What do you think?
Rate this book
Rozpacz
Miłość matki nie zna granic. Nawet tych, których nigdy nie powinno się przekraczać.
Bogna, młoda opiekunka, trafia do domu rodziny Maliszewskich. Trzyletnia Rozalka jest oczkiem w głowie rodziców, podczas gdy starszy Tymon schodzi na drugi plan. Z pozoru idealne życie w luksusowej rezydencji skrywa niepokojące tajemnice. Co tak naprawdę wydarzyło się w tej rodzinie kilka lat temu? I dlaczego nikt nie chce o tym mówić?
Kinga Urbaniak, matka, która straciła dziecko, zrobiłaby wszystko, by ukoić swój ból. Kiedy umiera w niejasnych okolicznościach, sprawą interesuje się Wiktoria Błońska, lokalna dziennikarka, której dociekliwość nie wszystkim się podoba. Śledztwo Błońskiej nabiera tempa, gdy włącza się w nie Sonia Gralewicz, przyjaciółka denatki, zdeterminowana, aby odkryć prawdę.
Błońska i Gralewicz wkraczają w świat rodzinnych sekretów, mrocznych eksperymentów i ludzi, którzy rozwiązują problemy za pomocą ognia. Szybko okazuje się, że tam, gdzie wszyscy milczą, tylko rozpacz mówi prawdę.
Bogna, młoda opiekunka, trafia do domu rodziny Maliszewskich. Trzyletnia Rozalka jest oczkiem w głowie rodziców, podczas gdy starszy Tymon schodzi na drugi plan. Z pozoru idealne życie w luksusowej rezydencji skrywa niepokojące tajemnice. Co tak naprawdę wydarzyło się w tej rodzinie kilka lat temu? I dlaczego nikt nie chce o tym mówić?
Kinga Urbaniak, matka, która straciła dziecko, zrobiłaby wszystko, by ukoić swój ból. Kiedy umiera w niejasnych okolicznościach, sprawą interesuje się Wiktoria Błońska, lokalna dziennikarka, której dociekliwość nie wszystkim się podoba. Śledztwo Błońskiej nabiera tempa, gdy włącza się w nie Sonia Gralewicz, przyjaciółka denatki, zdeterminowana, aby odkryć prawdę.
Błońska i Gralewicz wkraczają w świat rodzinnych sekretów, mrocznych eksperymentów i ludzi, którzy rozwiązują problemy za pomocą ognia. Szybko okazuje się, że tam, gdzie wszyscy milczą, tylko rozpacz mówi prawdę.
320 pages, Paperback
First published January 28, 2026
3 people are currently reading
54 people want to read
About the author
Klaudia Muniak
20 books17 followersPrekursorka thrillera medycznego na polskim rynku. Jest autorką świetnie przyjętych thrillerów psychologicznych, w których po mistrzowsku łączy kryminalne intrygi z wiedzą medyczną. Od 2022 roku pisze także powieści obyczajowe.
Pochodzi z Podkarpacia i jest absolwentką biotechnologii. Mieszka w Londynie, gdzie tuż po studiach podjęła pracę naukową i zajmowała się nanotechnologią. Obecnie szczęśliwa żona i mama, która wieczorami daje upust swojej wyobraźni.
Pochodzi z Podkarpacia i jest absolwentką biotechnologii. Mieszka w Londynie, gdzie tuż po studiach podjęła pracę naukową i zajmowała się nanotechnologią. Obecnie szczęśliwa żona i mama, która wieczorami daje upust swojej wyobraźni.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 29 of 29 reviews
Review of advance copy received from Publisher
„Rozpacz” najnowszy thriller autorki z mocnym wątkiem psychologicznym.
Główną osią fabuły jest Kinga, zrozpaczona matka po stracie dziecka, która na swój sposób radzi sobie z bólem. Bogna, młoda opiekunka, zaczyna pracę w zamożnej rodzinie Maliszewskich, gdzie pozornie idealne życie skrywa mroczne tajemnice. Wiktoria, dziennikarka, oraz Sonia, przyjaciółka zmarłej Kingi, próbują odkryć prawdę o tym, co się wydarzyło w tej rodzinie i jaki to ma związek z innymi sekretami wychodzącymi na wierzch.
Powieść łączy kilka wątków, które na przemian się przeplatają i nadają książce dynamizmu. Autorka z precyzją potrafi tworzyć gęsty klimat oplatający czytelnika. Napięcia dodają mroczne sekrety i zatrważająca prawda, która powoli, stopniowo wyłania się z poznawanej historii. Przedstawiana historia niesie ze sobą ogromny ciężar emocjonalny, a fabuła zawiera brutalne elementy, to autorka potrafi zaintrygować czytelnika i trzymać go w napięciu do ostatniej strony. W najnowszym thrillerze pokazuje jak miłość, desperacja oraz rozpacz łączą się w jedno i jak wiele matka jest wstanie zrobić dla swojego dziecka. Miłość matki nie zna granic, nawet tych których nie powinno się przekraczać. W tle pojawiają się eksperymenty wątpliwej moralności oraz etyki, rodzinne tajemnice, moralne dylematy oraz ich konsekwencje, które prowadzą bohaterów w coraz głębsze i niepokojące odmęty ludzkiej natury. To głęboka analiza psychologiczna postaci w obliczu straty, nadziei oraz granic, które ludzie są w stanie przekroczyć dla bliskich. Powieść porusza i skłania do refleksji, stawia pytania ile można poświęcić by odzyskać utraconą osobę i najważniejsze jak daleko w tych poczynaniach może posunąć się zdesperowana osoba, gdzie są granice moralności i etyki. Niestety zakończenie pozostawia niedosyt, nie dostajemy odpowiedzi na wszystkie pytania i nie przepadam za takimi zakończeniami, ale zdecydowanie warto po nią sięgnąć! Powieść trzyma w napięciu, porusza wiele emocji, łączy w sobie miłość, stratę, mroczne tajemnice rodzinne oraz głębię ludzkiej psychiki, polecam ❤️
Główną osią fabuły jest Kinga, zrozpaczona matka po stracie dziecka, która na swój sposób radzi sobie z bólem. Bogna, młoda opiekunka, zaczyna pracę w zamożnej rodzinie Maliszewskich, gdzie pozornie idealne życie skrywa mroczne tajemnice. Wiktoria, dziennikarka, oraz Sonia, przyjaciółka zmarłej Kingi, próbują odkryć prawdę o tym, co się wydarzyło w tej rodzinie i jaki to ma związek z innymi sekretami wychodzącymi na wierzch.
Powieść łączy kilka wątków, które na przemian się przeplatają i nadają książce dynamizmu. Autorka z precyzją potrafi tworzyć gęsty klimat oplatający czytelnika. Napięcia dodają mroczne sekrety i zatrważająca prawda, która powoli, stopniowo wyłania się z poznawanej historii. Przedstawiana historia niesie ze sobą ogromny ciężar emocjonalny, a fabuła zawiera brutalne elementy, to autorka potrafi zaintrygować czytelnika i trzymać go w napięciu do ostatniej strony. W najnowszym thrillerze pokazuje jak miłość, desperacja oraz rozpacz łączą się w jedno i jak wiele matka jest wstanie zrobić dla swojego dziecka. Miłość matki nie zna granic, nawet tych których nie powinno się przekraczać. W tle pojawiają się eksperymenty wątpliwej moralności oraz etyki, rodzinne tajemnice, moralne dylematy oraz ich konsekwencje, które prowadzą bohaterów w coraz głębsze i niepokojące odmęty ludzkiej natury. To głęboka analiza psychologiczna postaci w obliczu straty, nadziei oraz granic, które ludzie są w stanie przekroczyć dla bliskich. Powieść porusza i skłania do refleksji, stawia pytania ile można poświęcić by odzyskać utraconą osobę i najważniejsze jak daleko w tych poczynaniach może posunąć się zdesperowana osoba, gdzie są granice moralności i etyki. Niestety zakończenie pozostawia niedosyt, nie dostajemy odpowiedzi na wszystkie pytania i nie przepadam za takimi zakończeniami, ale zdecydowanie warto po nią sięgnąć! Powieść trzyma w napięciu, porusza wiele emocji, łączy w sobie miłość, stratę, mroczne tajemnice rodzinne oraz głębię ludzkiej psychiki, polecam ❤️
Review of advance copy received from Indie Reviewers
Klaudia Muniak to jedna z moich ulubionych autorek thrillerów, a ta deklaracja nie jest na wyrost. Jej twórczość śledzę niemal od początku jej kariery pisarskiej, a każda nowa zapowiedź wywołuje we mnie ekscytację, połączoną z pewnością, że czeka mnie intensywna, emocjonalna i nieoczywista lektura.
„Miłość matki nie zna granic. Nawet tych, których nigdy nie powinno się przekraczać.”
Bogna, młoda opiekunka, podejmuje pracę w domu rodziny Maliszewskich. Wkrótce trafia do świata pozornie idealnego – luksusowa rezydencja, stabilna sytuacja materialna, rodzice oddani dzieciom. Trzyletnia Rozalka jest oczkiem w głowie dorosłych, podczas gdy starszy Tymon zdaje się funkcjonować na marginesie rodzinnej uwagi. Już od pierwszych rozdziałów wyczuwalne jest napięcie i poczucie, że za perfekcyjną fasadą kryje się coś głęboko niepokojącego. W domu Maliszewskich wyraźnie istnieje temat tabu – wydarzenia sprzed kilku lat, o których nikt nie chce mówić.
Równolegle poznajemy historię Kingi Urbaniak – kobiety, która straciła dziecko i nie potrafi poradzić sobie z pustką po tej stracie. Jej ból jest wszechogarniający, a rozpacz popycha ją ku decyzjom, które mogą mieć tragiczne konsekwencje. Gdy Kinga umiera w niejasnych okolicznościach, sprawą zaczyna interesować się Wiktoria Błońska, lokalna dziennikarka znana z dociekliwości i nieustępliwości. Szybko okazuje się, że jej pytania nie wszystkim są na rękę.
Śledztwo nabiera tempa, gdy do Błońskiej dołącza Sonia Gralewicz – przyjaciółka zmarłej, zdeterminowana, by odkryć prawdę o tym, co naprawdę spotkało Kingę. Obie kobiety stopniowo wkraczają w mroczny świat rodzinnych sekretów, etycznie wątpliwych eksperymentów i ludzi, którzy swoje problemy rozwiązują za pomocą ognia. Tam, gdzie panuje zmowa milczenia, jedynym głosem okazuje się rozpacz.
„Rozpacz” to książka, która mocno mnie poruszyła — nie tylko jako thriller, ale przede wszystkim jako opowieść o granicach ludzkiej miłości, żałoby i desperacji. Klaudia Muniak po raz kolejny udowadnia, że doskonale odnajduje się w budowaniu dusznej, gęstej atmosfery oraz w stopniowym odsłanianiu prawdy, która z każdą kolejną stroną boli coraz bardziej.
Szczególnie doceniam sposób, w jaki autorka kreuje bohaterów — nie są jednoznaczni, często irytują, popełniają błędy, ale właśnie dzięki temu wydają się autentyczni. Motyw macierzyństwa został tu przedstawiony w sposób daleki od cukierkowych schematów: to macierzyństwo pełne lęku, obsesji i nieprzepracowanej straty. Wątek dziennikarskiego śledztwa nadaje fabule dynamiki, a elementy thrillera medycznego sprawiają, że niektóre sceny na długo zapadają w pamięć i skłaniają do refleksji.
Dla mnie „Rozpacz” to kolejny dowód na to, że Klaudia Muniak świetnie radzi sobie w klimacie thrillerów medycznych, nie rezygnując przy tym z psychologicznej głębi i emocjonalnego ciężaru. To książka wymagająca, momentami niekomfortowa, ale właśnie dlatego tak dobra. Choć zakończenie pozostawiło we mnie pewien niedosyt — nie wszystkie wątki zostały domknięte, co może budzić mieszane emocje – to jednak uważam, że to jedna z tych lektur, które nie pozwalają o sobie zapomnieć i które tylko umacniają pozycję autorki w moim prywatnym rankingu ulubionych autorek thrillerów.
„Miłość matki nie zna granic. Nawet tych, których nigdy nie powinno się przekraczać.”
Bogna, młoda opiekunka, podejmuje pracę w domu rodziny Maliszewskich. Wkrótce trafia do świata pozornie idealnego – luksusowa rezydencja, stabilna sytuacja materialna, rodzice oddani dzieciom. Trzyletnia Rozalka jest oczkiem w głowie dorosłych, podczas gdy starszy Tymon zdaje się funkcjonować na marginesie rodzinnej uwagi. Już od pierwszych rozdziałów wyczuwalne jest napięcie i poczucie, że za perfekcyjną fasadą kryje się coś głęboko niepokojącego. W domu Maliszewskich wyraźnie istnieje temat tabu – wydarzenia sprzed kilku lat, o których nikt nie chce mówić.
Równolegle poznajemy historię Kingi Urbaniak – kobiety, która straciła dziecko i nie potrafi poradzić sobie z pustką po tej stracie. Jej ból jest wszechogarniający, a rozpacz popycha ją ku decyzjom, które mogą mieć tragiczne konsekwencje. Gdy Kinga umiera w niejasnych okolicznościach, sprawą zaczyna interesować się Wiktoria Błońska, lokalna dziennikarka znana z dociekliwości i nieustępliwości. Szybko okazuje się, że jej pytania nie wszystkim są na rękę.
Śledztwo nabiera tempa, gdy do Błońskiej dołącza Sonia Gralewicz – przyjaciółka zmarłej, zdeterminowana, by odkryć prawdę o tym, co naprawdę spotkało Kingę. Obie kobiety stopniowo wkraczają w mroczny świat rodzinnych sekretów, etycznie wątpliwych eksperymentów i ludzi, którzy swoje problemy rozwiązują za pomocą ognia. Tam, gdzie panuje zmowa milczenia, jedynym głosem okazuje się rozpacz.
„Rozpacz” to książka, która mocno mnie poruszyła — nie tylko jako thriller, ale przede wszystkim jako opowieść o granicach ludzkiej miłości, żałoby i desperacji. Klaudia Muniak po raz kolejny udowadnia, że doskonale odnajduje się w budowaniu dusznej, gęstej atmosfery oraz w stopniowym odsłanianiu prawdy, która z każdą kolejną stroną boli coraz bardziej.
Szczególnie doceniam sposób, w jaki autorka kreuje bohaterów — nie są jednoznaczni, często irytują, popełniają błędy, ale właśnie dzięki temu wydają się autentyczni. Motyw macierzyństwa został tu przedstawiony w sposób daleki od cukierkowych schematów: to macierzyństwo pełne lęku, obsesji i nieprzepracowanej straty. Wątek dziennikarskiego śledztwa nadaje fabule dynamiki, a elementy thrillera medycznego sprawiają, że niektóre sceny na długo zapadają w pamięć i skłaniają do refleksji.
Dla mnie „Rozpacz” to kolejny dowód na to, że Klaudia Muniak świetnie radzi sobie w klimacie thrillerów medycznych, nie rezygnując przy tym z psychologicznej głębi i emocjonalnego ciężaru. To książka wymagająca, momentami niekomfortowa, ale właśnie dlatego tak dobra. Choć zakończenie pozostawiło we mnie pewien niedosyt — nie wszystkie wątki zostały domknięte, co może budzić mieszane emocje – to jednak uważam, że to jedna z tych lektur, które nie pozwalają o sobie zapomnieć i które tylko umacniają pozycję autorki w moim prywatnym rankingu ulubionych autorek thrillerów.
