Sol Cortés decide darlle un xiro radical á súa vida. Deixa a cidade onde vive e o seu traballo como padronista en Inditex para regresar á súa vila natal, despois de moitos anos, e abrir unha libraría. Aos poucos días aparece brutalmente asasinado Xan Sequeiro, un veterinario introvertido e cun don especial para curar animais. A trama céntrase na investigación paralela deste crime que realiza Sol e durante as súas pescudas xorden unha morea de personaxes peculiares e sorprendentes que amosan, unhas veces con humor e outras con gravidade, temas da sociedade actual que invitan á reflexión. Ao longo da historia visibilízanse colectivos minoritarios que reivindican o valor da diferenza e rachan cos prexuízos. «Detective Ferruchi» tamén lles dá voz a todas esas mulleres que desde os anos oitenta axudaron a levantar un imperio téxtil internacional grazas ao seu traballo nas cooperativas. Un traballo duro pero que para moitas significou a súa independencia económica. «Detective Ferruchi», de Marta Villar, é unha novela coral e divertida contada cun ton irónico e eficaz que consegue manter a intriga ata o final.
Levo xa uns anos lendo o premio anual Xerais e hai tempo que non me decepciona, e este non foi a excepción, aínda que me deixou un pouco así-asá.
Temos unha versión galega dun xénero de moda, o “Cozy Crime” ou ese tipo de novela de thriller e misterio, con asasinatos, pero poucos e con personaxes “suaves” e tramas amigables.
Todo isto levado á idiosincrasia galega, a un medio rural, pero non tanto, porque o rural xa non é o que era, e tamén Carba... digo Umeiro, o pobo "imaxinario" da novela, moi representativo de Galicia: metade cidade metade pueblo. Moi urbano e moderno pero co campo a 5 minutos andando.
É dicir, temos un Cozy crime con grelos, poderiamos dicir.
Hai unha trama do misterioso asasinato do veterinario, a quen ninguén quería facer dano e temos unha moza que volve á cidade despois de 25 anos para montar unha librería e as circunstancias lévana a investigar a morte , mentras se reencontra co seu pasado, co poli do pueblo , que está bó pero é un pouco pailán, mais o amor sempre xurde, vamos o típico argumento de Cozycrime... E moi ben. O libro é un pracer de ler e está moi ben escrito. O pero? Ben, creo que tenta cubrir tantos temas que se volve demasiado borroso. A suposta trama principal do asasinato e da investigación queda nun segundo ou mesmo nun terceiro plano, mentres que o groso do libro é un bombardeo de ideas sobre a industria da moda, o traballo escravo, os pros e contras dunha gran multinacional que configuró (ou desfiguró ) a Galicia nos últimos 30 anos, fálase tamén do cambio climático, da discriminación dos xitanos, das mulleres, da violencia doméstica, da sanidade pública, do acoso, das dificultades da vida no rural, da deshumanización da sociedade... e máis cousas que teño esquecidas. É dicir, fala de tantas cousas que o final che aturulla... Todas son ideas estupendas, e estou de acordo co punto de vista da autora, pero creo que poderían estar escritas en polo menos 3 libros! Poderías facer unha serie ca detective Ferruchi na que cada libro aborde un dos temas que este trata e acabarías con varios volumes.
Gustoume a detective Ferruchi, esta atractiva señora Fletcher cunha vida que, meu Deus, pasou por todo, miña pobre.
E dos personaxes secundarios, o que máis me interesou era Cantoná e a alcaldesa, dous personajazos dos que quero saber mais. Ah, e o sentido do humor... Creo que a broma que máis me gustou foi a que se repite ao longo do libro cos kiwis jajaja E que eu tamén teño kiwis... queres kiwis?
Buf, e que tiña moito potencial pero é a definición de quen moito abarca pouco apreta.
O libro está dividido en dúas temáticas, a parte detectivesca e a parte de novela costumbrista. Empezando pola que da título ao libro, resultou ser bastante decepcionante. Non arranca hasta máis da mitad do libro, resólvese en 20 páginas sin ter tido precisamente pequenas pistas antes (co que parece que saca todo da manta) e toda a información que recolliu a prota falando cos veciños queda en nada.
