What do you think?
Rate this book
Bękarty Polski
Zemsta, która nie czekała na Norymbergę.
Powojenna Polska w cieniu chaosu i przemocy.
Kiedy w Europie ucichły działa, dla wielu ocalałych z Holocaustu wojna wcale się nie skończyła. Tadeusz Jasiński – jeden z tych, którzy przeżyli Zagładę – nie był zainteresowany ideologią ani polityką. Jego celem była zemsta na hitlerowcach. Dlatego wstąpił do gdańskiego Urzędu Bezpieczeństwa, pisząc w podaniu o motywach swojej decyzji: „Krew za krew”.
Nie był wyjątkiem. Młodzi Żydzi, którzy przeżyli piekło obozów, ruszyli tropem swoich oprawców. Nie czekali na procesy i wyroki sądów – wierzyli, że sprawiedliwość musi być natychmiastowa. I najlepiej, jeśli wymierzą ją sami. Ścigali esesmanów, kolaborantów i wojennych zbrodniarzy, traktując UB jako schronienie i magazyn z bronią.
Reportaż o zemście i sprawiedliwości.
Marek Łuszczyna w swojej książce odsłania zapomniany rozdział historii Polski – czas, gdy ofiary stawały się sędziami i katami. Pokazuje powojenną rzeczywistość pełną zbrodniczego chaosu i ponurych paradoksów, w której nikt nie mógł czuć się bezpiecznie: brutalnej rozprawy z podziemiem, masowe przesiedlenia ludności, walki z niedobitkami hitlerowskich oddziałów, ale też cierpienie ludności cywilnej i odkrywanie prawdy o przerażających zbrodniach, które popełniali na swoich sąsiadach zwykli ludzie.
Połączenie reportażu, pamiętnika i sensacyjno-kryminalnej narracji.
Ten fabularyzowany reportaż oparty został na materiałach archiwalnych IPN oraz na wstrząsających wspomnieniach Tuwii Friedmana, słynnego „łowcy nazistów”, który pod koniec 1945 roku ostatecznie wyjechał z Polski i został dyrektorem w wiedeńskim Żydowskim Centrum Dokumentacji Historycznej. W późniejszym okresie współpracował również z Szymonem Wiesenthalem i przyczynił się do ujęcia i osądzenia ponad dwustu zbrodniarzy wojennych.
Powojenna Polska w cieniu chaosu i przemocy.
Kiedy w Europie ucichły działa, dla wielu ocalałych z Holocaustu wojna wcale się nie skończyła. Tadeusz Jasiński – jeden z tych, którzy przeżyli Zagładę – nie był zainteresowany ideologią ani polityką. Jego celem była zemsta na hitlerowcach. Dlatego wstąpił do gdańskiego Urzędu Bezpieczeństwa, pisząc w podaniu o motywach swojej decyzji: „Krew za krew”.
Nie był wyjątkiem. Młodzi Żydzi, którzy przeżyli piekło obozów, ruszyli tropem swoich oprawców. Nie czekali na procesy i wyroki sądów – wierzyli, że sprawiedliwość musi być natychmiastowa. I najlepiej, jeśli wymierzą ją sami. Ścigali esesmanów, kolaborantów i wojennych zbrodniarzy, traktując UB jako schronienie i magazyn z bronią.
Reportaż o zemście i sprawiedliwości.
Marek Łuszczyna w swojej książce odsłania zapomniany rozdział historii Polski – czas, gdy ofiary stawały się sędziami i katami. Pokazuje powojenną rzeczywistość pełną zbrodniczego chaosu i ponurych paradoksów, w której nikt nie mógł czuć się bezpiecznie: brutalnej rozprawy z podziemiem, masowe przesiedlenia ludności, walki z niedobitkami hitlerowskich oddziałów, ale też cierpienie ludności cywilnej i odkrywanie prawdy o przerażających zbrodniach, które popełniali na swoich sąsiadach zwykli ludzie.
Połączenie reportażu, pamiętnika i sensacyjno-kryminalnej narracji.
Ten fabularyzowany reportaż oparty został na materiałach archiwalnych IPN oraz na wstrząsających wspomnieniach Tuwii Friedmana, słynnego „łowcy nazistów”, który pod koniec 1945 roku ostatecznie wyjechał z Polski i został dyrektorem w wiedeńskim Żydowskim Centrum Dokumentacji Historycznej. W późniejszym okresie współpracował również z Szymonem Wiesenthalem i przyczynił się do ujęcia i osądzenia ponad dwustu zbrodniarzy wojennych.
