What do you think?
Rate this book
Moet dwalen
Voor de dorstige romanticus die naar vloeiend water en eeuwige liefde taalt, is en blijft de levensweg een droog en gevaarlijk bospad vol hobbels, keien, stekels en ravijnen. Maar ook vol lokkend geluk en avontuur! Isi Witlamm geeft dan ook niet op en dwaalt koppig door. 'Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald' vormt voor hem nu eenmaal geen vruchtbaar uitgangspunt. Totdat hij ontdekt dat hij kansloos verdwaald is. Maar zolang eeuwige liefde zijn leitmotiv blijft, vertrouwt hij erop dat hij thuis raakt. Of dat terecht is, blijft de vraag. Een schrijver kan niet alles weten.
In deze nieuwe, langverwachte roman van Charlotte Mutsaers is liefde hoop, en wordt verdwalen weer de kunst die het ooit is geweest.
In deze nieuwe, langverwachte roman van Charlotte Mutsaers is liefde hoop, en wordt verdwalen weer de kunst die het ooit is geweest.
- GenresFiction
230 pages, Kindle Edition
Published January 2, 2026
29 people are currently reading
559 people want to read
About the author
Charlotte Mutsaers
29 books45 followersCharlotte Mutsaers (1942) is schrijfster en beeldend kunstenaar, maar ook dierenliefhebber en forever young. Voor haar oeuvre kreeg zij in 2010 de P.C. Hooft-prijs. Ze woont afwisselend in Amsterdam, Oostende en Frankrijk.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
January 17, 2026
Charlotte Mutsaers draag ik al lang in mijn lezershart. Sinds 1999 om precies te zijn, toen ik haar originele en veelzijdige Zeepijn ontdekte, een van die (te) zeldzame boeken die ik ooit herlas. Daarna volgde meteen Rachels rokje en dan vele jaren later Koetsier Herfst. Stuk voor stuk waren het verrassende leeservaringen, waarin taalrijkdom en associatie de hoofdrol wegkaapten.
In deze roman lijken die twee elementen te culmineren tot een hoogtepunt. Een hoogtepunt dat de vrijheid van de schrijver viert, wat in het geval van Charlotte Mutsaers betekent: eigengereid, onvoorspelbaar en alle regels van het vak en de tijdsgeest aan haar laarsjes lappend. 'Een sprookje', zo werd het in DeStandaard met vijf sterren gerecenseerd, maar ook die term dekt voor mij niet helemaal de lading.
'Moet dwalen' voelt als iets wat je nog niet eerder hebt gelezen; meer zelfs: tot het einde toe vraag je jezelf af wat je nu eigenlijk aan het lezen bent. Toch is alles helder opgeschreven. De bladzijden barsten van het taalgevoel, want Charlotte Mutsaers bezit een tijdloze eloquentie waarmee ze virtuoos en vloeiend uitdrukkingen, zegswijzen en spreekwoorden uit zowel hoge als lage, klassieke als hedendaagse, Vlaamse als Nederlandse cultuur weet samen te smelten. Heerlijk!
Daarnaast plukt ze naar hartelust citaten en verwijzingen uit ons collectieve, literaire en culturele geheugen, strooit ze haast achteloos (maar welgeplaatst) met filosofische quotes en laat ze elke zin zinderen van schrijfplezier. En dat plezier haalt ze wat mij betreft ook voor zichzelf uit de titel: ze laat haar schrijversverbeelding 'dwalen' met als enige kompas haar associatieve, vindingrijke, ontwapenend scherpe geest. Resultaat, zoals ik zei: een roman waarin bijna elk hoofdstuk een verrassende bocht neemt, die zijn gelijke niet kent en die tegelijk bulkt van herkenbaarheid.