Review of advance copy received from Publisher
Proszę Państwa, oto przed Wami tytuł pióra jednej z najlepszych autorek thrillerów medycznych w Polsce, Klaudii Muniak! „Rozpacz” to początek trylogii, która sprawi, że nieraz dostaniecie gęsiej skórki! 😍
Bogna, młoda opiekunka, odkrywa, że pozornie idealne życie rodziny, u której zaczęła pracę, skrywa mroczne tajemnice, których nikt nie chce ujawnić. W tym samym czasie Kinga, matka opłakująca stratę swojego dziecka, umiera w niewyjaśnionych okolicznościach. Lokalna dziennikarka wraz z przyjaciółką denatki rozpoczynają śledztwo, które zaprowadzi je do sprawy sprzed lat. 🩸
Klaudia nie boi się podejmować trudnych tematów, skupiając się na rzadko występujących chorobach oraz nowinkach w świecie medycyny, biotechnologii i szeroko pojętej nauki. Tym razem wzięła na tapet temat bardzo wątpliwy etycznie, do którego nieodpowiednie podejście może mieć nieodwracalne konsekwencje. Nie chcemy zdradzać za dużo, ale gdy sami odkryjecie, wokół czego koncentruje się fabuła, będziecie jednocześnie zafascynowani i przerażeni. Cieszy nas, że Klaudia odważnie podeszła do tej kwestii i w przystępny dla czytelnika sposób przedstawiła jej sedno. 💉
Bardzo ciekawym zabiegiem jest pokazanie całego śledztwa z perspektywy dziennikarki oraz przyjaciółki zmarłej kobiety. Dwie kobiety, tak różne od siebie, tworzą intrygujący duet dążący do rozwiązania sprawy. Pierwsza z nich to osoba dążąca po trupach do celu, która podstępnymi zagraniami wydobędzie poufne informacje i nieczystymi metodami przekona do siebie niejednego świadka. Druga jest raczej ostoją spokoju, bojącą się aktywnie działać, a jednocześnie pragnącą doprowadzić do rozwiązania zagadki. Osobno prowadzone jest również śledztwo policyjne, które jednak dla nas schodzi w tym przypadku na dalszy plan. 🧫
„Rozpacz” to świetny wstęp do trylogii thrillerów psychologicznych, w których pisaniu Klaudia jest mistrzynią. My natomiast zaczynamy odliczanie do kolejnych części! 🥰
Bogna, młoda opiekunka, odkrywa, że pozornie idealne życie rodziny, u której zaczęła pracę, skrywa mroczne tajemnice, których nikt nie chce ujawnić. W tym samym czasie Kinga, matka opłakująca stratę swojego dziecka, umiera w niewyjaśnionych okolicznościach. Lokalna dziennikarka wraz z przyjaciółką denatki rozpoczynają śledztwo, które zaprowadzi je do sprawy sprzed lat. 🩸
Klaudia nie boi się podejmować trudnych tematów, skupiając się na rzadko występujących chorobach oraz nowinkach w świecie medycyny, biotechnologii i szeroko pojętej nauki. Tym razem wzięła na tapet temat bardzo wątpliwy etycznie, do którego nieodpowiednie podejście może mieć nieodwracalne konsekwencje. Nie chcemy zdradzać za dużo, ale gdy sami odkryjecie, wokół czego koncentruje się fabuła, będziecie jednocześnie zafascynowani i przerażeni. Cieszy nas, że Klaudia odważnie podeszła do tej kwestii i w przystępny dla czytelnika sposób przedstawiła jej sedno. 💉
Bardzo ciekawym zabiegiem jest pokazanie całego śledztwa z perspektywy dziennikarki oraz przyjaciółki zmarłej kobiety. Dwie kobiety, tak różne od siebie, tworzą intrygujący duet dążący do rozwiązania sprawy. Pierwsza z nich to osoba dążąca po trupach do celu, która podstępnymi zagraniami wydobędzie poufne informacje i nieczystymi metodami przekona do siebie niejednego świadka. Druga jest raczej ostoją spokoju, bojącą się aktywnie działać, a jednocześnie pragnącą doprowadzić do rozwiązania zagadki. Osobno prowadzone jest również śledztwo policyjne, które jednak dla nas schodzi w tym przypadku na dalszy plan. 🧫
„Rozpacz” to świetny wstęp do trylogii thrillerów psychologicznych, w których pisaniu Klaudia jest mistrzynią. My natomiast zaczynamy odliczanie do kolejnych części! 🥰
January 16, 2026
No takie 3,5 ⭐️ trochę nie wiem co o niej myśleć 🫤
January 30, 2026
Jestem bardzo zawiedziona tym, jak słaba okazała się ta książka - tym bardziej że Ślad krwi bardzo mi się podobał. Był świetnie napisany, trzymał w napięciu i do samego końca nie było oczywiste, kto stoi za porwaniem głównej bohaterki. Tutaj niestety coś kompletnie nie zagrało.
Pierwszy problem to określanie tej pozycji jako thrillera medycznego. Szczerze mówiąc, nie wiem, co poza samym wątkiem klonowania miałoby o tym świadczyć. Owszem, ten motyw się pojawia, ale jest potraktowany bardzo powierzchownie. Brakuje pogłębienia, brakuje wejścia od środka w temat, tak żeby czytelnik faktycznie poczuł, z czym ma do czynienia. Nie uważam też, żeby ta książka wypełniała jakąkolwiek lukę na polskim rynku, jeśli chodzi o thrillery medyczne.
Postacie są papierowe, a karty bardzo szybko zostają wyłożone na stół - bez większego wysiłku można domyślić się, dokąd to wszystko zmierza. Co prawda nie mogę powiedzieć, że w książce są przestoje - jest dość krótka i akcja faktycznie się toczy, ale mimo to miałam nieustanne poczucie, jakby nic się nie działo. Brakowało emocji, zaangażowania, czegokolwiek, co wywołałoby we mnie reakcję jako czytelniczki. Zakończenie mogło jeszcze uratować całość, ale niestety zostało zrobione bardzo nieudolnie. Nie mam nic przeciwko otwartemu finałowi, jednak tutaj sprawiało to wrażenie, jakby autorka nie wiedziała, jak domknąć historię, więc postawiła na szokowanie na siłę.
Pierwszy problem to określanie tej pozycji jako thrillera medycznego. Szczerze mówiąc, nie wiem, co poza samym wątkiem klonowania miałoby o tym świadczyć. Owszem, ten motyw się pojawia, ale jest potraktowany bardzo powierzchownie. Brakuje pogłębienia, brakuje wejścia od środka w temat, tak żeby czytelnik faktycznie poczuł, z czym ma do czynienia. Nie uważam też, żeby ta książka wypełniała jakąkolwiek lukę na polskim rynku, jeśli chodzi o thrillery medyczne.
Postacie są papierowe, a karty bardzo szybko zostają wyłożone na stół - bez większego wysiłku można domyślić się, dokąd to wszystko zmierza. Co prawda nie mogę powiedzieć, że w książce są przestoje - jest dość krótka i akcja faktycznie się toczy, ale mimo to miałam nieustanne poczucie, jakby nic się nie działo. Brakowało emocji, zaangażowania, czegokolwiek, co wywołałoby we mnie reakcję jako czytelniczki. Zakończenie mogło jeszcze uratować całość, ale niestety zostało zrobione bardzo nieudolnie. Nie mam nic przeciwko otwartemu finałowi, jednak tutaj sprawiało to wrażenie, jakby autorka nie wiedziała, jak domknąć historię, więc postawiła na szokowanie na siłę.
January 16, 2026
Nie wiem czy jestem fanką takiej formy thrillerów.
February 6, 2026
𝓡𝓸𝔃𝓹𝓪𝓬𝔃 💙
✩ 𝓐𝓾𝓽𝓸𝓻𝓴𝓪 : Klaudia Muniak
✩ 𝓦𝔂𝓭𝓪𝔀𝓷𝓲𝓬𝓽𝔀𝓸 : @czwartastronakryminalu
✩ 𝓘𝓵𝓸𝓼𝓬 𝓼𝓽𝓻𝓸𝓷 : 316
✩ 𝓚𝓪𝓽𝓮𝓰𝓸𝓻𝓲𝓪 𝔀𝓲𝓮𝓴𝓸𝔀𝓪 : 16+
✩ 𝓞𝓬𝓮𝓷𝓪 : ✩ ✩ ✩ ✩,5/5
✩ 𝓡𝓮𝓬𝓮𝓷𝔃𝓳𝓪 : ( 𝓶𝓸𝔃𝓮 𝔃𝓪𝔀𝓲𝓮𝓻𝓪𝓬 𝓼𝓹𝓸𝓳𝓵𝓮𝓻𝔂 )
[ 𝓦𝓼𝓹𝓸𝓵𝓹𝓻𝓪𝓬𝓪 𝓫𝓪𝓻𝓽𝓮𝓻𝓸𝔀𝓪 ] @czwartastronakryminalu
Cześć! Dziś przychodzę do Was z recenzją książki „Rozpacz” Klaudii Muniak. 💙
Czytaliście kiedyś książkę, która ciągle budowała napięcie, a wy nie mogliście się oderwać od czytania? Taka właśnie jest Rozpacz. Historia właściwie rozpoczyna się, gdy Bogna - opiekunka trafia do bardzo zamożnej rodziny. Sprawia opiekę nad 2 dziećmi - Tymonem i Rozalką. Od początku zauważa, że Tymek chodzi przygnębiony, natomiast dziewczynka jest dla rodziców oczkiem w głowie. Szczerze od zawsze nie rozumiałam takich rodzin. Dlaczego jedno dziecko ma czuć się odrzucone? Przecież każdy powinien być równy. Tak naprawdę rodzina skrywa więcej niż możecie się spodziewać. Wydaje się idealna na pozór sąsiadów, ale czy w czterech ścianach bogatego domu jest tak samo? Bogna z całych sił próbuje traktować dzieci równo, aby żadne nie czuło się odrzucone. 💙
W tym samym czasie Kinga - matka, która niedawno pochowała swoje dziecko. Jest zrozpaczona zaistniałą sytuacją i nie może pogodzić się z odejściem córki. Czuje, że jej życie rozpadło się na miliony kawałków, których nie da się ponownie ułożyć, a jej serce jest tak zranione, że nawet żadne lekarstwo świata nie pomoże. W tym wszystkim ktoś wmawia kobiecie, że jest sposób, aby odzyskać swoje ukochane dziecko. Kinga w to brnie, jednak nie wie do czego to wszystko sprowadzi. Mąż kobiety jest zaniepokojony jej zachowaniem. Uważa, że dosłownie jej odbiło. 💙
Kinga z dnia na dzień umiera. Umiera w bardzo tajemniczych okolicznościach. Dlaczego kobieta zmarła? Kto dokonał się takiego czynu? Całą sytuacją interesuje się Wiktoria - dziennikarka, która próbuje za wszelką cenę dowiedzieć się prawdy. Czy zamożna rodzina zna Kingę? Czy kiedykolwiek coś ich łączyło? Zagadka powoli zacznie odkrywać swoje tajemnice. Ale czy doprowadzi nas do jasnej odpowiedzi? 💙
Jeśli lubicie psychologiczne thrillery to ten tytuł jest zdecydowanie dla Was! Ja bardzo polubiłam się z tą książką. Autorka na koniec zostawia nas z kilkoma dylematami, a otwarte zakończenie zostawia przestrzeń na wyjaśnienie niedokończonych spraw w następnej części książki „Rozpacz.” To jak wiele działo się w tej książce i ile spraw wyszło na jaw jest niesamowite. Czasami między rozdziałami potrzebowałam chwili wytchnienia, chwili czasu aby przeanalizować to co się w nich zdarzyło. Była to cudowna opowieść i mam ogromną nadzieję na następną część, którą z chęcią przeczytam. 💙
✩ 𝓐𝓾𝓽𝓸𝓻𝓴𝓪 : Klaudia Muniak
✩ 𝓦𝔂𝓭𝓪𝔀𝓷𝓲𝓬𝓽𝔀𝓸 : @czwartastronakryminalu
✩ 𝓘𝓵𝓸𝓼𝓬 𝓼𝓽𝓻𝓸𝓷 : 316
✩ 𝓚𝓪𝓽𝓮𝓰𝓸𝓻𝓲𝓪 𝔀𝓲𝓮𝓴𝓸𝔀𝓪 : 16+
✩ 𝓞𝓬𝓮𝓷𝓪 : ✩ ✩ ✩ ✩,5/5
✩ 𝓡𝓮𝓬𝓮𝓷𝔃𝓳𝓪 : ( 𝓶𝓸𝔃𝓮 𝔃𝓪𝔀𝓲𝓮𝓻𝓪𝓬 𝓼𝓹𝓸𝓳𝓵𝓮𝓻𝔂 )
[ 𝓦𝓼𝓹𝓸𝓵𝓹𝓻𝓪𝓬𝓪 𝓫𝓪𝓻𝓽𝓮𝓻𝓸𝔀𝓪 ] @czwartastronakryminalu
Cześć! Dziś przychodzę do Was z recenzją książki „Rozpacz” Klaudii Muniak. 💙
Czytaliście kiedyś książkę, która ciągle budowała napięcie, a wy nie mogliście się oderwać od czytania? Taka właśnie jest Rozpacz. Historia właściwie rozpoczyna się, gdy Bogna - opiekunka trafia do bardzo zamożnej rodziny. Sprawia opiekę nad 2 dziećmi - Tymonem i Rozalką. Od początku zauważa, że Tymek chodzi przygnębiony, natomiast dziewczynka jest dla rodziców oczkiem w głowie. Szczerze od zawsze nie rozumiałam takich rodzin. Dlaczego jedno dziecko ma czuć się odrzucone? Przecież każdy powinien być równy. Tak naprawdę rodzina skrywa więcej niż możecie się spodziewać. Wydaje się idealna na pozór sąsiadów, ale czy w czterech ścianach bogatego domu jest tak samo? Bogna z całych sił próbuje traktować dzieci równo, aby żadne nie czuło się odrzucone. 💙
W tym samym czasie Kinga - matka, która niedawno pochowała swoje dziecko. Jest zrozpaczona zaistniałą sytuacją i nie może pogodzić się z odejściem córki. Czuje, że jej życie rozpadło się na miliony kawałków, których nie da się ponownie ułożyć, a jej serce jest tak zranione, że nawet żadne lekarstwo świata nie pomoże. W tym wszystkim ktoś wmawia kobiecie, że jest sposób, aby odzyskać swoje ukochane dziecko. Kinga w to brnie, jednak nie wie do czego to wszystko sprowadzi. Mąż kobiety jest zaniepokojony jej zachowaniem. Uważa, że dosłownie jej odbiło. 💙
Kinga z dnia na dzień umiera. Umiera w bardzo tajemniczych okolicznościach. Dlaczego kobieta zmarła? Kto dokonał się takiego czynu? Całą sytuacją interesuje się Wiktoria - dziennikarka, która próbuje za wszelką cenę dowiedzieć się prawdy. Czy zamożna rodzina zna Kingę? Czy kiedykolwiek coś ich łączyło? Zagadka powoli zacznie odkrywać swoje tajemnice. Ale czy doprowadzi nas do jasnej odpowiedzi? 💙
Jeśli lubicie psychologiczne thrillery to ten tytuł jest zdecydowanie dla Was! Ja bardzo polubiłam się z tą książką. Autorka na koniec zostawia nas z kilkoma dylematami, a otwarte zakończenie zostawia przestrzeń na wyjaśnienie niedokończonych spraw w następnej części książki „Rozpacz.” To jak wiele działo się w tej książce i ile spraw wyszło na jaw jest niesamowite. Czasami między rozdziałami potrzebowałam chwili wytchnienia, chwili czasu aby przeanalizować to co się w nich zdarzyło. Była to cudowna opowieść i mam ogromną nadzieję na następną część, którą z chęcią przeczytam. 💙
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 26, 2026
„Rozpacz”, to najnowsza powieść kryminalna autorki, znanej na polskiej scenie dreszczowców o zabarwieniu medycznym. Klaudia Muniak przez lata zajmowała się biotechnologią, jako absolwentka Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, a aktualnie łączy zamiłowanie do tej dziedziny z pisarstwem. W swoich historiach porusza wątki medyczne i w niezwykle ciekawy sposób przedstawia czytelnikowi świat nauki, zagadnienia związane z ludzkim ciałem i biotechnologią.
Tytuł „Rozpaczy” jest niezwykle trafny, gdyż powieść ta ma nadzwyczaj rozpaczliwy wydźwięk i to od samego początku. Poznajemy zrozpaczoną kobietę, której cały świat legł w gruzach. Wszystko co miała, zostało jej bezzwrotnie odebrane. Wskutek nieszczęśliwego wypadku na placu zabaw zmarło jej malutkie dziecko. Pasmom załamania nerwowego nie ma końca, a życie małżeńskie zdaje się być nie do odratowania. Kinga jednak zaczyna widzieć światełko w tunelu i wpada na szalony pomysł. Szalony dla wszystkich, którzy nie są zaznajomieni z branżą, w której kobieta pracuje na co dzień. Wręcz niemożliwy do wykonania. Etycznie wątpliwy. Moralnie wręcz odrzucający. Jednak gdyby tak postawić się w jej sytuacji, odczuć obezwładniający ból rozdzierający matczyne serce… Czyż nie każdy z nas rozważyłby podobną możliwość…?
Z drugiej strony mamy opiekunkę, która po nieszczęśliwym wypadku w poprzednim miejscu pracy rozważyła zmianę zatrudnienia i postanowiła zakotwiczyć się w domu bogatego małżeństwa z dwójką dzieci. Cień przeszłych zdarzeń odcisnął piętno na jej psychice i zewsząd wyczuwa zagrożenie. Kobieta lubi swoją pracę i bardzo poświęca się dzieciom, jednak z upływem czasu dochodzi do niej coraz więcej anomalii, które mają miejsce w domu jej nowych pracodawców.
Trzecią główną bohaterką jest tutaj postać niesamowicie charyzmatycznej Wiktorii Błońskiej, będącej poniekąd headlinerką, jak się ma okazać - serii kryminalnej. Kobieta jest upartą dziennikarką śledczą, której dociekliwość wychodzi już bokiem wielu ludziom. Jej prywatne dochodzenie prowadzone w „Rozpaczy” nabierze pędu i splecie wiele moralnie wątpliwych wydarzeń, uprzednio pozornie ze sobą niepowiązanych.
Najnowsza książka Klaudii Muniak dźwiga ogrom ładunku emocjonalnego i porusza masę zagadnień, otwierających pole do licznych dyskusji. Autorka stworzyła mroczny obraz społeczeństwa pogrążonego w smutku, opłakującego przeszłość i radzącego sobie na własny sposób w przezwyciężeniu przeciwności losu. Kobiece postaci kreowane są tutaj na okropnie obolałe na duszy, aczkolwiek wprost proporcjonalnie zdesperowane, by walczyć o swoje. Matki robią wszystko, by ich dzieci były u ich boku za wszelką cenę. Scena rozkopywanego grobu stanowi groteskowy punkt kulminacyjny, poświadczający ogromną siłę miłości drzemiącej w kobiecym sercu. „Rozpacz”, to nie tylko opowieść o miłości, żałobie, stracie i złamanym sercu, ale również dyskusja nad zagadnieniami z dziedziny inżynierii genetycznej. Czy człowiek ma prawo grzebać w tym, co siły wyższe pogrzebały na wieczność? Przeczytajcie i dajcie znać, co Wy o tym sądzicie, bo mam miliony pytań pozostawione bez odpowiedzi.
Tytuł „Rozpaczy” jest niezwykle trafny, gdyż powieść ta ma nadzwyczaj rozpaczliwy wydźwięk i to od samego początku. Poznajemy zrozpaczoną kobietę, której cały świat legł w gruzach. Wszystko co miała, zostało jej bezzwrotnie odebrane. Wskutek nieszczęśliwego wypadku na placu zabaw zmarło jej malutkie dziecko. Pasmom załamania nerwowego nie ma końca, a życie małżeńskie zdaje się być nie do odratowania. Kinga jednak zaczyna widzieć światełko w tunelu i wpada na szalony pomysł. Szalony dla wszystkich, którzy nie są zaznajomieni z branżą, w której kobieta pracuje na co dzień. Wręcz niemożliwy do wykonania. Etycznie wątpliwy. Moralnie wręcz odrzucający. Jednak gdyby tak postawić się w jej sytuacji, odczuć obezwładniający ból rozdzierający matczyne serce… Czyż nie każdy z nas rozważyłby podobną możliwość…?
Z drugiej strony mamy opiekunkę, która po nieszczęśliwym wypadku w poprzednim miejscu pracy rozważyła zmianę zatrudnienia i postanowiła zakotwiczyć się w domu bogatego małżeństwa z dwójką dzieci. Cień przeszłych zdarzeń odcisnął piętno na jej psychice i zewsząd wyczuwa zagrożenie. Kobieta lubi swoją pracę i bardzo poświęca się dzieciom, jednak z upływem czasu dochodzi do niej coraz więcej anomalii, które mają miejsce w domu jej nowych pracodawców.
Trzecią główną bohaterką jest tutaj postać niesamowicie charyzmatycznej Wiktorii Błońskiej, będącej poniekąd headlinerką, jak się ma okazać - serii kryminalnej. Kobieta jest upartą dziennikarką śledczą, której dociekliwość wychodzi już bokiem wielu ludziom. Jej prywatne dochodzenie prowadzone w „Rozpaczy” nabierze pędu i splecie wiele moralnie wątpliwych wydarzeń, uprzednio pozornie ze sobą niepowiązanych.
Najnowsza książka Klaudii Muniak dźwiga ogrom ładunku emocjonalnego i porusza masę zagadnień, otwierających pole do licznych dyskusji. Autorka stworzyła mroczny obraz społeczeństwa pogrążonego w smutku, opłakującego przeszłość i radzącego sobie na własny sposób w przezwyciężeniu przeciwności losu. Kobiece postaci kreowane są tutaj na okropnie obolałe na duszy, aczkolwiek wprost proporcjonalnie zdesperowane, by walczyć o swoje. Matki robią wszystko, by ich dzieci były u ich boku za wszelką cenę. Scena rozkopywanego grobu stanowi groteskowy punkt kulminacyjny, poświadczający ogromną siłę miłości drzemiącej w kobiecym sercu. „Rozpacz”, to nie tylko opowieść o miłości, żałobie, stracie i złamanym sercu, ale również dyskusja nad zagadnieniami z dziedziny inżynierii genetycznej. Czy człowiek ma prawo grzebać w tym, co siły wyższe pogrzebały na wieczność? Przeczytajcie i dajcie znać, co Wy o tym sądzicie, bo mam miliony pytań pozostawione bez odpowiedzi.
Review of advance copy received from Publisher
Ile matka jest w stanie poświęcić dla własnego dziecka i dla siebie samej? Co bylibyście w stanie zrobić, gdyby ktoś, kogo kochacie odszedł, a Waszym jedynym marzeniem byłoby go odzyskać? Na te pytania odpowiada w swojej nowej powieści Klaudia Muniak. "Rozpacz" to pierwszy tom nowego cyklu autorki o przygodach dziennikarki Wiktorii Błońskiej.
W powieści czekają na czytelnika dwa główne wątki: pierwszy dotyczy Kingi Urbaniak, matki, która straciła ukochaną córeczkę, przez co wpadła w rozpacz, z której zrodził się niewyobrażalny wprost pomysł na poprawę przytłaczającej ją sytuacji, drugi natomiast to historia Bogny Chojnackiej, która jako opiekunka trafia do rodziny na pierwszy rzut oka idealnej. Jej podopieczni to słodka trzyletnia Rozalka i pięcioletni Tymon. Matka dzieci ewidentnie faworyzuje dziewczynkę, a chłopca ledwie toleruje. Bogna nie rozumie takiego podziału i od pierwszych chwil stara się pomóc chłopcu w podniesieniu poczucia własnej wartości.
W pewnym momencie wspomniane wątki trafiają na wspólną płaszczyznę. Do Wiktorii, która rozpoczyna prywatne śledztwo w sprawie śmierci Anielki i Kingi, dołącza przyjaciółka Kingi, Sonia. Obie kobiety są zdeterminowane, aby poznać prawdę. Atmosfera robi się coraz gęstsza, a sytuacji nie poprawia dziwne zachowanie męża Urbaniak, który twierdzi, że jego żona oszalała z rozpaczy po stracie córeczki. Czy to on zabił żonę? Co Kinga planowała zrobić, aby odzyskać Anielkę? Jak poprowadzą śledztwo Wika i Sonia?
Oprócz głównych wątków spodziewajcie się również kilku pobocznych, prezentujących prywatne życie bohaterów. To jest właśnie combo, które lubię najbardziej: śledztwo i tło społeczne, dzięki któremu poznajemy lepiej postacie. Ludzie, o których czytamy stają się realni, jakby mieszkali lub pracowali obok nas. Pierwszy tom zobowiązuje do przedstawienia bohaterów, z którymi spędzimy czas przy kolejnych tomach. Wiktoria, na której przygodach opiera się ten cykl, to zadziorna dziennikarka, przed którą nie ma ratunku. Jak się uprze, że z kimś porozmawia, to nie ma zmiłuj. Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć, jak potoczą się jej losy w kolejnej części.
