What do you think?
Rate this book
Mała Zagłada
Mocna, jak najbardziej współczesna rozprawa z traumą drugiego pokolenia — naznaczonego strachem. Mała Zagłada Anny Janko to przejmująca książka o tym, że wojna nie umiera nigdy...
Sochy na Zamojszczyźnie, 1 czerwca 1943 roku. Wystarczyło parę godzin, by wieś przestała istnieć. Budynki zostały spalone. Mieszkańcy rozstrzelani. Pośród zgliszczy pozostał jeden dom, nieliczni dorośli i kilkoro dzieci.
Wśród nich — dziewięcioletnia Terenia Ferenc, matka Anny Janko. Dziewczynka widziała, jak Niemcy mordują jej rodzinę. Nieludzki obraz towarzyszył jej przez lata spędzone w domu dziecka, by nigdy nie dać o sobie zapomnieć...
"Miałam przez to wszystko jakby dwie matki. Pierwszą: dorosłą kobietę, za którą tęskniłam, gdy wychodziła do sklepu, której się bałam, gdy wpadała w gniew, z której byłam dumna, bo nikt nie miał ładniejszej pani za matkę na całym podwórku. I drugą mamę miałam: małą dziewczynkę, której na wojnie zginęli rodzice, wciąż przerażoną i samotną, która kiedyś cierpiała głód i musiała pracować u złej ciotki, takiej, co biła i kazała nosić wiadra z wodą pod górę. Dla niej pójście po wojnie do domu dziecka było, o paradoksie, największym szczęściem. To właśnie ta mama-dziewczynka nieraz kładła się na tapczanie w dzień i płakała nie wiadomo dlaczego." (fragment książki)
Mała Zagłada Anny Janko nie jest jeszcze jedną tragiczną opowieścią rodzinną wyciągniętą z lamusa II wojny światowej. To mocna, jak najbardziej współczesna rozprawa z traumą drugiego pokolenia — naznaczonego strachem. Brutalna, naturalistycznie opisana historia pacyfikacji polskiej wsi staje się w niej punktem wyjścia do przedstawienia etycznej i egzystencjalnej bezradności.
Mała Zagłada. Przejmująca książka o tym, że wojna nie umiera nigdy...
Sochy na Zamojszczyźnie, 1 czerwca 1943 roku. Wystarczyło parę godzin, by wieś przestała istnieć. Budynki zostały spalone. Mieszkańcy rozstrzelani. Pośród zgliszczy pozostał jeden dom, nieliczni dorośli i kilkoro dzieci.
Wśród nich — dziewięcioletnia Terenia Ferenc, matka Anny Janko. Dziewczynka widziała, jak Niemcy mordują jej rodzinę. Nieludzki obraz towarzyszył jej przez lata spędzone w domu dziecka, by nigdy nie dać o sobie zapomnieć...
"Miałam przez to wszystko jakby dwie matki. Pierwszą: dorosłą kobietę, za którą tęskniłam, gdy wychodziła do sklepu, której się bałam, gdy wpadała w gniew, z której byłam dumna, bo nikt nie miał ładniejszej pani za matkę na całym podwórku. I drugą mamę miałam: małą dziewczynkę, której na wojnie zginęli rodzice, wciąż przerażoną i samotną, która kiedyś cierpiała głód i musiała pracować u złej ciotki, takiej, co biła i kazała nosić wiadra z wodą pod górę. Dla niej pójście po wojnie do domu dziecka było, o paradoksie, największym szczęściem. To właśnie ta mama-dziewczynka nieraz kładła się na tapczanie w dzień i płakała nie wiadomo dlaczego." (fragment książki)
Mała Zagłada Anny Janko nie jest jeszcze jedną tragiczną opowieścią rodzinną wyciągniętą z lamusa II wojny światowej. To mocna, jak najbardziej współczesna rozprawa z traumą drugiego pokolenia — naznaczonego strachem. Brutalna, naturalistycznie opisana historia pacyfikacji polskiej wsi staje się w niej punktem wyjścia do przedstawienia etycznej i egzystencjalnej bezradności.