Pola parte costumbrista, está moi ben escrita e os diálogos e o captar o falar da xente é moi realista. Porén, nótase que quere falar de toooooooooodos os temas actuales (confección, cambio climático, drogas, etc) e meteos con calzador. Ti non saludas a alguén e directamente tas tendo unha conversación sobre o pouco cuidados que están os montes. A pesar de que fala de temas necesarios da maneira en que penso que hai que falalos, creo que chega un punto no que se ve forzado.
Non sei, sinto que esta novela promete algo (se les a parte de atrás) que non arranca ata a metade, e que resulta bastante meh, por non ser unha novela detectivesca brillante. Ao mesmo tempo, se se centrase na vida de Sol tras volver a Umeiro, en como combate os prexuizos e como refai a sua vida, sinto que melloraría moitísimo. É que tal e o como é fui de lenta, como abandonaba a supuesta trama principal e como metía conversacións pouco realistas de temas actuais que non contribuían nin a caracterizar personaxes nin a avanzar na trama, o libro fui un choque pa o que esperaba.
De todas formas está moi ben escrito, capta moi ben a realidade galega e os personaxes principales como Sol, Amil, Vivita ou Acacio fan da lectura un pracer.
É moito máis ca unha novela de misterio. É todo un elenco de personaxes, de situacións e de temas cotiás tratados con moita sensibilidade e... lese só!
1'5/5⭐️ Rematei este libro (por fin) ou rematou el comigo (de aburrimento)? Como se nos presenta o contido e o que ao final é non teñen nada que ver, empeceino esperando unha investigación e esta ten un peso ínfimo. A narración e os diálogos fixéronseme tediosos e interminables, a xente non vai por aí soltando un monólogo de cousas aleatorias porque os saúdes. Non foi en absoluto para min, remateino porque quería saber o desenlace do crime.
Tiven dúbidas antes de comezar o libro xa que é a primeira novela que lin en galego, pero está escrito dunha forma moi sinxela e a súa lectura é bastante áxil.
Na novela preséntannos a Sol, unha moza que volve ó seu pobo despóis de 25 anos na cidade. Cando chega, aparece morto (máis ben, asasinado) un veterinario con moita sona na zona, Xan Sequeiro… e a nosa protagonista comeza a interrogar ós veciños desta zona rural despóis de que o irmán da víctima lle encargue a tarefa de atopar o culpable.
Ainda que a trama principal sexa a investigación do crime, na miña opinión a novela nin é negra nin é un cozy crime. Mentres Sol está a facer as súas pescudas, coñece a tantísimos personaxes secundarios que lle falan de temas tan variados (o mesmo che contan as costumes de traballo das costureiras que che fan unha disertación do estrés dos xornalistas) e que ás veces non veñen ao conto e pérdese de vista a trama principal.
Segundo eu, a autora abusa dos diálogos (que non lles da mais profundidade aos personaxes realmente) e logo de casi 500 páxinas, é inxustificable que o asasinato se resolva ás présas.
Máis ca un thriller ou un cozy crime, esta é unha novela costumbrista que non me terminou de convencer. O misterio de asasinato non ten importancia ata apenas as últimas páxinas, a historia céntrase máis en ir saltando arredor dunha serie de temas máis ou menos actuáis, comentalos e logo pasar a outra cousa. Máis ca unha novela, parece un intento de facer un libro de ensaios, mesturados con un chisco de historia e un par de toques "progres".
Atrapa de principio a fin. Mentres transcorre a trama principal aparecen moitas tramas paralelas que fan que queiramos saber máis do que pasa en Umeiro. Divertidísimo e entretidísimo
Con este libro siento que he descubierto un género nuevo para mí: el noir rural.
Lo digo porque me ha sorprendido la cercanía con la que retrata la vida en los pueblos. Para quienes tenemos pueblo o vivimos en uno, esta historia conecta enseguida con ese día a día tan reconocible: todos se conocen, coinciden en los pocos bares que hay, se está pendiente de la vida de los demás, se comenta todo… En definitiva, esa dinámica tan propia de lo rural está bien transmitida.
También me gustaría destacar la profundidad con la que están construidos los personajes. Acabas conociendo prácticamente a todo el pueblo, y no de forma superficial. Esto me ha generado sentimientos encontrados, porque yo esperaba encontrar principalmente una investigación con humor y, en cambio, me he encontrado una gran dosis de lo que supone la vida rural y de las historias personales de cada uno.
