จวบระพีอัสดง

by Jacaranda K.

เรื่องราวของ ระพี ดิเรกโยธิน บุตรชายที่เกิดจากบ่าวในเรือนของเจ้าคุณ สถานะในบ้านของเขาจึงไม่ได้ถูกมองอย่างเสมอหน้ากันกับลูกคนอื่นๆ เขามีความเชื่ออย่างสุดหัวใจว่าโลกนี้มีแต่ความอยุติธรรม คนเราไม่มีทางเท่ากัน จนเขาได้สนิทสนมกับ นรินทร์ บ่าวหนุ่มในเรือน ทั้งคู่มีความชอบในหนังสือเหมือนกัน ความสัมพันธ์พัฒนาอย่างลึกซึ้งขึ้น พร้อมๆ กับกระแสอภิวัฒน์สยาม อุมการณ์ที่ระพีมองว่าคนไม่มีทางเท่ากันกำลังก่อตัวขึ้นในประเทศ

ในยุคที่โลกถูกแบ่งด้วยปืน และชนชั้นถูกขีดด้วยเลือด คนสองคนได้พบกันในเส้นทางที่ไม่มีวันบรรจบ หนึ่งเกิดมาในแสงระพี อีกหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในอัสดง แต่เมื่อสงครามพรากทุกสิ่ง ความต่างระหว่างฟ้ากับดินก็เริ่มเลือนหาย เรื่องราวของความผูกพันท่ามกลางความพังพินาศ

Genres: Fiction

380 pages, Paperback

Published December 1, 2025

Reviews

[百牡丹 · Rating 5 out of 5]

เรื่องราวของ ‘ระพี ดิเรกโยธิน’ ผู้ซึ่งมีโลกทั้งใบสิ้นสุดแค่ขอบรั้วบ้านดิเรกโยธิน แม้ว่าในบ้านดิเรกโยธินนั้นจะมีสมาชิกในครอบครัวอยู่กันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง แต่กลับไม่ได้อบอุ่นอย่างบ้านอื่น เพราะสมาชิกในบ้านดิเรกโยธินนั้นมีเส้นบางๆ ที่กั้นกลางอยู่คือบรรดาศักดิ์ แม้ระพีจะอยู่ในบรรดาศักดิ์ที่ต่ำที่สุดในบ้านดิเรกโยธินแล้ว แต่เขาก็ยังสบายใจได้เพราะยังมี ‘นรินทร์ ปานวริศ’ หรือ ‘นิ่ม’ ที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันที่เป็นบ่าว ยังคงบรรดาศักดิ์ต่ำกว่าเขา แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็ทำให้ระพีเริ่มเข้าใจว่าบรรดาศักดิ์ของทั้งสองใกล้กันกว่าที่เขาคิด

เริ่มเรื่องเปิดมาด้วยการพรรณนาถึงความอัดอั้นตันใจของระพีในการอยู่ในบ้านดิเรกโยธิน เปรียบเปรยห้องนอนของระพีกับบรรดาศักดิ์ของเจ้าตัว เป็นการเปรียบเทียบที่เห็นภาพได้ชัดเจนและมีลูกเล่น แม้จะผ่านมาได้แค่ไม่กี่หน้าแต่นักเขียนสามารถบรรยายให้คนอ่านเข้าใจในภาพรวมของความรู้สึกระพีและบรรดาศักดิ์ภายในบ้านได้ชัดเจน เมื่อมาถึงฉากที่ระพีและนางอินได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันแม่ลูก นักเขียนก็สามารถพรรณนาความเย็นชาในบรรยากาศระหว่างนางอินกับลูกชายได้เป็นอย่างดี เมื่ออ่านแล้วเราจะสัมผัสได้ถึงความหดหู่ปนเศร้าใจที่ล่องลอยในอากาศภายในเรือนไม้หลังเล็ก โดยส่วนตัวแล้วเป็นส่วนที่ชอบที่สุด เพราะนักเขียนเขียนได้ดีมากจนทำให้เราน้ำตาซึมทุกครั้งที่ได้อ่านตอนที่สองแม่ลูกอยู่ด้วยกัน

ส่วนของความสัมพันธ์ระหว่างระพีและนิ่มในตอนแรก เราชอบการเขียนของนักเขียนที่บรรยายความรู้สึกที่ระพีมีต่อนิ่มออกมาได้อย่างดีมาก เราไม่ได้เกลียดระพีที่ไม่ชอบนิ่มแต่มันทำให้เราเข้าใจความรู้สึกของระพี ยิ่งทำให้เราเห็นใจระพีที่ไม่ได้รับความรักจากคนในครอบครัวอีกทั้งยังถูกบรรดาศักดิ์ในบ้านกดทับอีก ส่วนนิ่มก็คงเป็นตัวละครที่น่ารักที่สุดในเรื่องนี้ เพราะนิ่มมีจิตใจที่ดีและรักระพีด้วยความซื่อและสัตย์จริง ตอนอ่านหนังสือเล่มนี้นิ่มทำให้เรานึกถึงวัยเด็กที่ไม่ต้องแบกรับเรื่องหนักหนาอะไร นึกถึงความเป็นอิสระ ความเปิดกว้างในการเรียนรู้สิ่งใหม่ ซึ่งคงเป็นสิ่งที่ตกหล่นหายไปหลังจากที่คนเราเติบโตมาเป็นผู้ใหญ่แล้ว

ส่วนที่ชอบที่สุดก็ต้องเป็นการพูดถึงคณะราษฎรและขบวนการเสรีไทย เขียนเรื่องและบรรยายออกมาได้ดีมากจนทำให้เรารู้สึกตื้นตัน ทำให้รู้สึกว่าก่อนหน้าเราก็ยังมีคนที่สู้มาก่อนเรา แต่ส่วนที่ชอบที่สุดก็คงเป็นการเหน็บแนมพระยาดิเรกโยธินที่แม้จะเรียกร้องประชาธิปไตย เรียกร้องสิทธิเสรีภาพ แต่กลับบังคับขืนใจนางอิน ทำให้เห็นเลยว่าแม้คนที่หัวก้าวหน้าอย่างไรแต่หากเป็นเรื่องเพศก็ยังคงเป็นสิ่งที่ถูกเพิกเฉย อีกส่วนที่ชอบคือการพูดถึงว่าเหยื่อจากสงครามก็คือประชาชนด้วยกันที่ถูกพวกชนชั้นปกครองบังคับให้เกลียดและฆ่าฟันกันเอง

แม้เรื่องนี้จะทำให้เราร้องไห้ไปเยอะมากเพราะความรู้สึกอัดอั้นและเสียใจกับเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง แต่สิ่งที่เราชอบมากๆ ก็คือครอบครัวที่ระพีสามารถเลือกเองได้ ครอบครัวที่แม้ไม่ได้มีเลือดเดียวกันแต่ก็เป็นคนในครอบครัว อย่างคุณบุษย์ที่แม้จะถูกบังคับให้แต่งงานกับระพี แต่เธอก็ไม่เคยบังคับให้ระพีรักเธอเลย อีกทั้งยังเข้าใจอีกด้วยที่ระพีรักนิ่ม เราชอบความสัมพันธ์แบบนี้มากๆ คนที่แต่งงานกันแต่ไม่จำเป็นต้องรักกัน แต่ก็ยังคงช่วยเหลือกัน เป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกันได้ และเราชอบตอนที่คุณบุษย์กล้าที่จะยืนหยัดเพื่อตัวเองเรื่องลูกว่าเธอก็ไม่ได้เป็นแค่เพียงแม่ เธอก็ยังเป็นเพื่อนของใครสักคน เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ก็อยากใช้ชีวิตของตัวเองนอกเหนือจากการเป็นแม่บ้าง และคนในครอบครัวคนอื่นอีก อย่างนางคำแม่ของนิ่ม พรรณีที่แม้จะเป็นพี่สาวต่างแม่ และรพินทร์ลูกสาวของระพี

ส่วนที่ทำให้เรารู้สึกเศร้าใจมากที่สุดก็คงเป็นนิ่ม นิ่มที่เป็นคนช่างพูดช่างเจรจา ชอบออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก แต่เพราะสงครามที่เกิดขึ้นทำให้นิ่มมีบาดแผลในใจ นิ่มกลายเป็นคนพูดน้อยและไม่ชอบออกไปข้างนอก สงครามไม่ได้ส่งผลให้แค่คนตายอย่างเดียว แต่คนที่อยู่ก็ไม่สามารถใช้ชีวิตได้เหมือนเดิมเช่นกัน แต่เราก็รู้สึกดีใจที่อย่างน้อยนิ่มก็ยังมีระพีที่คอยอยู่ดูแล และหลังจากนี้ทั้งสองคนก็จะได้อยู่ด้วยกันในแบบนี้ควรจะเป็นมาตลอด

[JPR 🦦 · Rating 4 out of 5]

แนวพีเรียดวาย เรื่องราวความรักแบบ slow burn ละเมียดละไมทั้งความสัมพันธ์ การเติบโต ท่ามกลางยุคสมัยทั้งช่วงเปลี่ยนแปลงระบบการปกครอง สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 กว่าจะแฮปปี้หน่วงใจหลายตอน ยิ่งเจอตอนพิเศษ โหห จุกอกมากกก ;—; แต่ชอบเลยอ่า 🐈‍⬛

ติด tw นิดนึงง **
Rape, Suicide, Pedophilia, Abuse

เรื่องราวของระพี เด็กชายที่เติบโตมาในบ้าน ‘ดิเรกโยธิน‘ ถึงแม้จะเป็นลูกของพระยาดิเรกโยธิน แต่ลำดับชั้นภายในบ้าน กลับไม่เท่าเทียมลูกคนอื่นๆ เนื่องจากเกิดจากเมียที่เป็นบ่าว กระทั่ง ’แม่‘ ระพีก็ไม่สนิท พูดกับลูกนับคำได้ หน้าแทบไม่มอง
เป็นครั้งแรกเลยที่อ่านพีเรียดช-ช แต่ภาษาสำนวนที่ใช้ อ่านแล้วทำให้เราเขิ๊นเขิน เพราะเป็นคำตรงไปตรงมาด้วยแหละ เลยทำให้อ่านแล้วไม่ตีความเยอะ และเข้าใจความรู้สึกของทั้งคู่ เป็นความรักที่ค่อย ๆ เติบโตไปกับตัวละคร สโลว์เบิร์นที่ไม่มีจุดน่าเบื่อ อยากพลิกหน้าต่อไปเรื่อย ๆ เลย

อยากชื่นชมคุณนักเขียนตรงการผูกปม สร้างคาแรกเตอร์ตัวละคร สอดแทรกประวัติศาสตร์ วรรณกรรม และค่านิยมในยุคสมัยนั้นออกมาเป็นเรื่องจวบระพีอัสดงได้อย่างงดงาม เราจะได้รู้จัก ระพี และนิ่มตั้งแต่ยังเป็นเด็กชาย จนถึงวัยผู้ใหญ่ มีทั้งสุข เศร้า สูญเสีย จากลา

ตอนอ่านช่วงวัยเด็ก สงสัยมากว่า เรื่องนี้จะหาทางมารักกันได้ยังไง ด้วยค่านิยม ชนชั้น และเรื่องเพศ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ผู้ชายสองคนจะได้รักกันอย่างมีความสุข แต่คุณนักเขียนกลับหาทางลงได้อย่างละมุนละม่อม ถึงเวลาที่คุณระพีจะได้อยู่กับนิ่มจริง ๆ สักที (จบ happy ending นะะะ 😭)

นอกจากเรื่องความรัก ส่วนตัวยังชอบประเด็นสตรีในสมัยที่ผู้ชายเป็นใหญ่ เสียดสีสังคมได้เริ่ดเลยล่ะ ผ่านตัวละครบุษย์ และพรรณี ที่ถูกค่านิยมสมัยนั้นครอบไว้ สตรีมีหน้าที่แค่ดูแลบ้าน สามี และเลี้ยงลูกเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องเรียนสูง ๆ หางานราชการทำก็ยาก

ชอบบทสนทนาเวลาบุษย์คุยกับระพีม้ากกก ตอนแรกกลัวใจจะดราม่ามาก ๆ แต่เค้ากลับผูกพันกันแบบพี่ชายน้องสาว คนในครอบครัว ที่อยากให้คนที่เรารักมีแต่ความสุข และตอน deep talk คือโครตดี บุษย์เป็นคนมีทัศนคติสมัยใหม่ ไม่ตัดสิน และให้กำลังใจให้ระพีก้าวต่อไปได้

มีดีเทลในเรื่องนี้อีกมากมายที่ติดอยู่ในใจ เราชอบที่ไม่เวิ่นไม่น้ำ มีแต่เนื้อเน้น ๆ ระยะเวลาผ่��นไป บางทีเราก็รู้สึกว่า เอ้อเวลาผ่านไปไวเหมือนกันนะ แปป ๆ โตกันหมดแล้ว ซึ่งช่วงเปลี่ยนเวลาตรงนี้ไม่ติดขัดเลย

โดยรวม พีเรียดที่เล่าดีเทล และสร้างสรรค์ออกมาได้ดีมาก ๆ ความรักที่ไม่ใช่แค่คนรัก ค่านิยม ชนชั้นสังคม การเมือง สงคราม การถูกจำกัดเพียงเพราะเป็นสตรี เรื่องนี้บอกกับเราว่า รสชาติชีวิตมีหลายรส บางช่วงหวาน บางช่วงก็ขมเหมือนกินเม็ดละลายน้ำ แต่สุดท้ายรสชาตินั้นจะทำให้เราเติบโตเสมอ 😪

[MT · Rating 3 out of 5]

- มีอะไรอยากเขียนถึงเยอะมากๆเล่มนี้ เพราะข้าพเจ้ามีบทสนทนากับงานเล่มนี้แทบทุกบท แต่หลักๆน่าจะมาจากการเปรียบเทียบกับงานคลาสสิคของไทยที่ได้อ่านเป็นหลัก เพราะงานชิ้นนี้เหมือนเอา แลไปข้างหน้า สี่แผ่นดิน ปีศาจ หรืออาจจะรวมถึง เรื่องของจัน ดารา รวมไว้ในเล่มเดียวกัน ตอนอ่านเลยเหมือนมันตีกันในหัวไปหมด

- นึกถึงแลไปข้างหน้าในเชิงความbromance โดยเฉพาะช่วงแรกๆของงานที่ความสัมพันธ์ระหว่างระพีกับนรินทร์ค่อยๆก่อตัวขึ้นหวนให้นึกถึงงานของกุหลาบมากๆ แต่เราว่าเราจะชอบแลไปข้างหน้ามากการ ความสัมพันธ์แบบโบรๆ (ที่เรียกสรรพนามแทนตัวกันว่า เธอ ไม่ใช่กูมึงชวนแสลงหู!) มันได้เรามากกว่าความรักอันแรงกล้าของเล่มนี้ที่เรียนตามตรงว่าไม่อิน เราอาจจะอินช่วงความสัมพันธ์ตอนที่เป็นนายและบ่าวมากกว่า (บ่าวสอนอ่านหนังสือ สอนภาษาวิลาส สอนฉันทลักษณ์เกี่ยวกับโคลงและกาพย์กลอน รวมไปถึงแนวคิดระบอบการปกครองใหม่ให้กับบ่าว โครตsugarcoat แต่โรแมนติกจัง ชอบมาก)

- นึกถึงสี่แผ่นดินในหลายๆอย่าง แต่อย่างนึงที่โดดออกมาคงเป็นเรื่องเคมีคู่พระนาง สิ่งที่ชอบและประทับใจเสมอมาจากการอ่านสี่แผ่นดินคือความสัมพันธ์ของแม่พลอยกับคุณเปรม เราว่ามรว ศึกฤทธิ์เขียนออกมาได้ดีมากๆ โดยเฉพาะช่วงแผ่นดินที่สอง ซึ่งเป็นช่วงที่คุณเปรมไปทำงานในกระทรวงหรือที่ใดสักที่ แล้วสิ่งที่แกจะทำคือคาบข่าวเกี่ยวกับการเป็นไปของโลกมาให้แม่พลอยฟังอยู่เรื่อยๆ และฉากที่ชอบมากๆคือแม่พลอยพูดถึงความโลเลของคุณเปรม ปากฝักใฝ่เสรีนิยมเพราะดูท่าจะชนะสงคราม แต่วันก่อนยังฝักใฝ่อักษะอยู่เลย การเขียนloreแบบนี้ได้เรามาก ซึ่งในเล่มจวบระพีก็มีพูดถึงความโลเลแบบนี้เหมือนกันกับระพี แต่เราอาจจะชอบสี่แผ่นดินมากกว่าในมุมนี้ รวมไปถึงไดนามิกของเรื่อง เราว่าจวบระพีสิ้นแสงให้อารมณ์เหมือนอ่านสี่แผ่นดินในช่วงแผ่นดินที่สามๆมาก ที่มันมีผีห่าซาตานอะไรก็ไม่รู้เกิดขึ้นเต็มไปหมด ตรงข้ามกับแผ่นดินแรกที่มีแต่ความร่มรื่นและสบายใจ
ซึ่งเราชอบช่วงนั้นของสี่แผ่นดินที่สุด ซึ่งความชอบที่ว่าก็ส่งผลถึงการอ่านเล่มนี้ด้วย ซึ่งมันเข้มข้นและสนุกพอกัน แต่เราว่าเล่มนี้ดูใจดีเกินไปมาก เลยอาจจะชอบสี่แผ่นดินที่มันอาจจะสมจริงและจิตตกกว่าเล่มนี้มากๆ รวมไปถึงการใช้สอยตลค สี่แผ่นดินใช้ลูกๆของแม่พลอยเป็นหมากในการเดินเรื่องได้ดีมากๆ ซึ่งที่เขียนมาเราไม่ได้เอานักเขียนชั้นครูมาเกทับนักเขียนหน้าใหม่ว่าเขียนแย่หรือเลว แต่แค่จิตส่วนตัวอาจจะชอบการเขียนแบบนั้นมากกว่า

- นึกถึงปีศาจเพราะคสัมพันธ์ที่โผล่มาในช่วงกลางๆเรื่อง ซึ่งกลายเป็นว่าเราซื้อความสัมพันธ์นี้กว่าระพีกับนรินทร์เฉยเลย ชอบที่นักเขียนถึงความรักที่เกิดมาจากสิ่งที่เรียกว่าความรับผิดชอบมากๆ

- จริงๆมีนึกถึงงานฝรั่งด้วย นึกถึงงานของเฮอร์มานน์ เฮสเสอย่างเดเมียน เพราะเดเมียนก็ว่าด้วยความสัมพันธ์สองเพื่อนชายและคุณแม่ ที่หนึ่งในตัวเอกก็มีปมในชีวิตกับการเกิดของตัวเอง รวมไปถึงงานอื่นๆของเขาอย่างเรื่องบทเรียนด้วย

- ช่วงท้ายๆทำให้นึกถึงงานแบบแบร์ฮาร์ท ชลิงค์เหมือนกันโดยเฉพาะเรื่องโอลก้าหรือจะเอาเดอะ รี้ดเดอร์ด้วยก็ได้ ที่เป็นคนเขียนงานความรักกับการเมืองรวมไปถึงเขียนคอนฟลิกซ์ของตลคได้เข้มข้นพอกัน

- แอบนึกถึงThe Nightingaleด้วยในเชิงที่การเติบโตของตลคมันสวนทางกับสิ่งที่เราคาดหวังไว้ อย่างเล่มนั้นว่าด้วยความสัมพันธ์สองศรีพี่น้อง ช่วงแรกน้องสาวน่าลำไยมาก แต่พออ่านไปเธอเริ่มเป็นผู้เป็นคนขึ้น ต่างจากพี่สาวที่ตอนแรกก็ดูมีเหตุผลดีแต่ไปๆมาเสียสติเฉย เล่มนี้ก็เช่นกันเราชอบนรินทร์ในช่วงแรกและแอบไม่อินกับระพี แต่ไปๆมาๆระพีกลายเป็นตลคที่ดดูต่อและน่าสนใจขึ้นมาทันที ส่วนรินทร์คือกู้ไม่กลับแล้ว เอาที่พี่สบายใจเลย แต่ชอบเล่มนี้กว่าThe Nightingaleมากๆ

- งานต้องมีอารมณ์แบบงานของว.วินิจฉัยกุลแน่ๆ แต่ข้าพเจ้ายังมิได้อ่าน ก็เลยอาจจะยังไม่เขียนถึง

- ชอบการเขียนถึงความเทาๆของผู้เป็นพ่ออย่างหลวงอดิเรก คนที่รักในประชาธิปไตยแต่อดีตนั้นช่าง ... เราว่าเขียนออกมาได้ดีเลย อาจจะมีติดกับเหล่าเมียๆทั้งหลาย ดูละครหลังข่าวไปหน่อย

- สิ่งที่อาจจะชอบที่สุดของงานเล่มนี้คือนักเขียนพูดถึงสิ่งรบกวนที่มักจะเล็ดลอดเข้ามาที่ห้องนอนของรพี เราเข้าใจความรู้สึกแบบนี้มากๆ และเข้าใจเขาอย่างดี ยินดีกับเขาด้วยที่ได้ย้ายออกไปอยู่จากห้องนั้นในภายหลัง ดีใจที่มีคนเขียนถึงการรบกวนใจที่มาจากเสียงภายนอก ปกติอ่านงานวรรณกรรมมันจะพูดถึงเสียงรบกวนภายในจิตใจซะเยอะ

- ไปๆมาเขียนยาวเลยนิ อาจไม่ชอบมาก แต่ก็ดีใจที่ยังมีนวนิยายประวัติศาสตร์ให้อ่านอยู่ในยุคนี้ เหมือนงานประวัติศาสตร์ช่วงหลังๆของไทย ถ้าไม่งานวายก็เป็นอะไรแบบงานแบบพุทธศักราชอัสดงกับทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำที่ดูอาจไม่ได้อยู่ในขนบงานไทยๆนัก จริงๆงานมันก็เป็นวายแหละ แต่เป็นวายที่ยังเห็นคุณค่าของวรรณกรรมศตวรรษที่20อยู่บ้าง

[Murainik_ · Rating 4 out of 5]

3.5/5
"ไม่มีบุตรสักคนผูกพันกับพ่อ ไม่มีภรรยาสักคนที่รักสามีคนนี้จากใจจริง แล้วประโยชน์อันใดกันที่ผู้ใหญ่พยายามรักษาเกียรติยศของตระกูลไว้ ในเมื่อไม่มีความสุขงอกเงยอยู่ในใจผู้ใช้สกุลนี้สักคน"

ชอบการที่เรื่องนี้เขาไม่ขายการเมืองคนดี ท่านเจ้าคุณพ่อของคุณระพีทั้งๆที่เป็นฝ่ายซ้าย เรียกร้องความเท่าเทียมแต่ก็ยังกดขี่คนอื่นโดยใช้พาวเว่อความเป็นเจ้านาย+ผู้ชาย แต่เพราะเราไม่จำเป็นต้องผูกอุดมการณ์ไว้กับคน(ดี)เหมือนที่นิยายฝ่ายขวาพยายามทำมาตลอด แนวคิดแบบประชาธิปไตย/คนเท่ากันมันจึงhave nothing to do withท่านเจ้าคุณพ่อหรือคณะราษฎร์ การมีคนไม่ดีอยู่ในกลุ่มคนเหล่านี้ก็ไม่ได้หมายความว่าความคิดนั้นมันจะต้องผิดเสมอไป

นอกจากท่านเจ้าคุณตัวละครอื่นๆก็เขียนได้น่าสนใจและมีมิติมาก อย่างคุณหญิงไพลิน นางอิน คุณบุษย์ หรือแม้แต่ระพี แต่เสียดายที่คนเขียนใช้ตัวละครไม่ค่อยคุ้มเท่าไหร่ ตลคประกอบบางตัวคือชัดมากว่าใส่มาเพื่อเล่นประเด็นบางอย่างเฉยๆ สุดท้ายก็เฟดออกไปแบบงงๆ
ส่วนระพีคือเป็นตัวเอกที่เราชอบนะ ตัวเอกที่ไม่เ��อเฟค ทั้งขี้อิจฉาและขี้ขลาดเอามากๆ ละความไม่กล้าของระพีก็ทำร้ายทั้งตัวเองและคนที่รักตัวเอง ตอนเป็นเจ้าบ่าวคือหน้าชื่นอกตรมไม่ปริปากบ่นสักคำ แต่ก็คิดในใจว่าอยากให้นิ่มมาพังงานแต่งพาตัวเองหนี คือชั้นแบบ555 เออเริด ความอยากมีมากล้นแต่ก็ไม่กล้าจะขยับตัวทำอะไรอยู่ดี that's my boy แต่มันก็เมคเซ้นด้วยความสิ้นไร้ไม้ตอกที่โตมาอะเนอะ ความพยามไปเท่าไหร่ก็แพ้คุณหญิงแม่อยู่ดี แม่แท้ๆที่คิดว่าเป็นพวกเดียวกันก็ไม่สามารถเป็นemotional supportได้เลย หลังจากเจอความผิดหวังซ้ำซาก ความไร้จุดยืนในบ้านตัวเอง มันทำให้ระพีต้องทำตัวลีบมากที่สุด หาเซฟโซนในห้องเล็กๆที่โดดเดี่ยว แต่developmentของระพีมันแอบห้ะไปหน่อย แทนที่เค้าจะค่อยๆเล่าให้คนอ่านเห็นตามว่าระพีไปประสบพบเจออีเว้นนู่นนี่ เขาดันเล่าแบบtimeskip ว่าหลังจากไปเรียนเมืองนอก ไปเข้าชมรมโต้วาที ก็กลายเป็นคนกล้าพูดขึ้นมาเลย เลบแอบเสียดายที่ปมตรงนี้โดนรวบโดยการเล่าผ่านๆ เพราะการที่ระพีกล้าพูดปกป้องเมียตัวเองตอนไปเจอพวกแม่ๆคือมันอิมแพคมากซะจนแบบ ถ้าได้เห็นพัฒนาการแบบค่อยเป็นค่อยไปมันจะอิมแพคขนาดไหน🥹

ทางปมครอบครัวระพีก็น่าสนใจ แต่ก็จางไปเลยหลังจากระพีแต่งงาน นี่อยากรู้เกี่ยวกับคุณหญิงไพลินว่าหลังจากเป็นม่ายคือชีวิตชีเป็นยังไง ที่ทำมาทั้งหมดส่งผลให้ใช้ชีวิตบั้นปลายได้อย่างมีความสุขหรือแย่กว่าเดิมเพราะความบิดเบี้ยวต่างๆ แต่คุณหญิงชีไม่มีแม้แต่ตอนพิเศษของตัวเอง ตรงนี้ป้าเศร้ามาก

ใดๆคือชอบพาร์ทชีวิตหลังแต่งงานของระพีที่สุดในเรื่องแล้ว การที่คนสองคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนต้องมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ต้องปรับตัวเข้าหากัน ได้เห็นระพีพยามเป็นพ่อที่ดีทั้งๆที่ไม่เคยได้รับความรักแบบเดียวกันมาก่อน ความสัมพันธ์แบบคู่ชีวิตที่ไม่จำเป็นต้องเป็นเชิงโรแมนติกเสมอไป

ส่วนเลิฟไลน์นี่แอบไม่ซื้อแฮะ ระพีรักนิ่มเข้าใจได้ แต่นิ่มไปรักระพีได้ขนาดนั้นได้ไง ละเป็นความรักแบบจงรักภักดีสุดหัวใจ ยังไม่เข้าใจว่าระพีไปอิมแพคอะไรในหัวใจนิ่มได้ขนาดนั้น

[iamkiko · Rating 3 out of 5]

มาเขียนไว้ก่อนกันลืม

เรื่องดัง เห็นผ่านตาบ่อย อ่านแล้วก็โอเค ส่วนตัวไม่ได้เศร้าขนาดนั้น สำนวนดี อ่านไม่ยาก ไม่ติดขัด ใช้คำไม่ได้เว่อร์วังนัก แต่ควบรวมข้อมูลได้ไม่ดี อ่านแล้วรู้สึกได้เลยว่าจับๆ ทุกอย่างมายัดลงไปในเล่มเดียว ทำให้มัน lack ตรงนี้ ซึ่งดันเป็นส่วนสำคัญซะด้วยเพราะธีมเล่นกับความเป็นประวัติศาสตร์ชาติ

อีกอันที่ขัดตาขัดใจมากจนต้องรีบมาเขียนรีวิวไว้ก่อนกันลืมคือไม่ชอบการจัดหน้าเลยยย หมายถึงการวรรคระหว่างบรรทัดมันค่อนข้างห่างเหมือนเขียนใน word แบบไม่ตั้งค่าการจัดรูปแบบระหว่างบรรทัดแล้วก็อปไฟล์ไปพิมพ์เลย ช่วงที่หมดพารากราฟแล้วกดเอนเธอร์ลงมามันเลยห่างกันมากอย่างกับอ่านนิยายออนไลน์ไฟล์ดิบยังไงยังงั้น

[bacon tong · Rating 5 out of 5]

ชอบมาก ๆ ค่ะ ชอบผลงานคุณจ๋ามาก ๆ ภาษาสละสลวยมาก ๆ เนื้อหาที่เขียนก็รู้เลยว่าถูกเรียบเรียงด้วยความตั้งใจมาเป็นอย่างดี อาจจะมีช่วงท้าย ๆ ที่รู้สึกว่าเนื้อหาอาจจะรวบรัดไปหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้เสียความรู้สึกในการอ่านอะไรนะคะ เนื้อหาทั้งหมดของเรื่องนี้กินใจมากจริง ๆ เคยอ่านตั้งแต่เปิดตอนในreadawrite จนตอนนี้มีโอกาสได้อุดหนุนเล่มebook ดีต่อใจมากจริง ๆ ค่ะTT

ดีใจจริง ๆ ที่ในที่สุดระพีและนิ่มก็ไม่ต้องพบกันแค่ตอนค่ำแล้ว ถึงจะใช้เวลานาน แต่สุดท้ายก็เป็นการรอคอยที่คุ้มค่าจริง ๆ สำหรับทั้งสองคน ปล.ชอบตอนพิเศษมาก ๆ

[itskhimkp · Rating 4 out of 5]

อยากให้ 4.25 อะ 🥹
เป็นนิยายไทยที่ดีมาก ชอบความมีประเด็นหลากหลาย เพราะยิ่งมาในงานเขียนยุคปัจจุบัน อะไรหลายอย่างที่เขียนก็มีความเข้าใจมากขึ้นด้วยตามยุคสมัย

[Annie · Rating 5 out of 5]

กินใจเหลือเกิน 🥹

[Moonsoon · Rating 3 out of 5]

ซื้ออีบุ๊คไว้นานมาก ได้ฤกษ์อ่านเสียที เจอคำผิดค่อนข้างหลายจุดทีเดียว แต่คิดว่าหลังออกในนามสนพ.น่าจะมีการพิสูจน์อักษรซ้ำอีกที

พูดถึงเนื้อหาบ้าง ผมอาจจะเห็นต่างจากหลายๆคน หรือคนส่วนมากที่ชอบระพี เพราะผมอึดอัดกับตัวละครนี้มาก ระพีเป็นคนที่ทำอะไรตามระบบเดินเป็นเส้นตรงไม่มีแตกแถวเป็น 'เด็กดี' ของบ้านดิเรกโยธินสุดๆ ขนาดถูกทรีตมาอย่างแย่ เห็นแม่ถูกตระกูลทำแบบนั้นก็ยังกอดความเป็นดิเรกโยธินแน่นมาก
สำหรับคำถามที่คุณนข.เคยถามว่า สองคนนี้รักกันจริงมั้ย ผมก็ขอตอบว่าระพีรักตัวเองมากกว่าที่นิ่มรักระพี ส่วนตัวผมไม่มองว่านิ่มยึดติด การที่เขาออกไปอีกสังคมไปเจอคนมากมาย แต่ยังเลือกรักแค่ระพีทั้งที่ถูกจับแยกก็ยังรักยังคอยคิดถึง ค่อนข้างชัดอยู่ว่านิ่มรักจริงมาก รักเดียวใจเดียว (ในใจเชียร์ให้นิ่มแต่งงานใหม่ตลอดเวลา คนอ่านจะไม่เจ็บเท่านี้🤣) ผิดกับระพีที่ไม่เคยพยายามในสมการความรักนี้เลย ซึ่งระพีก็ไม่ผิด แต่ในเมื่อเลือกทางนี้เองเวลาตลค.ทนทุกข์ทรมานเพราะการเลือกผมเลยไม่เห็นใจเท่าไหร่ เลือกเองก็รับกรรมไป แต่ก็ต้องยอมรับตามตรงว่าหลายครั้งคนอ่านอย่างเราค่อนข้างผิดหวังในการเลือกของระพี แบบ เอ้อ อีกแล้วเหรอ ระพีเลือกทุกคนยกเว้นนิ่มจริงๆ

อีกตัวละครที่อดพูดถึงไม่ได้คือบุษ
เปิดตัวมาสารภาพว่าผมไม่ชอบเธอเลย พอเธอได้ลูกสมใจก็เหมือนมีสติขึ้น
(แม้ช่วงเลี้ยงลูกจะงี่เง่าใส่ระพีมาก คนนี้ก็แปลกตอนอยากได้เด็กสัญญาสารพัด ฉันเลี้ยงเองได้ดูแลได้ พอสามีไม่เอาไม่พร้อมช่วยก็ว่าเขาซะงั้น)
ตอนช่วงท้ายดีหน่อย บุษเกือบหลับแต่กลับมาได้ ก็มีแค่บุษที่คนอ่านหวังพึ่งพา เพราะระพีดีแต่ท่าตามเคย คนช่วยนิ่มก็บุษ คนพาระพีไปเจอนิ่มก็บุษอีก มา mvp ตอนท้ายนี่เอง //ปรบมือ

โดยรวมถือว่าสนุกเลยเพราะทำให้คนอ่านมีอารมณ์ร่วมได้ตลอด แม้จะเป็นอารมณ์อึดอัดขัดใจตัวละครซะมาก โกรธแค้นคนบ้านนั้น หรือสงสารเจ้านิ่มมันก็ตาม
ถึงอย่างนั้นก็คงเป็นประสบการณ์ที่อ่านครั้งเดียวพอ ระหว่างทางไม่มีความสุขเลย ยิ่งช่วงท้ายกว่าจะได้เจอกัน คนอ่านอย่างผมเสียดายเวลามาก มนุษย์เราอายุไขสั้น ยังดีนิ่มยังได้เจอบ้านของตัวเองในบั้นปลาย แม้จะแลกมาด้วย PTSD ตลอดชีวิตก็ตาม.

[Poomreads · Rating 5 out of 5]

ดีเหลือเกิน 6 ⭐️

[cherish · Rating 5 out of 5]

โดยภาพรวมจวบระพีอัสดงเล่าถึงประเด็นปัญหาต่าง ๆ ในสังคมได้ดีเลยทีเดียว ทั้งเรื่องสงคราม ปัญหาระหว่างชนชั้น หรือแม้กระทั่งปัญหาของผู้หญิงที่ต้องเผชิญในสมัยนั้น ทุกอย่างมันกลมกล่อมมาก ๆ โดยเฉพาะเรื่องประเด็นของเสรีไทยที่สอดแทรกไปด้วย มันเป็นการเล่าที่ทำให้เรารู้ถึงเหตุการณ์บ้านเมืองยิ่งกว่าในหนังสือเรียนเสียอีก สิ่งนี้ทำให้รู้สึกหลงใหลในหนังสือเล่มนี้เพิ่มขึ้นไปอีก

คำที่นิยามเรื่องราวทั้งหมดในหนังสือเล่มนี้ได้คือ “ความไม่สมบูรณ์ที่ถูกทำให้สมบูรณ์” เพราะมานั่งตกตะกอนแล้วพบว่าหลาย ๆ สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้สมบูรณ์แบบเลยแม้��ต่สักนิดเดียว ทั้งตัวระพีเองที่อยู่ในชนชั้นครึ่ง ๆ กลาง ๆ ในบ้าน หรือแม้แต่คุณหญิงไพลิน คุณแม่ใหญ่ของบ้านที่ดูเพรียบพร้อมไปทุกอย่างก็ยังเคยเจ็บปวดมาก่อน จึงระลึกได้ว่าก็นี่แหละมนุษย์ ทุกการกระทำมีเหตุผล และบางครั้งความรักก็เข้ามาเพื่อสิ่งนี้ เพื่อเติมเต็มความไม่สมบูรณ์นี้ให้สมบูรณ์ในที่สุด และวิธีการเล่าเรื่องของหนังสือเล่มนี้ก็ทำให้มันสมบูรณ์ได้อย่างไม่น่าเชื่อ

บ้านดิเรกโยธินเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องที่ได้สร้างและทำลายอะไรหลาย ๆ อย่าง แต่ส่วนใหญ่คงจะเป็นการทำลายเสียมากกว่า คิดว่าบ้านดิเรกโยธินได้จำลองสังคมในสมัยนั้นที่เป็นอยู่ได้อย่างดี เพราะในรั้วบ้านได้สะท้อนให้เห็นปัญหาทุกอย่าง - การแต่งงานที่เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบ ไม่ใช่สิ่งที่เกิดจากความรัก / การข่มขืน ซึ่งเกิดจากการที่ตัวผู้ชายนั้นคิดว่าตัวเองมีอำนาจเหนือกว่า / และปัญหาอีกมากมายนับไม่ถ้วนที่เกิดขึ้นในรั้วดิเรกโยธิน อาจมีสิ่งเดียวในดิเรกโยธินที่พอจะบอกได้ว่าเป็นสิ่งที่ดีในความคิดของผู้อ่าน คือ การที่ระพีได้พบกับนรินทร์ เหมือนได้เจอสิ่งที่ทำให้ระพีสดใสขึ้น มีความสุขขึ้น และสุดท้ายดิเรกโยธินก็ทำลายมันอีก

ตลอดทั้งเรื่องจะเห็นถึงความรักแบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ ของทั้งนรินทร์และระพี ซึ่งสังคมในสมัยนั้นยังไม่ยอมรับการรักเพศเดียวกัน หากแต่จะเห็นความคิดของทั้งคู่ได้อย่างชัดเจน นรินทร์นั้นยอมสู้สุดใจเพื่อความรัก แต่ระพีใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันและความเป็นจริง ทั้งคู่มีความรักเป็นหนึ่งเดียว แต่มีแนวคิดในกระบวนการที่ต่างกัน นั่นก็แสดงให้เห็นว่าคนเราก็ไม่ได้เหมือนไปกันทุกอย่าง มีความคิด การตัดสินใจที่แตกต่างกัน แต่อย่างไรก็ตาม ยังดีใจที่ในตอนสุดท้ายปลายทางของทั้งคู่ได้มาบรรจบกันจริง ๆ

ตัวผู้อ่านคิดว่าจะเปิดหนังสือเล่มนี้อ่านบ่อย ๆ ยามคิดถึง ขอบคุณหนังสือเล่มนี้ที่ให้ข้อคิดและความรู้ต่าง ๆ ทำให้มีแรงใจค้นคว้าหาความรู้อ่านเพิ่มเติม เพราะทุกครั้งที่ได้ยินชื่อเสรีไทยคงมีภาพจำของไอ้นิ่มและคุณระพีเข้ามาในหัวอย่างแน่นอน

[Wisawaporn Jakkoljan · Rating 5 out of 5]

งดงามอย่างใครเค้าว่า ไม่มีติดขัดใด ๆ

นิยายรักที่มีตัวเอกเป็นชายทั้งคู่ ฉายภาพผู้คนตั้งแต่ช่วงเปลี่ยนแปลงการปกครองจนถึงช่วงสงคราม อันที่จริงได้หนังสือมาตั้งแต่ตอนที่ปกเป็นสีดำ ช่วงงานหนังสือเมื่อปีสองปีก่อน แต่มาหยิบอ่านเพราะคนในติ๊กต็อกเขาว่ามา

เรื่องจะพาคุณเติบโตไปกับคุณระพี ได้เฝ้าดูชีวิตจริงชีวิตรักเขาจนฉ่ำทีเดียวเชียว ส่วนตัวรู้สึกว่านอกจากเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ แล้ว คุณจะได้เห็นความเหลื่อมล้ำและ stigma ของผู้คนในยุคนั้นผ่านนิยายเรื่องนี้ เพราะสะท้อนมาได้โอเคทีเดียว

เดินเรื่องไปเรื่อยเอื่อย จังหวะเนิบช้า แต่ไม่รู้สึกว่าอืดอาดยืดยาดอย่างไร ช่วงดราม่านั้นขยี้คนอ่านให้แหลกขึและทำมาสมน้ำสมเนื้อ ช่วงประวัติศาสตร์เองก็ไม่ยืดจนย่อยยากจนชืด

รวมแล้วถือว่าเริ่ดดี เหมาะสำหรับคนที่ชอบดราม่า และคนที่ชอบการเดินเรื่องแบบ slow burn ไม่มีฉากแรง ๆ ทั้งเรื่องความรุนแรงและเรื่องเพศแต่อย่างใด

[meawmu · Rating 5 out of 5]

ทำดี ทำถึง ทำอีก ชอบ ถูกใจ อ่านรีวิวแล้วคาดหวังไว้เย้อะแต่ก็ดีกว่าที่หวังไว้อยู่ดี เป็นนิยายไทยที่ชอบที่สุดของปีนี้เลยก็ว่าได้ เริ่ดเกิน ตราตรึงสุดๆ ตอนพิมก็นั่งสูดน้ำมูกฟืดๆ ขมแต่คุ้ม จบ

[Mumumu · Rating 5 out of 5]

แทบจะไม่ได้อ่านพีเรียดไทยเลย
ดีสมคำร่ำลือ น้ำตาร่วงเป็นระยะ

[Makmild]

พล็อตเดิมๆ แต่วาย ภาษาสวย เรียงเรื่องดี เป็นการเล่าของเก่าให้ใหม่ที่ทำได้ถึง ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย เก่งมาก ตัวละครน่ารัก และปมต่างๆ รวมไปถึง setting ก็ทำได้ดี น่าจะมีเป็น webtoon ง่านเพลินแน่

[tchalina · Rating 5 out of 5]

เขียนมิติตัวละครออกมาได้ชัดเจนมาก
ทำให้อินกับทุกๆตัวละครเลย เดอะเบสพีเรียด

[Nook · Rating 3 out of 5]

เป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัวเท่านั้น

นิ่มรักจริง เชิดชูเทินบนหิ้ง อาจจะในแง่คนรัก แง่ผู้สูงส่ง แสงนำทางแห่งชีวิต แต่ระพีนี่ไม่ค่อยแน่ใจ อ่านไปอ่านมา ตัวละครอยู่ในกรอบ เลยไม่ break the rules เลยสักแอะ ไม่เสี่ยงต่ออะไรก็ตามที่จำทำให้ตัวเองไม่มั่นคง นั่นรวมถึงปล่อยนิ่มไปตามยถากรรมโดยง่าย
อุปสรรคอะไรก็ตามที่ขวางกั้นความรักเราสอง ไม่ได้ฝ่าฟันมันไปด้วยกัน แค่เดินปล่อยมือและจากไปด้วยความอาวรณ์ ระพีพร้อมแยกออกไปใช้ชีวิตด้วยความปลงตลอดเวลา ให้ความรู้สึกเลือดเย็นแต่ก็อาจจะไม่
ตอนจบจึงไม่ประทับใจมากนัก ถ้าไม่ใช่คนอื่นจัดให้พบกัน ชาตินี้อาจจะไม่มีโอกาสได้พบเจอกันอีกเลย

เนื่องจากเป็นนิยานหนึ่งเล่มจบ รู้สึกว่าเล่าเร่งรัดไปบ้าง แต่ยังตรงและตอบโจทย์เมื่อพูดถึงฝักฝ่ายทางการเมือง ขบวนการ
ภาษีไหลลื่นดีมาก สละสลวย บรรยายบรรยากาศในเรื่องดี ชวนให้น่าติดตามมาก ช่วงตอนที่ห้าหกยืดไปหน่อย แต่กลับมาเข้าประเด็น หลังจากนั้นก็สนุกน่าติดตาม

[Jayjay · Rating 5 out of 5]

อ่านตอน raw เปิดอ่านฟรี จนซื้อเล่มเก็บ เรื่องนี้ดีมากๆ ไว้แกะหนังสืออ่านอีกรอบจะมาใส่รีวิวเพิ่ม

[Ponlawat Pensuk · Rating 4 out of 5]

- เรื่องย่อ -
เรื่องราวของ ระพี ดิเรกโยธิน บุตรชายที่เกิดจากบ่าวในเรือนของเจ้าคุณ สถานะในบ้านของเขาจึงไม่ได้ถูกมองอย่างเสมอหน้ากันกับลูกคนอื่นๆ เขามีความเชื่ออย่างสุดหัวใจว่าโลกนี้มีแต่ความอยุติธรรม คนเราไม่มีทางเท่ากัน จนเขาได้สนิทสนมกับ นรินทร์ บ่าวหนุ่มในเรือน ทั้งคู่มีความชอบในหนังสือเหมือนกัน ความสัมพันธ์พัฒนาอย่างลึกซึ้งขึ้น พร้อมๆ กับกระแสอภิวัฒน์สยาม อุมการณ์ที่ระพีมองว่าคนไม่มีทางเท่ากันกำลังก่อตัวขึ้นในประเทศ

ในยุคที่โลกถูกแบ่งด้วยปืน และชนชั้นถูกขีดด้วยเลือด คนสองคนได้พบกันในเส้นทางที่ไม่มีวันบรรจบ หนึ่งเกิดมาในแสงระพี อีกหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในอัสดง แต่เมื่อสงครามพรากทุกสิ่ง ความต่างระหว่างฟ้ากับดินก็เริ่มเลือนหาย เรื่องราวของความผูกพันท่ามกลางความพังพินาศ

- รีวิว -
นิยายอิงประวัติศาสตร์มีเยอะก็จริง แต่ถ้าจะให้เอาอยู่ใน 380 หน้า ก็คงต้องเป็นเรื่องนี้
"จวบระพีอัสดง" เป็น Fiction อิงประวัติศาสตร์เล่มหนึ่งที่เหมือนเอาตัวผู้อ่านเข้าไปอยู่ในช่วงช่วงเปลี่ยนแปลงการปกครอง-สงครามโลกครั้งที่สอง (ร.6-ร.8) ทำให้คนอ่านเหมือนอ่านอัตชีวประวัติของคนคนหนึ่งที่ชื่อว่า "ระพี ดิเรกโยธิน" ผู้ที่เกิดมาในครอบครัวใหญ่ ที่พูดถึงเรื่องชนชั้นวรรณะตั้งแต่ในบ้านตัวเอง วิถีประชา จารีต แม้กระทั่งกฎหมายได้อย่างเข้าใจง่ายสำหรับคนที่เกิดในยุคนั้นๆ

ตัวละครหลัก - ระพีถือเป็นบุคคลที่สะท้อนถึงความเป็นตรงกลางเกือบที่สุดในเรื่อง ทำให้คนอ่านรู้สึกว่าโดนบีบจากหลายๆส่วน นี่อ่านแล้วรู้สึกอึดอัดแทน จะให้วางตัวดีเด่น เรียนเก่งเกินลูกเจ้าก็ไม่ได้ หรือจะทำตัวสบายๆ ออกไปเจอโลกข้างนอกเหมือนลูกบ่าวก็ไม่ไหว เป็นบุคคลที่เสมือนลูกคนกลาง ที่แทบจะไม่มีคนสนใจแต่ก็โดนคาดหวัง ยิ่งเราเห็นความเป็นระพีมากขึ้น เราก็ยิ่งอินกับตัวละครและรู้สึกอึดอัดกับสิ่งที่ตัวละครต้องเจอ ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว สังคม หรือปัญหาต่างๆในชีวิต

ความรัก - แน่นอนว่าความรักแบบ LGBTQ ในยุคสมัยนั้นไม่เป็นที่ยอมรับ การอยู่แบบหลบๆซ่อนๆ รวมถึงการรักคนคนหนึ่งได้อย่างหมดใจจริงๆมันยากมากและรู้สึกหน่วง การที่รักใครสักคนแต่อยู่ด้วยกันไม่ได้ แถมยังโดนกีดกันจากสังคมและครอบครัว รวมถึงกรอบต่างๆของสังคม ทำให้รู้สึกอึดอัดแทนตัวละครมาก ซึ่งนี่คือสิ่งที่โลกปัจจุบันเรายอมรับได้ แต่พอย้อนกลับไปแล้วทำไม่ได้เลย ด้วยความเชื่อและวัฒนธรรมสมัยนั้น ทำให้ความอึดอัดและหน่วงใจในการอ่านมันมากจริงๆ แค่อ่านก็รู้สึกอึดอัดจนทนไม่ไหว ถ้าตัวเองเป็นระพีที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในนั้นอย่างยาวนาน เป็นนี่อาจจะเป็นบ้าไปแล้วก็ได้
ช่วงหลังของเรื่องยังมีเรื่องของการคลุมถุงชน รวมถึงวัฒนธรรมการมีลูก ปิตาธิปไตย ชายเป็นใหญ่ หน้าที่ของชาย-หญิงอีก ยิ่งอ่านแล้วรู้สึกถึงวัฒนธรรมที่ยังคร่ำครึและไม่มีเหตุผลเอาซะเลย อ่านแล้วอึดอัดสุดๆ

ชนชั้นวรรณะ - ถ้าในเรือนมีเรื่องยศศักดิ์ ลูกที่เกิดจากเจ้า นามสกุลระดับสูง กับลูกบ่าวลูกไพร่ท้ายเรือน การปฏิบัติตนในบ้านก็ไม่เหมือนกันแล้ว บ้านดิเรกโยธินทำให้รู้ว่าอึดอัดแค่ไหนในการที่ต้องอยู่ท่ามกลางบรรยากาศเกลียดชัง เหยียดชนชั้น แถมยังโดนคนในบ้านกดขี่ ได้รับการดูแลแบบไม่เท่าเทียมกัน อ่านไปยังโกรธไป โดยเฉพาะคุณหญิงไพลิน เป็นตัวละครที่แสดงตัวตนถึงผู้ดีที่ร้ายลึก ควบคุมคนอื่นโดยใช้อำนาจ เล่นกับจิตวิทยา และเสียดสีผู้ดีได้สุดมาก อ่านแล้วยังเกลียดจริง

การเมือง - มีตั้งแต่เรื่องของการทหาร การส่งเสริมการศึกษา (ลูกเจ้าเรียนโรงเรียนดัง ลูกบ่าวไม่ได้เรียนหนังสือ, ลูกชายส่งเรียนทหาร ส่งเรียนนายร้อย, ลูกสาวเรียนคหกรรม ฝึกปฏิบัติงานบ้านและหน้าที่ในเรือน) รวมไปถึงชีวิตตอนช่วงประถมที่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง (2475) หลังจากนั้นตอนหนุ่มก็จะเข้าสู่การเมืองจริงจังคือสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยเฉพาะตอนที่พระเอกไปเรียนต่อที่ยุโรป และช่วงที่กลับมาไทย (อักษะ-เสรีไทย) ได้อย่างยอดเยี่ยมและอิน การสอดแทรกตัวละครลงไปในสงครามเหล่านั้นทำให้เห็นภาพและอินไปกับประวัติศาสตร์มากขึ้น

สรุป 380 หน้าในหนังสือ ภาษาอ่านง่าย ประวัติศาสตร์จัดเต็ม ความรักก็บรรยายได้ค่อนข้างดีเยี่ยมและราบลื่นดี พล็อตดี ไม่มี NC สามารถอ่านได้ไม่เลี่ยน แต่อึดอัดและอินมาก 555 ไม่มีบทไหนเลยที่ฟุ่มเฟือย ใช้ตัวอักษรและภาษาคุ้มมาก คุ้มสุดๆ ยอม

แต่ด้วยความที่ช่วงนี้ไม่ได้อยากอ่านอะไรเข้มมาก หรืออึดอัดเกินไป อยากอ่านอะไรสบายๆ เลยหักคะแนนความรู้สึกไปนิดนึง ให้ 4/5 เพราะรู้สึกเครียดไป แต่ยืนยันคำเดิมว่าใช้กระดาษคุ้มสุดๆกับเรื่องที่เข้มข้นแบบนี้

[Anassasu · Rating 5 out of 5]

จวบระพีอัสดง By Jacaranda K.

“คุณรพีไม่เหงาหรือครับ”

จวบระพีอัสดง หมายถึง จวบจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า
หรืออาจหมายถึง การเฝ้ารอใครสักคนมาตลอดทั้งชีวิต
รอจนกว่าช่วงเวลานั้น…จะเหมาะสมพอ

“จวบระพีอัสดง” เป็นนิยายวายไทยแนวพีเรียด ที่พาเราดำดิ่งสู่เรื่องราวของความรักต้องห้ามอันแสนละมุน ระหว่าง ระพี และ นรินทร์ ท่ามกลางฉากหลังของยุคปฏิวัติการเปลี่ยนแปลงการปกครอง ไปจนถึงช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ยุคสมัยที่ความรักไม่ได้ขึ้นอยู่กับหัวใจเพียงอย่างเดียว แต่ยังถูกกั้นด้วยกำแพงของ “ชนชั้น” และ “หน้าที่” แม้จะเป็นความรักที่ต้องหลบซ่อน แต่กลับอบอวลไปด้วยความบริสุทธิ์ ละเอียดอ่อน เต็มไปด้วยปมความรู้สึกอันลึกซึ้ง และความดราม่าที่ขมอมหวานอย่างพอดี

นิยายเล่าเรื่องราวของ ระพี ลูกชายคนสุดท้องของขุนนางยศเจ้าพระยา นายพลเอกพระยาดิเรกโยธิน ซึ่งถือกำเนิดจากเมียบ่าว ทำให้เขาถูกแบ่งแยกชนชั้นศักดินามาตั้งแต่ลืมตาดูโลก แม้จะเป็นสายเลือดเดียวกัน แต่กลับไม่เคยได้รับการยอมรับอย่างแท้จริง อีกคนคือ นรินทร์ บุตรชายของ นางคำ บ่าวในเรือน ผู้มีสถานะต่ำต้อยในโครงสร้างสังคม แต่กลับมีหัวใจที่อบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

ระพีเป็นเด็กชายบุคลิกเงียบขรึม เยือกเย็น ไม่คบค้าสมาคมกับผู้ใด เป็นคนฉลาด สุขุม และอดทน แม้จะมีศักดินาต่ำที่สุดในบ้านดิเรกโยธิน แต่กลับเป็นผู้ที่ต้องแบกรับความคาดหวัง หน้าที่ และชื่อเสียงของตระกูลไว้บนบ่า โชคชะตานำพาให้เขาได้พบกับ นรินทร์ ลูกบ่าวในเรือนผู้มีบุคลิกช่างพูด ช่างเจรจา สดใสราวกับแสงอาทิตย์ — เป็นดั่งดวงตะวันที่ส่องแสงเข้ามาในชีวิตอันเงียบงันของระพี ทำให้เขาได้รู้จักคำว่า ความสุข เป็นครั้งแรก

เมื่อได้ล่วงรู้ถึงชีวิตที่โดดเดี่ยวและบาดแผลในใจของระพี นรินทร์จึงเกิดความสงสารและเห็นใจนายของตน เขาเข้ามาปรนนิบัติ รับใช้ และอยู่เคียงข้างในฐานะ “เพื่อน” มากกว่าหน้าที่ จนสายสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองค่อย ๆ แน่นแฟ้น เกินกว่าจะเรียกว่าแค่นายกับบ่าว
ทว่าความรักของทั้งคู่กลับไม่ได้ดำเนินไปบนเส้นทางอันราบรื่น ตรงกันข้าม กลับเต็มไปด้วยขวากหนาม โดยอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดไม่ใช่เพียงสังคม หากแต่คือ “หน้าที่” และ “บุญคุณ” ที่ไม่อาจหลีกหนีได้

เสน่ห์ของนิยายเรื่องนี้อยู่ที่การเล่าเรื่องความสัมพันธ์อย่างค่อยเป็นค่อยไป ผู้เขียนให้เวลากับการพัฒนาความรู้สึกของตัวละคร ทำให้ผู้อ่านค่อย ๆ ผูกพันไปพร้อมกัน แม้จะไม่ใช่เรื่องราวความรักที่หวือหวาหรือหวานฉ่ำตลอดเวลา แต่กลับทำให้เราอินกับความรักที่ค่อย ๆ ก่อตัว จากความใกล้ชิด ความห���วงใยเ���็ก ๆ น้อย ๆ ที่สมจริงและทัชใจ การดำเนินเรื่องไม่รีบร้อน ค่อย ๆ ปูพื้นให้เราเห็นภาพราวกับได้หลุดเข้าไปใช้ชีวิตอยู่ในยุคนั้น ผ่านรายละเอียดของประวัติศาสตร์บ้านเมือง ขนบธรรมเนียมประเพณี และวิถีชีวิตของผู้คนในอดีต

อีกหนึ่งจุดเด่นที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือ ภาษาที่สละสวย อ่านลื่น และมีเสน่ห์อย่างยิ่ง แม้จะเป็นภาษาที่มีกลิ่นอายย้อนยุค แต่กลับเข้าใจง่าย ไม่ประดิษฐ์จนเกินไป ทำให้เมื่อเริ่มอ่านแล้วแทบวางไม่ลง รวมถึงการสร้างคาแรกเตอร์ของตัวละครเอกทั้งสอง ที่มีมิติ มีบาดแผล มีความงดงามในแบบของตนเอง จนผู้อ่านค่อย ๆ หลงรัก ผูกพัน และเห็นใจไปพร้อมกัน ต้องยอมรับเลยว่านี่คือผลงานที่ผู้เขียนรังสรรค์ขึ้นด้วยความตั้งใจอย่างแท้จริง และเต็มเปี่ยมไปด้วยความดีงามที่ควรค่าแก่การ “ยกขึ้นหิ้งในใจ”

จวบระพีอัสดง ไม่ได้เป็นเพียงนิยายรัก หากแต่ยังพูดถึงการเสียสละ การรักษาสัจจะ และการต่อสู้กับความต้องการของหัวใจตนเอง เพื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าความสุขส่วนตัว เมื่ออ่านจบ จะรู้สึกหน่วงแต่สวยงาม ราวกับได้นั่งมองพระอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า มันคือความเหงา ความเศร้า แต่ในขณะเดียวกันก็ยังอบอวลไปด้วยความรักและความหวังอันงดงาม

สำหรับใครที่ชื่นชอบ นิยายวายไทยแนวพีเรียด ที่มีความขมอมหวาน ละเมียดละไม และเน้นอารมณ์ความรู้สึกเป็นหลัก บอกได้คำเดียวว่า ห้ามพลาด เรื่องนี้ขอมอบ คะแนนเต็ม 5 ดาวแบบไม่หัก ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
แม้ช่วงท้ายอาจรู้สึกว่าเล่าเรื่องรวบรัดไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วนี่คือนิยายที่งดงามและตราตรึงใจอย่างแท้จริง

[ash · Rating 5 out of 5]

ความรัก การเมือง สงคราม เพศ ชนชั้น

เปิดเรื่องมาก็โดนใจตั้งแต่หน้าแรก เล่าถึงชนชั้นในครอบครัวได้เห็นภาพ ช่วงแรกหรือตอนระพียังเด็กหนังสือเล่าถึงชนชั้นในครอบครัว แต่พอตัวละครโตขึ้นก็เริ่มเป็นชนชั้นทางสังคม การเมืองที่มันใหญ่ขึ้น

ด้วยความที่มันเป็น coming of age มันเลยทำให้เราผูกพันกับตัวละครมาก เราได้เห็นการเติบโตของตัวละคร อ่านไปแล้วแบบว่า ระพีโตขนาดนี้แล้วหรอ ไอนิ่มมันโตแล้วนี่ จะมีอยู่บทหนึ่งที่ระพีกล้าที่จะสู้เพื่อคนของระพีขณะที่โดนคนในครอบครัวว่า ระพีที่โตขึ้นก็กล้าที่จะปกป้อง กล้าที่จะพูด แทนที่จะยอมเหมือนที่เคยทำแต่ไม่ ตรงนั้นอ่านแล้วถึงเข้าใจ ระพีโตขึ้นแล้วจริง ๆ

พูดถึงการเมืองในเล่ม สำหรับเราที่รู้การเมืองเป็นพื้นฐาน เราว่าโอเคเลยถึงใครไม่รู้เรื่องการเมืองมาก่อนก็อ่านได้ ไม่ได้ยัดเยียดใส่จนเอียนขนาดนั้น สามารถอ่านต่อได้ลื่นและเข้าใจ พอพูดถึงสงคราม ช่วงท้ายเราชอบที่ยังเล่าถึง Effect ของสงคราม มันทำให้เห็นเลยว่าสงครามมันไม่เคยให้อะไรคนเลยจริง ๆ นอกจากบาดแผล บาดแผลทั้งข้างนอกและข้างในใจ

ภาษาในเรื่องชอบมาก ๆ เราชอบอ่านพีเรียดและเล่มนี้ก็เขียนออกมาได้ดี มันไม่ใช่พีเรียดที่อ่านยากหรือเข้าใจยาก มันอ่านง่ายแต่ในความอ่านง่ายของมันก็ยังมีความสวยงามของมันอยู่ในตัว ใครที่ไม่เคยอ่านพีเรียดมาเริ่มที่เล่มนี้ก็ถือว่าได้เลย

สิ่งต่อมาเป็นส่วนสำคัญของเรื่องมาก ๆ สำหรับเรา มันมีการตัดสินใจของตัวละครที่เราคาดไม่ถึงเลย ไม่คิดเลยอะว่านิยายวายมันจะมีการตัดสินใจแบบนี้อยู่ เราอึ้งมากตอนอ่าน มันทั้งตกใจและก็เข้าใจตัวของระพีไปในเวลาเดียวกัน เราชอบมาก ๆ ในส่วนนี้

ระพีกับนิ่ม สองคนนี้คือนิยามของคำว่ารักแท้ได้จริง ๆ เราเห็นทั้งคู่ตั้งแต่เด็กจนโต ความสัมพันธ์แบบนี้ในยุคนั้นมันขื่นขมแค่ไหนทั้งระพีกับนิ่มก็ทำให้เราเข้าใจ ระพีเป็นคนที่เรารักแต่เข้าใจเสมอ ระพีดูเหมือนเข้มแข็งแต่ข้างในของระพีเราดันมองเห็นเป็นเด็กคนนั้นในบ้านดิเรกโยธินซ่อนอยู่ ส่วนนิ่มเป็นคนที่รักคุณระพีอยู่เหนือหัวของมันอย่างที่มันเคยพูดไว้จริง ๆ หลายจะมองว่าตัวละครนิ่มไม่มีมิติ แต่เรามองว่าก็นี่แหละไอนิ่ม ใครจะรักและเทิดทูนระพีได้เท่าไอนิ่ม ตัวละครนิ่มมันทำให้เราเห็นภาพตัวเอง แบบว่าคุณต้องเคยรักใครสักคนแบบที่ไอนิ่มรักระพีแน่ ๆ ในชีวิต คุณต้องเคยสิ..

และมึอีกหนึ่งตัวละครที่ชอบเรามาก ๆ เช่นกัน ก็คือคนที่มาเปลี่ยนเนื้อเรื่องของนิยายเรื่องนี้ คนที่ทำให้นิยายเรื่องนี้มันสมบูรณ์ ตอนแรกที่ตัวละครนี้เข้ามารู้สึกแปลก ๆ ไม่รู้ว่ามาแบบไหน แต่พออ่านไปเรื่อย ๆ จนถึงตอนจบ เราดันรักตัวละครนี้ไปเลย คุณก็คงเป็นแบบเดียวกัน

จวบระพีอัสดง มันจะเป็นหนังสือในชีวิตที่เราได้อ่านแล้วรู้สึกยินดีและดีใจมาก ๆ มันอยู่ในชีวิตเราแบบไม่มีอันดับแต่ถ้าต้องให้พูดถึงหนังสือหรือนิยายเมื่อไหร่ก็จะมึ จวบระพีอัสดง อยู่เสมอ

[Pakwan · Rating 5 out of 5]

ยังไม่มีเวลาเขียนยาวๆ แต่เรื่องนี้เป็นนิยายอิงประวัติศาสตร์เรื่องแรกๆ ที่อ่านแล้วรู้สึกว่าเอาตัวละคร กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาผูกเชื่อมโยงกัน ไม่ได้สักแต่จะใส่เหตุการณ์ ผู้คนจริงเข้ามาเพื่อให้เห็นว่าอิงประวัติศาสตร์นะ แต่เล่มนี้เหตุการณ์บ้านเมืองที่เกิดขึ้นส่งผลต่อความคิดของตัวละครทั้งหมด มีการแตะประเด็นสังคมที่ทำได้ดี ไม่ได้เอามาใส่ให้เป็นแค่ buzzword มีการแสดงให้เห็นชัดๆ ถึงชนชั้นวรรณะ คุณค่าที่แตกต่างกันของชายกับหญิง ความยากลำบากที่ต้องเผชิญไม่ว่าจะในฐานะลูกชายผู้ดีมีตระกูล ลูกชายของบ่าวไพร่ ลูกสาวของบ้านที่มีหน้าที่สำคัญคือต้องแต่งงานถึงจะเรียกว่าสำเร็จ สามารถตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ได้ ในขณะที่ผู้ชายแค่ไปเข้าผ้าเหลืองก็นับว่าได้ตอบแทนแล้ว ความยากลำบากของคู่เกย์ที่ถูกมองว่ารักษาให้หายได้ หรือกระทั่งคนรักเพศเดียวกันที่สุดท้ายก็ต้องเลือกภาระหน้าที่ที่ต้องกระทำเพื่อแสดงความกตัญญู ตอบแทนบุญคุณของพ่อแม่วงศ์ตระกูลมาก่อน

เราไม่ได้ร้องไห้กับคุณระพีหรือนิ่มที่อยู่ในรั้วบ้านดิเรกเลย ตอนที่เลิกกันก็ไม่ได้ร้อง(อาจจะเพราะเห็นด้วย จะไปอยู่กันสองคนในเรือนท้ายสวนตลอดไปได้ยังไง ต้องออกไปเติบโตข้างนอกอะถูกแระ ความรักกินไม่ได้) แต่พอท่องโลกกว้างเท่านั้นแหละ เห็นการเติบโต(โดยเฉพาะระพีที่มองว่านิสัยเด็กมาตลอด จนกระทั่งโตก็ยังดูเด็กอยู่ดี) การแบ่งฝักแบ่งฝ่าย ความรับผิดชอบ ตัวละครที่ชอบที่สุดคือคุณบุษย์100% ถ้าระพีไม่ได้เมียเป็นคุณบุษย์คือเกมเปลี่ยนทันที(ยังไงระพีก็สู้คุณหญิงไม่ได้อะเนาะ ต้องแต่งอยู่ดี) ชอบความเข้าร่วมกับพรรคพวกที่มีอยู่จริง และเล่าได้แบบตัวละครมีประโยชน์ต่อฝ่ายนี้ และการที่เข้าร่วมฝ่ายนี้ส่งผลดีต่อตัวละครจริงๆ ไม่ใช่แค่บอกเฉยๆว่าคนนี้เป็นอันนี้นะ แต่ถามว่าไม่เป็นอันนี้แล้วส���งผลอะไรมั้ยก็ไม่ แต่เรื่องนี้ถ้าไม่เป็นก็ส่งผลหลายทาง


เป็นเรื่องที่ยกให้เป็น The book of the year เลยค่ะ ชอบมากสุดๆ ตอนอ่านไม่ชอบนิสัยระพี(เด็กอ่าเนาะ) แต่ก็ลุ้นจนโต โตแล้วก็ยังต้องลุ้นอีก ระพีช่วยความสัมพันธ์ระหว่างประเทศได้ แต่ในครอบครัวอาจจะยัง แต่ก็นั่นแหละ ถือว่าเห็นการเติบโต ตอนจบจบด้วยดีจริงๆ

[DucklingReader · Rating 5 out of 5]

เรื่องราวของการเติบโตภายใต้กรอบที่สังคมขีดเส้นไว้ นำพาไปสู่ความรักที่ท้าทายเส้นแบ่งของชนชั้นและเพศสภาพ ท่ามกลางความขัดแย้งของโลก ความผูกพันจึงอาจเป็นสิ่งที่งดงามที่สุด

ระพี ดิเรกโยธิน คือบุตรชายที่เกิดจากบ่าวในเรือนของเจ้าคุณพ่อ หนุ่ม introvert รักการอ่าน สถานะของเขาไม่เคยเท่าเทียมกับลูกคนอื่นในบ้าน (พี่ชาย1คน แฝดพี่สาวอีก1คู่) ระพีเติบโตมาพร้อมความเชื่อฝังใจว่าโลกนี้ไม่มีความยุติธรรม จนกระทั่งเขาได้สนิทสนมกับ "นิ่ม" บ่าวหนุ่มผู้มีใจรักการอ่านไม่ต่างกัน ความสัมพันธ์ของทั้งสองค่อย ๆ สนิทสนมกันมากขึ้นจนวันนึงมันเลยเถิด 😬

เรื่องราวหลังจากนี้ ต้องลองอ่านเองแล้วล่ะค่ะ
เพราะว่า... มัน ดี มากกกกก~

เป็ดอ่านจบแล้ว มีมวลความซึ้ง มีน้ำตา และอินไปกับตัวละครทุกคนจริง ๆ การเล่าเรื่องผ่านมุมมองของตัวละครแต่ละคนทำได้อย่างละเอียด อ่อนโยน และมีมิติ ถ่ายทอดทั้งความรัก ความขัดแย้งในครอบครัว และการค้นหาตัวตนได้อย่างลึกซึ้ง

ทุกตัวละครมีเส้นทางชีวิตเป็นของตัวเอง ทั้งด้านที่น่าหงุดหงิด น่าชื่นชม ความตั้งมั่น ความซื่อสัตย์ และความอยากได้อยากมี ครบรสทั้งสุขและเศร้า

รักระยะไกลในยุคนั้น เป็ดว่ามันเหนื่อยจริง ๆ นะคะ ได้แต่เขียนจดหมาย และรอคำตอบจากอีกฝ่าย ฟ้าดินเหมือนกลั่นแกล้ง กีดกันทั้งสองคนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ท่ามกลางความโหดร้ายของสงคราม สุดท้ายแล้วพวกเขาทั้งสองจะได้เจอกันไหมเนี่ยยย พี่ ๆ อ่านไปลุ้นไปแน่นอนค่ะ

ระพีกับไอ้นิ่มจะลงเอยอย่างไร
เป็ดแอบกลัวว่าจะมีใครต้องจากไปก่อนค่ะ

ส่วน MVP ของเล่มนี้สำหรับเป็ดขอยกให้ "คุณบุษย์" หญิงสาวผู้มีความคิดความอ่านทันสมัยมาก เลิฟเลยค่ะ 🫶🏻

อีกซีนที่ชอบมากคือฉากที่นิ่ม come out กับแม่
"หนูไม่ได้คิดคุณเขาแบบเจ้านายกับลูกน้อง"
"แม่ผิดหวังในตัวหนูหรือเปล่า"
อ่านแล้วนึกถึงฉากในซีรีส์ Heartstopper ตอนที่นิคสารภาพกับแม่ว่าเขาชอบชาลี ภาพนั้นลอยมาเลยค่ะ ทัชใจมากค่ะ

เป็ดไม่ค่อยอ่านหนังสือแนว coming of age ที่พูดถึงการค้นพบตัวคนทางเพศได้อ่อนโยนและจริงใจขนาดนี้เลยค่ะ
อยากให้ลองเปิดใจอ่านจริง ๆ ค่ะ ผลงานนักเขียนไทยเล่มนี้เป็ดชอบมาก ให้ไปเลย ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ 5 ดาวเต็ม 💛

[Tan · Rating 5 out of 5]

I wish this book were translated and read globally.

จวบระพีอัสดง is a historical gay story set in Thailand from the abolition of slavery through the Siamese Revolution of 1932 to World War 2. It follows the lives of two boys from different social classes who live in the same property, named Rapee and Narin.

Rapee carries the family name of the master of the house, but is born to a former-slave servant. While he may be treated and respected as one of the noble family by the servants, he is never considered in the same position as the rest of his family. He always struggles to find his footing in the household, so most of the time he locks himself in a room. Rapee is confused whether he is jealous of another servant boy, Narin, who is a commoner through and through, not half-breed like he is, or if he should detest him so he can feel more like a high-born. Until Narin is assigned to be Rapee's personal servant, his opinion of him starts to change. Their relationship blossoms and dissolves the rigid boundaries that Thai tradition has drawn between nobleborn and servant.

It's been handled gracefully and respectfully in the lives of Thai gay men at that time.

The author's portrayal of the power dynamics, from household politics to the external ones beyond the gate, that these characters must wrestle with as they grow toward the ripeness of becoming, is subtle and nuanced. From the beginning to the end, the story is layered very beautifully. It's both heartwarming and heartwrenching at the same time. I couldn't put it down. I haven't cried this hard reading a book since The Song of Achiless. จวบระพีอัสดง (Until the Sun Sets) hits too close to home. It's unlike any stories I've ever read. It deserves to be labeled as a Thai modern classic. It is by far my best read of 2026.

[rararun · Rating 4 out of 5]

การเรียบเรียงเนื้อเรื่องลื่นไหล อ่านแล้วไม่มีตรงไหนที่รู้สึกติดขัดเลย ในพาร์ทของประวัติศาสตร์การเมือง สงคราม ก็ยังเรียบเรียงมาแน่นเป๊ะสอดคล้องกับเนื้อเรื่องหลักโดยไม่ต้องบิดประวัติศาสตร์จริง 🥹 อ่านข้อมูลเรื่องสงครามแต่ละหน้า ความสอดคล้องกันของอาชีพและฐานะตัวละครในเนื้อเรื่อง รู้เลยว่าคนเขียนทำการบ้านมาดีมาก ๆ สมกับที่บอกว่าอ่านหนังสือมาเยอะแต่เด็ก

ในส่วนของการบรรยาย เรารู้สึกว่าการใช้คำตามยุคสมัยนั้นนักเขียนก็ทำได้ดี ฉากบรรยายความรู้สึกของระพีมันขมขื่น แต่ก็มันมีไส้หวานๆ ของพาร์ทนิ่มมาช่วยเกลี่ยรสนั้นได้ตลอด TT เราร้องไห้ตั้งแต่ตอนที่นิ่มขอให้คุณพระคุ้มครองคุณระพีให้ได้ยิ้มมากกว่านี้สักนิด และฉากเศร้าทุกฉาก เรารู้สึกว่าภาษาที่ใช้ก็เรียบง่าย บรรยายอย่างทั่วไป แต่ความรู้สึกที่ทับถมกันมาตั้งแต่ต้นเรื่อง ความโหยหา มันมาระเบิดโครมผ่านการแสดงออกของตัวละคร ตรงนี้แหละที่ทำให้เราเขื่อนแตกจนตาบวม TT___TT ยามรักเขาก็รักกันมากเหลือเกิน ยามโหยหากันก็โหยหากันมากเหลือเกิน แค่พิมพ์เรายังจะร้องไห้ ว่าเขาต้องทรมานแค่ไหนในระยะที่ห่างกันไป เมื่อได้กลับมาเจอกันแล้วจะมีความสุขแค่ไหน และเรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นจริงในชีวิตจริงของใครหรือไม่

ชอบเรื่องนี้มาก ๆ ตรงที่ทุกตัวละครมีดีเลวผสมอยู่ด้วยกันทั้งหมด ระพีซึ่งเป็นพระเอก ก็เคยเกือบเป็นพ่อที่แย่ ผิดคำสัญญา พระยาดิเรกโยธินเป็นคนร้ายข่มขืนแม่ระพี แต่ก็เข้าร่วมอุดมการณ์กับคณะราษฎร คุณหญิงไพลินร้ายกับระพีถึงขนาดนั้น แต่ก็ยังมีใจจะตักเตือนระพี ด้วยเหตุว่าเคยชอบเพศเดียวกันและเจ็บปวดมาเหมือนกัน

รวมถึงครอบครัวของระพี ที่เป็นของระพี ในรูปแบบของระพีเองจริง ๆ ภรรยาที่ไม่ได้รักกันอย่างคนรัก แต่อย่างพี่น้อง เป็นการนำเสนอรูปแบบความรักใหม่ที่เราดีใจที่ได้เห็น และรู้สึกอบอุ่นที่ระพีและคุณบุษย์สนับสนุนกันในทางของตัวเองอย่างเต็มใจ แม้จะไม่ใช่ในฐานะคนรักก็ตาม

เป็นเรื่องที่เราดีใจที่ได้อ่านและร้องไห้ไปกับมันค่ะ 🥹🩵

[GIFFACHOE · Rating 5 out of 5]

ได้หนังสือ 5 ดาวในดวงใจ เพิ่มเข้าลิสต์อีก 1 เล่มมมมม
นิยายพิเรียด + อิงประวัติศาสตร์ = รักกกก
เป็นหนังสือเล่มที่ 2 ที่ทำให้ร้องไห้ได้
อ่านจบนี้รู้สึกโหว่งๆ อยากอ่านต่อไปเรื่อยๆ เพราะรู้สึกผูกพันธ์กับทั้งสอง

จั่วหัวว่าเป็นนิยายวายก็จริง แต่ไม่ได้รู้สึกขายวายอะไรขนาดนั้น
อ่านแล้วไม่ได้รู้สึกว่านี้คือชาย-ชาย แต่รุ้สึกว่านี้คือคนสองคนรักกัน

เรื่องเล่าความสัมพันธ์ของตัวละครทั้งสอง คุณระพี กับไอ้นิ่มตั้งแต่ยังเล็ก
ที่เริ่มรู้จักกัน จนเข้าเรียน ทำงาน ผ่านช่วงชีวิตต่างๆมากมาย
ทำให้รู้สึกผูกพันธ์กับตัวละคร
ผู้เขียนเล่าเก่งมาก มีแต่เนื้อๆ ไม่มีน้ำ��ารัมภบทยืดยาว

เรื่องเกิดในยุคปรีดี พนมยงค์ 2475 ไปจนถึง ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2
กลุ่มเสรีไทย ทหารญี่ปุ่น พอได้อ่านรู้สึกได้ทบทวนประวัติศาสตร์ไทย
สมัยนั้นไปด้วยในตัว

รักทุกตัวละครในเล่มนี้ แม้แต่คุณหญิงไพลิน ที่ดูเฟียสที่สุด
แต่นางก็มีเหตุผลของนางนะ ตามสไตล์คนยุคเก่า

รักคุณบุษ ระพีโชคดีมากก ที่ได้คุณบุษมาอยู่ข้างกาย
รักน้องมะม่วงง ขอบคุณที่ทุกคนไม่ลืมมะม่วงนะ
รักนางอิน แม้มีบทสั้นๆ แต่ฉันซึ้งกินใจกับนางอินมากนะ

Fav. quote: "ฉันไม่เคยได้กอดแม่ ตอนที่ยังมีชีวิต นิ่มทราบข้อนี้หรือไม่ นิ่มจึงเป็นคนแรกที่ฉันเคยกอด"
"เท่าเทียมเสมอกันไม่มีจริงหรอกคุณระพี เขาลวงทั้งนั้น เหนือฟ้ายังมีฟ้า บ่าวด้วยกันยังมีชั้นดีชั้นเลว"
"ไว้เจอกัน ณ ที่หนึ่งในอนาคต ที่เราไม่ต้องเป็นเพียงเพื่อนสนิทกันนะ"
"อย่ากระนั้นเลยนิ่ม ;-; "

ส่วนประโยคที่ชอบมากๆ คือ ประโยคชวนกินข้าว "คุณระพีจะรับเย็นไหมคะ" "คุณต้องสัญญาว่าต้องรับให้หมด รับให้ครบทุกมื้อ" ฟังแล้วน่ารักกดี :)

[Jayjanuary · Rating 4 out of 5]

ให้4.5 แล้วกัน ช่วงแรกถึงครึ่งจะพูดถึงสายสัมพันธ์ที่ระพีมีต่อตัวละครในเรื่อง ครึ่งจนค่อนท้ายจะเน้นเรื่องสวครามเสียส่วนใหญ่ ด้วยความที่นิยายเล่มนี้อิงช่วงเวลาประมาณรัชกาลที่7 และตอนสุดท้ายที่เป็นบทสรุปทุกอย่าง

ถ้าจะอ่านเล่มนี้ให้เข้าใจและเข้าถึงอรรถรสมากขึ้นก็คงต้องรู้เรื่องในสมัยรัชกาลที่7และสงครามโลกครั้งที่2พอสมควร แต่เราไม่ได้รู้มาก (ค่อนไปทางไม่รู้ลึกเลย) จึงงง ๆ อยู่หน่อย ๆ เพราะตัวละครหลักทั้งสองคนนั้นมีบทบาทในการทำสงครามอยู่พอสมควร

อ่านเพลินนะ ใช้เวลาสองวัน (เราอ่านตอนค่ำ และ ตอนบ่ายของอีกวัน) และนักเขียนนั้นเขียนโดยใช้มุมมองของระพีเสียส่วนใหญ่ จึงรู้และเข้าใจในมุมแค่ของระพีว่าทำไมถึงรักนิ่มมากถึงเพียงนั้น ส่วนมุมมองของนิ่มนั้นนักเขียนใส่มาให้แค่ไม่กี่ตอนเอง ทำให้ค่อนข้างงงว่าทำไมนิ่มถึงจงรักภักดีและซื่อสัตย์ต่อคุณระพีมาก ต่างจากบ่าวคนอื่นที่แทบจะไม่เคารพคุณระพีด้วยซ้ำ ยังยอมก้มหัวให้เพียงเพราะใช้นามสกุลของนายเหนือหัวตัวเองเท่านั้น

ส่วนตัวรู้สึกว่าตอนท้ายที่ทั้งคู่ได้กลับมาเจอกัน นักเขียนไม่ได้ลงรายละเอียดมากเท่าไหร่ เลยไม่ค่อยอินขนาดนั้น แต่ยอมรับเลยว่าช่วงที่นิ่มต้องไปรับราชการทหารแล้วทิ้งคุณระพีไว้ นักเขียนทำออกมาได้ดี ทำเอาเราน้ำตารื้นเพราะรู้สึกโหวงในใจ อยากอ่านความสัมพันธ์ของคุณระพีกับแม่ให้มากกว่านี้ อยากให้ซีนพูดคุยกัน แต่ก็เข้าใจนางอินว่าทำไมถึงได้เป็นอย่างนี้

ชอบคุณบุษย์มากกกก เป็นหญิงแกร่งเมืองสยามจริง ๆ ขอบคุณที่เข้าใจคุณระพี อยู่ข้าง ๆ เขาในยามที่ทุกข์หรือแท้แต่สุข เธอทำหน้าที่ภรรยาได้ดีไม่มีขาดตกบกพร่องเลย

[Mary Moussse · Rating 5 out of 5]

เรียบเรียงหลังอ่านจบได้อย่างยากลำบาก

นิยายพีเรียดช่วงเปลี่ยนแปลงการปกครอง สงครามโลก ขบวนการเสรีไทย ทหาร การเมือง ความเหลื่อมล้ำทางชนชั้น สกุล ความรัก ปิตาธิปไตย และเพศหลากหลาย

จุดหนึ่งที่ทั้งเรื่องคอยย้ำเตือนคือ ‘กำพืด’ ที่คอยรั้งระพีไว้ไม่ให้ไปไกลจากบ้านดิเรกโยธิน ชอบสารตั้งตนของคำนี้มากเพราะมันลากเกี่ยวได้ไปจนถึงบทจบหรือแม้แต่บทพิเศษ ต้นตอของความครึ่งๆ กลางๆ ของ ‘ระพี’ บางครั้งก็รู้สึกแปลกแยกแต่ก็กลมกลืน กลมกลืมแต่ก็ไม่ซะทีเดียว ทั้งเรื่องอยู่กับครึ่งๆ กลางๆ เหมือนคลื่นที่รอลมให้พัดจนกลายเป็นคลื่นยักษ์หรือไม่ก็เงียบสงบจนคิดว่าคงไม่มีอะไรที่อยู่ใต้น้ำ ความอึดอัดของตัวละครที่พยายามอยู่ในกรอบทางสังคม พยายามทำตามสิ่งที่สังคมพร่ำบอกแต่ลึกๆ ก็เป็นคนหัวขบถ

กับ ‘นิ่ม (นรินทร์)’ ที่เป็นเหมือนสิ่งเดียวในบ้านดิเรกโยธินที่เป็นของ ‘ระพี’ การเติบโตและเห็นทั้งสอง ตั้งแต่ครั้งเยาว์วัยจนเกือบจะครึ่งชีวิต ความสัมพันธ์ที่ครึ่งๆ กลางๆ ที่หลอกหลอนยาวนานซะเหลือเกิน

จนอ่านไปใกล้จบก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะจบอย่างดีหรอก แต่ก็ถือว่าดีอย่างคาดไม่ถึง พัฒนาการตัวละครออกแบบมาดีมากเลย ภาษาและจังหวะการเล่าของนักเขียนนุ่มนวลแต่เฉือนลึก

และเพราะความครึ่งๆ กลางๆ ของเรื่องด้วยที่ทำให้ฉันชอบ

[Rsxott · Rating 5 out of 5]

จวบระพีอัสดง
Jacaranda K.

“ผมเองก็มีแต่คุณระพี ผมไม่มีของสำคัญอย่างอื่นเลย มีแต่คุณระพีเท่านั้น ผมจึงเสียไปไม่ได้“

นิยายวายไทยพีเรียดในช่วงยุคเปลี่ยนผ่าน เข้าสู่ประชาธิปไตยไปจนถึงสงครามโลกครี้งที่สองแทรกไปด้วยประเด็นสังคมต่างๆในตอนนั้น

คุณระพีเป็นลูกของนายทหารยศใหญ่ติดเสียแค่อย่างเดียวที่หล่อนไม่ได้มีแม่เป็นคนใหญ่โตเหมือนกัน ในบ้านหลังใหญ่ที่ไม่เคยขาดแคลนอะำรแต่ก็ไม่เคยทีอะไรเติมเต็มคุณระพีได้

“คุณระพีเหงาไหมครับ....”ไอ้นิ่มลูกแม่คำคนชอบถามเขาบ่อยๆ

แล้วความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เริ่มต้นจากตรงนี้ระหว่างคุณนักเขียนใช้ภาษาได้ดี ทั้งการเรียบเรียง ลำดับตั้งแต่รักแรกวัยเยาว์ ไปจนถึงรักที่ต้องรับผิดชอบในตอนโต

ตอนอ่านเราแค่ภาวนาในเขารักกันอย่างปลอดภัยแต่ละหน้าประกอบไปด้วยความรู้สึกที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เต็มไปด้วยความจริงที่ตอกย้ำว่าสังคมพร้อมจะเหยียบย่ำความรักของผู้ชายสองคนขนาดไหน แต่ถึงอย่างไรความรักของนิ่มและคุณระพีก็ยังคงเป็นความรักที่สวยงาม

ได้แต่ร้องขอให้มีโลกสักใบหนึ่งที่เขาได้รักกันอย่างไม่เจ็บปวด และเป็นโลกที่เขาไม่ต้องแอบพบกันหลังระพีอัสดง


คุณระพีของเธอ

[Rubice . · Rating 5 out of 5]

อาจะไม่ได้5เต็มแต่มันไม่ให้ครึ่ง แต่ต้องยอมรับว่ากินใจมากๆ จบแบบนี่ดีที่สุดแล้ว ภาษาดีค่ะ อ่านลื่นพอสมควร ส่วนตัวที่หักคือ รู้สึกไม่make sense ไม่รู้สิดูเหมือนนักเขียนอย่างให้มันHappy เลยเขียนให้ตัวละครยุคนั้นเข้าใจระพี เยอะมาก เช่น บุษย์ หรือรพินทร์ มันดูเห็นด้วยหรือคล้องง่ายไป ถ้าเทียบกับบริบทตอนนั้นเราว่าตัวละครจะเข้าใจระพีแต่จะฟาดหน้าระพีด้วยความจริง ว่าระพีไม่ได้อยู่คนเดียว อยากเห็นมากกว่านี้ว่าถ้ารอบข้างจับตามาที่บุษย์กับรพินทร์ทั้งสองจะมีความคิดยังไง ชื่นชมที่ทั้งสองหัวสมัยใหม่แต่ในบริบทที่คนไทยยอมรับคนหัวสมัยใหม่ได้มากแค่ไหน

แต่ที่กินใจมากๆคือระพีเจอนิ่มที่โรงบาล ฉากนั้นใจเราสลายกับนิ่มมากๆ ตรงที่เจอคนที่รักแล้วเขามีลูกที่ชื่อที่เราเคยคิดกับเขา มันเหมือนมีดกรีดกลางใจ ตนเพิ่งผ่านความตายจากสงครามไม่รู้จะต้องฮึบยังไงเลย

สุดท้ายก็ขอส่งให้ระพีกับนิ่มมีความสุขในสหรัฐมากๆมีความสุขเท่าที่อยากมี