Αναμνήσεις ενός φυλακισμένου - Οι Χριστιανοί - Έρεβος

by Leonid Andreyev, Σταυρούλα Αργυροπούλου (Translator)

Τα τρία διηγήματα του Λεονίντ Αντρέγιεφ που περιέχονται στον τόμο αυτό, γράφτηκαν μεταξύ των ετών 1905 - 1908, στο απόγειο της συγγραφικής σταδιοδρομίας του δημιουργού τους.
Ο Αντρέγιεφ θίγει και εδώ τα αγαπημένα του θέματα, την υποκρισία της κοινωνίας (Οι χριστιανοί), την τρομοκρατία και τα επαναστατικά ιδεώδη (Έρεβος), την αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων και το παράλογο της ύπαρξης (Αναμνήσεις ενός φυλακισμένου).
Μέσα από τα κείμενά του, ο αναγνώστης ανακαλύπτει τη διορατική ματιά ενός συγγραφέα που πρόβλεψε τις ανησυχίες και την αταξία που θα επικρατούσαν σ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα.

285 pages, Paperback

First published January 1, 1908

About the author

Leonid Nikolayevich Andreyev (Russian: Леонид Николаевич Андреев; 1871-1919) was a Russian playwright and short-story writer who led the Expressionist movement in the national literature. He was active between the revolution of 1905 and the Communist revolution which finally overthrew the Tsarist government. His first story published was About a Poor Student, a narrative based upon his own experiences. It was not, however, until Gorky discovered him by stories appearing in the Moscow Courier and elsewhere that Andreyevs literary career really began. His first collection of stories appeared in 1901, and sold a quarter-million copies in short time. He was hailed as a new star in Russia, where his name soon became a byword. He published his short story, In the Fog in 1902. Although he started out in the Russian vein he soon startled his readers by his eccentricities, which grew even faster than his fame. His two best known stories may be The Red Laugh (1904) and The Seven Who Were Hanged (1908). His dramas include the Symbolist plays The Life of Man (1906), Tsar Hunger (1907), Black Masks (1908), Anathema (1909) and He Who Gets Slapped (1915).

Reviews

[maitr+margarita · Rating 5 out of 5]

"Ετοίμασα κιόλας με ένα πανί τη θανάσιμη θηλιά με την οποία θα αυτοκτονούσα. Και την ύστατη στιγμή πια, όταν όλα ήταν έτοιμα και το μόνο που έμενε ήταν να κλοτσήσω το σκαμνί, με την τάση μου και περισυλλογή, η οποία δεν μ’ εγκατέλειψε ούτε καν εκείνες τις στιγμές, αναλογίστηκα: που πηγαίνω λοιπόν; Η απάντηση ήταν: οδεύω προς το θάνατο. Τι σημαίνει θάνατος; Και η απάντηση ήταν: δεν ξέρω."