Eso hace que la investigación quede en un tercer o cuarto plano y termine resolviéndose de forma bastante rápida al final. La historia se centra mucho más en Sol, Vivita, Amil, el abuelo Acacio, Cantoná, Julio o Javi. Son muchos personajes con sus propias tramas, lo que hace que a veces se pierda el foco sobre quién, en teoría, debería ser el eje principal: Javi, el veterinario del pueblo asesinado.
También me habría gustado algo más de desarrollo, o una motivación distinta, en el momento en que le piden a Sol que investigue el crimen, porque la razón que se da me ha parecido algo floja teniendo en cuenta la gravedad de un asesinato.
El humor, en mi caso, lo he encontrado sobre todo en las interacciones entre Amil y su abuelo Acacio, que para mí se lleva gran parte del protagonismo gracias a sus reflexiones y consejos. Sí, hablo de su obsesión por comer kiwis. Porque como dice el abuelo: “El cuerpo no está bien cuando no hace de vientre. Si no la echas fuera, es mierda que te queda ahí acumulada y vas con ella a todas partes.”
La novela también deja buenas reflexiones y alguna crítica social bien integrada. Pero para disfrutarla plenamente creo que hay que tener claro algo: ante todo, esto es noir rural.
Un buen “cozy crime”, por lo que he mirado ambientado en Carballo. Lo he disfrutado mucho. Toca muchos temas sociales y les coges mucho cariño a los personajes.
Esa portada, ese título, Premio Xerais 2024... Esta novela levaba un: Yoli, esta novela é para ti. Todo comeza co veterario roxo morto. Claramente foi un asasinato pola violencia e, ademáis, matárono cun "gato". Curioso, verdade? Pois para saber máis non vos queda outra que adentrarvos nas páxinas desta historia. Ao mesmo tempo Sol Cortés volve a Umeiro, tras moitos anos fóra. Monta unha librería e se xa na sua época nova era a comidilla do pobo, nesta ocasión non é menos. Nesta ecuación de circunstancias temos a outros personaxes como Agatha, Amil, Sonia, Vivita, Cantoná... E algún que outro máis. Inda que a historia comeza cun asasinato, ao longo das páxinas viviremos e coñeceremos as vidas dos protagonistas. Coñecer a Ferruchi vai ser un camiño chulo xa que neste pobo un non ten descanso. A historia a lin moi gustosamente e a disfrutei, sí, pero sabedes qué sensación teño? Que me quedei con ganas de saber máis de Ferruchi. Ata donde eu sei non temos máis entregas, pero non me importaría disfrutar de máis casos a verdade. Descubro a unha autora que sua forma de escribir me encantou. Son galega e galegofalante, pero leo máis en castelán. As veces meterme na miña lingua me custa un pouco, pero nesta ocasión non foi o caso. É un gustazo ler en galego e ler ambientación de aquí é o "máis mellor". Quedo con sabor agridulce. Explícome: unha historia que me gustou, paseino ben, tivo un pouco de todo, estiven con ese enganche de querer saber máis e máis, pero o meu "pero" é que me quedei con ganas de máis de Ferruchi e ata máis de Cantoná. Os que lestedes o libro saberedes. A conclusión: quero máis. Punto. Noraboa por ese premio, Marta.
Sempre hai que comezar polo bo e é innegable que Marta Villar ten bo oído para as expresións e o falar da xente. É un gusto ler un libro que reflicte tan ben a oralidade da nosa lingua.
Pero se hai que ir ao malo este libro é un quero e non podo e un quen moito abarca... son demasiados temas, son demasiadas persoas involucradas cada unha coa súa historiña, unha constante explicación do que sucede (non necesito ler que alguén está sorprendido cando lle din algo sorprendente), unha trama criminal deslavazada e que se resolve en poucas páxinas. A autora tiña moitos temas dos que falar e non soubo librarse deles, repartilos en outras novelas, decidiu que ían ir todos xuntos neste e crear unha novela de máis de catrocentas páxinas cunha historia que en cento cincuenta tería pechado.
Non é que sexa unha novela mala, é que unha novela excesiva na súa lonxitude e no que quere abarcar.
Historia de un asesinato que ocurre en la primera página pero no se resuelve hasta casi la última, pero no porque sigamos al detective, si no porque hay tantos personajes y tantos temas metidos en la historia, que el asesinato queda en un segundo plano.
Hay demasiados personajes e historias secundarias que no aportan nada... , pero ese es uno de muchos.
3.5 Esta novela foi a gañadora en 2024 do Premio Xerais de novela e xa a tedes dispoñible en castelán grazas a Edicións Maeva.
