedivo bolja)!

[Bojan Gačić]

Čovek je jedno porozno biće. Od čega god da smo sazdani život i vreme, kao savršeno usklađen tandem, rade protiv nas - čuknu nas svako malo, u naletima ljujaljaju, potapaju i spiraju sloj po sloj. Čovek sve podnosi stoički, takva mu je priroda, a onog momenta kada okolina krene da primećuje znakove upozorenja, unutrašnje stanje je već dobrano odmaklo u svojoj devastaciji.

Za brzu i iskrivljenu sliku stvarnosti treba pogledati nečije društvene mreže. Marina iz Bosne, živi u Parizu, xy arondismanu (broj je realno nebitan, a i ne znači nam ništa), u staroj predratnoj zgradi punoj "pravih" Francuza, ima dobar posao i dugu vezu. Po "fejsbuk" modelu, Marina je carica.

Da se zadržimo u priči i nakon zaklapanja laptopa, videli bismo da je Marina pobegla iz Bosne, živi tavoreći u gradu ljubavi, u vezi gde se vrhunac intime ogleda u zajedničkom plaćanju računa, u zgradi toliko tanke izolacije da suptilni kontakt mlaza urina sa stogodišnjom keramikom predstavlja glavnu simfoniju. Kada bi zidovi govorili, ponovili bi reči njene podsvesti: "Beži odavde!"

Ali Marina ne može da pobegne, pogotovo ne iz svoje glave. U državi u kojoj nema pravo glasa, iz države u kojoj to isto pravo više ne želi, Marina je, što bi se kolokvijlano reklo, "prsla" s' mozgom.

Kao i u prethodnom romanu Slađane Nine Perković, "U jarku", smrt sa svojim (nad)grobnim aspektom biva katalizator radnje.

Roman "Lijek protiv melanholije", kroz humor kojeg je, kako stranice odmiču, sve manje dok depresija galopira i proždire sve više, daje sliku jedne žene na tromeđi života. Između majke, pokojnog oca i formalno živog dečka, sadašnjost i prošlost se seku u bravuri sećanja koja jednako zbunjuju i bole kao i prvog dana.

"Manje je više" ovde je glavno pravilo igre, a gospođa Perković ga poštuje dosledno. Stilski svedeno, bez jezičkih vratolomija, kroz niz pozorišnih sekvenci daje nam slike mnogo vrsta zatvora, ponajviše onog koji rezultira iz nemara neposredne okoline za pojedinca da bi se manifestovao kao nebriga o samom sebi.

I na kraju, kada mentalni i psihološki "hording" dovedu do potpunog nereda u glavi, šta onda? Nazad, na fabrička podešavanja, kao jedini izlaz ali bez "diznijevskih" zavaravanja. Svaki novi početak je uvek uz umanjen kapital, u nadi da će ovaj put biti dovoljno.

[Marija Milošević · Rating 4 out of 5]

*not all men, but somehow always a man*

[Marko K.]

Lepota književnosti je ta da glavni junak nekog romana može da vas izluđuje, ali da opet možete da razumete odakle sve to dolazi. Marina je jedna preiritantna i izuzetno živčana osoba. Ne glasa na izborima, jer “nema za koga”. Usere omiljenu majicu njenog partnera, ne kaže mu to, nego je baci. Mama je nazove da joj kaže da je kupila porodičnu grobnicu, ona je napadne. Vidi miša u stanu, ishisteriše i ode do komšinice da joj komšinica pomogne da se reši miša jer ona ne sme. Onda nazove deratizaciju da dođe po hitnom postupku, a kada joj oni taj dolazak po hitnom postupku i naplate, ni to joj ne odgovara. I to nije sve.

“Lijek protiv melanholije” Slađane Nine Perković bavi se životom Marine, devojke rođene u Bosni i Hercegovini koja trenutno živi u Parizu sa svojim partnerom Denisom u jednoj staroj zgradi. I naizgled, ovo je stvarno roman o iritantnim stvarima koje Marina radi, ali negde na sredini romana shvatite da nije to poenta - već da Marini stvarno nije dobro; da svet posmatra isključivo negativno, da joj sve smeta, i shvatate da Marina zapravo nije zadovoljna samom sobom, a ne stvarima i osobama oko nje. Ništa nelogično i ništa čudno, takvih je ljudi oko nas previše. Posmatrajući roman sa te strane, ovo je priča o ljudima koji ne mogu da pronađu, ne samo sebe, nego i pravac kojim bi voleli da njihov život ide. Jer Marina ne zna šta bi je usrećilo i šta bi je oraspoložilo, ona samo zna da ističe negativne stvari i da primećuje stvari koje je nerviraju.