Wat verder onmogelijk blijkt, is vertellen, laat staan opsommen welke thema's deze roman aanraakt. Eerder stel je je na afloop de vraag: over welk hedendaags issue heeft de auteur het niet gehad. Soms heeft Charlotte Mutsaers aan een korte passage genoeg om iets wezenlijks of actueels aan te raken en verder dragen haar personages lekker tegenstrijdige meningen, gedachten en gevoelens aan. Als je daar als lezer voor open staat, als je m.a.w. jezelf al lezende toezingt: 'k Moet dwáhálen, 'k moet dwáhálen, langs bergen en langs dalen!', dan word je daar rijkelijk voor beloond.
In deze roman lijken die twee elementen te culmineren tot een hoogtepunt. Een hoogtepunt dat de vrijheid van de schrijver viert, wat in het geval van Charlotte Mutsaers betekent: eigengereid, onvoorspelbaar en alle regels van het vak en de tijdsgeest aan haar laarsjes lappend. 'Een sprookje', zo werd het in DeStandaard met vijf sterren gerecenseerd, maar ook die term dekt voor mij niet helemaal de lading.
'Moet dwalen' voelt als iets wat je nog niet eerder hebt gelezen; meer zelfs: tot het einde toe vraag je jezelf af wat je nu eigenlijk aan het lezen bent. Toch is alles helder opgeschreven. De bladzijden barsten van het taalgevoel, want Charlotte Mutsaers bezit een tijdloze eloquentie waarmee ze virtuoos en vloeiend uitdrukkingen, zegswijzen en spreekwoorden uit zowel hoge als lage, klassieke als hedendaagse, Vlaamse als Nederlandse cultuur weet samen te smelten. Heerlijk!
Daarnaast plukt ze naar hartelust citaten en verwijzingen uit ons collectieve, literaire en culturele geheugen, strooit ze haast achteloos (maar welgeplaatst) met filosofische quotes en laat ze elke zin zinderen van schrijfplezier. En dat plezier haalt ze wat mij betreft ook voor zichzelf uit de titel: ze laat haar schrijversverbeelding 'dwalen' met als enige kompas haar associatieve, vindingrijke, ontwapenend scherpe geest. Resultaat, zoals ik zei: een roman waarin bijna elk hoofdstuk een verrassende bocht neemt, die zijn gelijke niet kent en die tegelijk bulkt van herkenbaarheid.
Wat verder onmogelijk blijkt, is vertellen, laat staan opsommen welke thema's deze roman aanraakt. Eerder stel je je na afloop de vraag: over welk hedendaags issue heeft de auteur het niet gehad. Soms heeft Charlotte Mutsaers aan een korte passage genoeg om iets wezenlijks of actueels aan te raken en verder dragen haar personages lekker tegenstrijdige meningen, gedachten en gevoelens aan. Als je daar als lezer voor open staat, als je m.a.w. jezelf al lezende toezingt: 'k Moet dwáhálen, 'k moet dwáhálen, langs bergen en langs dalen!', dan word je daar rijkelijk voor beloond.
January 8, 2026
Fantastische en prikkelende roman die ik met veel plezier en bewondering heb gelezen.
January 24, 2026
Moet Dwalen was de eerste roman die ik las van Charlotte Mutsaers. De lovende recensie in De Standaard bracht me daartoe.
“spelend met de conventies van het sprookje, bulkend van de intertekstualiteit, eloquent – zelden zo welsprekend ruzie horen maken – en bij momenten puur taalspel dat bijna op poëzie lijkt.”, dat wilde ik ook wel beleven.
288 pagina’s later bedenk ik vooral hoe goed ik Willem Elsschot en WF Hermans eigenlijk wel vind. Iets met een reden voor elke mus die van het dak valt, schrijven is schrappen en in der beschränkung zeigt sicherdt de Meister.
Het boek bevat zeker heel wat mooie zinnen, dat mag niet onvermeld blijven. Maar als roman of algemene leeservaring?