Viaxamos ata Umeiro, unha tranquila vila á que regresa Sol Cortés tras deixar a cidade. Aos poucos días aparece asesinado o veterinario Xan Sequeiro e ela acabará involucrada nunha investigación paralela.
A nivel narrativo é un libro ben contado, con bastante ritmo e que te sumerxe de pleno na vida cotiá da vila. É unha novela de misterio pero que eu encadraría no famoso "cozy crime" , ainda que mais ben sería "Rural crime".
As personaxes están moi ben definidas ,forman un núcleo compacto e manteñen interesantes diálogos. Por suposto, teño os meus preferidos ( Acacio, Vivita, Cantoná) pero coido que todos en xeral están moi ben.
A ambientación é salientable. Parece que podemos pasear polas rúas de Umeiro, tomar un café servido por Fran, comprarlle un libro a Agatha ou que Xulio nos arregle o móvil. A vila é escenario e personaxe.
É unha novela coral na que o misterio é o de menos,destaca máis polos distintos temas sobre os que vais reflexionando o longo do libro: desde a xenofobia, o cambio climático, a menopausia e a sanidade pública ata a violencia doméstica ou o papel que tivo certa industria da moda en Galicia. Moitos temas a tratar que poden resultar excesivos pero sempre interesantes.
Se buscas un libro de detectives áxil, con acción e xiros inesperados non é a mellor opción pero se queres algo máis profundo , con toques de humor e algo de investigación , non o dubides .
Como novela de detectives vai máis na liña da intuición amateur de Jessica Fletcher ca da profesionalidade científica de CSI, aínda que a autora cite esa dobre inspiración. Con todo, a trama policíaca parece máis ben unha escusa apenas desenvolvida para falar dun lugar bastante idealizado no que predominan os valores positivos: veciños amables e xenerosos, homes sensibles e tenros, confianza inxenua por parte de case todos. Ata os asasinos poden ser boa xente. No fondo, Umeiro é unha vila na que os traumas de cada quen vanse disolvendo no bo rollo dominante. Case dan ganas de localizalo no mapa e buscar casa alí.
El libro está bien escrito pero a mí no me enganchaba. Abarca demasiados temas , muchos como metidos con calzador a mi parecer. Al final era como que pasaban muchas cosas pero no pasaba ninguna relacionada con el crimen .
É unha novela negra pero que ademáis da trama principal toca moitos temas interesantes de actualidade. Encantoume. Se cadra a miña mellor lectura en galego até o momento.
A historia do asesinato é unha subtrama perdida entre o verdadeiro tema da novela: a opinión dos veciños de Umeiro. Presenta a un montón de personajes con opinións moi distintas, interesantes e cargadas de denuncia social. Con todo, este recurso durante 472 páxinas faise pesado e acaba convertendo os diálogos en artificiais e pouco creíbles. O asesinato resólvese demasiado rápido e ten moi pouco sentido. A historia engancha e os personajes tamén pero ojalá fose máis corta.
Libros para leer por el placer de leer - Abril 2026 (digital)
Estos son libros para disfrutar, libros que te arrancan una sonrisa, que enganchan, que entretienen y atrapan o que, incluso, te sacan de un bloqueo lector. Libros para celebrar el mes de los libros, ese en el que los días se alargan, sale el sol y nosotros disfrutamos las terrazas con una novela en las manos.
Me gusta abril. Empieza con la celebración del día del libro infantil y juvenil el día 2 y continúa con San Jordi y es el mes de los lectores por excelencia. Se preparan e inauguran las ferias del libro en diferentes ciudades, se multiplican las novedades, las reediciones y las ediciones especiales y proliferan los accesorios relacionados con la lectura.
Yo, que concedo a la palabra escrita un estatus muy alto en mi vida y me paso el día recomendando libros, no sólo a través de estas páginas, sino en todos los ámbitos de mi vida encuentro el punto álgido de mi actividad este mes, pero a veces tropiezo con gente a la que leer no le engancha, no le apasiona o que no ha encontrado esa novela que le haga disfrutar.
Para todos ellos y para los lectores que se encuentran bloqueados, he seleccionado tres novelas que me arrancaron una sonrisa, me hicieron disfrutar y me llenaron por dentro y que además comparten.
