Гэта гісторыя пра вельмі моцнага, вельмі смелага, вельмі добрага сабаку. Гэта гісторыя пра людзей, у якіх не было іншага выйсця. Гэта гісторыя пра адну з самых буйных тэхнагенных катастроф, якую перажыла наша краіна, нашыя людзі, нашыя жывёлы, рэкі і лясы.
Друкавацца пачаў з 1952 года (верш «На полі родным»). Першы яго празаічны твор – аповесць «Чачык» (1957); першая кніга апавяданняў і аповесцяў – «Зерне падае не на камень» (1959). Яны, а таксама раман «Чакай у далёкіх Грынях» (1960) вызначылі пачатак творчага шляху Iвана Пташнікава-празаіка, прыхільнасць яго да вясковай тэматыкі, веданне паўсядзённага побыту, звычаяў, псіхалогіі вяскоўцаў, здольнасць аўтара грунтоўна і ўсебакова паказаць дыялектыку характараў, праўду рэальных абставін.
Узнагароды: - Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі імя Якуба Коласа (1978) за аповесць «Найдорф» - Заслужаны работнік культуры Беларусі (1983). - Медаль Францішка Скарыны (1994).