Misschien hebben Mutsaers-lezers de Van Dale, het Grieks en de klassieke geschiedenis paraat in hun hoofd. Voor mij vergen naiaden, clavo clavorum
spezzatura, demiurgen, gnothi seauton, procrustesbed, kairosmoment, endaxi, urbexer,… en veel andere uitdrukkingen toch enig opzoekwerk. Mogelijks geeft het een aantal ingewijde lezers een goed gevoel over zichzelf. Bij mij ging het vooral ten koste van de vaart in de vertelling, terwijl ik vooral het gevoel kreeg dat de schrijfster (meer nog dan het personage Isi) gewoon aan het etaleren was, vaak zonder meerwaarde voor verhaallijn of personage.
Wat dat laatste betreft: de personages kwamen voor mij nooit van het papier. Had niet de indruk dat ik werd ingeleid in een bizar, maar op zijn minst wel coherent universum. Ik las gewoon mooie zinnen, met heel wat mooie variaties op alles wat met water en vloeien te maken heeft. Omwille daarvan toch nog twee sterren.
“spelend met de conventies van het sprookje, bulkend van de intertekstualiteit, eloquent – zelden zo welsprekend ruzie horen maken – en bij momenten puur taalspel dat bijna op poëzie lijkt.”, dat wilde ik ook wel beleven.
288 pagina’s later bedenk ik vooral hoe goed ik Willem Elsschot en WF Hermans eigenlijk wel vind. Iets met een reden voor elke mus die van het dak valt, schrijven is schrappen en in der beschränkung zeigt sicherdt de Meister.
Het boek bevat zeker heel wat mooie zinnen, dat mag niet onvermeld blijven. Maar als roman of algemene leeservaring?
Misschien hebben Mutsaers-lezers de Van Dale, het Grieks en de klassieke geschiedenis paraat in hun hoofd. Voor mij vergen naiaden, clavo clavorum
spezzatura, demiurgen, gnothi seauton, procrustesbed, kairosmoment, endaxi, urbexer,… en veel andere uitdrukkingen toch enig opzoekwerk. Mogelijks geeft het een aantal ingewijde lezers een goed gevoel over zichzelf. Bij mij ging het vooral ten koste van de vaart in de vertelling, terwijl ik vooral het gevoel kreeg dat de schrijfster (meer nog dan het personage Isi) gewoon aan het etaleren was, vaak zonder meerwaarde voor verhaallijn of personage.
Wat dat laatste betreft: de personages kwamen voor mij nooit van het papier. Had niet de indruk dat ik werd ingeleid in een bizar, maar op zijn minst wel coherent universum. Ik las gewoon mooie zinnen, met heel wat mooie variaties op alles wat met water en vloeien te maken heeft. Omwille daarvan toch nog twee sterren.
March 17, 2026
Ik ben fan van de vreemdheid in het werk van Charlotte Mutsaers, maar dit boek zou ik niemand aanraden. Tenzij het volgende je aanspreekt: een man die verdwaald is, maar weigert toe te geven dat hij verdwaald is, is al zijn leven lang verliefd op een rivier en is zodoende op zoek naar meer ‘vloeibaarheid’ in zijn leven.
February 2, 2026
Doorheen het boek in de war, na het lezen van het boek nog steeds in de war. Maar toch echt een heel goed boek? Denk ik?
January 20, 2026
Ik voelde me af en toe ook verdwaald in dit boek. Maar dan wel op een goeie manier.
January 26, 2026
3.5
https://www.humo.be/achter-het-nieuws...