Creo que, después de más de un año de compartir estas páginas, es evidente que la novela negra es uno de mis géneros de cabecera, y si bien leo mucho y todo aquello que cae en mis manos, de Detective Ferruchi me gustó todo, no sólamente la trama y la investigación, sino el tono, el trasfondo social, los personajes y sus historias… en fin todo.
Y es que la historia de Sol Cortés, que abandona su carrera de patronista para reconvertirse en librera en su pueblo natal, es algo más que la historia de la investigación de la muerte del veterinario local, que fallece al poco de instalarse ella en el pueblo, porque es la historia de su infancia, de su familia, de sus raíces y de las mujeres que, en los años 80, se dedicaron a la costura en los talleres de Galicia.
A través de las pesquisas de Sol para descubrir al autor del crimen, Marta Villar nos lleva a conocer la vida rural en esta novela que ganó el Premio Xerais de Novela en 2024 y se publica ahora en castellano.[...] [...]Tres novelas que, además de haberme sacado una sonrisa mientras las leía y haberme hecho disfrutar, comparten el viaje al pasado de sus protagonistas, haciendo de lo vivido un aprendizaje, repasando sus lazos familiares, su legado y su bagaje vital hasta el momento presente.
Tres novelas que espero que os saquen una sonrisa, os saquen de un bloqueo lector y os acompañen en el mes de la página escrita.
Detective Ferruchi recibiu o XLI Premio Xerais de Novela.
✨️
Xan Sequeiro, un veterinario con moi boa man para os animais pero de carácter solitario, aparece brutalmente asasinado. Non se lle coñecen inimigos polo que resolver o caso vai ser moi difícil. O seu irmán foi compañeiro de aula de Sol Cortes, quen despois de vintecinco anos decide retornar a súa vila natal e comezar unha nova etapa profesional abrindo unha libraría. As circunstancias convértena en investigadora do crime.
✨️
Sen embargo, esta non e unha novela negra o policial o uso. O que aquí temos é unha novela coral na que a parte máis importante son os veciños e veciñas de Umeiro. Personaxes peculiares pero tamén moi próximas que nos amosan unhas veces con humor outras con máis seriedade temas como o dano que causan ser obxecto de prexuízos e rechazo, a violencia de xénero, o abandono do rural, o cambio climático ou como supuseron unha oportunidade para as mulleres obter independencia económica os talleres téxtiles nos anos oitenta, os que máis tarde convertéranse no actual imperio téxtil internacional.
✨️
Amósovos a que acaba de convertese na miña lectura en galego favorita deste ano. Que gusto foi ler este libro, marabilloso, no que me sentín tan ben e coma se fose parte do mesmo descubrindo as historias cotiás e as personaxes de Umeiro. Sole, Amil, Acacio, Vivita, Agatha, Cantoná e incluso a mesma alcaldesa fixéronme tan boa compaña e que pasase unhas boas tardes de lectura. Que mágoa dicir adeus cando rematei o libro.
✨️
E asegúrovos que mantén a intriga ata o mesmo final o cal encantoume ❤️
#detectiveferruchi es una novela negra de @martaivillar que utiliza el misterio para hablar de algo más.
Sol Cortés abandona la ciudad después de veinticinco años y regresa a Umeiro, su pueblo natal en el interior de Galicia, con el sueño de abrir una librería y reencontrarse con la calma. Será el brutal asesinato del veterinario lo que trastoque sus planes. Sol, sin ser detective, se ve arrastrada a una investigación paralela a la de la policía, que la obligará a adentrarse en las vidas, rencillas y secretos de unos vecinos tan extraordinarios como cotidianos.
El gran acierto es el retrato coral, Marta no sólo pinta personajes pintorescos, sinoo que los dota de una complejidad que hace que el lector oscile entre la ternura y la indignación. El vecino que habla un idioma distinto cada día, la mujer con el altar de Fraga, el cerdo que ejerce de perro guardián… todo parece disparatado, pero en realidad es una forma de mostrar cómo la gente construye coraza y rituales para sobrevivir en un entorno donde todos te vigilan.
A lo largo de la novela hay una gran denuncia social, aparecen temas como, el racismo hacia la comunidad gitana, la precariedad y el papel de la mujer en la industria textil, la transformación del mundo rural, la emigración y el paso del tiempo, las violencias cotidianas que no siempre se nombran. No es una denuncia frontal, pero tampoco es casual. Está ahí, como quien no quiere la cosa… pero queriendo.
