ದಕ್ಷಿಣಾಯನ | Dakshinayana

by ಜೋಗಿ | Jogi

ಕಾಡು, ಕಡಲು, ಬಹು ಭಾಷೆಗಳು, ಧರ್ಮಗಳು, ಉತ್ಸವಗಳು, ಹೊಸತನದ ಹಂಬಲ, ದುಡಿಮೆಯ ಛಲ ಎಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ಸೊಗಸುಗೂಡಿರುವ ಒಂದು ನೆಲ ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕಷ್ಟ, ವೈಭವದ ಮೇರು ಏರಿದ ಊರುಗಳು ಕ್ಷುದ್ರತೆಯ ಆಳ ತಲುಪಿದ ಇತಿಹಾಸಗಳಿವೆ. ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ನೆತ್ತರು ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರಿಂಟು, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ, ವಿದ್ಯೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಮೊದಲು ಎನಿಸಿಕೊಂಡ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಅಯನ 'ಹೆಳವನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕುರುಡ ಕುಳಿತಂತೆ' ಆಗಿರುವುದರ ಬಖೈರು ಈ ಕಾದಂಬರಿ.
-ಹರೀಶ್ ಕೇರ

376 pages, Paperback

Published January 1, 2025

About the author

Jogi Girish Rao Hatwar
ಹುಟ್ಟೂರು ಮಂಗಳೂರಿನ ಸುರತ್ಕಲ್ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವ ಹೊಸಬೆಟ್ಟು. ಹತ್ವಾರ್ ಮನೆತನಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಜೋಗಿ ಓದಿದ್ದು ಗುರುವಾಯನಕೆರೆ ಮತ್ತು ಉಪ್ಪಿನಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ. ತಂದೆ ಶ್ರೀಧರರಾವ್ ಕೃಷಿಕರು. ತಾಯಿ ಶಾರದೆ. ಹಿರಿಯ ಸೋದರ ಹತ್ವಾರ ನಾರಾಯಣ ರಾವ್ ಯಕ್ಷಗಾನ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನು ಬರೆದು, ತಾಳಮದ್ದಲೆ ಅರ್ಥಧಾರಿಯಾಗಿ, ಲೇಖಕರಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರು. ೧೮ನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬರಹ ಆರಂಭಿಸಿದ ಜೋಗಿ ಓದಿದ್ದು ಬಿ.ಕಾಂ. ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದವರು ಬಳ್ಳ ವೆಂಕಟರಮಣ. ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ೧೯೮೯ರಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಗಿರೀಶ ರಾವ್ ಹತ್ವಾರ್ ಅವರನ್ನು ಜೋಗಿಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದವರು ವೈಎನ್ ಕೆ. ಸದ್ಯ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ನೆಲೆನಿಂತಿರುವ ಜೋಗಿ ಪತ್ನಿ ಜ್ಯೋತಿ, ಮಗಳು ಖುಷಿಯೊಂದಿಗೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

WikiPage- https://kn.wikipedia.org/s/pyg
Facebook Profile- facebook.com/girish.hatwar

Reviews

[Prashanth Bhat]

ಕೆಲವೆಲ್ಲ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಓದಿ ಮನಸು ತೀವ್ರ ಅಸ್ವಸ್ಥಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಅದರ ಕುರಿತು ತಕ್ಷಣದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೊಡಲು ಮನಸು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತದೆ.
ಕೆಲವು ದಿನ ಕಳೆದರೂ‌ ಅದೇ ಭಾವ ಇದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ಹಾಗೆ ಬರೆಯಲು ಹೊರಟಾಗ ಗೆಳೆಯರು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ' ಈಗಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಾರ ಮುಖ್ಯ, ಅದು ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಪ್ರಚಾರವಾದರೂ ಸರಿ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಪ್ರಚಾರವಾದರೂ ಸರಿ. ಹಾಗಾಗಿ ತೆಪ್ಪಗಿರು' ಎಂದು.

ನಾನು ಬರೆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಚಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದಾಗಲೀ ಅದರಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯದು ,ಕೆಟ್ಟದು ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಗಳು ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ನನಗಾದ ಬೇಸರ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬೇಕು ಎನಿಸಿತು.

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯ ಲೇಖಕರು ಇಬ್ಬರಿದ್ದಾರೆ. ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಜನಪ್ರಿಯರು ಮತ್ತು ಚಂದ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ ಆ ಮೂಲಕ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರನ್ನು ರೀಚ್ ಆಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬಳಗಕ್ಕೆ ಇವರ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರ ಅಸಮಾಧಾನವಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವರ ಜಾತಿಯ, ವೃತ್ತಿ ಮೂಲವ ತೆಗಳುವ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನು ದೂರವೇ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಈ ದ್ವೀಪ ಬಳಗದ ಹೇಗೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಪರಸ್ಪರ ಹೊಗಳುವ ಮತ್ತು ಒಂದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವ ಕಾರಣ ಮತ್ತದು ಜನರಿಗೆ ಬೇಡದ ಕಾರಣ ಅದು ದ್ವೀಪವ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಈ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಏನು ಅನಿಸುತ್ತದೆ .ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಹಂಬಲ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗಿನ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನಾಳುವ ಪಕ್ಷದ ಹಾಗೆ. ತಾವು ಎಷ್ಟು ಓಲೈಸಿದರೂ ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನು ದೂರವೇ ಇಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ನಾಚಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಓಲೈಸಿ ಮುಖಭಂಗ ಅನುಭವಿಸುವ ಹಾಗೆ ಈ ಲೇಖಕರು ಹುಸಿ ರೊಮಾಂಟಿಕ್ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಎಲ್ಲರ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ಮಾತು ಆಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ಸಂಗತಿ ಏನೆಂದರೆ ನೀವು ಏನೇ ಮಾಡಿ ನೀವು ಹೊರಗಿನವರು. ಮತ್ತು ಆ ದ್ವೀಪದ ಜನರ ವಾಲಿಡೇಷನ್ ನಿಮಗೆ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು.

ಹಾಗೆ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದಿದೆ.
ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮತದವರನ್ನು ಮೇಲೆ ಯಾವ ರೀತಿ ಬಿಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ಅವರ ತಲೆ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಹಾಳುಗೆಡವಲಾಗಿದೆ. ಅದರಿಂದ ಯುವಜನತೆ ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದು ಕೈಗೊಂಬೆಗಳ ಹಾಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಕ್ಷದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಪಾತ್ರ ಎಂದು.
ನಡುವೆ ಎರಡೂ ಬದಿಗೆ ಬೆಣ್ಣೆ ಸವರಲು ತಪ್ಪು ಇವರದೂ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ ಅವರದೂ ಇದೆ ಎಂದು ಸೇರಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಇದನ್ನು ಓದಿದವರು , ನಮ್ಮದೇ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕುರಿತು ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ಹೊಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಹೊಗಳಿದವರು ಯಾರು ಎಂದು ನೋಡಿದರೆ ,ಹೊಗಳಿದವರ ಕೃತಿ ಬಂದಾಗ ಇವರೂ ಅವರನ್ನು ಹೊಗಳಿ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪರಸ್ಪರ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟುವಿಕೆಯ ನಡುವೆ ಸ್ಯಾಂಡ್‌ವಿಚ್ ಆಗುವುದು ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳುವ ಓದುಗ ಎಂಬುದು ಬೇಸರದ ವಿಷಯ.