Zdecydowanie polecam!
W powieści czekają na czytelnika dwa główne wątki: pierwszy dotyczy Kingi Urbaniak, matki, która straciła ukochaną córeczkę, przez co wpadła w rozpacz, z której zrodził się niewyobrażalny wprost pomysł na poprawę przytłaczającej ją sytuacji, drugi natomiast to historia Bogny Chojnackiej, która jako opiekunka trafia do rodziny na pierwszy rzut oka idealnej. Jej podopieczni to słodka trzyletnia Rozalka i pięcioletni Tymon. Matka dzieci ewidentnie faworyzuje dziewczynkę, a chłopca ledwie toleruje. Bogna nie rozumie takiego podziału i od pierwszych chwil stara się pomóc chłopcu w podniesieniu poczucia własnej wartości.
W pewnym momencie wspomniane wątki trafiają na wspólną płaszczyznę. Do Wiktorii, która rozpoczyna prywatne śledztwo w sprawie śmierci Anielki i Kingi, dołącza przyjaciółka Kingi, Sonia. Obie kobiety są zdeterminowane, aby poznać prawdę. Atmosfera robi się coraz gęstsza, a sytuacji nie poprawia dziwne zachowanie męża Urbaniak, który twierdzi, że jego żona oszalała z rozpaczy po stracie córeczki. Czy to on zabił żonę? Co Kinga planowała zrobić, aby odzyskać Anielkę? Jak poprowadzą śledztwo Wika i Sonia?
Oprócz głównych wątków spodziewajcie się również kilku pobocznych, prezentujących prywatne życie bohaterów. To jest właśnie combo, które lubię najbardziej: śledztwo i tło społeczne, dzięki któremu poznajemy lepiej postacie. Ludzie, o których czytamy stają się realni, jakby mieszkali lub pracowali obok nas. Pierwszy tom zobowiązuje do przedstawienia bohaterów, z którymi spędzimy czas przy kolejnych tomach. Wiktoria, na której przygodach opiera się ten cykl, to zadziorna dziennikarka, przed którą nie ma ratunku. Jak się uprze, że z kimś porozmawia, to nie ma zmiłuj. Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć, jak potoczą się jej losy w kolejnej części.
Zdecydowanie polecam!
Review of advance copy received from Publisher
Lubicie książki Klaudii Muniak? Ja zwykle otwieram je z lekką ekscytacją i poczuciem, że czeka mnie historia intensywna emocjonalnie. „Rozpacz” zaczęła się dokładnie w tym tonie. Pierwsza scena była mocna, niepokojąca, obiecująca lekturę, która zostanie ze mną na dłużej.
Poznajemy Bognę, młodą opiekunkę, która trafia do domu rodziny Maliszewskich. Na zewnątrz wszystko wygląda idealnie piękny dom, kochający rodzice i trzyletnia Rozalka, będąca centrum ich świata. Obok niej jest jeszcze starszy Tymon, wyraźnie odsunięty na margines rodzinnej uwagi. Szybko okazuje się, że za tą fasadą kryją się przemilczenia, dawna tragedia i napięcie, o którym nikt nie chce mówić.
Równolegle śledzimy losy Kingi Urbaniak, kobiety zdruzgotanej po stracie córki. Jej rozpacz jest totalna, graniczna i prowadzi ją w bardzo ciemne rejony. Gdy Kinga ginie w niejasnych okolicznościach, sprawą zaczyna interesować się lokalna dziennikarka Wiktoria Błońska oraz Sonia Gralewicz, przyjaciółka zmarłej, zdeterminowana, by odkryć prawdę.
Autorka sięga po temat żałoby, desperacji i granic, jakie człowiek, zwłaszcza matka, jest w stanie przekroczyć pod wpływem bólu. Pojawia się też wątek medyczny, intrygujący i etycznie bardzo niejednoznaczny, który mógłby stać się mocnym fundamentem całej historii.
I właśnie tutaj pojawia się mój problem. Mimo napięcia i dynamicznej akcji ta książka mnie nie przekonała. Jest w niej sporo chaosu, zbyt wielu bohaterów i momentów, w których fabuła się rozmywa. Największy zawód przyniósł mi finał bardzo otwarty i niedopowiedziany, pozostawiający raczej poczucie zawieszenia niż satysfakcji. Zamiast intrygującego niedosytu poczułam zwykłe zmęczenie i żal za niewykorzystanym potencjałem. Liczę na to, że w kolejnym tomie wiele się wyjaśni, bowiem „Rozpacz” to thriller medyczny otwierający cykl z dziennikarką Wiktorią Błońską.
Pełna recenzja na blogu – link w bio.
Poznajemy Bognę, młodą opiekunkę, która trafia do domu rodziny Maliszewskich. Na zewnątrz wszystko wygląda idealnie piękny dom, kochający rodzice i trzyletnia Rozalka, będąca centrum ich świata. Obok niej jest jeszcze starszy Tymon, wyraźnie odsunięty na margines rodzinnej uwagi. Szybko okazuje się, że za tą fasadą kryją się przemilczenia, dawna tragedia i napięcie, o którym nikt nie chce mówić.
Równolegle śledzimy losy Kingi Urbaniak, kobiety zdruzgotanej po stracie córki. Jej rozpacz jest totalna, graniczna i prowadzi ją w bardzo ciemne rejony. Gdy Kinga ginie w niejasnych okolicznościach, sprawą zaczyna interesować się lokalna dziennikarka Wiktoria Błońska oraz Sonia Gralewicz, przyjaciółka zmarłej, zdeterminowana, by odkryć prawdę.
Autorka sięga po temat żałoby, desperacji i granic, jakie człowiek, zwłaszcza matka, jest w stanie przekroczyć pod wpływem bólu. Pojawia się też wątek medyczny, intrygujący i etycznie bardzo niejednoznaczny, który mógłby stać się mocnym fundamentem całej historii.
I właśnie tutaj pojawia się mój problem. Mimo napięcia i dynamicznej akcji ta książka mnie nie przekonała. Jest w niej sporo chaosu, zbyt wielu bohaterów i momentów, w których fabuła się rozmywa. Największy zawód przyniósł mi finał bardzo otwarty i niedopowiedziany, pozostawiający raczej poczucie zawieszenia niż satysfakcji. Zamiast intrygującego niedosytu poczułam zwykłe zmęczenie i żal za niewykorzystanym potencjałem. Liczę na to, że w kolejnym tomie wiele się wyjaśni, bowiem „Rozpacz” to thriller medyczny otwierający cykl z dziennikarką Wiktorią Błońską.
Pełna recenzja na blogu – link w bio.
January 20, 2026
Jak daleko można się posunąć w imię miłości i w którym momencie przestaje ona być ratunkiem, a staje się obsesją?
Historia, która uderza w najbardziej wrażliwe struny. Pokazuje, jak cienka i niebezpiecznie krucha bywa granica między miłością a obsesją. Autorka sięga po temat straty dziecka i konsekwentnie prowadzi czytelnika przez emocjonalny labirynt żałoby, bólu oraz desperacji. Miłość nie jest wyłącznie siłą ratującą, lecz zaczyna przyjmować formę niszczącego imperatywu.
Na szczególne uznanie zasługuje sposób, w jaki Autorka buduje napięcie oraz kreśli portrety bohaterów. Niejednoznacznych, uwikłanych w moralnie wątpliwe decyzje. Wątki dziennikarskie i medyczne nadają historii dodatkowej głębi oraz niepokoju, a atmosfera narastającej tajemnicy skutecznie przyciąga uwagę. Jednocześnie można odnieść wrażenie, że niektóre motywy zostały jedynie zarysowane i aż proszą się o pełniejsze rozwinięcie, co momentami osłabia spójność całej konstrukcji.
Najwięcej emocji budzi jednak zakończenie. Otwarte, niedopowiedziane, pozostawiające czytelnika z poczuciem zawieszenia. Finał wyraźnie sugeruje dalsze losy dziennikarki i kolejny etap historii, ale brak jednoznacznych odpowiedzi sprawia, że trudno oprzeć się wrażeniu niedosytu. Nie wiadomo, czy jest to celowy zabieg zapowiadający kontynuację, czy świadome pozostawienie interpretacyjnej pustki.