El lenguaje es directo, limpio, sin artificios innecesarios. No busca impresionar, sino contar. Y eso juega a favor de la novela, porque permite que todo ese entramado de personajes y temas fluya sin volverse pesado. Su ritmo está bien sostenido y no responde al patrón de thriller acelerado. Hay pausas, hay observación, hay espacio para lo cotidiano… y para esos silencios que dicen más que los diálogos y también hay humor, mucho humor con esa retranca gallega.
💯Recomendada si disfrutas de la novela negra más pausada y reflexiva, de historias con muchos personajes y capas, con una crítica social muy sutil.
Parte de el @clubdelecturall acudimos a la presentación de la novela que hizo @edicionesmaeva un lujo escuchar a Marta ❤️❤️
“A trama céntrase na investigación paralela deste crime [o asasinato do veterinario Xan Sequeiro]”, di a sinopse da editorial. Mentira! A trama céntrase en calquera cousa agás na investigación do asasinato do veterinario, que por outra parte ben está morto: se non o matase quen o matou, tería que facelo outro, porque menudo tipo insoportable. Milagre que non o tivesen matado antes! Un transtornado ao que, non obstante, durante todo o libro se define como unha marabillosa persoa, toda sensibilidade, que non parece deste mundo… O que non é deste mundo é ter que aguantar as tralladas que se poñen na súa boca.
Volvendo ao asunto: a investigación ten un peso totalmente marxinal case durante toda a novela. Só pasada a metade do volume comeza a cobrar algo de relevancia, e só nos últimos capítulos se volve verdadeiramente central.
¿E que ocupa, entón, o resto das case 500 páxinas? Pois un desfile de personaxes e temas que pouco ou nada teñen que ver coa suposta investigación. Comeza cunha longa turra sobre o insufrible verán calorento (por mor do cambio climático, supostamente), continúa coas condicións laborais das mulleres nos talleres téxtiles, e remata co estrés vital dos xornalistas… ¡dun diario local, manda truco!
En beneficio do libro cómpre dicir que a autora fai un moi bo uso das expresións lingüísticas, e que as formas de falar dos múltiples personaxes están bastante logradas. Polo tanto, á marxe da historia —que pode gustar máis ou menos, segundo o que se busque nesta novela— o texto está, como mínimo, ben escrito. Iso si: tamén cheo de erratas, algunhas tan rechamantes como considerar que 25 anos son “medio século”… parece que xa non hai correctores que lean os libros antes de publicalos.
En resumo: unha novela costumista pasable, pero de misterio ten pouco. E, por riba, semella un recopilatorio de temas “progres” para lectorado militante. Máis ca suspense, ten vontade de crónica social.
Detective Ferruchi, de Marta Villar, es una novela que combina el género policial con el retrato de la vida cotidiana en un entorno rural. La historia arranca con el asesinato de un veterinario en el pequeño pueblo de Umeiro, un suceso violento que rompe la aparente tranquilidad del lugar y pone en marcha una investigación.
A pesar de estar etiquetada como cozy mystery, o rural noir, la novela se aleja en cierta medida de las convenciones más habituales del género. No es hasta aproximadamente la mitad del libro cuando la protagonista, Sol, comienza realmente con la investigación, lo que puede sorprender a quienes esperen una trama policial más inmediata.
Sin embargo, este ritmo más pausado responde a una clara intención narrativa. Antes de adentrarse en el misterio, la autora, Marta Villar, construye con detalle el universo de personajes que rodean a la protagonista. A través de recuerdos y vivencias del pasado que Sol recupera al regresar al pueblo, se va tejiendo una red de relaciones que da profundidad a la historia y permite comprender mejor el contexto en el que se desarrolla el crimen.
La autora consigue crear un entorno muy vivo, donde las relaciones entre los vecinos, los pequeños detalles cotidianos y las costumbres tienen tanto peso como la propia investigación. Esto hace que la novela tenga un ritmo diferente: no es un thriller rápido, sino una historia que se toma su tiempo para construir su mundo.
Además, la novela incorpora diversos temas sociales que enriquecen la trama. Cuestiones como el racismo, el consumo de drogas o la precariedad de las condiciones laborales en la industria textil aparecen integradas de forma natural en la vida del pueblo, aportando una dimensión más realista y compleja al relato.
En conjunto, este enfoque hace que la obra no se limite a ser una simple historia de misterio, sino que funcione también como un retrato social, donde los personajes y sus conflictos tienen tanto peso como la propia investigación.