Hardcover
First published February 25, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
April 2, 2026
" [...] Ptaka wypuszczonego z klatki da się powtórnie złapać. Słowa wypuszczonego z ust - już nigdy. [...]"
Czy po wojnie ofiary powinny stać się katami swoich oprawców? Czy raczej powinni zapomnieć o tym, co przeżyli i żyć swoim nowym poranionym życiem? Na to pytania odpowie Tadeusz Jasiński, główny bohater książki "Bękarty Polski" autorstwa Marka Łuszczyna. Tadeusz Jasiński, tak naprawdę nazywał się Tuwii Friedman. Był żydowskim łowcą nazistów. Dzięki autorowi doskonale znamy jego uczucia i razem z nim przeżywamy jego pragnienie dorwania między innymi zbrodniarza wojennego Adolfa Eichmanna.
"Bękarty Polski" to mocna powieść oparta na prawdziwych historycznych faktach, między innymi na zasobach IPN-u i autobiografii Tuwii Friedmana. Bohaterowie tutaj występujący żyli naprawdę. Pałali zemstą do wszystkich, którzy mordowali, torturowali żydów podczas drugiej wojny światowej. Każdy, kto był winny, musiał ponieść odpowiednią karę - śmierć. Dzięki tej książce dowiecie się, co zrobił Tadeusz Jasiński, żeby dokonać zemsty na hitlerowcach.
Ta historia zmusza czytelnika, do głębokiej refleksji. Co byśmy zrobili, będąc na jego miejscu?
Mimo wszystko była, to dla mnie dość trudna lektura. Nie dałam rady przeczytać jej w ciągu jednego dnia. Może dlatego, że po wojnie panował moralny chaos, a autor doskonale to opisał. Nie bał się przedstawić nam strasznej prawdy. Krótko po wojnie wcale nie było tak kolorowo, jakby się mogło wydawać. Młodzi żydzi, którzy przetrwali, wierzyli w śmierć za śmierć. Dlatego tak mocno pałali chęcią mordu na wszystkich esesmanach, kolaborantach i volksdeutschach. Niestety nie czekali na procesy, które odbywały się w Norymberdze. Czy mordując drugiego człowieka, nie stali się tymi samymi potworami, co ich oprawcy?
Warto przeczytać tę książkę, żeby wiedzieć, jak wyglądała droga ocalałych żydów, do ścigania zbrodniarzy ich narodu.
Czy po wojnie ofiary powinny stać się katami swoich oprawców? Czy raczej powinni zapomnieć o tym, co przeżyli i żyć swoim nowym poranionym życiem? Na to pytania odpowie Tadeusz Jasiński, główny bohater książki "Bękarty Polski" autorstwa Marka Łuszczyna. Tadeusz Jasiński, tak naprawdę nazywał się Tuwii Friedman. Był żydowskim łowcą nazistów. Dzięki autorowi doskonale znamy jego uczucia i razem z nim przeżywamy jego pragnienie dorwania między innymi zbrodniarza wojennego Adolfa Eichmanna.
"Bękarty Polski" to mocna powieść oparta na prawdziwych historycznych faktach, między innymi na zasobach IPN-u i autobiografii Tuwii Friedmana. Bohaterowie tutaj występujący żyli naprawdę. Pałali zemstą do wszystkich, którzy mordowali, torturowali żydów podczas drugiej wojny światowej. Każdy, kto był winny, musiał ponieść odpowiednią karę - śmierć. Dzięki tej książce dowiecie się, co zrobił Tadeusz Jasiński, żeby dokonać zemsty na hitlerowcach.
Ta historia zmusza czytelnika, do głębokiej refleksji. Co byśmy zrobili, będąc na jego miejscu?
