Ik kende haar van een bepaalde gebeurtenis vorig jaar. Er was alleen maar zwartgallig nieuws over corona of anti-'maatschappelijk probleem' demonstraties. De kranten stonden er vol van. Toen was daar de golf van verlichting die over het land spoelde toen Sylvia Witteman een column schreef over de vlassige snor van haar puberzoon, en hoe lelijk ze die wel niet vond. Menigtes trokken zingend langs de grachten. Vrede op aarde.
Nou, ik die bundel kopen. Ik was niet teleurgesteld. Het voelde elke column alsof je moeder thuiskomt van het boodschappen doen op zaterdagmiddag en halsoverkop, met veel zijpaadjes en ongevraagde meningen over anderen, vertelt wat haar nou wéér is overkomen. Ook beschrijft ze telkens perfect de stedelijke omgeving van Amsterdam.
"'Op het terras van De koffiesalon aan de Eerste Constantijn Huygensstraat waren bijna alle tafeltjes bezet. Het was tien uur 's ochtends en de zon scheen. Om de hoek, in de Eerste Helmersstraat, probeerde Lily Allen met haar wrang-vrolijke evergreen Fuck You de hamerslagen van een verbouwing te overstemmen."
Ik heb tijdens het lezen veel gelachen en me tegelijkertijd nog nooit zo incompetent gevoeld over mijn eigen columns, met hun krampachtige constructie en behoefte om 'iets' te zeggen over de samenleving. Dat was wel leerzaam en inspirerend dus ik ga vaker bundels kopen.