Sol Cortés vuelve a su pueblo natal, del que no tiene muy buenos recuerdos pero necesita un cambio en su vida. Cambia su trabajo industrial por una librería en el centro de su pueblo, Umeiro. Allí volverá a encontrarse con las personas de su pasado y con otras nuevas que llenarán su vida de colores. Pero al mismo tiempo que Sol arriba al pueblo, es asesinado el mejor veterinario del pueblo. La policía lo está investigando, pero el hermano del difunto prefiere que lo investigue Sol, que cuando iban a clase juntos demostró tener unas buenas dotes de deducción. A mayores de esta situación, Sol está marcada por dos cosas, ser gitana y una cardiopatía genética que la hace vulnerable y temerosa en ciertas ocasiones. Lo mejor del libro sin duda es todos esos personajes que habitan Umeiro, llenando el pueblo de colores y matices.
La novela es genial. Con la excusa del asesinato, la autora nos introduce en el ambiente del pueblo y en los personajes más épicos. El tema investigación no empieza hasta que pasa la mitad del libro aproximadamente pero estas tan enfocada en las vidas de los personajes que a veces te olvidas del muerto. La autora tiene una forma encantadora de introducir temas sociales de gran importancia de una forma sencilla y cotidiana pero que al mismo tiempo es realista e impacta. La cercanía que se crea con los personajes hacen que la historia sea muy confortable y calentita, con la que además puedes echarte unas risas. No lo sé con seguridad, pero pinta que tendremos más libros de Ferruchi por como presenta a los personajes en esta novela y como termina este.
Primeiro libro do ano, ademais despois dun parón lector, e teño que dicir que en parte foi unha decepción. Partimos da base que o venden como un cozy crime nun ambiente rural galego, polo que para min xa tiña todos os ingredientes para que me gustase. Unha Agatha Raisin patria, digamos. Pois ben, o meu gozo nun pozo. Para empezar, paréceme incrible que teña que pasar máis da metade do libro para que se poñan a investigar en serio o asesinato do pobre veterinario. Segundo, hai moitísimas páxinas de recheo, conversas sen sentido, que ocupan páxinas e páxinas, nas que a autora moitas veces pretende facer denuncia social, cousa que me encanta, pero que me parecen forzadas e pouco realistas. Como a primeira conversa entre Sol e Amil, que xa che contan que no instituto tampouco tiveron moita relación máis alá dun conato de bico no patio do colexio, pero que de repente, tras 25 anos sen verse, botan horas falando coma se foran amiguisimos. O mesmo con outros personaxes, coma o irmán de Xan, que lle encarga a ela que investigue o asesinato do seu irmán. Só porque no instituto encontrou unha Game boy perdida! Que sentido ten eso? Todo para que o final Sol resolva o crime antes que a garda civil, porque están con Covid e por riba non termine con Amil, que era o que esperábamos todos. Resumindo, conversacións longuísimas sen sentido que non aportan nada a trama, moito recheo e un final abrupto. Non sei se é autoconclusivo ou o inicio dunha saga, pero creo que me vou pensar moito ler unha posible continuación.
This entire review has been hidden because of spoilers.
📕”Detective Ferruchi” de Marta Villar. Fui a la presentación del libro con algunas amigas del @ y, después de escuchar multitud de anécdotas por parte de la autora, me quedé un poco noqueada porque, no sabía muy bien con qué me iba a encontrar al abrir estas páginas.
📖He de decir que, no es una historia de detectives al uso, sino una novela de misterio con enfoque humano y social, donde el crimen es solo el punto de partida.
🖋️Durante la lectura, conocemos a una serie de personajes peculiares y entrañables que muestran, a veces con humor y otras con ironía, temas de la sociedad actual que invitan a la reflexión, destapan prejuicios sociales y ponen de relieve el valor de la diferencia.
📚La novela también da voz a todas esas mujeres que desde los años ochenta ayudaron a levantar un imperio textil internacional gracias a su trabajo en las cooperativas.
✨En resumen, es una novela, muy humana, cálida, coral y con mucha alma gallega, donde el crimen es la excusa perfecta para explorar la comunidad, la identidad femenina y la vida rural con humor y ternura.
💞Me ha encantado y he aprendido muchas cosas interesantes.🤗
🙌Se la recomiendo a los amantes del misterio y el cozy crime