จวบระพีอัสดง

by Jacaranda K.

เรื่องราวของ ระพี ดิเรกโยธิน บุตรชายที่เกิดจากบ่าวในเรือนของเจ้าคุณ สถานะในบ้านของเขาจึงไม่ได้ถูกมองอย่างเสมอหน้ากันกับลูกคนอื่นๆ เขามีความเชื่ออย่างสุดหัวใจว่าโลกนี้มีแต่ความอยุติธรรม คนเราไม่มีทางเท่ากัน จนเขาได้สนิทสนมกับ นรินทร์ บ่าวหนุ่มในเรือน ทั้งคู่มีความชอบในหนังสือเหมือนกัน ความสัมพันธ์พัฒนาอย่างลึกซึ้งขึ้น พร้อมๆ กับกระแสอภิวัฒน์สยาม อุมการณ์ที่ระพีมองว่าคนไม่มีทางเท่ากันกำลังก่อตัวขึ้นในประเทศ

ในยุคที่โลกถูกแบ่งด้วยปืน และชนชั้นถูกขีดด้วยเลือด คนสองคนได้พบกันในเส้นทางที่ไม่มีวันบรรจบ หนึ่งเกิดมาในแสงระพี อีกหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในอัสดง แต่เมื่อสงครามพรากทุกสิ่ง ความต่างระหว่างฟ้ากับดินก็เริ่มเลือนหาย เรื่องราวของความผูกพันท่ามกลางความพังพินาศ

380 pages, Paperback

Published December 1, 2025

Reviews

[百牡丹 · Rating 5 out of 5]

เรื่องราวของ ‘ระพี ดิเรกโยธิน’ ผู้ซึ่งมีโลกทั้งใบสิ้นสุดแค่ขอบรั้วบ้านดิเรกโยธิน แม้ว่าในบ้านดิเรกโยธินนั้นจะมีสมาชิกในครอบครัวอยู่กันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง แต่กลับไม่ได้อบอุ่นอย่างบ้านอื่น เพราะสมาชิกในบ้านดิเรกโยธินนั้นมีเส้นบางๆ ที่กั้นกลางอยู่คือบรรดาศักดิ์ แม้ระพีจะอยู่ในบรรดาศักดิ์ที่ต่ำที่สุดในบ้านดิเรกโยธินแล้ว แต่เขาก็ยังสบายใจได้เพราะยังมี ‘นรินทร์ ปานวริศ’ หรือ ‘นิ่ม’ ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันที่เป็นบ่าว ยังคงบรรดาศักดิ์ต่ำกว่าเขา แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็ทำให้ระพีเริ่มเข้าใจว่าบรรดาศักดิ์ของทั้งสองใกล้กันกว่าที่เขาคิด

เริ่มเรื่องเปิดมาด้วยการพรรณนาถึงความอัดอั้นตันใจของระพีในการอยู่ในบ้านดิเรกโยธิน เปรียบเปรยห้องนอนของระพีกับบรรดาศักดิ์ของเจ้าตัว เป็นการเปรียบเทียบที่เห็นภาพได้ชัดเจนและมีลูกเล่น แม้จะผ่านมาได้แค่ไม่กี่หน้าแต่นักเขียนสามารถบรรยายให้คนอ่านเข้าใจในภาพรวมของความรู้สึกระพีและบรรดาศักดิ์ภายในบ้านได้ชัดเจน เมื่อมาถึงฉากที่ระพีและนางอินได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันแม่ลูก นักเขียนก็สามารถพรรณนาความเย็นชาในบรรยากาศระหว่างนางอินกับลูกชายได้เป็นอย่างดี เมื่ออ่านแล้วเราจะสัมผัสได้ถึงความหดหู่ปนเศร้าใจที่ล่องลอยในอากาศภายในเรือนไม้หลังเล็ก โดยส่วนตัวแล้วเป็นส่วนที่ชอบที่สุด เพราะนักเขียนเขียนได้ดีมากจนทำให้เราน้ำตาซึมทุกครั้งที่ได้อ่านตอนที่สองแม่ลูกอยู่ด้วยกัน

ส่วนของความสัมพันธ์ระหว่างระพีและนิ่มในตอนแรก เราชอบการเขียนของนักเขียนที่บรรยายความรู้สึกที่ระพีมีต่อนิ่มออกมาได้อย่างดีมาก เราไม่ได้เกลียดระพีที่ไม่ชอบนิ่มแต่มันทำให้เราเข้าใจความรู้สึกของระพี ยิ่งทำให้เราเห็นใจระพีที่ไม่ได้รับความรักจากคนในครอบครัวอีกทั้งยังถูกบรรดาศักดิ์ในบ้านกดทับอีก ส่วนนิ่มก็คงเป็นตัวละครที่น่ารักที่สุดในเรื่องนี้ เพราะนิ่มมีจิตใจที่ดีและรักระพีด้วยความซื่อและสัตย์จริง ตอนอ่านหนังสือเล่มนี้นิ่มทำให้เรานึกถึงวัยเด็กที่ไม่ต้องแบกรับเรื่องหนักหนาอะไร นึกถึงความเป็นอิสระ ความเปิดกว้างในการเรียนรู้สิ่งใหม่ ซึ่งคงเป็นสิ่งที่ตกหล่นหายไปหลังจากที่คนเราเติบโตมาเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ส่วนที่ชอบที่สุดก็ต้องเป็นการพูดถึงคณะราษฎรและขบวนการเสรีไทย เขียนเรื่องและบรรยายออกมาได้ดีมากจนทำให้เรารู้สึกตื้นตัน ทำให้รู้สึกว่าก่อนหน้าเราก็ยังมีคนที่สู้มาก่อนเรา แต่ส่วนที่ชอบที่สุดก็คงเป็นการเหน็บแนมพระยาดิเรกโยธินที่แม้จะเรียกร้องประชาธิปไตย เรียกร้องสิทธิเสรีภาพ แต่กลับบังคับขืนใจนางอิน ทำให้เห็นเลยว่าแม้คนที่หัวก้าวหน้าอย่างไรแต่หากเป็นเรื่องเพศก็ยังคงเป็นสิ่งที่ถูกเพิกเฉย อีกส่วนที่ชอบคือการพูดถึงว่าเหยื่อจากสงครามก็คือประชาชนด้วยกันที่ถูกพวกชนชั้นปกครองบังคับให้เกลียดและฆ่าฟันกันเอง