Nema ovaj roman neki jako zanimljiv zaplet, ali ima jedan obrt na kraju romana koji baca potpuno novo svetlo na Marinu - i za mene prilično neočekivano. Što se tiče samog stila, mogu samo reći da mi je “Lijek protiv melanholije” stavio Slađanu Ninu Perković na spisak spisateljica čije i prethodne romane želim da pročitam, prvenstveno iz razloga što svi mnogo hvale njen roman “U jarku”, i za koji verujem da je bolji od ovoga. Ne kažem da mi se “Lijek protiv melanholije” nije svideo - jeste, ali vidim zašto neko ne bi smatrao ovaj roman njenim najboljim. Slađana piše jako pitko i na momente prilično duhovito, i upravo je i to razlog zašto sam ostao do samog kraja romana.

Da je neko drugi pisao o živčanoj Marini, i da mi nije pružio to što mi je Slađana Nina Perković pružila svojim pripovedanjem, verujem da bih ga ostavio po strani. Treba znati i pisati o iritantnim likovima tako da čitalac zaista želi da ostane do kraja sa njima.

Knjiga koja može da se pročita za dva popodneva. Zabavna, laka za čitanje, na momente jako duhovita, verujem da bi se mnogima mogla dopasti.

[Jasmina K · Rating 3 out of 5]

3.5⭐️
Čitam ovde komentare kako je glavna protagonistkinja Marina jako iritantan lik, a meni je ona baš “I dont give a fuck” lik koji je upao u lošu životnu fazu.
Nadam se da je sve probleme rešila posle prelaska pariske ulice.

[Staša]

If “Moja godina odmora i opuštanja” i “U vrtu ljudoždera” had a secret love child

[Vanja Šušnjar Čanković · Rating 3 out of 5]

Tjeskobna🐁

[Sladja · Rating 3 out of 5]

Марина је у депресији, а Денис је један обични сноб. Чудно је како се овако различити људи нађу, а поготово како трају. Видимо на крају да и не трају, али овај однос је токсичан и добро је да је све завршило само материјалном штетом.

[Marko Lapcevic · Rating 5 out of 5]

"Never give way to melancholy; resist it" This quote from the English writer Sidney Smith, who was writing in the late 18th and early 19th centuries, sounds surprisingly contemporary. Although the first quarter of the 21st century has already passed, the question remains the same: are we any more resistant to melancholy today? Readers of Slađana Nina Perković's latest novel "Cure against Melancholy" will easily agree that the answer is not simple.

At the center of the story is Marina, a Saraj who has been living in Paris for several years with her husband Denis. Her internal crisis begins almost imperceptibly - during a dinner with friends, when she doesn't like the prepared dishes. A seemingly trivial moment opens a rift through which unrest begins to seep. The situation is further deepened by the message of the mother from Sarajevo, who, along with the photo, informs her that she bought burial plots at a good price. From that moment on, a series of initially minor, but symbolically powerful events set Marina in a spiral of reexamining her own life.

Melancholy does not appear in the novel as a dramatic, sudden breakdown, but as a quiet, gradual sinking. The weight of the present in a city where he still does not feel fully accepted is intertwined with the burden of a past marked by war and loss. It is this combination of personal and collective history that gives the story something extra depth.

The novel is written in a clear and sharp style, it is relatively short and can be read in one breath. Although she deals with serious topics - identity, belonging, memory and transience - the author shapes them with subtle humor and irony. Thanks to this, the text avoids pathos and remains alive, even when it talks about anguish.

Following Marina, readers simultaneously laugh and question their own fears, hoping that she, and perhaps they themselves, will find their own cure for melancholy.

[Milena Jay · Rating 4 out of 5]

Pročitano za jedno popodne. Radnja teče, vuče da se ide dalje a to dalje kao da nas polako zbunjuje i uvlači u Marinin svet da zajedno budemo sluđeni.
Na pola priče sam shvatila da sam ovaj roman već čitala, jer junakinja nesumnjivo podseća na istu devojku u romanu ,,Jestiva žena" Margaret Atvud. Isti osećaj nesnađenosti, suludo (uzaludno) radno mesto, ista osoba koja ima problem sa (nekom) hranom, uštogljeni momak, neobjašnjivo ponašanje, perionice, lista je poduža.
Uprkos tome preporučujem da se ovaj roman a i Atvudova obavezno pročitaju :)

[Marijana · Rating 3 out of 5]

Jako iritantna glavna junakinja koja pušta da joj život isklizne kroz prste. U suštini opisana je depresija a ne melanholija.