ನಾನು ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು ಬದುಕುತ್ತಿರುವವ. ಇವರು ಬೈದ ಪಕ್ಷದ ,ಸಂಘಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಲವು ಉಳ್ಳವನು. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಬೇಸರ ಅದರಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತ. ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಅದನ್ನೂ ‌ಮೀರಿ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತದೆ.
ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಆದ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದು ಯಾರು ಎನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಲೇಖಕರಿಗೂ. ಆದರೆ ಅವರ ಹುಸಿ ರೊಮಾಂಟಿಸಮ್ ಅವರನ್ನು ಸೇಫ್ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಮಾತಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಊರಿ‌ನ ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಎಂದು ಬರೆಯುವ ಸಹೃದಯ ವಿಮರ್ಶಕರಿಗೆ ಪಕ್ಕದ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹಬ್ಬಿದ ಲವ್ ಜಿಹಾದ್ ಕಣ್ಣಿಗೇ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ಕಾದಂಬರಿ ಇದೊಂದು ಅಂಶದಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಫಿಲಾಸಫಿ ಮಾತಾಡುವ ಪಾತ್ರವಾಗಲೀ, ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತರು ಸತ್ತಾಗ ಪಾತ್ರಗಳು ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿಯಾಗಲೀ ಎಷ್ಟು ತೆಳುವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಾತ್ರಗಳೂ ಭಾವದಿಂದ ಅಲ್ಲದೆ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಡಹುಟ್ಟಿದವ ಸತ್ತ ಮೇಲೂ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಂತರದ ಘಟನಾವಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಇಮೋಷನಲ್ ಟ್ರಾಮಾ ಆಯಿತು ಎಂದು ಓದುಗರಿಗೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮತದ ಹುಡುಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಧರ್ಮದವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಸೀನ್ ಉಂಟಲ್ಲ ಇದರಷ್ಟು ಹುಸಿ ರೊಮಾಂಟಿಸಮ್ ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ ಅನಿಸಿತು. ಯೌವ್ವನದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಮತ ಬಿಟ್ಟು ಬದುಕುವ ಕಲ್ಪನೆ ರೋಮಾಂಚನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಂದೇ ಜಾತಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಪಂಗಡದಿಂದ ಸೊಸೆ ತಂದೂ ಒದ್ದಾಡುವ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇದೆಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ವಾಸ್ತವ ನೀವೇನೇ ಹೇಳಿ. ಈ ತರಹದ ರೊಮಾಂಟಿಕ್ ಕಲ್ಪನೆಗಳೇ ಲೇಖಕರ ಟ್ರೇಡ್ ಮಾರ್ಕ್ ಮತ್ತು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಓದುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಅಫೆನ್ಸಿವ್ ಆಗಿದ್ದರೂ ಇದರ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತಾಡಿದವರಿಲ್ಲ.ಯಾಕೆ ಎಂದರೆ ಕಾರಣ ಸರಳ.
ಹಿಂದೆ ಮನು ಜೋಸೆಫ್ ಎಂಬಾತ ' ಮಿಸ್ ಲೈಲಾ ಆರ್ಮ್ಡ್ ಆಂಡ್ ಡೇಂಜರಸ್' ಎಂಬ ಕಾದಂಬರಿ ಬರೆದಿದ್ದ. ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಎರಡು ಕಾದಂಬರಿ, ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ಡ್ ಅಂಕಣ ಬರಹ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಈ ಕೃತಿ ನೇರಾ ನೇರ ಇಶ್ರತ್ ಜಹಾನ್ ಎನ್‌ಕೌಂಟರ್ ಕುರಿತಾಗಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಧಾನಿ ಆಗಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರು ಎಂಬರ್ಥ ಬರುವ ಹಾಗೆ ಇತ್ತು.‌ಅದೂ ಏನೂ ಚರ್ಚೆ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಸರಳ. ಅದನ್ನು ಯಾರು ಓದಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಜನ ಓದಿದ್ದಾರೆ ಆದರೆ ಯಾಕೆ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೊಡುವ ಉತ್ಸಾಹ ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಕಾರಣ ಸರಳ. ಲೇಖಕರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಕೃತಿ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಚಂದ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ . ಅವರಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ತಮಾಷೆ ಎಂಬ ಭಾವ ಕಾರಣ. ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದ ಹೊರತು ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶ ಸ್ಥಾಪಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾದಿರಿ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. ಆದರೆ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಅಂತಹ ಯಾವುದೇ ಗಂಭೀರ ಬದಲಾವಣೆ ಚಿಂತನೆಯ ಹೊರೆ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ .ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅವರಾಗಲೇ ಮುಂದಿನ ಕೃತಿಯ ಟೈಮ್ ಟೇಬಲ್ ರೆಡಿ ಮಾಡಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಇದೇ ರೀತಿ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಗುರುಪ್ರಸಾದ್ ಕಾಗಿನೆಲೆ ಅವರ ' ಸತ್ಕೂಲ ಪ್ರಸೂತರು' ನನಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಉಂಟು ಮಾಡಿತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ನನ್ನ ಬೇಸರಕ್ಕೆ ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ನಾನು ಜಾತಿಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಆಗಿರುವುದೂ ಒಂದು ಕಾರಣ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ಅನಿಸಿತು. ಅದಾಗ್ಯೂ ಆ ಕೃತಿ ಮತ್ತೆ ಓದಿದಾಗಲೂ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಏನೂ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಬರೆದ ಮೇಲೆ ಲೇಖಕರ ಹೆಸರು ಕೃತಿಯ ಹೆಸರು ಹೇಳದೆ ಉಳಿಯುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಕೊನೆಗೆ ಹೇಳುವ ಉದ್ದೇಶ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಜನ ಇಡಿಯ ಪೋಸ್ಟ್ ಓದುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ.

ಕೃತಿಯ ಹೆಸರು ದಕ್ಷಿಣಾಯನ.

ಬಹಳ ಹಿಂದೆ 2005-06 ರ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಲ್ಲಿಕಟ್ಟೆಯ ಎವನ್ ಜೆರಾಕ್ಸ್ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕೂತು ಒಂದು ಧಾರಾವಾಹಿ ಓದಿ ಅದರ ಪ್ರಿಂಟೌಟ್ ತಗೊಂಡು ಬರ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಆಗ ಜೋಗಿಮನೆ ಎಂದರೆ ಏನೋ ಕ್ರೇಜು. ಆ ಧಾರಾವಾಹಿ ನದಿಯ ನೆನಪಿನ ಹಂಗು. .

ಅದಾಗಿ ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಜಾನಕಿ ಕಾಲಂ ಪುಸ್ತಕ ತಗೊಂಡ ರೋಮಾಂಚನ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಜಾನಕಿ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟದ್ದು ಆಮೇಲೆ ಜಾನಕಿ ,ಜೋಗಿ ಒಂದೇ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದದ್ದು ಇವೆಲ್ಲ ಈಗ ಇಲ್ಲದ ಆರ್ಕುಟಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಬರೆದದ್ದು ನೆನಪಿದೆ.

ಅದೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಈಗ ಬರೆದೆ ಎಂದರೆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ನದಿಯ ನೆನಪಿನ ಹಂಗು ಇವೆಲ್ಲ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಓದುವಾಗ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಂದ ಹಾಗೆ ಈ ಇಬ್ಬರು ಲೇಖಕರು ಯಾರು ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿರುತ್ತದೆ.‌ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಟೀಕಿಸಿ ಬರೆಯುವ ಧೈರ್ಯ ಯಾಕಿದೆ ಎಂದರೆ ಇವರಿಬ್ಬರ ಬಳಿಯೂ ಸಂವಾದ ಮಾಡಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ.

ಈಗ ಕೂತು ಯೋಚಿಸುವಾಗ
ಜಾನಕಿ ಕಾಲಂ ಒಂದೇ ಸಾಕು ಬಾಕಿ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ.

ಇದು ವಿಮರ್ಶೆ ಅಲ್ಲ. ಬಲ ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದಾದ ಓದುಗನೊಬ್ಬನ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಅಷ್ಟೇ.