What do you think?
Rate this book
Moet dwalen
Voor de dorstige romanticus die naar vloeiend water en eeuwige liefde taalt, is en blijft de levensweg een droog en gevaarlijk bospad vol hobbels, keien, stekels en ravijnen. Maar ook vol lokkend geluk en avontuur! Isi Witlamm geeft dan ook niet op en dwaalt koppig door. 'Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald' vormt voor hem nu eenmaal geen vruchtbaar uitgangspunt. Totdat hij ontdekt dat hij kansloos verdwaald is. Maar zolang eeuwige liefde zijn leitmotiv blijft, vertrouwt hij erop dat hij thuis raakt. Of dat terecht is, blijft de vraag. Een schrijver kan niet alles weten.
In deze nieuwe, langverwachte roman van Charlotte Mutsaers is liefde hoop, en wordt verdwalen weer de kunst die het ooit is geweest
Charlotte Mutsaers is beeldend kunstenaar en schrijver van vele romans, verhalen, poëzie en essaybundels. Haar werk werd genomineerd voor alle grote literaire prijzen, en ze ontving onder meer de Constantijn Huygens-prijs en de P.C. Hooft-prijs. Haar romans Koetsier Herfst en Harnas van Hansaplast stonden op de lijst van de vijftig beste Nederlandstalige boeken van de eenentwintigste eeuw van NRC en De Standaard.
Over Harnas van
'Charlotte Mutsaers heeft weer een parel aan haar oeuvre toegevoegd.'
Maarten 't Hart
'Het is een dubbelzinnige liefdesverklaring aan een ouderlijk nest dat evenveel ongeluk als geluk teweeg heeft gebracht, mysterie en onversneden ellende, het is een laatste blijk van loyaliteit en verraad ineen.'
De Groene Amsterdammer
'Een schrijfster die je altijd op het puntje van je stoel leest. Je weet nooit wat er dit keer weer uit rolt. In zekere zin illustreert ze steeds weer de grillen van de mens.'
Trouw
In deze nieuwe, langverwachte roman van Charlotte Mutsaers is liefde hoop, en wordt verdwalen weer de kunst die het ooit is geweest
Charlotte Mutsaers is beeldend kunstenaar en schrijver van vele romans, verhalen, poëzie en essaybundels. Haar werk werd genomineerd voor alle grote literaire prijzen, en ze ontving onder meer de Constantijn Huygens-prijs en de P.C. Hooft-prijs. Haar romans Koetsier Herfst en Harnas van Hansaplast stonden op de lijst van de vijftig beste Nederlandstalige boeken van de eenentwintigste eeuw van NRC en De Standaard.
Over Harnas van
'Charlotte Mutsaers heeft weer een parel aan haar oeuvre toegevoegd.'
Maarten 't Hart
'Het is een dubbelzinnige liefdesverklaring aan een ouderlijk nest dat evenveel ongeluk als geluk teweeg heeft gebracht, mysterie en onversneden ellende, het is een laatste blijk van loyaliteit en verraad ineen.'
De Groene Amsterdammer
'Een schrijfster die je altijd op het puntje van je stoel leest. Je weet nooit wat er dit keer weer uit rolt. In zekere zin illustreert ze steeds weer de grillen van de mens.'
Trouw
- GenresFiction
230 pages, Kindle Edition
Published January 2, 2026
14 people are currently reading
427 people want to read
About the author
Charlotte Mutsaers
29 books42 followersCharlotte Mutsaers (1942) is schrijfster en beeldend kunstenaar, maar ook dierenliefhebber en forever young. Voor haar oeuvre kreeg zij in 2010 de P.C. Hooft-prijs. Ze woont afwisselend in Amsterdam, Oostende en Frankrijk.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
January 17, 2026
Charlotte Mutsaers draag ik al lang in mijn lezershart. Sinds 1999 om precies te zijn, toen ik haar originele en veelzijdige Zeepijn ontdekte, een van die (te) zeldzame boeken die ik ooit herlas. Daarna volgde meteen Rachels rokje en dan vele jaren later Koetsier Herfst. Stuk voor stuk waren het verrassende leeservaringen, waarin taalrijkdom en associatie de hoofdrol wegkaapten.
