یک سال با پدرم

by Geneviève Brisac, محمدجواد کمالی (Translator)

ژنویو بریزاک در کتاب یک سال با پدرم زندگی مردی را روایت کرده که یک تصادف وحشتناک را تجربه کرده است. همسر این مرد در تصادف ناپدید شده و دخترش در تلاش است تا به او کمک کند. این رمان فرانسوی در پنج فصل نگاشته شده است؛ «پاییز»، «زمستان»، «بهار»، «تابستان» و «باز هم پاییز». این رمان روایتی از یک پدر و دخترش است. ژنویو بریزاک این رمان را با شخصیت «هِلِن» آغاز کرده که روی لبهٔ تخت نشسته، هاله‌ای صورتش را روشن کرده و مدت مدیدی در همین حالت مانده است. زندگی برای هلن همانند استخری است که او هر صبح برای شیرجه‌زدن در آن تردید دارد. زندگی برای او سرد است. سرانجام داستان این پدر و دختر چیست؟

172 pages, Paperback

First published January 1, 2011

About the author

Geneviève Brisac is a French writer and winner of the Prix Femina, 1996, for Week-end de chasse à la mère, a novel translated in English as Losing Eugenio (2000) and referred to in The New York Times as a "mildly compelling text." She also writes short stories and children's literature, and is a literary critic for Le Monde, and with Christophe Honoré she co-wrote the screenplay for Honoré's Non Ma Fille, Tu N'iras pas Danser (2009). Plagued by anorexia from childhood, she wrote an "auto-fictional" novel, Petite (1994), in which she recounts her struggle with the disease.

Reviews

[Véronique · Rating 3 out of 5]

Je n’ai pas particulièrement apprécié cette lecture. Je l’ai trouvé mélangeante, car les paroles des deux personnages principaux n’étaient pas distinctes du reste du texte.

De plus, la quatrième de couverture annonçait une histoire que j’ai oui retrouvé durant ma lecture, mais parsemé de plusieurs réflexions et commentaires de la part de la fille. Le tout était donc compliqué à comprendre.

La fin était mitigée pour moi. Je l’ai comprise, mais sans être certaine à 100%.

Toutefois, il s’agit d’un livre qui se lit bien.

💐💫😌

[Jessica · Rating 3 out of 5]

It's only written in a beautiful way but there's no plot whatsoever. It's just for the vibes.

[Caro Mnd]

Une livre auquel j’ai dû m’accrocher pour finir. Il manquait de réelles émotions, l’histoire était
beaucoup trop factuelle, j’aurai aimé comprendre les sentiments vis à vis de son père et de
Son déclin, même s’ils sont suggérés. L’écriture reste sur le même ton, un peu creuse.

[Viet Isabelle]

Donné