Een teder en menselijk kortverhaal van Marieke De Maré, geschreven als boekengeschenk voor de onafhankelijke Confituur-boekhandels. Mooi hoe ze in zo'n kort tijdsbestek niet alleen twee personages ra(a)k(end) weet te schetsen, maar ook hun kleine, intieme denk- en leefwerelden met elkaar verbindt. Hartverwarmend, zeg maar, en dat kunnen we in donkere tijden wel gebruiken. Meer hoeft er over dit kleine pareltje niet gezegd.
Hoe doet ze het toch, Marieke De Maré. Je leest de eerste pagina en ze heeft je bij je hart. Ze sleurt je mee op zachte wijze met haar prachtige personages en je gelooft weer wat meer in de goedheid van de mens. Schoon, Marieke, schoon. En zó bijzonder en origineel. Gij zijt geen koekoek.
“Dit verhaal gaat over Idris, hoe hij een week leeft tijdens een hittegolf, af en toe naar de kerk wandelt, daar verkoeling zoekt, en terugkeert naar zijn kleine huis, met op de eerste verdieping een keukentje, living en slaapkamer, boven zijn antiquariaat — de kleine wereld van zes bij vier waar hij zo graag is.”
'Klopt. Het leven is één belazering. 'Belazering, bestaat dat woord?' 'Ik weet het niet', zegt Idris, 'maar ik heb het uitgesproken en jij hebt het begrepen, dus tussen ons bestaat het, denk ik?'
Prachtig kleinood, dit Confituurboekhandels-geschenkboek van de hand van Marieke De Maré. Zet me zeker aan om me nu eindelijk ook eens in die andere boeken van haar te gooien.
Fijne bijdrage van Mariek De Maré aan de reeks Confituur-boekhandelsgeschenken. Tof thema en goed uitgewerkt, maar haalt niet het niveau van haar verfijnde en heel erg mooie 'Ik ga naar de schapen'.
Marieke De Maré moet stoppen met schrijven. Telkens ik een boek van haar lees, noopt ze mij zonder het te beseffen tot het opgeven van mijn eigen literaire ambities. Want dat kan ik toch nooit. Het verhaal, de opbouw, de beheerste taal... Hopelijk schrijft Marieke De Maré dus nog veel boeken.
(Het is een halfbakken inleiding, ik weet het. Sorry.)
(Ik ben trouwens zo bang om Het glinstert te lezen. Twee fantastische vertellers samen. Wat als ik het niet goed vind 😬)
Maar bon. Koekoek, stelt de eerder cryptische blurb, is "een klein, ietwat absurd verhaal over behouden, bewaren, belazeren, veranderen, vernietigen, schoonheid, liefde en dood."
Ik las het boekje zaterdag in één ruk uit in de Limerick, volgepropt met croissant en citroencake en dirty chai latte. Daar zat ik dan, in het centrale gedeelte vlakbij de toog, plotsklaps heel erg geïnteresseerd naar de Leuchtturm notitieboekjes te kijken terwijl ik krampachtig mijn tranen probeerde binnen te houden.
Marieke De Maré: door "Ik ga naar de Schapen" en "Het Glinstert" werd ik fan. Haar uitgebeende schrijfstijl trekt ze ook hier door. Een eenvoudig kortverhaal van menselijke interactie (niet zo indrukwekkend als naar de schapen, maar een leuk hebbedingetje).
1212 Confituurboekhandel. Benieuwd naar deze De Maré. Wel voorbehoud, want ik zit opnieuw in een fase waarbij ik geniet van bloemrijke Nederlandstalige literatuur.
‘Ik moet je iets vertellen’. Het beste 1212 Confituurboekhandel-geschenkboekje. Zonder twijfel.