In deze roman lijken die twee elementen te culmineren tot een hoogtepunt. Een hoogtepunt dat de vrijheid van de schrijver viert, wat in het geval van Charlotte Mutsaers betekent: eigengereid, onvoorspelbaar en alle regels van het vak en de tijdsgeest aan haar laarsjes lappend. 'Een sprookje', zo werd het in DeStandaard met vijf sterren gerecenseerd, maar ook die term dekt voor mij niet helemaal de lading.
'Moet dwalen' voelt als iets wat je nog niet eerder hebt gelezen; meer zelfs: tot het einde toe vraag je jezelf af wat je nu eigenlijk aan het lezen bent. Toch is alles helder opgeschreven. De bladzijden barsten van het taalgevoel, want Charlotte Mutsaers bezit een tijdloze eloquentie waarmee ze virtuoos en vloeiend uitdrukkingen, zegswijzen en spreekwoorden uit zowel hoge als lage, klassieke als hedendaagse, Vlaamse als Nederlandse cultuur weet samen te smelten. Heerlijk!
Daarnaast plukt ze naar hartelust citaten en verwijzingen uit ons collectieve, literaire en culturele geheugen, strooit ze haast achteloos (maar welgeplaatst) met filosofische quotes en laat ze elke zin zinderen van schrijfplezier. En dat plezier haalt ze wat mij betreft ook voor zichzelf uit de titel: ze laat haar schrijversverbeelding 'dwalen' met als enige kompas haar associatieve, vindingrijke, ontwapenend scherpe geest. Resultaat, zoals ik zei: een roman waarin bijna elk hoofdstuk een verrassende bocht neemt, die zijn gelijke niet kent en die tegelijk bulkt van herkenbaarheid.
Wat verder onmogelijk blijkt, is vertellen, laat staan opsommen welke thema's deze roman aanraakt. Eerder stel je je na afloop de vraag: over welk hedendaags issue heeft de auteur het niet gehad. Soms heeft Charlotte Mutsaers aan een korte passage genoeg om iets wezenlijks of actueels aan te raken en verder dragen haar personages lekker tegenstrijdige meningen, gedachten en gevoelens aan. Als je daar als lezer voor open staat, als je m.a.w. jezelf al lezende toezingt: 'k Moet dwáhálen, 'k moet dwáhálen, langs bergen en langs dalen!', dan word je daar rijkelijk voor beloond.
In deze roman lijken die twee elementen te culmineren tot een hoogtepunt. Een hoogtepunt dat de vrijheid van de schrijver viert, wat in het geval van Charlotte Mutsaers betekent: eigengereid, onvoorspelbaar en alle regels van het vak en de tijdsgeest aan haar laarsjes lappend. 'Een sprookje', zo werd het in DeStandaard met vijf sterren gerecenseerd, maar ook die term dekt voor mij niet helemaal de lading.
'Moet dwalen' voelt als iets wat je nog niet eerder hebt gelezen; meer zelfs: tot het einde toe vraag je jezelf af wat je nu eigenlijk aan het lezen bent. Toch is alles helder opgeschreven. De bladzijden barsten van het taalgevoel, want Charlotte Mutsaers bezit een tijdloze eloquentie waarmee ze virtuoos en vloeiend uitdrukkingen, zegswijzen en spreekwoorden uit zowel hoge als lage, klassieke als hedendaagse, Vlaamse als Nederlandse cultuur weet samen te smelten. Heerlijk!
Daarnaast plukt ze naar hartelust citaten en verwijzingen uit ons collectieve, literaire en culturele geheugen, strooit ze haast achteloos (maar welgeplaatst) met filosofische quotes en laat ze elke zin zinderen van schrijfplezier. En dat plezier haalt ze wat mij betreft ook voor zichzelf uit de titel: ze laat haar schrijversverbeelding 'dwalen' met als enige kompas haar associatieve, vindingrijke, ontwapenend scherpe geest. Resultaat, zoals ik zei: een roman waarin bijna elk hoofdstuk een verrassende bocht neemt, die zijn gelijke niet kent en die tegelijk bulkt van herkenbaarheid.