แม้เรื่องนี้จะทำให้เราร้องไห้ไปเยอะมากเพราะความรู้สึกอัดอั้นและเสียใจกับเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง แต่สิ่งที่เราชอบมากๆ ก็คือครอบครัวที่ระพีสามารถเลือกเองได้ ครอบครัวที่แม้ไม่ได้มีเลือดเดียวกันแต่ก็เป็นคนในครอบครัว อย่างคุณบุษย์ที่แม้จะถูกบังคับให้แต่งงานกับระพี แต่เธอก็ไม่เคยบังคับให้ระพีรักเธอเลย อีกทั้งยังเข้าใจอีกด้วยที่ระพีรักนิ่ม เราชอบความสัมพันธ์แบบนี้มากๆ คนที่แต่งงานกันแต่ไม่จำเป็นต้องรักกัน แต่ก็ยังคงช่วยเหลือกัน เป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกันได้ และเราชอบตอนที่คุณบุษย์กล้าที่จะยืนหยัดเพื่อตัวเองเรื่องลูกว่าเธอก็ไม่ได้เป็นแค่เพียงแม่ เธอก็ยังเป็นเพื่อนของใครสักคน เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ก็อยากใช้ชีวิตของตัวเองนอกเหนือจากการเป็นแม่บ้าง และคนในครอบครัวคนอื่นอีก อย่างนางคำแม่ของนิ่ม พรรณีที่แม้จะเป็นพี่สาวต่างแม่ และรพินทร์ลูกสาวของระพี

ส่วนที่ทำให้เรารู้สึกเศร้าใจมากที่สุดก็คงเป็นนิ่ม นิ่มที่เป็นคนช่างพูดช่างเจรจา ชอบออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก แต่เพราะสงครามที่เกิดขึ้นทำให้นิ่มมีบาดแผลในใจ นิ่มกลายเป็นคนพูดน้อยและไม่ชอบออกไปข้างนอก สงครามไม่ได้ส่งผลให้แค่คนตายอย่างเดียว แต่คนที่อยู่ก็ไม่สามารถใช้ชีวิตได้เหมือนเดิมเช่นกัน แต่เราก็รู้สึกดีใจที่อย่างน้อยนิ่มก็ยังมีระพีที่คอยอยู่ดูแล และหลังจากนี้ทั้งสองคนก็จะได้อยู่ด้วยกันในแบบนี้ควรจะเป็นมาตลอด

[JPR 🦦 · Rating 4 out of 5]

แนวพีเรียดวาย เรื่องราวความรักแบบ slow burn ละเมียดละไมทั้งความสัมพันธ์ การเติบโต ท่ามกลางยุคสมัยทั้งช่วงเปลี่ยนแปลงระบบการปกครอง สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 กว่าจะแฮปปี้หน่วงใจหลายตอน ยิ่งเจอตอนพิเศษ โหห จุกอกมากกก ;—; แต่ชอบเลยอ่า 🐈‍⬛

ติด tw นิดนึงง **
Rape, Suicide, Pedophilia, Abuse

เรื่องราวของระพี เด็กชายที่เติบโตมาในบ้าน ‘ดิเรกโยธิน‘ ถึงแม้จะเป็นลูกของพระยาดิเรกโยธิน แต่ลำดับชั้นภายในบ้าน กลับไม่เท่าเทียมลูกคนอื่นๆ เนื่องจากเกิดจากเมียที่เป็นบ่าว กระทั่ง ’แม่‘ ระพีก็ไม่สนิท พูดกับลูกนับคำได้ หน้าแทบไม่มอง
เป็นครั้งแรกเลยที่อ่านพีเรียดช-ช แต่ภาษาสำนวนที่ใช้ อ่านแล้วทำให้เราเขิ๊นเขิน เพราะเป็นคำตรงไปตรงมาด้วยแหละ เลยทำให้อ่านแล้วไม่ตีความเยอะ และเข้าใจความรู้สึกของทั้งคู่ เป็นความรักที่ค่อย ๆ เติบโตไปกับตัวละคร สโลว์เบิร์นที่ไม่มีจุดน่าเบื่อ อยากพลิกหน้าต่อไปเรื่อย ๆ เลย

อยากชื่นชมคุณนักเขียนตรงการผูกปม สร้างคาแรกเตอร์ตัวละคร สอดแทรกประวัติศาสตร์ วรรณกรรม และค่านิยมในยุคสมัยนั้นออกมาเป็นเรื่องจวบระพีอัสดงได้อย่างงดงาม เราจะได้รู้จัก ระพี และนิ่มตั้งแต่ยังเป็นเด็กชาย จนถึงวัยผู้ใหญ่ มีทั้งสุข เศร้า สูญเสีย จากลา

ตอนอ่านช่วงวัยเด็ก สงสัยมากว่า เรื่องนี้จะหาทางมารักกันได้ยังไง ด้วยค่านิยม ชนชั้น และเรื่องเพศ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ผู้ชายสองคนจะได้รักกันอย่างมีความสุข แต่คุณนักเขียนกลับหาทางลงได้อย่างละมุนละม่อม ถึงเวลาที่คุณระพีจะได้อยู่กับนิ่มจริง ๆ สักที (จบ happy ending นะะะ 😭)

นอกจากเรื่องความรัก ส่วนตัวยังชอบประเด็นสตรีในสมัยที่ผู้ชายเป็นใหญ่ เสียดสีสังคมได้เริ่ดเลยล่ะ ผ่านตัวละครบุษย์ และพรรณี ที่ถูกค่านิยมสมัยนั้นครอบไว้ สตรีมีหน้าที่แค่ดูแลบ้าน สามี และเลี้ยงลูกเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องเรียนสูง ๆ หางานราชการทำก็ยาก

ชอบบทสนทนาเวลาบุษย์คุยกับระพีม้ากกก ตอนแรกกลัวใจจะดราม่ามาก ๆ แต่เค้ากลับผูกพันกันแบบพี่ชายน้องสาว คนในครอบครัว ที่อยากให้คนที่เรารักมีแต่ความสุข และตอน deep talk คือโครตดี บุษย์เป็นคนมีทัศนคติสมัยใหม่ ไม่ตัดสิน และให้กำลังใจให้ระพีก้าวต่อไปได้

มีดีเทลในเรื่องนี้อีกมากมายที่ติดอยู่ในใจ เราชอบที่ไม่เวิ่นไม่น้ำ มีแต่เนื้อเน้น ๆ ระยะเวลาผ่านไป บางทีเราก็���ู้สึกว่า เอ้อเวลาผ่านไปไวเหมือนกันนะ แปป ๆ โตกันหมดแล้ว ซึ่งช่วงเปลี่ยนเวลาตรงนี้ไม่ติดขัดเลย

โดยรวม พีเรียดที่เล่าดีเทล และสร้างสรรค์ออกมาได้ดีมาก ๆ ความรักที่ไม่ใช่แค่คนรัก ค่านิยม ชนชั้นสังคม การเมือง สงคราม การถูกจำกัดเพียงเพราะเป็นสตรี เรื่องนี้บอกกับเราว่า รสชาติชีวิตมีหลายรส บางช่วงหวาน บางช่วงก็ขมเหมือนกินเม็ดละลายน้ำ แต่สุดท้ายรสชาตินั้นจะทำให้เราเติบโตเสมอ 😪

[bacon tong · Rating 5 out of 5]

ชอบมาก ๆ ค่ะ ชอบผลงานคุณจ๋ามาก ๆ ภาษาสละสลวยมาก ๆ เนื้อหาที่เขียนก็รู้เลยว่าถูกเรียบเรียงด้วยความตั้งใจมาเป็นอย่างดี อาจจะมีช่วงท้าย ๆ ที่รู้สึกว่าเนื้อหาอาจจะรวบรัดไปหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้เสียความรู้สึกในการอ่านอะไรนะคะ เนื้อหาทั้งหมดของเรื่องนี้กินใจมากจริง ๆ เคยอ่านตั้งแต่เปิดตอนในreadawrite จนตอนนี้มีโอกาสได้อุดหนุนเล่มebook ดีต่อใจมากจริง ๆ ค่ะTT

ดีใจจริง ๆ ที่ในที่สุดระพีและนิ่มก็ไม่ต้องพบกันแค่ตอนค่ำแล้ว ถึงจะใช้เวลานาน แต่สุดท้ายก็เป็นการรอคอยที่คุ้มค่าจริง ๆ สำหรับทั้งสองคน ปล.ชอบตอนพิเศษมาก ๆ

[iamkiko · Rating 3 out of 5]

มาเขียนไว้ก่อนกันลืม

เรื่องดัง เห็นผ่านตาบ่อย อ่านแล้วก็โอเค ส่วนตัวไม่ได้เศร้าขนาดนั้น สำนวนดี อ่านไม่ยาก ไม่ติดขัด ใช้คำไม่ได้เว่อร์วังนัก แต่ควบรวมข้อมูลได้ไม่ดี อ่านแล้วรู้สึกได้เลยว่าจับๆ ทุกอย่างมายัดลงไปในเล่มเดียว ทำให้มัน lack ตรงนี้ ซึ่งดันเป็นส่วนสำคัญซะด้วยเพราะธีมเล่นกับความเป็นประวัติศาสตร์ชาติ

อีกอันที่ขัดตาขัดใจมากจนต้องรีบมาเขียนรีวิวไว้ก่อนกันลืมคือไม่ชอบการจัดหน้าเลยยย หมายถึงการวรรคระหว่างบรรทัดมันค่อนข้างห่างเหมือนเขียนใน word แบบไม่ตั้งค่าการจัดรูปแบบระหว่างบรรทัดแล้วก็อปไฟล์ไปพิมพ์เลย ช่วงที่หมดพารากราฟแล้วกดเอนเธอร์ลงมามันเลยห่างกันมากอย่างกับอ่านนิยายออนไลน์ไฟล์ดิบยังไงยังงั้น

[itskhimkp · Rating 4 out of 5]

อยากให้ 4.25 อะ 🥹
เป็นนิยายไทยที่ดีมาก ชอบความมีประเด็นหลากหลาย เพราะยิ่งมาในงานเขียนยุคปัจจุบัน อะไรหลายอย่างที่เขียนก็มีความเข้าใจมากขึ้นด้วยตามยุคสมัย

[cherish · Rating 5 out of 5]

โดยภาพรวมจวบระพีอัสดงเล่าถึงประเด็นปัญหาต่าง ๆ ในสังคมได้ดีเลยทีเดียว ทั้งเรื่องสงคราม ปัญหาระหว่างชนชั้น หรือแม้กระทั่งปัญหาของผู้หญิงที่ต้องเผชิญในสมัยนั้น ทุกอย่างมันกลมกล่อมมาก ๆ โดยเฉพาะเรื่องประเด็นของเสรีไทยที่สอดแทรกไปด้วย มันเป็นการเล่าที่ทำให้เรารู้ถึงเหตุการณ์บ้านเมืองยิ่งกว่าในหนังสือเรียนเสียอีก สิ่งนี้ทำให้รู้สึกหลงใหลในหนังสือเล่มนี้เพิ่มขึ้นไปอีก

คำที่นิยามเรื่องราวทั้งหมดในหนังสือเล่มนี้ได้คือ “ความไม่สมบูรณ์ที่ถูกทำให้สมบูรณ์” เพราะมานั่งตกตะกอนแล้วพบว่าหลาย ๆ สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้สมบูรณ์แบบเลยแม้แต่สักนิดเดียว ทั้งตัวระพีเองที่อยู่ในชนชั้นครึ่ง ๆ กลาง ๆ ในบ้าน หรือแม้แต่คุณหญิงไพลิน คุณแม่ใหญ่ของบ้านที่ดูเพรียบพร้อมไปทุกอย่างก็ยังเคยเจ็บปวดมาก่อน จึงระลึกได้ว่าก็นี่แหละมนุษย์ ทุกการกระทำมีเหตุผล และบางครั้งความรักก็เข้ามาเพื่อสิ่งนี้ เพื่อเติมเต็มความไม่สมบูรณ์นี้ให้สมบูรณ์ในที่สุด และวิธีการเล่าเรื่องของหนังสือเล่มนี้ก็ทำให้มันสมบูรณ์ได้อย่างไม่น่าเชื่อ

บ้านดิเรกโยธินเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องที่ได้สร้างและทำลายอะไรหลาย ๆ อย่าง แต่ส่วนใหญ่คงจะเป็นการทำลายเสียมากกว่า คิดว่าบ้านดิเรกโยธินได้จำลองสังคมในสมัยนั้นที่เป็นอยู่ได้อย่างดี เพราะในรั้วบ้านได้สะท้อนให้เห็นปัญหาทุกอย่าง - การแต่งงานที่เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบ ไม่ใช่สิ่งที่เกิดจากความรัก / การข่มขืน ซึ่งเกิดจากการที่ตัวผู้ชายนั้นคิดว่าตัวเองมีอำนาจเหนือกว่า / และปัญหาอีกมากมายนับไม่ถ้วนที่เกิดขึ้นในรั้วดิเรกโยธิน อาจมีสิ่งเดียวในดิเรกโยธินที่พอจะบอกได้ว่าเป็นสิ่งที่ดีในความคิดของผู้อ่าน คือ การที่ระพีได้พบกับนรินทร์ เหมือนได้เจอสิ่งที่ทำให้ระพีสดใสขึ้น มีความสุขขึ้น และสุดท้ายดิเรกโยธินก็ทำลายมันอีก

ตลอดทั้งเรื่องจะเห็นถึงความรักแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ ของทั้งนรินทร์และระพี ซึ่งสังคมในสมัยนั้นยังไม่ยอมรับการรักเพศเดียวกัน หากแต่จะเห็นความคิดของทั้งคู่ได้อย่างชัดเจน นรินทร์นั้นยอมสู้สุดใจเพื่อความรัก แต่ระพีใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันและความเป็นจริง ทั้งคู่มีความรักเป็นหนึ่งเดียว แต่มีแนวคิดในกระบวนการที่ต่างกัน นั่นก็แสดงให้เห็นว่าคนเราก็ไม่ได้เหมือนไปกันทุกอย่าง มีความคิด การตัดสินใจที่แตกต่างกัน แต่อย่างไรก็ตาม ยังดีใจที่ในตอนสุดท้ายปลายทางของทั้งคู่ได้มาบรรจบกันจริง ๆ

ตัวผู้อ่านคิดว่าจะเปิดหนังสือเล่มนี้อ่านบ่อย ๆ ยามคิดถึง ขอบคุณหนังสือเล่มนี้ที่ให้ข้อคิดและความรู้ต่าง ๆ ทำให้มีแรงใจค้นคว้าหาความรู้อ่านเพิ่มเติม เพราะทุกครั้งที่ได้ยินชื่อเสรีไทยคงมีภาพจำของไอ้นิ่มและคุณระพีเข้ามาในหัวอย่างแน่นอน

[meawmu · Rating 5 out of 5]

ทำดี ทำถึง ทำอีก ชอบ ถูกใจ อ่านรีวิวแล้วคาดหวังไว้เย้อะแต่ก็ดีกว่าที่หวังไว้อยู่ดี เป็นนิยายไทยที่ชอบที่สุดของปีนี้เลยก็ว่าได้ เริ่ดเกิน ตราตรึงสุดๆ ตอนพิมก็นั่งสูดน้ำมูกฟืดๆ ขมแต่คุ้ม จบ

[Mumumu · Rating 5 out of 5]

แทบจะไม่ได้อ่านพีเรียดไทยเลย
ดีสมคำร่ำลือ น้ำตาร่วงเป็นระยะ

[Moonsoon · Rating 3 out of 5]

ซื้ออีบุ๊คไว้นานมาก ได้ฤกษ์อ่านเสียที เจอคำผิดค่อนข้างหลายจุดทีเดียว แต่คิดว่าหลังออกในนามสนพ.น่าจะมีการพิสูจน์อักษรซ้ำอีกที

พูดถึงเนื้อหาบ้าง ผมอาจจะเห็นต่างจากหลายๆคน หรือคนส่วนมากที่ชอบระพี เพราะผมอึดอัดกับตัวละครนี้มาก ระพีเป็นคนที่ทำอะไรตามระบบเดินเป็นเส้นตรงไม่มีแตกแถวเป็น 'เด็กดี' ของบ้านดิเรกโยธินสุดๆ ขนาดถูกทรีตมาอย่างแย่ เห็นแม่ถูกตระกูลทำแบบนั้นก็ยังกอดความเป็นดิเรกโยธินแน่นมาก
สำหรับคำถามที่คุณนข.เคยถามว่า สองคนนี้รักกันจริงมั้ย ผมก็ขอตอบว่าระพีรักตัวเองมากกว่าที่นิ่มรักระพี ส่วนตัวผมไม่มองว่านิ่มยึดติด การที่เขา���อกไปอีกสังคมไปเจอคนมากมาย แต่ยังเลือกรักแค่ระพีทั้งที่ถูกจับแยกก็ยังรักยังคอยคิดถึง ค่อนข้างชัดอยู่ว่านิ่มรักจริงมาก รักเดียวใจเดียว (ในใจเชียร์ให้นิ่มแต่งงานใหม่ตลอดเวลา คนอ่านจะไม่เจ็บเท่านี้🤣) ผิดกับระพีที่ไม่เคยพยายามในสมการความรักนี้เลย ซึ่งระพีก็ไม่ผิด แต่ในเมื่อเลือกทางนี้เองเวลาตลค.ทนทุกข์ทรมานเพราะการเลือกผมเลยไม่เห็นใจเท่าไหร่ เลือกเองก็รับกรรมไป แต่ก็ต้องยอมรับตามตรงว่าหลายครั้งคนอ่านอย่างเราค่อนข้างผิดหวังในการเลือกของระพี แบบ เอ้อ อีกแล้วเหรอ ระพีเลือกทุกคนยกเว้นนิ่มจริงๆ

อีกตัวละครที่อดพูดถึงไม่ได้คือบุษ
เปิดตัวมาสารภาพว่าผมไม่ชอบเธอเลย พอเธอได้ลูกสมใจก็เหมือนมีสติขึ้น
(แม้ช่วงเลี้ยงลูกจะงี่เง่าใส่ระพีมาก คนนี้ก็แปลกตอนอยากได้เด็กสัญญาสารพัด ฉันเลี้ยงเองได้ดูแลได้ พอสามีไม่เอาไม่พร้อมช่วยก็ว่าเขาซะงั้น)
ตอนช่วงท้ายดีหน่อย บุษเกือบหลับแต่กลับมาได้ ก็มีแค่บุษที่คนอ่านหวังพึ่งพา เพราะระพีดีแต่ท่าตามเคย คนช่วยนิ่มก็บุษ คนพาระพีไปเจอนิ่มก็บุษอีก มา mvp ตอนท้ายนี่เอง //ปรบมือ

โดยรวมถือว่าสนุกเลยเพราะทำให้คนอ่านมีอารมณ์ร่วมได้ตลอด แม้จะเป็นอารมณ์อึดอัดขัดใจตัวละครซะมาก โกรธแค้นคนบ้านนั้น หรือสงสารเจ้านิ่มมันก็ตาม
ถึงอย่างนั้นก็คงเป็นประสบการณ์ที่อ่านครั้งเดียวพอ ระหว่างทางไม่มีความสุขเลย ยิ่งช่วงท้ายกว่าจะได้เจอกัน คนอ่านอย่างผมเสียดายเวลามาก มนุษย์เราอายุไขสั้น ยังดีนิ่มยังได้เจอบ้านของตัวเองในบั้นปลาย แม้จะแลกมาด้วย PTSD ตลอดชีวิตก็ตาม.

[tchalina · Rating 5 out of 5]

เขียนมิติตัวละครออกมาได้ชัดเจนมาก
ทำให้อินกับทุกๆตัวละครเลย เดอะเบสพีเรียด

[Jayjay · Rating 5 out of 5]

อ่านตอน raw เปิดอ่านฟรี จนซื้อเล่มเก็บ เรื่องนี้ดีมากๆ ไว้แกะหนังสืออ่านอีกรอบจะมาใส่รีวิวเพิ่ม

[Ochaphen · Rating 5 out of 5]

ยังไม่มีเวลาเขียนยาวๆ แต่เรื่องนี้เป็นนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องแรกๆ ที่อ่านแล้วรู้สึกว่าเอาตัวละคร กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาผูกเชื่อมโยงกัน ไม่ได้สักแต่จะใส่เหตุการณ์ ผู้คนจริงเข้ามาเพื่อให้เห็นว่าอิงประวัติศาสตร์นะ แต่เล่มนี้เหตุการณ์บ้านเมืองที่เกิดขึ้นส่งผลต่อความคิดของตัวละครทั้งหมด มีการแตะประเด็นสังคมที่ทำได้ดี ไม่ได้เอามาใส่ให้เป็นแค่ buzzword มีการแสดงให้เห็นชัดๆ ถึงชนชั้นวรรณะ คุณค่าที่แตกต่างกันของชายกับหญิง ความยากลำบากที่ต้องเผชิญไม่ว่าจะในฐานะลูกชายผู้ดีมีตระกูล ลูกชายของบ่าวไพร่ ลูกสาวของบ้านที่มีหน้าที่สำคัญคือต้องแต่งงานถึงจะเรียกว่าสำเร็จ สามารถตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ได้ ในขณะที่ผู้ชายแค่ไปเข้าผ้าเหลืองก็นับว่าได้ตอบแทนแล้ว ความยากลำบากของคู่เกย์ที่ถูกมองว่ารักษาให้หายได้ หรือกระทั่งคนรักเพศเดียวกันที่สุดท้ายก็ต้องเลือกภาระหน้าที่ที่ต้องกระทำเพื่อแสดงความกตัญญู ตอบแทนบุญคุณของพ่อแม่วงศ์ตระกูลมาก่อน

เราไม่ได้ร้องไห้กับคุณระพีหรือนิ่มที่อยู่ในรั้วบ้านดิเรกเลย ตอนที่เลิกกันก็ไม่ได้ร้อง(อาจจะเพราะเห็นด้วย จะไปอยู่กันสองคนในเรือนท้ายสวนตลอดไปได้ยังไง ต้องออกไปเติบโตข้างนอกอะถูกแระ ความรักกินไม่ได้) แต่พอท่องโลกกว้างเท่านั้นแหละ เห็นการเติบโต(โดยเฉพาะระพีที่มองว่านิสัยเด็กมาตลอด จนกระทั่งโตก็ยังดูเด็กอยู่ดี) การแบ่งฝักแบ่งฝ่าย ความรับผิดชอบ ตัวละครที่ชอบที่สุดคือคุณบุษย์100% ถ้าระพีไม่ได้เมียเป็นคุณบุษย์คือเกมเปลี่ยนทันที(ยังไงระพีก็สู้คุณหญิงไม่ได้อะเนาะ ต้องแต่งอยู่ดี) ชอบความเข้าร่วมกับพรรคพวกที่มีอยู่จริง และเล่าได้แบบตัวละครมีประโยชน์ต่อฝ่ายนี้ และการที่เข้าร่วมฝ่ายนี้ส่งผลดีต่อตัวละครจริงๆ ไม่ใช่แค่บอกเฉยๆว่าคนนี้เป็นอันนี้นะ แต่ถามว่าไม่เป็นอันนี้แล้วส่งผลอะไรมั้ยก็ไม่ แต่เรื่องนี้ถ้าไม่เป็นก็ส่งผลหลายทาง


เป็นเรื่องที่ยกให้เป็น The book of the year เลยค่ะ ชอบมากสุดๆ ตอนอ่านไม่ชอบนิสัยระพี(เด็กอ่าเนาะ) แต่ก็ลุ้นจนโต โตแล้วก็ยังต้องลุ้นอีก ระพีช่วยความสัมพันธ์ระหว่างประเทศได้ แต่ในครอบครัวอาจจะยัง แต่ก็นั่นแหละ ถือว่าเห็นการเติบโต ตอนจบจบด้วยดีจริงๆ

[DucklingReader · Rating 5 out of 5]

เรื่องราวของการเติบโตภายใต้กรอบที่สังคมขีดเส้นไว้ นำพาไปสู่ความรักที่ท้าทายเส้นแบ่งของชนชั้นและเพศสภาพ ท่ามกลางความขัดแย้งของโลก ความผูกพันจึงอาจเป็นสิ่งที่งดงามที่สุด

ระพี ดิเรกโยธิน คือบุตรชายที่เกิดจากบ่าวในเรือนของเจ้าคุณพ่อ หนุ่ม introvert รักการอ่าน สถานะของเขาไม่เคยเท่าเทียมกับลูกคนอื่นในบ้าน (พี่ชาย1คน แฝดพี่สาวอีก1คู่) ระพีเติบโตมาพร้อมความเชื่อฝังใจว่าโลกนี้ไม่มีความยุติธรรม จนกระทั่งเขาได้สนิทสนมกับ "นิ่ม" บ่าวหนุ่มผู้มีใจรักการอ่านไม่ต่างกัน ความสัมพันธ์ของทั้งสองค่อย ๆ สนิทสนมกันมากขึ้นจนวันนึงมันเลยเถิด 😬

เรื่องราวหลังจากนี้ ต้องลองอ่านเองแล้วล่ะค่ะ
เพราะว่า... มัน ดี มากกกกก~

เป็ดอ่านจบแล้ว มีมวลความซึ้ง มีน้ำตา และอินไปกับตัวละครทุกคนจริง ๆ การเล่าเรื่องผ่านมุมมองของตัวละครแต่ละคนทำได้อย่างละเอียด อ่อนโยน และมีมิติ ถ่ายทอดทั้งความรัก ความขัดแย้งในครอบครัว และการค้นหาตัวตนได้อย่างลึกซึ้ง

ทุกตัวละครมีเส้นทางชีวิตเป็นของตัวเอง ทั้งด้านที่น่าหงุดหงิด น่าชื่นชม ความตั้งมั่น ความซื่อสัตย์ และความอยากได้อยากมี ครบรสทั้งสุขและเศร้า

รักระยะไกลในยุคนั้น เป็ดว่ามันเหนื่อยจริง ๆ นะคะ ได้แต่เขียนจดหมาย และรอคำตอบจากอีกฝ่าย ฟ้าดินเหมือนกลั่นแกล้ง กีดกันทั้งสองคนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ท่ามกลางความโหดร้ายของสงคราม สุดท้ายแล้วพวกเขาทั้งสองจะได้เจอกันไหมเนี่ยยย พี่ ๆ อ่านไปลุ้นไปแน่นอนค่ะ

ระพีกับไอ้นิ่มจะลงเอยอย่างไร
เป็ดแอบกลัวว่าจะมีใครต้องจากไปก่อนค่ะ

ส่วน MVP ของเล่มนี้สำหรับเป็ดขอยกให้ "คุณบุษย์" หญิงสาวผู้มีความคิดความอ่านทันสมัยมาก เลิฟเลยค่ะ 🫶🏻

อีกซีนที่ชอบมากคือฉากที่นิ่ม come out กับแม่
"หนูไม่ได้คิดคุณเขาแบบเจ้านายกับลูกน้อง"
"แม่ผิดหวังในตัวหนูหรือเปล่า"
อ่านแล้วนึกถึงฉากในซีรีส์ Heartstopper ตอนที่นิคสารภาพกับแม่ว่าเขาชอบชาลี ภาพนั้นลอยมาเลยค่ะ ทัชใจมากค่ะ

เป็ดไม่ค่อยอ่านหนังสือแนว coming of age ที่พูดถึงการค้นพบตัวคนทางเพศได้อ่อนโยนและจริงใจขนาดนี้เลยค่ะ
อยากให้ลองเปิดใจอ่านจริง ๆ ค่ะ ผลงานนักเขียนไทยเล่มนี้เป็ดชอบมาก ให้ไปเลย ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ 5 ดาวเต็ม 💛

[Mary Moussse · Rating 5 out of 5]

เรียบเรียงหลังอ่านจบได้อย่างยากลำบาก

นิยายพีเรียดช่วงเปลี่ยนแปลงการปกครอง สงครามโลก ขบวนการเสรีไทย ทหาร การเมือง ความเหลื่อมล้ำทางชนชั้น สกุล ความรัก ปิตาธิปไตย และเพศหลากหลาย

จุดหนึ่งที่ทั้งเรื่องคอยย้ำเตือนคือ ‘กำพืด’ ที่คอยรั้งระพีไว้ไม่ให้ไปไกลจากบ้านดิเรกโยธิน ชอบสารตั้งตนของคำนี้มากเพราะมันลากเกี่ยวได้ไปจนถึงบทจบหรือแม้แต่บทพิเศษ ต้นตอของความครึ่งๆ กลางๆ ของ ‘ระพี’ บางครั้งก็รู้สึกแปลกแยกแต่ก็กลมกลืน กลมกลืมแต่ก็ไม่ซะทีเดียว ทั้งเรื่องอยู่กับครึ่งๆ กลางๆ เหมือนคลื่นที่รอลมให้พัดจนกลายเป็นคลื่นยักษ์หรือไม่ก็เงียบสงบจนคิดว่าคงไม่มีอะไรที่อยู่ใต้น้ำ ความอึดอัดของตัวละครที่พยายามอยู่ในกรอบทางสังคม พยายามทำตามสิ่งที่สังคมพร่ำบอกแต่ลึกๆ ก็เป็นคนหัวขบถ

กับ ‘นิ่ม (นรินทร์)’ ที่เป็นเหมือนสิ่งเดียวในบ้านดิเรกโยธินที่เป็นของ ‘ระพี’ การเติบโตและเห็นทั้งสอง ตั้งแต่ครั้งเยาว์วัยจนเกือบจะครึ่งชีวิต ความสัมพันธ์ที่ครึ่งๆ กลางๆ ที่หลอกหลอนยาวนานซะเหลือเกิน

จนอ่านไปใกล้จบก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะจบอย่างดีหรอก แต่ก็ถือว่าดีอย่างคาดไม่ถึง พัฒนาการตัวละครออกแบบมาดีมากเลย ภาษาและจังหวะการเล่าของนักเขียนนุ่มนวลแต่เฉือนลึก

และเพราะความครึ่งๆ กลางๆ ของเรื่องด้วยที่ทำให้ฉันชอบ

[Rsxott · Rating 5 out of 5]

จวบระพีอัสดง
Jacaranda K.

“ผมเองก็มีแต่คุณระพี ผมไม่มีของสำคัญอย่างอื่นเลย มีแต่คุณระพีเท่านั้น ผมจึงเสียไปไม่ได้“

นิยายวายไทยพีเรียดในช่วงยุคเปลี่ยนผ่าน เข้าสู่ประชาธิปไตยไปจนถึงสงครามโลกครี้งที่สองแทรกไปด้วยประเด็นสังคมต่างๆในตอนนั้น

คุณระพีเป็นลูกของนายทหารยศใหญ่ติดเสียแค่อย่างเดียวที่หล่อนไม่ได้มีแม่เป็นคนใหญ่โตเหมือนกัน ในบ้านหลังใหญ่ที่ไม่เคยขาดแคลนอะำรแต่ก็ไม่เคยทีอะไรเติมเต็มคุณระพีได้

“คุณระพีเหงาไหมครับ....”ไอ้นิ่มลูกแม่คำคนชอบถามเขาบ่อยๆ

แล้วความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เริ่มต้นจากตรงนี้ระหว่างคุณนักเขียนใช้ภาษาได้ดี ทั้งการเรียบเรียง ลำดับตั้งแต่รักแรกวัยเยาว์ ไปจนถึงรักที่ต้องรับผิดชอบในตอนโต

ตอนอ่านเราแค่ภาวนาในเขารักกันอย่างปลอดภัยแต่ละหน้าประกอบไปด้วยความรู้สึกที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เต็มไปด้วยความจริงที่ตอกย้ำว่าสังคมพร้อมจะเหยียบย่ำความรักของผู้ชายสองคนขนาดไหน แต่ถึงอย่างไรความรักของนิ่มและคุณระพีก็ยังคงเป็นความรักที่สวยงาม

ได้แต่ร้องขอให้มีโลกสักใบหนึ่งที่เขาได้รักกันอย่างไม่เจ็บปวด และเป็นโลกที่เขาไม่ต้องแอบพบกันหลังระพีอัสดง


คุณระพีของเธอ

[Kanokjan Atisakchanon · Rating 3 out of 5]

เรื่องที่ชอบนะคะ
- ชอบความ feminism ที่นิยายเรื่องนี้แสดงให้เห็นออกมาถึงสังคมชายเป็นใหญ่ การกดขี่เพศหญิง ที่ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเก่งแค่ไหน ก็ไปได้ไม่ไกลเกินผัวตัวเอง
- รักคุณบุษย์ รักมาก ๆๆๆ อยากเข้าไปกอด คุณบุษย์ทำเสียน้ำตา ผู้หญิงอะไรทั้งเก่งและแกร่ง
- ชอบ platonic relationship ระหว่างคุณบุษย์กับระพีมาก ดีใจที่ได้เห็นในงานเขียนไทย
- การใส่การเมืองและสงครามเข้ามาในเรื่อง รู้เลยว่านักเขียนตั้งใจมาก ๆ

เรื่องที่ติดนิดนึงเลยลดดาว
- เราคงเป็นส่วนน้อยที่ไม่อินความรักของตัวเอกสองคน ไม่ค่อยจะคล้อยตามว่าเขารักกันเท่าไหร่
- อยากเห็น background ของคุณหญิงแม่มากกว่านี้
- fact ที่ใส่เข้ามา ส่วนนึงก็ชอบ แต่หลายครั้งก็รู้สึกว่ามันเป็น info dumping ไปนิดนึง

อย่างไรก็ตาม ดีใจที่ได้อ่านนะคะ เป็นกำลังใจและจะตามอ่านหนังสือเล่มถัดไปของคุณนักเขียนค่ะ ❤️

[goodbadugly · Rating 5 out of 5]

ฉันประทับใจหลายอย่างมาก คนเขียนทำให้ฉันผูกพันกับตัวละครมาก เห็นแต่เล็กจนไปถึงเติบโตเป็นผู้ใหญ่ มีการพูดเรื่องการเมือง (ฉันไม่เก่งสังคม แต่ยังพอเข้าใจทุกอย่างได้) โดยรวมชอบที่ทั้งสองมีกันและกันจนกลายเป็นความรัก ฉันรู้สึกใจสลายมากก็จริงตอนเขาแยกกันไปเติบโต แต่ยังมีรายละเอียดเล็กๆ ของกันและกันอยู่ ฉันเสียจริงๆ ไม่ว่าจะเล่นแม่กุญแจ มะม่วง นกขมิ้น หรือชื่อลูก(อันนี้ก็แอบคิดว่า ลูกระพีต้องชื่อนั้น แต่ไม่คิดว่าจะรู้พริอมนิ่ม) ตอนสุดท้ายฉันอ่านแล้วฉันรู้สึกดีนะ ขอบคุณทั้งอดีตภรรยา ลูก ที่เข้าใจระพีทำให้เขาได้กลับมาใช้ชีวิตกับคนที่เขารัก แม้ว่าบางช่วงจะสงสารทั้งสองสาวอยู่มาก (แม่ระพีด้วย) กลับมาอ่านช่วงสุดท้ายอีกรอบความรู้สึกก็ยังอยู่ ไม่เสียดายเลย 😭

[ดินสอ สีไม้ · Rating 5 out of 5]

ผู้เขียนลำดับเส้นเรื่องได้ดี ไล่กราฟพัฒนาการของตัวละครได้ดี
เล่าเรื่องกระชับ ฉับไว เนื้อเรื่องสมดุล
ทำให้อารมณ์อ่อนไหวในจุดที่พอเหมาะ
และให้สาระในระดับที่กลมกล่อม ลงตัว
มีความหวานปนขมเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงจิตใจคนอ่าน

เล่มนี้ เราให้คะแนนความไม่คาดหวังไปด้วย
นิยายเรื่องนี้เกินความคาดหวังไปสูงมาก
หนังสือจากนักเขียนที่ไม่เคยอ่านมาก่อน
และน่าจะเป็นคนรุ่นใหม่
กลับมีสำนวนที่ลื่นไหล กลมกล่อมได้ขนาดนี้
ดีใจที่วงการหนังสือไทยยังมีนักเขียนเก่งๆ แจ้งเกิดอยู่เรื่อยๆ
ดีต่อใจคนชอบอ่านนิยายไทยจริงๆ ค่ะ :)

[SIRINDHORN · Rating 5 out of 5]

เป็นครั้งแรกที่อ่านนวนิยายวาย ยอมรับว่าเกิดความเบื่อหน่ายขณะอ่านเรื่องครึ่งแรก แต่วิธีเล่าเรื่องผู้เขียนทำให้พักอ่านได้แค่ชั่วไม่กี่วัน กลับมาอ่านครึ่งหลังยอมรับว่าชอบและสนุกจนอ่านจบครึ่งหลังแค่ชั่วเวลาไม่ถึงครึ่งวัน เค้าโครงเรื่องจากช่วงไทยเปลี่ยนผ่านระบอบการปกครอง ค่านิยม ขนบธรรมเนียมไทยระหว่างชาย และ หญิง ที่ไม่เท่าเทียมกัน ท้ายเรื่องมาถึงหลังสงครามโลกครั้งที่สองที่สังคมสยามเปลี่ยนแปลงไป และเปลี่ยนชื่อมาเป็นไทย ขอบคุณนักเขียนที่เอาแนวคิด ความเชื่อ ค่านิยมเก่าๆ และขนบธรรมเนียมมาสอดแทรกให้เห็นที่มาที่ได้ของตัวละครได้อย่างลงตัว

[Booyah · Rating 5 out of 5]

รักทุกๆอย่างของหนังสือเล่มนี้ ยกให้เป็นเล่มที่ดีที่สุดของปีนี้ที่ได้อ่าน

เพิ่งอ่านจบเมื่อกี้ มีคำพูดความคิดมากมายอยู่ในหัวแต่ยังไม่สามารถอธิบายออกมาได้ คงต้องรอตกตะกอน

แต่สิ่งนึงที่พูดได้ตอนน��้คือ ขอบคุณคุณนักเขียนที่ให้นิ่มและระพีได้กลับมารักกัน ได้อยู่ด้วยกัน อย่างน้อยความพยายามและความอดทนของเขาทั้งสองคนก็ไม่ไร้ความหมาย และทำให้รู้สึกถึงความหวังที่มีอยู่เสมอ

ถ้าตกตะกอนได้จะเข้ามาเขียนบันทึกเพิ่มเติม

[GG · Rating 5 out of 5]

‘โลกทั้งใบของระพีมีความกว้างแค่สุดขอบรั้วบ้านดิเรกโยธิน’

อ่านย่อหน้าแรกเจอประโยคนี้ก็คือ โดนเลย คุณนักเขียนคิดได้ยังไงงงงงงง หลังจากนั้นอ่านแบบแทบจะไม่วางเลยค่ะ ชอบทั้งตีมเรื่องอิงประวัติศาสตร์ ประเด็นที่คุณนักเขียนตั้งใจใส่มา ภาษา การดำเนินเรื่อง รับรู้ได้เลยว่าคุณนักเขียนต้องตั้งใจทำ research มาเยอะมากแน่ๆ อ่านไปก็รับรู้ถีงกลิ่นอายที่ขมุกขมัวทำให้เราต้องระแวงตามทั้งระพีและนิ่มเหมือนอยู่ในเรื่องด้วยจริงๆ

เป็นอีกเล่มที่ประทับใจมากๆ ดีใจที่เลือกหยิบเล่มนี้ขึ้นมาอ่านนะคะ

[thewarius · Rating 5 out of 5]

ดีเลิศ เด็ดขาด อันดับหนึ่ง ชนะเลิศ ครองใจผู้อ่าน รักรักรัก

[bubblegum · Rating 5 out of 5]

เป็นนิยายที่ดีมากจริง ๆ ติดในใจไปอีกหลายวันเลย จวบระพีอัสดง

[lostinrain · Rating 5 out of 5]

เมื่อชะตาชีวิตได้ขีดให้เราพบเจอจะกอดเธอไว้ให้นานเท่านาน
ฟ้าหรือดินจะขวางรักเราจะข้ามผ่านไป
ไกลแสนไกลเท่าไรหัวใจเราใกล้กว่านั้น
แม้ว่าคนทั้งโลกไม่อยากให้เรารักกัน แต่ฉันเชื่อว่ารักแท้ไม่แพ้สิ่งใด..

[Yiunbrbrb · Rating 5 out of 5]

ร้องไห้อยู่กับหน้านึงเกือบห้านาที

[白 · Rating 5 out of 5]

พีเรียดไทยยุคปฏิวัติที่โหยหาเลย...

[Poom Sangsukiam · Rating 5 out of 5]

ดีเหลือเกิน 6 ⭐️

[Haena Suh · Rating 5 out of 5]

missing นิ่ม frfr

[🎵 · Rating 4 out of 5]

อย่ากระนั้นเลยนิ่ม ไม่ต้องรอให้ถึงชาติหน้า ฉันก็รักเธอ

[12march · Rating 5 out of 5]

ชอบเรื่องนี้มากถ้ามีสิบดาวคงกดให้ภาษาละเมียดละไม อ่านจบแล้วจะร้องไห้ความรักที่นิ่มมีให้ระพีมันบริสุทธิ์มากจริงๆ ไม่มีเรื่องไหนอ่านจบแล้วติดอยู่ในใจขนาดนี้มาก่อนชอบมากๆ