Mała Zagłada. Przejmująca książka o tym, że wojna nie umiera nigdy...
264 pages, Hardcover
First published January 14, 2015
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 31 reviews
February 10, 2022
Ta dziewczynka na okładce, ze stężałym smutkiem na twarzy i o starych oczach, to Terenia, mama autorki. Wraz z młodszym rodzeństwem ocalała ze spacyfikowanej przez hitlerowców w 1943 roku wsi Sochy.
A właściwie, jak napisała po latach w wierszu: ja, która nie ocalałam.
Książka o wojnie, tej i wszystkich innych, o wojennych traumach i o tym, jak przechodzą na kolejne pokolenia. Świetnie napisana, momentami to literacka uczta. Ale to najgorsze połączenie - tak pięknie napisane i o tak strasznych rzeczach. Serce mam ściśnięte na amen.
A właściwie, jak napisała po latach w wierszu: ja, która nie ocalałam.
Książka o wojnie, tej i wszystkich innych, o wojennych traumach i o tym, jak przechodzą na kolejne pokolenia. Świetnie napisana, momentami to literacka uczta. Ale to najgorsze połączenie - tak pięknie napisane i o tak strasznych rzeczach. Serce mam ściśnięte na amen.
June 26, 2018
Nie wrócę już do tej książki, nie wytrzymam ponownej lektury. Tak, jak nie mogłam wytrzymać pierwszej. Czytałam jedno zdanie i czułam fizyczny ból. Potem czytałam łapczywie kilkanaście stron, żeby to już mieć za sobą. Żeby przeczytać, odłożyć, jak zbyt mocno rozgrzany garnek. Zapomnieć, nie wracać, nie widzieć, nie słyszeć. Ale nie da się zapomnieć. Ta przytłaczająca świadomość ogromu zła na świecie mnie zabija. Rzygać mi się chce od tego. Od tych wszystkich wojen, masakr, morderstw, tortur. Brzydzi mnie to. Nie rozumiem, nie chcę rozumieć, nie próbuję nawet zrozumieć. Ani tłumaczyć. Żadnej wojny, ani jednej. Rzygać mi się chce, jak widzę ten pęd do wojny. Niemowlaków i małe dzieci w ubrankach moro, pikniki, qrwa, wojskowe, parady z wojskiem w roli głównej. Strzelnice. Bóg, honor, ojczyzna wytatuowane na klacie. Po co? W imię czego?
Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....
Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....
March 23, 2022
Ważna książka o traumie przekazywanej z pokolenia na pokolenie (choć czasami miałam wrażenie, że autorka w głębi duszy uważa, że Polacy mają monopol na traumy wojenne, i że polski antysemityzm nie istnieje)
August 19, 2016
"Robię teraz za ciebie różne rzeczy, mamo, żebyś ty nie musiała". Anna Janko przepracowuje wojenną traumę swojej matki, która przeżyła masakrę w Sochach (01.06.1943) w ramach pacyfikacji Zamojszczyzny. To praca tak zwanego "drugiego pokolenia", ponieważ - jak pisze autorka - "traumę się dziedziczy jakimś epigenetycznym trybem". Lektura bolesna i gorzka, nie tylko ze względu na przeszłość. Ta książka nas nie uspokoi, nie utuli. Janko pokazuje, że to się nie skończyło, mechanizm wojny i zbrodni jest nieustannie na chodzie. To nie tylko te wielkie ludobójstwa współczesności (Rwanda, Bośnia i Hercegowina), ale też zwierzobójstwo w ramach przemysłowej "produkcji" mięsa czy futer (autorka nie wprost nawiązuje do "Wiecznej Treblinki" Isaaca Bashevisa Singera). Ten mechanizm tkwi w dziewczynce mordującej drągiem kreta w lesie i tej drugiej, która nie potrafi się temu sprzeciwić (lub nie wie, że może). Dla mnie ta książka to także pytanie o rolę świadka. Czy dziś jesteśmy lepsi, mądrzejsi? Czy potrafimy się sprzeciwić? Co robimy, jak reagujemy, gdy dziś oglądamy małe i wielkie zbrodnie? Pytania aktualne w kontekście toczących się wojen, kryzysu humanitarnego nazywanego również kryzysem uchodźczym, ataków na Romów czy Syryjczyków w polskich miastach. Poza tym, książka doskonale napisana.
October 22, 2025
Siento que leer este libro fue un poco una puerta de entrada a la historia de mi propia familia. Me sorprendió lo cercanas que se sentían muchas descripciones. Lo identificada que me sentí con muchas partes.
Es una historia desgarradora. A pesar de eso, la autora logra que la narración sea hermosa.
A ratos la traducción se sintió un poco rara. Me pregunto qué tan distinto se leería este libro si hubiese sido traducido de otra forma, o por otra persona. Me pregunto si las partes que sentí raras vendrán de origen o de la traducción. Qué ganas de poder leerlo en polaco.
A pesar de las partes redactadas o traducidas raro, me gustó.
Lo único que me habría gustado que fuera un poco distinto es que hubiese ahondado un poco más en los efectos de crecer con una madre traumatizada de esa forma. El libro lo menciona, pero quizá de una forma un poco superficial. Creo que se enfoca más en los eventos en sí que traumatizaron a su madre. De todas formas, es un libro extremadamente personal, así que se siente raro decir que me habría gustado que hubiese sido de otra forma. Creo que también está bien tal y como está.
Es una historia desgarradora. A pesar de eso, la autora logra que la narración sea hermosa.
A ratos la traducción se sintió un poco rara. Me pregunto qué tan distinto se leería este libro si hubiese sido traducido de otra forma, o por otra persona. Me pregunto si las partes que sentí raras vendrán de origen o de la traducción. Qué ganas de poder leerlo en polaco.
A pesar de las partes redactadas o traducidas raro, me gustó.
Lo único que me habría gustado que fuera un poco distinto es que hubiese ahondado un poco más en los efectos de crecer con una madre traumatizada de esa forma. El libro lo menciona, pero quizá de una forma un poco superficial. Creo que se enfoca más en los eventos en sí que traumatizaron a su madre. De todas formas, es un libro extremadamente personal, así que se siente raro decir que me habría gustado que hubiese sido de otra forma. Creo que también está bien tal y como está.
January 8, 2021
It may have been after 11 a.m. when the planes flew away. And the silence fell. The few people who had survived were lying down. The children didn’t cry, the wounded didn’t groan, because the silence was stronger—so strong no one made a peep. At last they began to get up, carefully, because they were afraid what world would meet their eyes. First they looked into the sky—empty. Then they looked all around—and didn’t recognize what they saw. Because how could they recognize something from nothing? Because nothing was left, the valley was burned out, and the charred beams were still smoldering down below, amid the few chimneys that had remained standing.
Only then did a single wail, a single shout escape from the mouths of the survivors.
The problem, or the gift, depending how you look at it, with books and movies on the topic of Nazis, is that they want to show tragedy without traumatising the audience. And so they hide the details, they avoid mentioning many of the things that happened because they are “too much”.
And so we remain “the audience”. We cry in the expected parts, hate the expected evil and give out our bittersweet smiles. And we’ve seen so many of these movies, heard so much about the Germans of those years that eventually we stop reacting to it like it’s real. We don’t feel the killing deep in our bones; we don’t see the images of people being burnt alive hiding on our eyelids, ready for us when we close our eyes; we aren’t followed by their screams as we go about our day; we don’t feel the grief as ours.
And so everybody knows cruel acts, but few people know cruel acts. There’s a difference between knowing about it and feeling it inside of oneself, in the air and in the people surrounding us.
Anna Janko doesn’t cut corners. She doesn’t hide what happened, she just says it as it is. And it's a relief because finally somebody understands what the reality is like. Someone knows what cruelty means and writes it down for all to read, and experience, and see. We use the name of our species to mean compassion, giving and love, but what of the lesser traits? Why do we not use humane to mean hurting, pain or apathy if the average human does those things every day to other people and the other species on this planet? She writes about how the victims of one crime (Sochy, Pol Pot, etc.) are still the perpetrators of other crimes (slaughtering animals, selling daughters to brothels, etc.), and how the ones who hurt have also been hurt.
And in the end, where does the wheel stop? How do we forgive if it's a never-ending story? How do we do what is right when everything around us, our upbringing and our experiences have given us the wrong definition of what “right” even means?
This book really helped me to deal with my own trauma (unrelated to the main theme of the book), 5/5, highly recommend!
March 6, 2015
Książka,po której zanim użyję lekkomyślnie słowa "masakra", zastanowię się dwukrotnie...Książka, która wgniata w fotel, karmi wyobraźnię obrazami tak wstrząsającymi, że aż nieprawdopodobnymi...A jednak to o czym traktuje, wydarzyło się naprawdę. Nie trwało długo. "Kilka godzin i po życiu". Życiu rodziców, znajomych, sąsiadów, mieszkańców wsi Sochy. Pokazuje piekła jaśniejsze i ciemniejsze. Bo nie ma jednego piekła wojny..."W jednym piekle strzelają w głowę, darowując ci śmierć jako moment metafizyczny,(...) w innym wprasowują ci śmierć w żywe życie i godzinami wyjesz na granicy, a właściwie w otchłani swego ciała". Dlatego-choć trudno w to uwierzyć- można marzyć o śmierci przez zastrzelenie.
Książka o tym , że człowiek który doświadczył wojny, przeżył ją, tak naprawdę chodzi w jej cieniu do końca swoich dni. Gorąco polecam!
Książka o tym , że człowiek który doświadczył wojny, przeżył ją, tak naprawdę chodzi w jej cieniu do końca swoich dni. Gorąco polecam!
December 2, 2018
Rzadko stawiam maksymalne oceny, ale tej książce się należy - za styl, za narrację i język; za walkę z prawem, że jedna śmierć to tragedia, ale milion to już statystyka; za przypomnienie, że i ofiary, i kaci mają twarze i że nie można ich zapomnieć; za odwagę zmierzenia się ze swoją traumą i z traumą swojej matki.
Nie wrócę do tej książki - jest zbyt bolesna, zbyt przeraźliwa momentami, ale dobrze, że ją przeczytałam. Dobrze by było, żeby inną też ją przeczytali. Także ci na Zachodzie - żeby mieli świadomość, jak II wojna światowa wyglądała na naszych ziemiach i jak głębokie rany, ciągnące się przez pokolenia, zostawiła. I że wiele zbrodni nie zostało rozliczonych, mimo iż powinny.
Chapeau bas przed autorką.
Nie wrócę do tej książki - jest zbyt bolesna, zbyt przeraźliwa momentami, ale dobrze, że ją przeczytałam. Dobrze by było, żeby inną też ją przeczytali. Także ci na Zachodzie - żeby mieli świadomość, jak II wojna światowa wyglądała na naszych ziemiach i jak głębokie rany, ciągnące się przez pokolenia, zostawiła. I że wiele zbrodni nie zostało rozliczonych, mimo iż powinny.
Chapeau bas przed autorką.
June 8, 2020
An intense reflection on the atrocities of history and second-generation memory; both on how the children of survivors fulfill their duties of preserving and transmitting the knowledge of the past, and on the trauma they inherit and how it shapes them.
September 13, 2016
Brak nominacji do Nike w tym przypadku to niewyobrażalny skandal.
August 23, 2021
Pięknie napisana, porównania piękne i bardzo obrazowe. Historie przerażające i ważne, trzeba o nich pamiętać. Chociaż oczywiście czytanie nie należy do przyjemnych.
June 2, 2022
Bardzo poruszająca książka.
February 3, 2019
This book really irritated me. To such an extend that I’m at loss as to what to do with it. I don’t want it in my house, I don’t want to give it to anyone. Actually I feel like burning it. Why?
I don’t believe that it’s any use to blame Germans for what happened. They know.
I don’t think there is any use to deny Polish antisemitism. Many people don’t know what we, as the nation, were guilty of. The scale was different but it’s not fair and right to pretend it didn’t happen. That’s why the words ‘We forgive and ask for forgiveness’ are so powerful. Reading some words about them are quite disturbing. Of course not everyone will forgive, they shouldn’t be expected to, buy as the nation we have to move on and keep building a peaceful future with our neighbours.
I don’t believe that it’s any use to blame Germans for what happened. They know.
I don’t think there is any use to deny Polish antisemitism. Many people don’t know what we, as the nation, were guilty of. The scale was different but it’s not fair and right to pretend it didn’t happen. That’s why the words ‘We forgive and ask for forgiveness’ are so powerful. Reading some words about them are quite disturbing. Of course not everyone will forgive, they shouldn’t be expected to, buy as the nation we have to move on and keep building a peaceful future with our neighbours.
July 10, 2018
Zastanawiałam się czy dać 5 czy 4 gwiazdki. Jednak zostaje przy 4, bo choć książka w swej całości genialna to z niektórych stron wyzierała tak duża złość autorki na to, co się stało, jak to było, na świat dookoła, że nie mogłam jej przyjąć i strawić. Złość zrozumiała, ale dla mnie zbyt przygniatająca i lepiej by mi się szło przez tą książkę gdyby trochę odjąć tej emocji. Generalnie jednak: polecam, choć ciężko dźwiga się czytanie okropieństw jakie ludzie ludziom zgotowali to można odkryć nowe zakamarki ludzkiego odczuwania i choć trochę zrozumieć czym jest trauma, która przechodzi z pokolenia na pokolenie. A pewnie wielu z nas, choć może nie w takim wymiarze, jakąś traumę w sobie niesie.
February 28, 2015
Wstrząsająca, ale piekielnie dobrze napisana, intymna wyprawa w czasy straszliwe, do których powrót może być próbą ułożenia sobie tej traumy w głowie tak, żeby już nie budziła w środku nocy przyspieszonym oddechem i zimnym potem na skórze. Polecam!
August 10, 2016
Niezwykła książka, wymykająca się wszelkim klasyfikacjom. Ani to reportaż, ani esej, wspomnienia też nie. Trochę wszystkiego. Ale to bez znaczenia.
Kazałbym ją przeczytać tym wszystkim, którzy widzą w wojnie cokolwiek szlachetnego i wartościowego.
Kazałbym ją przeczytać tym wszystkim, którzy widzą w wojnie cokolwiek szlachetnego i wartościowego.
January 8, 2026
Tematyka książki jest, wiadomo, ciekawa - jeszcze jedna historia tragedii z czasów II WŚ, ale... ale przesłuchałem książkę w grudniu, a dzisiaj, nawet nie po miesiącu, musiałem mocno sobie przypominać o czym była dokładnie. I właśnie dzisiaj uświadomiłem sobie, że ten styl to jednak jest dość ciężki do czytania.
Kilka cytatów jednak chcę zachować.
- to jest na przykład niby dobry cytat, ale forma... właśnie taka męcząca narracja, krótkie zdania i dużo ich. To się dobrze pisze, wiem, też mam taką tendencję ;) ale gorzej się czyta.
(czytana/słuchana: 16-17.12.2025)
4/5 [7/10]
Kilka cytatów jednak chcę zachować.
"No tak, odróżnisz to partyzantów prawdziwych od nieprawdziwych? Od jeńców, dezerterów, a przede wszystkim pospolitych bandytów, których każda wojna bez bólu rodzi tysiące? Choć słowo „pospolity” nigdy mi nie pasowało w tym kontekście. Legitymacji przecież od zbójów, co stanęli w progu, nie poprosisz, prawda? Jedni i drudzy mają broń, jedni i drudzy są głodni. Głodny człowiek nie jest nikim innym, jak tylko głodnym człowiekiem, dopóki się nie naje. Więc gdy wpadali i kazali sobie dawać z komory jajka, chleb, wódkę, pieniądze, buty, kurtkę, to nikt nie myślał, że to „obrońcy”, tylko bał się, żeby mu gardła nie poderżnęli na odchodnym. Za tę „pomoc” Niemcy się mścili i rozstrzeliwali całe rodziny, całe wsie. Bo chłopskie dobra to były ich kontyngenty. To z kolei rodziło odwet partyzantów, tych prawdziwych, partyzanci się mścili na Niemcach i potrafili na przykład wioskę osadników zaatakować, pozabijać „etnicznych”, przejąć inwentarz. I dalej znowu Niemcy w odwecie wyruszali z ekspedycją karną, puszczali z dymem kolejną polską wieś. Obłęd przyczynowo-skutkowy."