Mimo tych zastrzeżeń „Rozpacz” pozostaje powieścią niepokojącą, wciągającą i skłaniającą do refleksji. To książka, która długo rezonuje po lekturze, zmuszając do zadania pytań o granice etyki, odpowiedzialność i cenę, jaką człowiek jest w stanie zapłacić w imię miłości. Choć nie wszystkie wątki zostały domknięte, całość stanowi przejmujące studium emocji, które wymykają się spod kontroli.
Historia, która uderza w najbardziej wrażliwe struny. Pokazuje, jak cienka i niebezpiecznie krucha bywa granica między miłością a obsesją. Autorka sięga po temat straty dziecka i konsekwentnie prowadzi czytelnika przez emocjonalny labirynt żałoby, bólu oraz desperacji. Miłość nie jest wyłącznie siłą ratującą, lecz zaczyna przyjmować formę niszczącego imperatywu.
Na szczególne uznanie zasługuje sposób, w jaki Autorka buduje napięcie oraz kreśli portrety bohaterów. Niejednoznacznych, uwikłanych w moralnie wątpliwe decyzje. Wątki dziennikarskie i medyczne nadają historii dodatkowej głębi oraz niepokoju, a atmosfera narastającej tajemnicy skutecznie przyciąga uwagę. Jednocześnie można odnieść wrażenie, że niektóre motywy zostały jedynie zarysowane i aż proszą się o pełniejsze rozwinięcie, co momentami osłabia spójność całej konstrukcji.
Najwięcej emocji budzi jednak zakończenie. Otwarte, niedopowiedziane, pozostawiające czytelnika z poczuciem zawieszenia. Finał wyraźnie sugeruje dalsze losy dziennikarki i kolejny etap historii, ale brak jednoznacznych odpowiedzi sprawia, że trudno oprzeć się wrażeniu niedosytu. Nie wiadomo, czy jest to celowy zabieg zapowiadający kontynuację, czy świadome pozostawienie interpretacyjnej pustki.
Mimo tych zastrzeżeń „Rozpacz” pozostaje powieścią niepokojącą, wciągającą i skłaniającą do refleksji. To książka, która długo rezonuje po lekturze, zmuszając do zadania pytań o granice etyki, odpowiedzialność i cenę, jaką człowiek jest w stanie zapłacić w imię miłości. Choć nie wszystkie wątki zostały domknięte, całość stanowi przejmujące studium emocji, które wymykają się spod kontroli.
Review of advance copy received from Publisher
Klaudia Muniak to autorka, którą bardzo cenię i chętnie sięgam po każdą jej kolejną książkę. Zawsze mam poczucie, że otrzymam co najmniej solidną, dopracowaną historię - a właśnie tego najczęściej oczekuję od lektury. Jej powieści czyta się z autentycznym zainteresowaniem.
„Rozpacz” to książka zaskakująca na wielu poziomach. Przede wszystkim pod względem tematyki - nie dajcie się zwieść opisom, ponieważ nie jest to typowy kryminał ani klasyczna sensacja. Osobiście zaklasyfikowałbym ją jako thriller psychologiczny, w którym ogromną rolę odgrywa to, co dzieje się w umysłach bohaterów. To właśnie ich emocje, lęki i motywacje budują największe napięcie.
Drugim zaskoczeniem jest fakt, że mniej więcej w połowie powieści czytelnik zaczyna domyślać się, dokąd zmierza ta historia i jaki może być jej finał. I wiecie co? Absolutnie w niczym to nie przeszkadza. „Rozpacz” nie opiera się na fabularnych fajerwerkach, lecz na atmosferze, psychologicznej głębi i konsekwentnie budowanym napięciu.
To bardzo ciekawa powieść, a z takim pomysłem na fabułę jeszcze się nie spotkałem. Sposób, w jaki autorka splata poszczególne wątki i prowadzi czytelnika przez meandry ludzkiej psychiki, naprawdę zasługuje na uznanie. Z czystym sumieniem polecam sięgnąć po tę książkę - zdecydowanie warto.
#461#1#2026
„Rozpacz” to książka zaskakująca na wielu poziomach. Przede wszystkim pod względem tematyki - nie dajcie się zwieść opisom, ponieważ nie jest to typowy kryminał ani klasyczna sensacja. Osobiście zaklasyfikowałbym ją jako thriller psychologiczny, w którym ogromną rolę odgrywa to, co dzieje się w umysłach bohaterów. To właśnie ich emocje, lęki i motywacje budują największe napięcie.
Drugim zaskoczeniem jest fakt, że mniej więcej w połowie powieści czytelnik zaczyna domyślać się, dokąd zmierza ta historia i jaki może być jej finał. I wiecie co? Absolutnie w niczym to nie przeszkadza. „Rozpacz” nie opiera się na fabularnych fajerwerkach, lecz na atmosferze, psychologicznej głębi i konsekwentnie budowanym napięciu.
To bardzo ciekawa powieść, a z takim pomysłem na fabułę jeszcze się nie spotkałem. Sposób, w jaki autorka splata poszczególne wątki i prowadzi czytelnika przez meandry ludzkiej psychiki, naprawdę zasługuje na uznanie. Z czystym sumieniem polecam sięgnąć po tę książkę - zdecydowanie warto.
#461#1#2026
March 3, 2026
Z jednej strony książka jest napisana lekko, bez zbędnego zagłębiania się w medyczne aspekty tego wokół czego toczy się fabuła, a z drugiej strony jakoś ciężko mi się przez nią brnęło. Tematyka była chyba tak absurdalna, że kompletnie nie ciągnęło mnie do jej rozwiązania.
W treści czuć ewidentny spisek, w którym ktoś pociąga za sznurki i usuwa niewygodnych świadków, starając się zatuszować całą sytuację, ale.. Wszystko wydaje się jakieś takie naciągane i mocno stereotypowe. Wielka korporacja medyczna, bogata rodzinka z problemami, policja, która nie chce podjąć żadnych działań, policjant dzielący się informacjami o śledztwie z przyjaciółką, dziennikarka odkrywająca przez to tropy szybciej niż ktokolwiek inny, absurdalne działanie męża jednej z bohaterek. Oklepana zbierania ludzi wokół absurdalnego wątku - kompletnie mi to nie siadło.
Całości dopełnił koniec książki, który urwał się tak, że miałem wrażenie otrzymania niedokończonego ebooka - przerwany w trakcie rozmowy dwójki osób, zdaniem które zupełnie niczego nie wnosi (chyba, że coś przegapiłem w trakcie) i nie wyjaśnia żadnych wątpliwości fabuły. Totalne rozczarowanie.
W treści czuć ewidentny spisek, w którym ktoś pociąga za sznurki i usuwa niewygodnych świadków, starając się zatuszować całą sytuację, ale.. Wszystko wydaje się jakieś takie naciągane i mocno stereotypowe. Wielka korporacja medyczna, bogata rodzinka z problemami, policja, która nie chce podjąć żadnych działań, policjant dzielący się informacjami o śledztwie z przyjaciółką, dziennikarka odkrywająca przez to tropy szybciej niż ktokolwiek inny, absurdalne działanie męża jednej z bohaterek. Oklepana zbierania ludzi wokół absurdalnego wątku - kompletnie mi to nie siadło.
Całości dopełnił koniec książki, który urwał się tak, że miałem wrażenie otrzymania niedokończonego ebooka - przerwany w trakcie rozmowy dwójki osób, zdaniem które zupełnie niczego nie wnosi (chyba, że coś przegapiłem w trakcie) i nie wyjaśnia żadnych wątpliwości fabuły. Totalne rozczarowanie.
Review of advance copy received from Author
Jest to poruszająca i trzymająca w napięciu do samego końca lektura, która przyciąga czytelnika swoim nietuzinkowym klimatem i nastrojem. Od samego początku atmosfera jest niezwykle ciężka i przytłaczająca, a język surowy. Mimo to przez książkę się płynie, a historia wciąga bez reszty. Losy bohaterów przeplatają się ze sobą, tworząc wewnętrzne napięcia i nietuzinkowy emocjonalny chaos. Zauważalna jest również niesamowita wrażliwość autorki na tematy trudne. Rozpacz, niezrozumienie, trauma po śmierci, odrzucenie… To wszystko nastraja i jeszcze bardziej wzmacnia czytelniczy odbiór.
Największe wrażenie zrobiło na mnie samo zakończenie. Historia nagle staje w miejscu, bez ostrzeżenia, bez wprowadzania, nagle. Finał jeszcze bardziej pogłębia uczucie niepokoju i ciężaru, towarzyszące czytelnikowi od początku. Autorka podkreśla tym samym tematykę beznadzieji i emocjonalnego zagubienia. To jasny komunikat, że lektura nie ma za zadanie szukać pozytywnych rozwiązań, ale zdecydowanie zmusza do konfrontacji z trudnymi uczuciami, mimo wszystko dając nadzieję na inną prawdę.
Największe wrażenie zrobiło na mnie samo zakończenie. Historia nagle staje w miejscu, bez ostrzeżenia, bez wprowadzania, nagle. Finał jeszcze bardziej pogłębia uczucie niepokoju i ciężaru, towarzyszące czytelnikowi od początku. Autorka podkreśla tym samym tematykę beznadzieji i emocjonalnego zagubienia. To jasny komunikat, że lektura nie ma za zadanie szukać pozytywnych rozwiązań, ale zdecydowanie zmusza do konfrontacji z trudnymi uczuciami, mimo wszystko dając nadzieję na inną prawdę.
January 31, 2026
[ współpraca reklamowa @czwartastrona ]
„Rozpacz” to książka, która mnie całkowicie porwała. Od samego początku czuć ciężki klimat, emocje bohaterów. Autorka nie boi się trudnych tematów, skupia się na wnętrzu postaci, pokazując ich lęki, słabości.
Największym plusem jest to, w jaki sposób autorka buduje napięcie i kreuje bohaterów. Nie są oni idealni, przez co są bardziej naturalni. Ich przeżycia, czy emocje zostały przedstawione w bardzo realistyczny sposób. Przez to czytelnik czuje ich bezradność i napięcie. Klimat książki także zasługuje na pochwałę. Jest on utrzymywany w takim samym stylu od samego początku książki do końca.
Momentami tempo akcji zwalnia, a niektóre fragmenty są powtarzalne, przez co książka traci na dynamice. Są też wątki, które proszą się o ich rozwinięcie. Jednakże nie wypływa to na całkowity odbiór książki.
„Rozpacz” to historia, która skłania czytelnika do refleksji i pozostawia z wieloma emocjami. Jest to idealna pozycja dla osób lubiących thriller psychologiczny. Myślę, że wybierając ten tytuł nie zawiedziecie się.
„Rozpacz” to książka, która mnie całkowicie porwała. Od samego początku czuć ciężki klimat, emocje bohaterów. Autorka nie boi się trudnych tematów, skupia się na wnętrzu postaci, pokazując ich lęki, słabości.
Największym plusem jest to, w jaki sposób autorka buduje napięcie i kreuje bohaterów. Nie są oni idealni, przez co są bardziej naturalni. Ich przeżycia, czy emocje zostały przedstawione w bardzo realistyczny sposób. Przez to czytelnik czuje ich bezradność i napięcie. Klimat książki także zasługuje na pochwałę. Jest on utrzymywany w takim samym stylu od samego początku książki do końca.
Momentami tempo akcji zwalnia, a niektóre fragmenty są powtarzalne, przez co książka traci na dynamice. Są też wątki, które proszą się o ich rozwinięcie. Jednakże nie wypływa to na całkowity odbiór książki.
„Rozpacz” to historia, która skłania czytelnika do refleksji i pozostawia z wieloma emocjami. Jest to idealna pozycja dla osób lubiących thriller psychologiczny. Myślę, że wybierając ten tytuł nie zawiedziecie się.
Review of advance copy
Zaczęło się obiecująco, ale koniec końców rozpacz jest, ale z powodu straconego czasu 😉 No dobra, aż tak źle nie było, wątek medyczny był całkiem ok. Wielki "plot twist" przejrzałam na jakieś 200 stron przez policjantami i innymi postaciami z tego thrillera, którzy wciąż błądzili w ciemnościach. Mam wrażenie, że ogólnie coś nie gra jeśli chodzi o tempo i całą akcję. Niby dużo się dzieje , a wieje nudą. Do tego było to przedramatyzowane i językowo marne. Nie wiem ile razy pojawiło się słowo "warknęła", i "warknął", ale o wiele za dużo. A najgorsze, że niewiele się wyjaśnia, a na koniec jeszcze mamy kolejny grzyb w barszcz. Mimo tego nie sięgnę po drugi tom, bo straciłam zainteresowanie już w połowie tego ;)
February 4, 2026
Niestety, bardzo przewidywalne, postaci płaskie, bez wyrazu, zmieniające się na przestrzeni jednego rozdziału, żeby pasowały do fabuły. I - na Boga! - o co chodzi z tym ciągłym używaniem nazwisk zamiast imion postaci? Kumam, że to jest po to, aby uniknąć jakichś tam powtórzeń, ale było tego za dużo i nie czytało się tego fajnie. Czułam się, jakby narratorką była wredna baba od matematyki, która zwraca się do dzieci po nazwisku.
To moje pierwsze spotkanie z autorką. Póki co, jestem nieco zawiedziona, ale muszę zapoznać się z większą ilością jej pozycji, żeby wyrobić sobie opinię.
To moje pierwsze spotkanie z autorką. Póki co, jestem nieco zawiedziona, ale muszę zapoznać się z większą ilością jej pozycji, żeby wyrobić sobie opinię.
Review of advance copy
Wiktoria Błońska jest bystrą dziennikarką, która nie boi się poruszyć trudnych tematów i dążyć do ich rozwiązania. Dzięki swoim znajomością w policji potrafi zdobyć najnowsze wiadomości i łączyć je w jedną całość.
Ciekawa historia przekazana oczami kilku osób, zakończenie pozostawia duże niedopowiedzenie.
Ciekawa historia przekazana oczami kilku osób, zakończenie pozostawia duże niedopowiedzenie.
January 28, 2026
Rozbudowana historia z dobrze wykreowanymi bohaterami. Każdy ma jakieś cechy charakterystyczne. Naukowy wątek w tej książce jest bardzo interesujący. Można powiedzieć, że to on stanowi oś wydarzeń i spaja wątki.
"Rozpacz" pokazuje, do czego jest w stanie posunąć się przygnębiony człowiek, zdeterminowany, by znaleźć ukojenie i zapełnić pustkę.
"Rozpacz" pokazuje, do czego jest w stanie posunąć się przygnębiony człowiek, zdeterminowany, by znaleźć ukojenie i zapełnić pustkę.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Read
February 6, 2026Nastawiałam się na coś naprawdę dobrego i może dlatego czuję niedosyt? Początek był naprawdę obiecujący, środek dość przewidywalny, a otwarte zakończenie nie poprawiło sytuacji. Poczułam się trochę tak jak dawniej przy oglądaniu serialu, gdy na końcu ostatniego odcinka sezonu pojawiał się napis „ciąg dalszy nastąpi”. Tylko w tym wypadku chyba szkoda mi czasu na ten ciąg dalszy…
March 18, 2026
Uwielbiam autorkę, wszystko od niej już czytałam, ale trochę nie wiem, dokąd zmierzała ta książka ;) i poprzedni "Ślad krwi" też był dziwny (taki nie jej styl?). Po prostu sprawna, szybka lektura, ale czy zaskakująca? Nie, a szkoda. Wolę wcześniejsze powieści. No, ale sentyment...
Review of advance copy received from Publisher
2,5 ⭐️
Review of advance copy
W amerykańskich warunkach byłoby super
February 7, 2026
Jak mi się to dłużyło… Nie wiem co to miało być na końcu, ale dawno nie przeczytałam tak słabej książki 😓
February 28, 2026
2,5/5
Rozumiem, że to początek serii, ale takie zakończenie było totalnym zaskoczeniem. Zapewne będę kontynuować, z nadzieją, że dalej już tylko wyżej będę mogła wszystko ocenić.
Rozumiem, że to początek serii, ale takie zakończenie było totalnym zaskoczeniem. Zapewne będę kontynuować, z nadzieją, że dalej już tylko wyżej będę mogła wszystko ocenić.
Review of advance copy
Mocne 4+
Displaying 1 - 29 of 29 reviews