De 64-jarige Isi is geobsedeerd door de Franse rivier Doubs die hij zijn leven lang als wetenschapper, schrijver en beeldend kunstenaar tot studieonderwerp en muze maakte. Ondanks alle lof en prijzen – die hem overigens koud lieten want ‘de menselijke samenleving is niet echt zijn ding’ – concludeert hij dat alle woorden, feiten en penseelstreken hopeloos tekortschieten om zijn geliefde Doubs ten gronde te vangen. Het enige wat hem nog rest, is midden in haar bedding baden en er één mee worden. Isi is alles wat een hedendaagse man niet meer mag zijn: een pedante, cynische mansplainer. Hoewel de zelfverklaarde ‘damesloodgieter’ onverhuld misogyn en misantroop is, wandelt hij samen met zijn vriendin, de 43-jarige Fleur, een opportunistische, lege doos, in een Oost-Frans bos waar ze hopeloos verdwaald zijn.
De opvoering van deze toxische vent lijkt de geprezen romancier, dichter en beeldend kunstenaar Charlotte Mutsaers (°1942) in haar vijfde roman veel plezier te verschaffen. Wars van alle (moderne) ongeschreven regels, conventies, waarden en normen voert ze een zelfvoldane hufter uit vervlogen tijden op. Haar retorisch arsenaal komt daarentegen vers van de slijper waardoor de ellendige discussies tussen de laconieke, zelfvoldane Isi en de droogzure Fleur warempel veel amusementswaarde herbergen. De draconische vernederingen en beledigingen zijn voldoende gechargeerd om ons zonder schuldgevoel te doen grijnzen. De twee smijten nog net niet met gal naar elkaars gezicht. Hoe dieper ze verloren lopen, hoe uitzinniger hun ruzies en hoe breder de waaier van Mutsaers’ lexicon. ‘Moet dwalen’ ontbolstert zich tot een pleidooi voor dwaalzucht en grenzeloosheid in de literatuur en erbuiten. Haar scepticisme tegen rigiditeit, preutsheid en zogenaamd doorgeschoten woke-denken loert om elke hoek.
Maar halfweg begint het kolkende kibbelen stilaan te kabbelen. Zelfs bij onafgebroken eloquente bekvechterij dreigt immers de sleur. Net op dat moment verschijnt de jongeman Elan op het bospad en maakt kennis met Isi, die inmiddels zonder Fleur verder is gaan lopen. De mannen zitten meteen op dezelfde golflengte. Met riante welwillendheid en potsierlijke vleierij vinden Isi en Elan elkaar blindelings. Hoe hemeltergend moeizaam de man-vrouwrelatie in de eerste helft, hoe organisch en vlot deze ware herenliefde. Met een bitterheid die plotsklaps tot stroop is omgetoverd, voelt dit contrast zo dik aangezet dat het je bijna verstikt. Wellicht is dit allemaal Mutsaers’ doel, maar het is slikken bij zoveel flauwe, afgezaagde en – de term moet vallen – cringe dialogen. ‘Vrouwen blijven vrouwen hè? Dat zul jij ook wel weten. Ik zie ze wel zitten, daar niet van. Maar het zijn geen mannen. En dan komt die emancipatie er ook nog bij. Ook helpt het niet dat haast elke vrouw vandaag de dag een broek draagt.’
‘Moet dwalen’ is heel veel tegelijk en vooral volstrekt onpeilbaar. Als je alle lagen afpelt – het spitsvondige beklag tegen de tijdgeest, het buitenissige spervuur aan gedachten, de taalacrobatie, de eigengereide spirit van de schrijfster zelve, maar ook de banale alledaagsheid van wat er wordt gezegd – houd je enkel een kaal, licht absurdistisch toneelstukje over. Net niet geestig genoeg voor een ware klucht, té overdreven en ongeloofwaardig om ons met kloppend hart door de bossen mee te sleuren en thematisch eigenlijk te apolitiek om van een echte politiek incorrecte satire te spreken. Omsingeld door al dat dwalen mist de lezer de kans om zichzelf écht in het verhaal te verliezen. Voor de één betekent een ontketende Charlotte Mutsaers een taalkermis in een dwarse vrijstaat, voor de ander een bloedirritante uitputtingsslag. Wij bevinden ons daartussenin: een ijzersterk geschreven, afmattend boek.
https://www.humo.be/achter-het-nieuws...
De 64-jarige Isi is geobsedeerd door de Franse rivier Doubs die hij zijn leven lang als wetenschapper, schrijver en beeldend kunstenaar tot studieonderwerp en muze maakte. Ondanks alle lof en prijzen – die hem overigens koud lieten want ‘de menselijke samenleving is niet echt zijn ding’ – concludeert hij dat alle woorden, feiten en penseelstreken hopeloos tekortschieten om zijn geliefde Doubs ten gronde te vangen. Het enige wat hem nog rest, is midden in haar bedding baden en er één mee worden. Isi is alles wat een hedendaagse man niet meer mag zijn: een pedante, cynische mansplainer. Hoewel de zelfverklaarde ‘damesloodgieter’ onverhuld misogyn en misantroop is, wandelt hij samen met zijn vriendin, de 43-jarige Fleur, een opportunistische, lege doos, in een Oost-Frans bos waar ze hopeloos verdwaald zijn.
De opvoering van deze toxische vent lijkt de geprezen romancier, dichter en beeldend kunstenaar Charlotte Mutsaers (°1942) in haar vijfde roman veel plezier te verschaffen. Wars van alle (moderne) ongeschreven regels, conventies, waarden en normen voert ze een zelfvoldane hufter uit vervlogen tijden op. Haar retorisch arsenaal komt daarentegen vers van de slijper waardoor de ellendige discussies tussen de laconieke, zelfvoldane Isi en de droogzure Fleur warempel veel amusementswaarde herbergen. De draconische vernederingen en beledigingen zijn voldoende gechargeerd om ons zonder schuldgevoel te doen grijnzen. De twee smijten nog net niet met gal naar elkaars gezicht. Hoe dieper ze verloren lopen, hoe uitzinniger hun ruzies en hoe breder de waaier van Mutsaers’ lexicon. ‘Moet dwalen’ ontbolstert zich tot een pleidooi voor dwaalzucht en grenzeloosheid in de literatuur en erbuiten. Haar scepticisme tegen rigiditeit, preutsheid en zogenaamd doorgeschoten woke-denken loert om elke hoek.
Maar halfweg begint het kolkende kibbelen stilaan te kabbelen. Zelfs bij onafgebroken eloquente bekvechterij dreigt immers de sleur. Net op dat moment verschijnt de jongeman Elan op het bospad en maakt kennis met Isi, die inmiddels zonder Fleur verder is gaan lopen. De mannen zitten meteen op dezelfde golflengte. Met riante welwillendheid en potsierlijke vleierij vinden Isi en Elan elkaar blindelings. Hoe hemeltergend moeizaam de man-vrouwrelatie in de eerste helft, hoe organisch en vlot deze ware herenliefde. Met een bitterheid die plotsklaps tot stroop is omgetoverd, voelt dit contrast zo dik aangezet dat het je bijna verstikt. Wellicht is dit allemaal Mutsaers’ doel, maar het is slikken bij zoveel flauwe, afgezaagde en – de term moet vallen – cringe dialogen. ‘Vrouwen blijven vrouwen hè? Dat zul jij ook wel weten. Ik zie ze wel zitten, daar niet van. Maar het zijn geen mannen. En dan komt die emancipatie er ook nog bij. Ook helpt het niet dat haast elke vrouw vandaag de dag een broek draagt.’
‘Moet dwalen’ is heel veel tegelijk en vooral volstrekt onpeilbaar. Als je alle lagen afpelt – het spitsvondige beklag tegen de tijdgeest, het buitenissige spervuur aan gedachten, de taalacrobatie, de eigengereide spirit van de schrijfster zelve, maar ook de banale alledaagsheid van wat er wordt gezegd – houd je enkel een kaal, licht absurdistisch toneelstukje over. Net niet geestig genoeg voor een ware klucht, té overdreven en ongeloofwaardig om ons met kloppend hart door de bossen mee te sleuren en thematisch eigenlijk te apolitiek om van een echte politiek incorrecte satire te spreken. Omsingeld door al dat dwalen mist de lezer de kans om zichzelf écht in het verhaal te verliezen. Voor de één betekent een ontketende Charlotte Mutsaers een taalkermis in een dwarse vrijstaat, voor de ander een bloedirritante uitputtingsslag. Wij bevinden ons daartussenin: een ijzersterk geschreven, afmattend boek.
March 18, 2026
We schreven het al eerder, wie de kortste weg van punt A naar punt B zoekt, moet geen roman lezen, die moet de metro nemen. Nee, een goede roman moet uitweiden en doodlopende paadjes nemen, wat volgens Isi, het hoofdpersonage uit Charlotte Mutsaers nieuwe roman ook voor het leven zelf geldt. Waar het begint en eindigt weten we immers allemaal, het is wat er tussenin zit dat het de moeite waard maakt, het verdwalen dus.
Isi is een succesvolle 64-jarige wetenschapper en kunstenaar, auteur van drie boeken, Waarom ik altijd in dezelfde rivier stap, De mainstream als Styx en Hoe ik mezelf in een hoek heb geschilderd. Hij is getrouwd met de dertig jaar jongere Fleur, een docente Vrouwenstudies die in hem een middel zag om een paar sporten te stijgen op de maatschappelijke ladder. Maar echt verliefd is hij niet op haar. Die eer is weggelegd voor de Doubs, de vierhonderd kilometer lange rivier in de Franse Jura die hij sinds hij haar op zijn achttiende voor het eerst zag niet meer uit zijn gedachten kon bannen. Hij kan sindsdien geen waterkraan zien of hij krijgt een natte bek.
U heeft het al door, Moet dwalen is een humoristische roman, en wel een van de bovenstebeste plank aangezien Mutsaers heel goed beseft wat dit genre onderuit haalt: dode momenten. Bij haar zul je er geen vinden. Het boek stroomt echter over van absurdisme en satire, en gaat daarbij vooral op zoek naar het ongewone in het gewone. Tijdens een boswandeling waarbij ze natuurlijk verdwalen, gaan Fleur en Isi elkaar te lijf met tot zwaarden geslepen zinnen. Even verder lees je een drie pagina’s lange ode aan de Opinel, het meest mannelijke onder de zakmessen, dat Isi verleidt tot enig masculien gemijmer. ‘Ja, die kleine knecht heeft klasse,’ zie je hem met een zelfvoldane glimlach om de lippen voor zich uit zitten staren, ‘en doet bijna niet onder voor die andere kleine knecht…’ Soms lijkt Moet dwalen een potje eindeloos ouwehoeren, en zelfs dat zou je voor geen goud van de wereld willen missen.
Maar Moet dwalen is meer dan dat. Zoals we van Mutsaers gewoon zijn, toch een van de allergrootsten in ons taalgebied, gaat er onder de humor ook een mens- en wereldbeeld schuil, en dat is niet meteen het fraaiste. Ondanks alle artistieke pretentie is Isi in feite niet veel meer dan een kortzichtig mannetjesdier, een verblinde dwaler, eenzaam, bang voor zijn vergankelijkheid maar in tussentijd niet goed wetend wat met zijn bestaan aan te vangen. Zijn leven, en bij uitbreiding dat van de hele mensheid, overstijgt dat van het absurde toneel niet, en dat maakt van Moet dwalen een roman die heel erg aan het werk van wijlen Willem Brakman doet denken. Humor als bij voorbaat mislukkende overlevingsstrategie dus, verdwalen wetende dat er uiteindelijk geen ontsnapping mogelijk is.
Isi is een succesvolle 64-jarige wetenschapper en kunstenaar, auteur van drie boeken, Waarom ik altijd in dezelfde rivier stap, De mainstream als Styx en Hoe ik mezelf in een hoek heb geschilderd. Hij is getrouwd met de dertig jaar jongere Fleur, een docente Vrouwenstudies die in hem een middel zag om een paar sporten te stijgen op de maatschappelijke ladder. Maar echt verliefd is hij niet op haar. Die eer is weggelegd voor de Doubs, de vierhonderd kilometer lange rivier in de Franse Jura die hij sinds hij haar op zijn achttiende voor het eerst zag niet meer uit zijn gedachten kon bannen. Hij kan sindsdien geen waterkraan zien of hij krijgt een natte bek.
U heeft het al door, Moet dwalen is een humoristische roman, en wel een van de bovenstebeste plank aangezien Mutsaers heel goed beseft wat dit genre onderuit haalt: dode momenten. Bij haar zul je er geen vinden. Het boek stroomt echter over van absurdisme en satire, en gaat daarbij vooral op zoek naar het ongewone in het gewone. Tijdens een boswandeling waarbij ze natuurlijk verdwalen, gaan Fleur en Isi elkaar te lijf met tot zwaarden geslepen zinnen. Even verder lees je een drie pagina’s lange ode aan de Opinel, het meest mannelijke onder de zakmessen, dat Isi verleidt tot enig masculien gemijmer. ‘Ja, die kleine knecht heeft klasse,’ zie je hem met een zelfvoldane glimlach om de lippen voor zich uit zitten staren, ‘en doet bijna niet onder voor die andere kleine knecht…’ Soms lijkt Moet dwalen een potje eindeloos ouwehoeren, en zelfs dat zou je voor geen goud van de wereld willen missen.
Maar Moet dwalen is meer dan dat. Zoals we van Mutsaers gewoon zijn, toch een van de allergrootsten in ons taalgebied, gaat er onder de humor ook een mens- en wereldbeeld schuil, en dat is niet meteen het fraaiste. Ondanks alle artistieke pretentie is Isi in feite niet veel meer dan een kortzichtig mannetjesdier, een verblinde dwaler, eenzaam, bang voor zijn vergankelijkheid maar in tussentijd niet goed wetend wat met zijn bestaan aan te vangen. Zijn leven, en bij uitbreiding dat van de hele mensheid, overstijgt dat van het absurde toneel niet, en dat maakt van Moet dwalen een roman die heel erg aan het werk van wijlen Willem Brakman doet denken. Humor als bij voorbaat mislukkende overlevingsstrategie dus, verdwalen wetende dat er uiteindelijk geen ontsnapping mogelijk is.
January 27, 2026
Wat een stompzinnig boek! Zonde van het schrijftalent dat Charlotte Mutsaers wel degelijk heeft. Maar wat een zeurderig, kinderachtig verhaal.
Een man en een vrouw verdwalen tijdens een wandeling in een bos. Volgt de meest onnozele ruzie. Scheldwoorden en verwijten heen en weer. Niet grappig, niet gevat, maar gewoon onbenullig. Honderd bladzijden lang.
Vervolgens ontmoet de man - de vrouw is er niet meer bij - een jongeman met een skateboard (in een bos!). Dat skateboard heeft hij steeds bij zich, zonder gaat hij nooit op stap. Tja.
Nee, gekker kan het niet worden. Dat had je gedacht, want even later zitten de mannen samen te knuffelen en lijkt de herenliefde beiden in vuur en vlam te zetten. Hun dialogen zijn tenenkrullend gênant.
Als het grappig bedoeld was, dan is dit de humor van een twaalfjarige. Ergerlijk. Irritant. Als je diepzinnige beschouwingen over "verdwalen" verwacht, kom je bedrogen uit, daarvoor zijn de dialogen te banaal.
"Vlug, James, geef me dat andere boek eens."
Een man en een vrouw verdwalen tijdens een wandeling in een bos. Volgt de meest onnozele ruzie. Scheldwoorden en verwijten heen en weer. Niet grappig, niet gevat, maar gewoon onbenullig. Honderd bladzijden lang.
Vervolgens ontmoet de man - de vrouw is er niet meer bij - een jongeman met een skateboard (in een bos!). Dat skateboard heeft hij steeds bij zich, zonder gaat hij nooit op stap. Tja.
Nee, gekker kan het niet worden. Dat had je gedacht, want even later zitten de mannen samen te knuffelen en lijkt de herenliefde beiden in vuur en vlam te zetten. Hun dialogen zijn tenenkrullend gênant.
Als het grappig bedoeld was, dan is dit de humor van een twaalfjarige. Ergerlijk. Irritant. Als je diepzinnige beschouwingen over "verdwalen" verwacht, kom je bedrogen uit, daarvoor zijn de dialogen te banaal.
"Vlug, James, geef me dat andere boek eens."
February 8, 2026
Een krankzinnig boek, maar wel heel spannend en intrigerend. Ik had niet eerder iets van Mutsaers gelezen en ben wel verrast door dit verhaal. Soms krijg ik de indruk, dat zij haar kennis (Oudheid, Frankrijk, de Franse keuken) wil spuien, maar het is niet irritant.
Het is een thriller, wel met een open einde, maar ook het verhaal van een mislukt huwelijk. Daarbij komt Mutsaers, vreemd genoeg, behoorlijk mysogyn en antifeministisch over, dat verwacht je niet van een vrouw. Maar er staat enorm veel humor en mooi taalgebruik tegenover. Een plezier om te lezen!
Het is een thriller, wel met een open einde, maar ook het verhaal van een mislukt huwelijk. Daarbij komt Mutsaers, vreemd genoeg, behoorlijk mysogyn en antifeministisch over, dat verwacht je niet van een vrouw. Maar er staat enorm veel humor en mooi taalgebruik tegenover. Een plezier om te lezen!
February 28, 2026
Bijzonder. Wel werd ik soms wat moe, moedeloos van de vele verwijzingen naar poezie, film, muziek en wat allemaal nog meer. En ongetwijfeld heb ik er een aantal gemist.
Moeite had ik met het verhaal vast te houden, ik dwaalde.
Desalniettemin vind ik het een geweldig boek, orgineel, verrassend en werkelijk prachtig geschreven!!
Schrijvers als Mutsaerts zouden we meer moeten hebben
Moeite had ik met het verhaal vast te houden, ik dwaalde.
Desalniettemin vind ik het een geweldig boek, orgineel, verrassend en werkelijk prachtig geschreven!!
Schrijvers als Mutsaerts zouden we meer moeten hebben
February 8, 2026
Literair spektakel van zinsbouw en woordkeuzes waar er de eerste 50 blz weinig tot niks gebeurt en ik moe werd van me door al die extravagante zinsconstructies en woorden te worstelen. Dus ik gaf het op.
March 22, 2026
3.5
“Volgens haar zijn ze verdwaald. In werkelijkheid is hun situatie echter veroorzaakt door een paddenstoel die hen van het juiste pad heeft gelokt.”
Ik ben wel verdwaald door de plottwisten in dit boek.
“Eigenlijk heb je over je brein toch verdraaid weinig zeggenschap.”
“Volgens haar zijn ze verdwaald. In werkelijkheid is hun situatie echter veroorzaakt door een paddenstoel die hen van het juiste pad heeft gelokt.”
Ik ben wel verdwaald door de plottwisten in dit boek.
“Eigenlijk heb je over je brein toch verdraaid weinig zeggenschap.”
January 25, 2026
Wat te denken van ‘Moet dwalen’? Dat weet ik nog niet.
January 28, 2026
Een bijzondere leeservaring.
February 14, 2026
Hoogdravend, pompeus en soms ronduit irritant geschreven. Niet mijn kopje thee
Displaying 1 - 17 of 17 reviews