Wat verder onmogelijk blijkt, is vertellen, laat staan opsommen welke thema's deze roman aanraakt. Eerder stel je je na afloop de vraag: over welk hedendaags issue heeft de auteur het niet gehad. Soms heeft Charlotte Mutsaers aan een korte passage genoeg om iets wezenlijks of actueels aan te raken en verder dragen haar personages lekker tegenstrijdige meningen, gedachten en gevoelens aan. Als je daar als lezer voor open staat, als je m.a.w. jezelf al lezende toezingt: 'k Moet dwáhálen, 'k moet dwáhálen, langs bergen en langs dalen!', dan word je daar rijkelijk voor beloond.
January 8, 2026
Fantastische en prikkelende roman die ik met veel plezier en bewondering heb gelezen.
January 20, 2026
Ik voelde me af en toe ook verdwaald in dit boek. Maar dan wel op een goeie manier.
January 24, 2026
Moet Dwalen was de eerste roman die ik las van Charlotte Mutsaers. De lovende recensie in De Standaard bracht me daartoe.
“spelend met de conventies van het sprookje, bulkend van de intertekstualiteit, eloquent – zelden zo welsprekend ruzie horen maken – en bij momenten puur taalspel dat bijna op poëzie lijkt.”, dat wilde ik ook wel beleven.
288 pagina’s later bedenk ik vooral hoe goed ik Willem Elsschot en WF Hermans eigenlijk wel vind. Iets met een reden voor elke mus die van het dak valt, schrijven is schrappen en in der beschränkung zeigt sicherdt de Meister.
Het boek bevat zeker heel wat mooie zinnen, dat mag niet onvermeld blijven. Maar als roman of algemene leeservaring?
Misschien hebben Mutsaers-lezers de Van Dale, het Grieks en de klassieke geschiedenis paraat in hun hoofd. Voor mij vergen naiaden, clavo clavorum
spezzatura, demiurgen, gnothi seauton, procrustesbed, kairosmoment, endaxi, urbexer,… en veel andere uitdrukkingen toch enig opzoekwerk. Mogelijks geeft het een aantal ingewijde lezers een goed gevoel over zichzelf. Bij mij ging het vooral ten koste van de vaart in de vertelling, terwijl ik vooral het gevoel kreeg dat de schrijfster (meer nog dan het personage Isi) gewoon aan het etaleren was, vaak zonder meerwaarde voor verhaallijn of personage.
Wat dat laatste betreft: de personages kwamen voor mij nooit van het papier. Had niet de indruk dat ik werd ingeleid in een bizar, maar op zijn minst wel coherent universum. Ik las gewoon mooie zinnen, met heel wat mooie variaties op alles wat met water en vloeien te maken heeft. Omwille daarvan toch nog twee sterren.
“spelend met de conventies van het sprookje, bulkend van de intertekstualiteit, eloquent – zelden zo welsprekend ruzie horen maken – en bij momenten puur taalspel dat bijna op poëzie lijkt.”, dat wilde ik ook wel beleven.
288 pagina’s later bedenk ik vooral hoe goed ik Willem Elsschot en WF Hermans eigenlijk wel vind. Iets met een reden voor elke mus die van het dak valt, schrijven is schrappen en in der beschränkung zeigt sicherdt de Meister.
Het boek bevat zeker heel wat mooie zinnen, dat mag niet onvermeld blijven. Maar als roman of algemene leeservaring?
Misschien hebben Mutsaers-lezers de Van Dale, het Grieks en de klassieke geschiedenis paraat in hun hoofd. Voor mij vergen naiaden, clavo clavorum
spezzatura, demiurgen, gnothi seauton, procrustesbed, kairosmoment, endaxi, urbexer,… en veel andere uitdrukkingen toch enig opzoekwerk. Mogelijks geeft het een aantal ingewijde lezers een goed gevoel over zichzelf. Bij mij ging het vooral ten koste van de vaart in de vertelling, terwijl ik vooral het gevoel kreeg dat de schrijfster (meer nog dan het personage Isi) gewoon aan het etaleren was, vaak zonder meerwaarde voor verhaallijn of personage.
Wat dat laatste betreft: de personages kwamen voor mij nooit van het papier. Had niet de indruk dat ik werd ingeleid in een bizar, maar op zijn minst wel coherent universum. Ik las gewoon mooie zinnen, met heel wat mooie variaties op alles wat met water en vloeien te maken heeft. Omwille daarvan toch nog twee sterren.
January 25, 2026
Wat te denken van ‘Moet dwalen’? Dat weet ik nog niet.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews