Mama, nu je er niet meer bent kijk ik weer naar Cagney and Lacey. Tot mijn eigen verbazing ben ik er ook nu weer ondersteboven van. Neem het slot van ‘Jane Doe #37’, waarin Cagney de identiteit van een naamloze zwerfster achterhaalt en daarom moet huilen. Misschien is het niet geloofwaardig dat een politieagent huilt om de dood van een zwerfster. Dat is een cynische gedachte en precies daarom is dit fragment zo mooi: het stelt iets tegenover het cynisme. Het is niet toevallig dat het gebeurt in een tv-serie met twee vrouwelijke hoofdpersonages. Het misdaad-verhaallijntje is in bijna alle afleveringen relatief dun. Het gaat in de serie om iets anders, en die onderliggende laag is – ik aarzel om het woord op te schrijven – liefde.