"Pytanie, dlaczego Polacy jak jeden mąż nie ratowali Żydów, jest z tej samej niemej puli co pytanie: dlaczego tysiąc Żydów prowadzonych przez dziesięciu Niemców szło na śmierć bez sprzeciwu. Jest w tej puli więcej pytań równie drażliwych, ale odpowiedź jest jedna – bo strach zawęża świadomość. U prawie wszystkich ludzi."
(pdf.str. 95)
"Stutthof gorszy od Birkenau. Birkenau gorsze od Auschwitz. Auschwitz gorszy od Dachau i Buchenwaldu. Są piekła jaśniejsze i ciemniejsze, mamo. W jednym piekle strzelają w głowę, darowując ci śmierć jako moment metafizyczny, który łatwo przeoczyć podczas tak błyskawicznej transgresji, w innym wprasowują ci śmierć w żywe życie i godzinami wyjesz na granicy, a właściwie w otchłani swego ciała. Jean Améry, intelektualista niemiecki, Francuz z wyboru, z przeznaczenia Żyd, który był torturowany przez hitlerowców, a potem osadzony w Auschwitz, ów Améry pisze, że każde cierpienie – jak gaz – wypełnia dokładnie całą duszę człowieka, bez względu na stężenie. To kluczowe zdanie, myśl, z którą nie mogłam się początkowo zgodzić, ale potem musiałam. Bo czy boli cię ząb czy urwana noga, czy umarło ci dziecko, czy amputowano ci człowieczeństwo – jesteś figurą bólu i nie ma miejsca na nic innego.
(pdf.str. 111)
"Obejrzała "Listę Schindlera", a tam przez pół filmu jej ojciec jak żywy: uśmiecha się, rozmawia. I co chwila kogoś zabija. I patrzy na nią z ekranu tymi oczami smutnego węża. Ależ ten aktor, Ralph Fiennes, umiał zagrać spojrzeniem to coś! Geniusz po prostu. Wyobraź sobie, że z ekranu, jak z zaświatów, przychodzi twój ojciec. Rozpoznajesz w nim swoje gesty, grymasy, motorykę ciała. Czujesz łączność, nie ma na to rady. A on co chwila kogoś zabija. Bez żadnego powodu. Człowiek, w którym jest tyle ciebie! Musisz siebie znienawidzić. A nienawiść do siebie jest jak pół samobójstwa, jakby się było w ciąży z własną śmiercią."
(pdf.str. 136)
- to jest na przykład niby dobry cytat, ale forma... właśnie taka męcząca narracja, krótkie zdania i dużo ich. To się dobrze pisze, wiem, też mam taką tendencję ;) ale gorzej się czyta.
(czytana/słuchana: 16-17.12.2025)
4/5 [7/10]
June 3, 2019
1 czerwca 1943 roku hitlerowcy okupanci dokonali masowego mordu mieszkańców wsi. Bezwzględnie zabijano mężczyzn, kobiety, dzieci, starców. Wieś spalono, a to wszystko w odwecie za pomoc jakiej udzielali mieszkańcy wsi walczącym oddziałom partyzanckim. Zamordowano 185 osób.
Mam trochę sprzeczne uczucia co do tej książki. Jak sam tytuł sugeruje „Mała zagłada” możemy ja przypisać do wtargnięcia wojsk niemieckich do wsi Sochy i wymordowaniu wszystkich mieszkańców. W porównaniu z całą wojną może to była i „mała zagłada” ale czy przy zrównaniu z ziemią całej wsi możemy się posłużyć przymiotnikiem mała ?
Tak naprawdę temat rozwija się dalej, jest dosyć przekrojowy bo traktuje o dobrych Niemcach, obozach koncentracyjnych, mundurach SS, uczuciach względem okupanta. Sama okładka ściska za serce, wywołuje zamęt myśli... Książka z całą pewnością nie jest łatwa ani przyjemna. Realistyczne opisy zdarzeń, okrucieństwa mrożą krew w żyłach.
To jest jedna z tych książek po której nie chcę czytać więcej o IIWŚ, choć wiem, że wrócę do tej tematyki. To jest jedna z tych pozycji po której musze sięgnąć po coś całkiem innego aby powrócić do równowagi.
Mam trochę sprzeczne uczucia co do tej książki. Jak sam tytuł sugeruje „Mała zagłada” możemy ja przypisać do wtargnięcia wojsk niemieckich do wsi Sochy i wymordowaniu wszystkich mieszkańców. W porównaniu z całą wojną może to była i „mała zagłada” ale czy przy zrównaniu z ziemią całej wsi możemy się posłużyć przymiotnikiem mała ?
Tak naprawdę temat rozwija się dalej, jest dosyć przekrojowy bo traktuje o dobrych Niemcach, obozach koncentracyjnych, mundurach SS, uczuciach względem okupanta. Sama okładka ściska za serce, wywołuje zamęt myśli... Książka z całą pewnością nie jest łatwa ani przyjemna. Realistyczne opisy zdarzeń, okrucieństwa mrożą krew w żyłach.
To jest jedna z tych książek po której nie chcę czytać więcej o IIWŚ, choć wiem, że wrócę do tej tematyki. To jest jedna z tych pozycji po której musze sięgnąć po coś całkiem innego aby powrócić do równowagi.
December 8, 2025
🔹️Książka to swego rodzaju reportaż- rozmowa. Próba odtworzenia tragicznych wydarzeń z masowej akcji przesiedleńczej i pacyfikacyjnej na Zamojszczyźnie.
🔹️Autorka w rozmowie ze swoją mamą, 9letnią wówczas dziewczynka, przedstwia losy mieszkańców wsi Sochy, na Zamojszczyźnie. Takich wsi jak Sochy były tysiące. Ich mieszkańcy w brutalnych sposób byli wysiedlani, mor*owani a dzieci zabierane do obozów albo w głąb III Rzeszy ( jeśli spełniały " kryteria").
🔹️Autorka oddaje głos Dzieciom Zamojszczyzny. Ludności, która stała się ofiarami zagłady całego regionu. Jak wiemy już dziś, tysiące dzieci nigdy nie wróciły z III Rzeszy i do dzisiaj nie wiedzą, skąd tak naprawdę pochodzą.
🔹️Książka dla mnie szczególnie ważna, gdyż sama pochodzę z zamojszczyzny i tamte wydarzenia i miejsca są mi wyjątkowo bliskie.
🔹️Książka jest dla autorki próbą zmierzenia się z tragedia rodzinną ale i dzięki licznym faktom historycznym , próba zobrazowania tragicznych losów zagłady ludności zamojszczyny.
🔹️Autorka w rozmowie ze swoją mamą, 9letnią wówczas dziewczynka, przedstwia losy mieszkańców wsi Sochy, na Zamojszczyźnie. Takich wsi jak Sochy były tysiące. Ich mieszkańcy w brutalnych sposób byli wysiedlani, mor*owani a dzieci zabierane do obozów albo w głąb III Rzeszy ( jeśli spełniały " kryteria").
🔹️Autorka oddaje głos Dzieciom Zamojszczyzny. Ludności, która stała się ofiarami zagłady całego regionu. Jak wiemy już dziś, tysiące dzieci nigdy nie wróciły z III Rzeszy i do dzisiaj nie wiedzą, skąd tak naprawdę pochodzą.
🔹️Książka dla mnie szczególnie ważna, gdyż sama pochodzę z zamojszczyzny i tamte wydarzenia i miejsca są mi wyjątkowo bliskie.
🔹️Książka jest dla autorki próbą zmierzenia się z tragedia rodzinną ale i dzięki licznym faktom historycznym , próba zobrazowania tragicznych losów zagłady ludności zamojszczyny.
January 16, 2020
Bardzo ciężki i smutny temat, jednak obrany w przystępną i wciągającą formę. Czyta się łatwo, chociaż to określenie tutaj nie do końca pasuje bo jak łatwo czytać o masakrze całej wsi...
Bałam się w jaki sposób autorka podejdzie do tematu, ale jest to wydaje mi się najlepszy z możliwych, czyli forma siedzenia z matką i wspominania dzieciństwa jej i jej rodziny oraz znajomych w Sochach w 1943. Główną narrację prowadzi córka/autorka która przesiąkła historią swojej matki i pomaga uzupełnić matce luki w pamięci objętej demencją.
Anna Janko pokazuje również jak historia rodziców zakorzenia się i wpływa na dalszy rozwój psychiczny ich dzieci.
Bałam się w jaki sposób autorka podejdzie do tematu, ale jest to wydaje mi się najlepszy z możliwych, czyli forma siedzenia z matką i wspominania dzieciństwa jej i jej rodziny oraz znajomych w Sochach w 1943. Główną narrację prowadzi córka/autorka która przesiąkła historią swojej matki i pomaga uzupełnić matce luki w pamięci objętej demencją.
Anna Janko pokazuje również jak historia rodziców zakorzenia się i wpływa na dalszy rozwój psychiczny ich dzieci.
September 24, 2022
It feels wrong to say a book describing such horrific events and the eternal trauma which spills out from them is beautifully written, but it is. Hideous history in beautiful prose. This is an understandably angry book and I found the fury seeping into my veins as I progressed through the story, erupting out of me inappropriately as I went about my day. This book is incredibly moving, important, challenging. I wish everyone would read it.
November 22, 2023
Historia ujęta w nieco poetycki sposób. Zachowuje pamięć zmarłych, jednocześnie zwracając uwagę na tych najmłodszych, którzy pozostali, razem z ich traumą.
Przy niektórych fragmentach nawiązujących do psychologii odczuwałam pewien zgrzyt z interpretacją autorki.
Przy niektórych fragmentach nawiązujących do psychologii odczuwałam pewien zgrzyt z interpretacją autorki.
July 30, 2022
This is an amazing and moving book
September 19, 2023
Nie ma słów, ktorymi daloby sie opisać przedstawioną historię. Niesamowicie emocjonalna opowiesc, napisana poetyckim jezykiem o tragediach wojennych, a nastepnie dziedziczonych traumach.
June 12, 2024
nie jestem w stanie zliczyć ile razy miałam ciarki podczas czytania
March 25, 2025
„Nikt idzie na wojnę i zabija Nikogo”
December 29, 2020
Dawno nie czytałam nic tak plastycznego, tak dosadnego, tak wstrząsającego. Zgadzam się z Autorką, że o wojnie i wszystkich jej tragediach napisano już taki ocean słów, że nie działają one już tak, jak powinny. Ta książka jest inna. Potrząsa mocno i zostawia kluchę w gardle, a jednocześnie pisana jest tak ciepło i ludzko. Piękna pozycja, trzeba przeczytać.
January 17, 2016
To nie jest łatwa książka. Jej temat - wojna, sprawia, że ciężko mówić o przyjemnej lekturze. Autorka akcentuje wpływ wojny na dzieci, co dodatkowo wzmacnia przekaz. Mnie jednak szczególnie zainteresował wątek wpływu traumy, którą przeżyła matka w dzieciństwie, na jej dorosłe życie i relacje z dziećmi. Tę opowieść chciałabym przeczytać w rozszerzonej wersji. Jak to jest, gdy matka jest jak dziecko, gdy nie chroni się dzieci przed tematami trudnymi, gdy przekazuje się im traumę by odciążyć siebie?
Displaying 1 - 30 of 31 reviews