What do you think?
Rate this book
Wilcze córki #1
Antonina
Po miesiącach suszy w całej wsi unosi się kurz, a dawny staw rybny ujawnia swoje tajemnice. W tym samym czasie do rodzinnego majątku wraca z Sybiru zesłaniec Rafał Wilczyński z matką, zahartowaną na „nieludzkiej ziemi” kobietą, która wierzy, że celem życia jest… życie.
Ich powrót porusza zastygłą codzienność. Pani dziedziczka Wilczyńska postanawia zająć się pięcioma wiejskimi dziewczynkami. Uczy je czytać i pisać. Pojawiają się też książki, buty i… mydło.
Antośka, czternaste dziecko Romaniuków, biegnie boso przez świat, który wydaje się jej z góry rozpisany. Kiedy po raz pierwszy postawi litery własnego imienia, zrozumie, że od tego zaczyna się wielka zmiana. Antośka, teraz już Tonia czy też Antonina, pokona długą drogę z ubogiej chłopskiej chaty na Kresach do luksusowej willi w Prowansji.
To poruszająca, osadzona w wiejskich realiach opowieść o głodzie i godności, o pracy, nauce i przesądach, o sile kobiet, które dźwigają na swych barkach życie rodziny, gdy mężczyźni śnią o bohaterstwie. Czuła, a zarazem niepozostawiająca złudzeń historia o powolnym dojrzewaniu do wolności, tej osobistej i tej narodowej, oraz o cenie, jaką płaci się za to, by z brudu, milczenia i strachu wydobyć własny głos.
Siedemnastoletni Rafał Wilczyński zostaje uznany za buntownika i zesłany na Sybir. Śladem konwoju wiozącego zesłańców podąża jego matka, Maria, która wcześniej w tajemniczych okolicznościach straciła męża.
Na Syberii Maria odnajduje siebie. Nie kobietę, nie matkę, ale osobę zdającą sobie sprawę z własnej wartości. Ta nowa Maria podejmuje współpracę z rosyjskim naukowcem, biologiem badającym roślinność tajgi.
Po powrocie do rodzinnego majątku dziedziczka Wilczyńska zaczyna dostrzegać warunki, w jakich żyją i dorastają wiejskie dziewczęta, traktowane bardziej jak użyteczne zwierzęta gospodarskie niż istoty ludzkie. Pochyla się nad losem pięciu z nich i zabiera je do dworu, gdzie uczy je czytać, pisać, liczyć, a także szyć, szydełkować i robić na drutach. Te ostatnie umiejętności uczyniły pobyt Marii na Syberii lżejszym i pozwoliły jej przetrwać.
Mówi o swoich podopiecznych „córki”, a gdy nadejdzie czas, wypuszcza je w świat.
Czteroczęściowa opowieść, której każdy tom poświęcony jest jednej z wychowanek Marii Wilczyńskiej i ich dalszym losom.
Ich powrót porusza zastygłą codzienność. Pani dziedziczka Wilczyńska postanawia zająć się pięcioma wiejskimi dziewczynkami. Uczy je czytać i pisać. Pojawiają się też książki, buty i… mydło.
Antośka, czternaste dziecko Romaniuków, biegnie boso przez świat, który wydaje się jej z góry rozpisany. Kiedy po raz pierwszy postawi litery własnego imienia, zrozumie, że od tego zaczyna się wielka zmiana. Antośka, teraz już Tonia czy też Antonina, pokona długą drogę z ubogiej chłopskiej chaty na Kresach do luksusowej willi w Prowansji.
To poruszająca, osadzona w wiejskich realiach opowieść o głodzie i godności, o pracy, nauce i przesądach, o sile kobiet, które dźwigają na swych barkach życie rodziny, gdy mężczyźni śnią o bohaterstwie. Czuła, a zarazem niepozostawiająca złudzeń historia o powolnym dojrzewaniu do wolności, tej osobistej i tej narodowej, oraz o cenie, jaką płaci się za to, by z brudu, milczenia i strachu wydobyć własny głos.
Siedemnastoletni Rafał Wilczyński zostaje uznany za buntownika i zesłany na Sybir. Śladem konwoju wiozącego zesłańców podąża jego matka, Maria, która wcześniej w tajemniczych okolicznościach straciła męża.
Na Syberii Maria odnajduje siebie. Nie kobietę, nie matkę, ale osobę zdającą sobie sprawę z własnej wartości. Ta nowa Maria podejmuje współpracę z rosyjskim naukowcem, biologiem badającym roślinność tajgi.
Po powrocie do rodzinnego majątku dziedziczka Wilczyńska zaczyna dostrzegać warunki, w jakich żyją i dorastają wiejskie dziewczęta, traktowane bardziej jak użyteczne zwierzęta gospodarskie niż istoty ludzkie. Pochyla się nad losem pięciu z nich i zabiera je do dworu, gdzie uczy je czytać, pisać, liczyć, a także szyć, szydełkować i robić na drutach. Te ostatnie umiejętności uczyniły pobyt Marii na Syberii lżejszym i pozwoliły jej przetrwać.
Mówi o swoich podopiecznych „córki”, a gdy nadejdzie czas, wypuszcza je w świat.
Czteroczęściowa opowieść, której każdy tom poświęcony jest jednej z wychowanek Marii Wilczyńskiej i ich dalszym losom.
248 pages, Paperback
First published February 19, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
March 20, 2026
„Wilcze córki. Antonina” to spokojna, ale poruszająca opowieść o sile kobiet.
Akcja rozpoczyna się w trudnych czasach zaborów, kiedy Polska formalnie nie istnieje, a za najdrobniejszy przejaw patriotyzmu można zapłacić zesłaniem. Tak właśnie dzieje się z młodym Rafałem Wilczyńskim, który jako siedemnastolatek trafia na Sybir. Za nim podąża jego matka kobieta pozornie krucha, lecz wewnętrznie niezwykle silna. To doświadczenie nie tylko jej nie łamie, ale wręcz hartuje i nadaje nowy sens jej życiu.
Po powrocie do rodzinnego majątku rzeczywistość nie napawa optymizmem bieda, brak perspektyw i dzieci, które zbyt wcześnie dorastają. Hrabina Wilczyńska postanawia jednak działać. Wybiera kilka dziewczynek z wiejskich chat i daje im coś bezcennego: edukację, uwagę i wiarę w to, że ich los może wyglądać inaczej.
Wśród nich jest Antonina bohaterka pierwszego tomu. To właśnie jej drogę śledzimy najbliżej od dzieciństwa, przez naukę, aż po dorosłość. Widzimy, jak zdobywa wiedzę, dojrzewa, doświadcza rozczarowań i pierwszych uniesień, uczy się odróżniać prawdziwe relacje od tych pozornych. Jej życie nie jest usłane różami są trudne chwile, są straty, są momenty zwątpienia. Ale są też radości, miłość i poczucie sensu.
Mocno wybrzmiewa tutaj wątek tożsamości. Mimo że Polska nie istnieje na mapie, bohaterowie nie pozwalają jej zniknąć z serca. Język, tradycja i świadomość tego, kim są, przekazywane są dalej cicho, codziennie, bez patosu, ale z ogromną determinacją.
To powieść historyczno-obyczajowa bez gwałtownych zwrotów akcji. Raczej płynie jak życie. Z jego wzlotami i upadkami, z codziennością, która czasem boli, a czasem daje nadzieję. Największą siłą tej książki jest właśnie jej autentyczność i prostota przekazu: dobro ma sens, nawet jeśli zmienia tylko kilka istnień.
„Antonina” to piękny początek serii, który zostawia czytelnika z ciekawością, co dalej wydarzy się z pozostałymi dziewczętami. To historia o tym, że jedna decyzja, jeden gest może odmienić czyjeś życie i że warto być tym, kto ten gest wykona.
Akcja rozpoczyna się w trudnych czasach zaborów, kiedy Polska formalnie nie istnieje, a za najdrobniejszy przejaw patriotyzmu można zapłacić zesłaniem. Tak właśnie dzieje się z młodym Rafałem Wilczyńskim, który jako siedemnastolatek trafia na Sybir. Za nim podąża jego matka kobieta pozornie krucha, lecz wewnętrznie niezwykle silna. To doświadczenie nie tylko jej nie łamie, ale wręcz hartuje i nadaje nowy sens jej życiu.
Po powrocie do rodzinnego majątku rzeczywistość nie napawa optymizmem bieda, brak perspektyw i dzieci, które zbyt wcześnie dorastają. Hrabina Wilczyńska postanawia jednak działać. Wybiera kilka dziewczynek z wiejskich chat i daje im coś bezcennego: edukację, uwagę i wiarę w to, że ich los może wyglądać inaczej.
Wśród nich jest Antonina bohaterka pierwszego tomu. To właśnie jej drogę śledzimy najbliżej od dzieciństwa, przez naukę, aż po dorosłość. Widzimy, jak zdobywa wiedzę, dojrzewa, doświadcza rozczarowań i pierwszych uniesień, uczy się odróżniać prawdziwe relacje od tych pozornych. Jej życie nie jest usłane różami są trudne chwile, są straty, są momenty zwątpienia. Ale są też radości, miłość i poczucie sensu.
Mocno wybrzmiewa tutaj wątek tożsamości. Mimo że Polska nie istnieje na mapie, bohaterowie nie pozwalają jej zniknąć z serca. Język, tradycja i świadomość tego, kim są, przekazywane są dalej cicho, codziennie, bez patosu, ale z ogromną determinacją.
To powieść historyczno-obyczajowa bez gwałtownych zwrotów akcji. Raczej płynie jak życie. Z jego wzlotami i upadkami, z codziennością, która czasem boli, a czasem daje nadzieję. Największą siłą tej książki jest właśnie jej autentyczność i prostota przekazu: dobro ma sens, nawet jeśli zmienia tylko kilka istnień.
„Antonina” to piękny początek serii, który zostawia czytelnika z ciekawością, co dalej wydarzy się z pozostałymi dziewczętami. To historia o tym, że jedna decyzja, jeden gest może odmienić czyjeś życie i że warto być tym, kto ten gest wykona.
May 25, 2026
,,Antonina" to pierwszy tom serii Katarzyny Ryrych opowiadających o wychowankach zamożnej ziemianki Marii Wilczyńskiej. Kobieta właśnie wróciła z zesłania na Sybir, dokąd udała się w ślad za skazanym synem. Tam zderzyła się z zupełnie innym sposobem myślenia i próbuje go kontynuować w rodzinnym majątku. Jej pierwszym celem jest polepszenie warunków życia wiejskich dziewcząt. Wybiera pięć, którym chce zapewnić edukację i wychowanie. Z tej gromadki od początku wyróżnia się Antosia, Tonia. Dziewczyna obdarzona jest wyjątkową inteligencją i wdziękiem, co będzie dla niej szansą jak i ogromnym zagrożeniem.
,,Antonina" to powieść rozgrywająca się na przełomie XIX i XX wieku ale obdarzona iście baśniowym klimatem. Historia Tonii przypomina baśń. Wyrwana z biednej chaty, dostaje szansę jedną na milion by stać się kimś więcej niż tylko prostą służącą. Wrażliwa dziewczyna jednak zderzy się z ogromną niesprawiedliwością co zburzy jej szansę na miłość i obróci w proch nadzieje na przyszłość. Los rzuci jak w tak zaskakujące kierunki aby mogła udowodnić swoją lojalność, oddanie i wewnętrzną siłę.
,,Antonina" to prosta, klimatyczna opowieść o kobietach, mierzących się z rzeczywistością. Zbudowana z pojedynczych scen i powracających wspomnień, w bardzo przystępny, gawędziarski sposób opowiada o trudnej rzeczywistości. To nie tylko mało romantyczny obraz wsi ale także opowieść o walce z depresją, która odciska piętno na całej rodzinie. Tutaj siłę na której opiera się cały świat stanowią kobiety, dzięki swojej cichej determinacji, oddaniu, wierności i poświęceniu. W powieści jest kilka różnych portretów kobiet, nie wszystkie są idealne ale każde z nich musi mierzyć się z własnym brzemieniem, mimo, że nie każda walka jest wygrana.
,,Antonina" to powieść rozgrywająca się na przełomie XIX i XX wieku ale obdarzona iście baśniowym klimatem. Historia Tonii przypomina baśń. Wyrwana z biednej chaty, dostaje szansę jedną na milion by stać się kimś więcej niż tylko prostą służącą. Wrażliwa dziewczyna jednak zderzy się z ogromną niesprawiedliwością co zburzy jej szansę na miłość i obróci w proch nadzieje na przyszłość. Los rzuci jak w tak zaskakujące kierunki aby mogła udowodnić swoją lojalność, oddanie i wewnętrzną siłę.
,,Antonina" to prosta, klimatyczna opowieść o kobietach, mierzących się z rzeczywistością. Zbudowana z pojedynczych scen i powracających wspomnień, w bardzo przystępny, gawędziarski sposób opowiada o trudnej rzeczywistości. To nie tylko mało romantyczny obraz wsi ale także opowieść o walce z depresją, która odciska piętno na całej rodzinie. Tutaj siłę na której opiera się cały świat stanowią kobiety, dzięki swojej cichej determinacji, oddaniu, wierności i poświęceniu. W powieści jest kilka różnych portretów kobiet, nie wszystkie są idealne ale każde z nich musi mierzyć się z własnym brzemieniem, mimo, że nie każda walka jest wygrana.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews