Ο Γιάννης Μπουτάρης ήταν μοναδικός. Και τη μοναδικότητά του αυτή την έφερε και στην ενασχόλησή του με την πολιτική. Το βιβλίο αυτό είναι μια απόπειρα να κατανοηθεί το σπάνιο φαινόμενο ένας άνθρωπος του επιχειρηματικού κόσμου να εξελιχθεί σε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και αντιφατικές πολιτικές προσωπικότητες της Μεταπολίτευσης, και κυρίως το πώς άσκησε «πολιτική αλλιώς», μακριά από κομματικές εξαρτήσεις, με μια ολoδική του πολιτική ηθική. Μια ηθική που διαφέρει από τα μεγάλα λόγια και τις ιδεολογικές βεβαιότητες, που ταυτίζεται με την ηθική του ρεαλισμού και την αποδοχή του συμβιβασμού, όταν είναι ο μόνος δρόμος να αποφευχθεί η δημαγωγία. Η «πολιτική αλλιώς» που ανέδειξε ο Μπουτάρης είναι μάλλον το μάθημα μιας στάσης ζωής: να έχεις το θάρρος να πεις αυτό που όντως πιστεύεις, να εργάζεσαι για το κοινό καλό χωρίς να λογαριάζεις το προσωπικό κόστος, να εμπιστεύεσαι τη φαντασία και τη δημιουργικότητα. «Το ξεχωριστό που φέρνει το βιβλίο του Λεωνίδα Μακρή», όπως σημειώνει στον πρόλογό του ο Άρης Δημοκίδης, «είναι ότι δεν μας δίνει μόνο την ιστορία ενός δημάρχου• μας δείχνει την πιθανότητα μιας άλλης πολιτικής στην Ελλάδα. Και αυτή η πιθανότητα είναι πολύτιμη».
Η πρώτη μου επιλογή ήταν λόγο ότι λατρεύω τις βιογραφίες και πόσο μάλλον όταν είδα ότι τον πρόλογο κάνει ο Άρης Δημοκίδης, του οποίου είμαι φαν για την δουλειά του και την αμεροληψία του. Δυστυχώς από τις πρώτες σελίδες / κεφάλαιο με απογοήτευσε, διότι η συγγραφή έγινε από συνεργάτη του και δεν βρήκα πουθενά ούτε ένα μελανό σημείο, ακόμα και για τον αλκοολισμό δεν αναφέρθηκε πουθενά ενώ το σημείωνε. Δε θεωρώ αντικειμενική την συγγραφή και την οπτική που μας δίνει. Κατά τη γνώμη μου πάντα θα ήθελα πιο στωική στάση. Το συναίσθημα του συγγραφέα φαίνεται διαρκώς στο γραπτό του.