Mimo wszystko była, to dla mnie dość trudna lektura. Nie dałam rady przeczytać jej w ciągu jednego dnia. Może dlatego, że po wojnie panował moralny chaos, a autor doskonale to opisał. Nie bał się przedstawić nam strasznej prawdy. Krótko po wojnie wcale nie było tak kolorowo, jakby się mogło wydawać. Młodzi żydzi, którzy przetrwali, wierzyli w śmierć za śmierć. Dlatego tak mocno pałali chęcią mordu na wszystkich esesmanach, kolaborantach i volksdeutschach. Niestety nie czekali na procesy, które odbywały się w Norymberdze. Czy mordując drugiego człowieka, nie stali się tymi samymi potworami, co ich oprawcy?
Warto przeczytać tę książkę, żeby wiedzieć, jak wyglądała droga ocalałych żydów, do ścigania zbrodniarzy ich narodu.
April 9, 2026
Tematyka ciekawa, bardzo brutalna, wciągająca, tylko nie do końca wszystko się dopięło. Zebranie informacji z przeróżnych akt, dokumentów, wspomnień i stworzenie z tego fabularyzowanej opowieści to ciekawy pomysł, zwłaszcza podczas śledzenia losów ludności żydowskiej polującej na swoich wieloletnich prześladowców. Problem pojawia się w momencie wyboru, do czego historia w książce ma zmierzać i jak to robi. Tutaj autor wiedział, jakie postawił przed sobą zadanie, ale już niekoniecznie wiedział, jak się do niego zabrać.
Liczne przeskoki (to akurat zrozumiałe, najwidoczniej źródła nie mogły pokryć wszystkiego) jeszcze do zrozumienia, ale wymiany zdań między bohaterami w jednym, bardzo obszernym akapicie, oddzielone jedynie przecinkami? W tych momentach już naprawdę nie wiedziałem co czytam, kto o czym kogo informuje i kto w ogóle bierze udział w rozmowie i jest to chyba jedyna rzecz, której nie zrozumiem w tej książce.
Gdyby nie te całe zagmatwanie, skakanie po wątkach i niezrozumiałe dialogi byłoby naprawdę super, a tak - jest tylko dobrze. Tematyka bardzo ciekawa i wstrząsająca, a dla osób zainteresowanych tematem wojny jak najbardziej godna polecenia.
Dziękuję pani Bognie Piechockiej oraz wydawnictwu Znak Literanova za egzemplarz książki.
Liczne przeskoki (to akurat zrozumiałe, najwidoczniej źródła nie mogły pokryć wszystkiego) jeszcze do zrozumienia, ale wymiany zdań między bohaterami w jednym, bardzo obszernym akapicie, oddzielone jedynie przecinkami? W tych momentach już naprawdę nie wiedziałem co czytam, kto o czym kogo informuje i kto w ogóle bierze udział w rozmowie i jest to chyba jedyna rzecz, której nie zrozumiem w tej książce.
Gdyby nie te całe zagmatwanie, skakanie po wątkach i niezrozumiałe dialogi byłoby naprawdę super, a tak - jest tylko dobrze. Tematyka bardzo ciekawa i wstrząsająca, a dla osób zainteresowanych tematem wojny jak najbardziej godna polecenia.
Dziękuję pani Bognie Piechockiej oraz wydawnictwu Znak Literanova za egzemplarz książki.
April 18, 2026
BĘKARTY POLSKI
@marekłuszczyna
@znak_literanova
Są książki, które się czyta.
I są takie, które zostają w głowie na długo.
BĘKARTY POLSKI to właśnie ta druga kategoria.
To nie jest łatwa historia.
Nie ma tu prostego podziału na dobro i zło.
Bo co, jeśli ofiary same zaczynają wymierzać sprawiedliwość?
Po wojnie wielu ludzi chciało po prostu żyć dalej. Ale nie wszyscy potrafili zapomnieć.
Tadeusz Jasiński i inni ocaleni z Holocaustu nie czekali na sądy. Nie wierzyli w procesy.
Wierzyli w jedno: krew za krew.
I tu zaczyna się coś, co naprawdę daje do myślenia.
Bo czy można ich oceniać?
Czy zemsta to jeszcze sprawiedliwość… czy już coś zupełnie innego?
Ta książka jest mocna, momentami niewygodna, ale bardzo potrzebna. Pokazuje historię, o której rzadko się mówi bez upiększania.
Czyta się szybko, ale nie da się jej „odłożyć i zapomnieć”.
Zostawia z pytaniami, na które nie ma prostych odpowiedzi.
Czytajcie.
Polecam.
Ewelina.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews