In haar essay Kompas beschrijft Isa Hoes haar veranderende lichaam door de jaren heen, op de eerlijke en open wijze die we kennen van haar veelgeprezen autobiografische boek 'Toen ik je zag'. Leidraad hierbij zijn de onderwerpen die in haar leven een belangrijke rol spelen: haar jeugd, relatie, carrière als actrice en de weerslag die deze aspecten fysiek op haar hadden en nog steeds hebben. De vaak gespannen interactie tussen lichaam en geest vormt de aanleiding voor een aantal interessante vragen: is het lichaam feitelijk een autonoom wezen dat je gevoelens en handelen aanstuurt? Of is je geest eigenlijk de baas? En wordt de innerlijke beleving van je lichaam anders naarmate je ouder wordt? Uiteindelijk moeten we een balans vinden tussen lichaam en geest, maar hoe doe je dat?
De Maand van de Spiritualiteit vindt in 2015 plaats van 9 januari t/m 8 februari. Eerdere schrijvers van het essay waren: Sophie van der Stap, Kluun, Jan Mulder en Arie Boomsma.
Hééél toevallig, stuitte ik gister op dit boek. Ik was nog op zoek naar een boek voor de readathon van YA & Chicklit NL, aangezien ik wilde voldoen aan de challenge: een boek dat je in 1 dag uit kunt lezen. Met slechts 51 bladzijdes op mijn e-reader, voldeed dit boek precies.
In kompas vertelt Isa over haar kijk op haar lichaam en wat hoe haar lichaam verandert is. Hoewel dit boekje kort was, heeft dit me eigenlijk wel verschillende wijsheden bijgebracht. Ik kan wel zeggen dat dit boekje echt wel mijn blik verandert heeft op mijn eigen lichaam. Waarom dan toch 3 sterren? Omdat het slechts 51 bladzijdes heeft en omdat ik juist vaak compleet tegenstrijdig dacht dan Isa en dáárdoor juist mijn lichaamsbeeld veranderde. Geloof niet dat dat nou echt de bedoeling was..
Andere momenten was ik het gelukkig echt wel volledig met Isa eens. Die gedachtes zal ik ook zeker proberen vast te houden.
Voor iedereen die zijn of haar lichaam beter wilt leren kennen, is dit boek een echte eyeopener. Hoe geest en lichaam samen geweven worden. Waar naar je moet luisteren, wat reëel is en hoe belangrijk je eigen comfort zien te vinden is. Dit boek wordt mijn bijbel voor als ik mezelf weer eventjes kwijt raak en mijn lichaam verafschuw, terwijl het zo'n mooi instrument is.
Kan er geen beoordeling / aantal sterren aan geven, want het is een autobiografisch vertelsel en dat blijft lastig. Het zit vol met clichés, het lichaam is een ‘kompas’ en dat soort dingen. Ik geloof er niet in, ben misschien niet spiritueel genoeg ofzo. Twijfel of m’n leerlingen uit havo 4 zin hebben in deze tekst. Wie weet vindt iemand ‘m interessant genoeg. Ik zelf zou ‘m in ieder geval niet gekozen hebben.
Eerlijk en open beschrijving van Isa Hoes over haar worstelingen rondom het accepteren van haar lichaam. Het is totaal niet theatraal beschreven en liet mij ook nadenken over de invloeden van onze maatschappij op het lichaamsbeeld.
Een heerlijk verhaal over het verband tussen lichaam en geest. Het leest lekker weg maar zet je tegelijkertijd ook aan het denken! Ik krijg meteen de kriebels om de boeken die Isa noemt te lezen.
Een essay van Isa Hoes, geschreven ter ere van de maand van de spiritualiteit 2015.
Eerlijk gezegd niet iets wat ik normaalgesproken snel zou oppakken, maar omdat het gaat over ons veranderende lichaam door de jaren heen en Isa Hoes een eerlijke en open schrijfstijl heeft, was ik toch benieuwd. Leest vlot en ik denk dat menig lezeres zich zal herkennen in haar beschrijvingen. Soms ook wel erg voor de hand liggend, maar misschien is dat juist omdat het zo herkenbaar is.
Citaat waar ik mezelf in elk geval erg in herkende: 'Mijn lichaam is mijn kompas. Dat realiseer ik me, maar het is soms lastig om ernaar te luisteren, want ik heb ook mijn geest die mij zegt wat ik moet doen. En mijn wil is sterk.'
Ik vind het heel moeilijk om dit boekje (het telt maar 63 pagina's) te beoordelen. Het is uitgegeven ter gelegenheid van "De maand van de spiritualiteit". Isa Hoes omschrijft zichzelf, haar angsten en onzekerheden. Gezien de gelegenheid waarvoor het is geschreven kan ik het zeker waarderen. Ik kon me in haar verplaatsen en dat komt met name door haar makkelijke en eerlijke schrijfstijl. Herkende exact wat ze bedoelde met de kookkunst van haar moeder. Ook mijn moeder was geen keukenprinses, maar iedere avond klonk weer hetzelfde riedeltje "eet je bord leeg, nog een paar happen".... Groente, vlees en aardappelen.
Een kort verhaal van Isa Hoes over haar relatie met haar lichaam en hoe dat een kompas is in haar leven. Leuk om gelezen te hebben. Toch heb ik na het lezen van dit boekje een beetje een onbevredigend gevoel. Ik had graag nog wat meer willen lezen. Ondanks dat geef ik het toch drie sterren, omdat het verder wel interessant is.
Een essay met behoorlijk wat open deuren, maar gek genoeg maakt het dat ook wel heel herkenbaar. Het onderwerp, de relatie van een vrouw met haar lichaam, is kwetsbaar, en mooi verteld ook. Het gaat niet alleen over er goed voor zorgen, door gezond te leven en te eten, maar vooral ook over ernaar luisteren. Het lichaam als kompas.
Heel interessant boek met voor mij, waarschijnlijk voor de meeste mensen, herkenbare dingen. Ook ik was vaak, en soms nog steeds, onzeker over mijn lichaam. Isa heeft zich letterlijk bloot gegeven in haar boek.
Een interessante kijk op lichaam en geest. Nuchter en tegelijkertijd laat het boekje je dieper nadenken over het onderwerp. De schrijfstijl vind ik in ieder geval fijner dan van Toen ik je zag.