Ese: Vepra 1

by Walter Benjamin, Ervin Lani (Translator)

114 pages, Hardcover

Published January 1, 2023

About the author

Walter Bendix Schönflies Benjamin was a German Jewish philosopher, cultural critic, media theorist, and essayist. An eclectic thinker who combined elements of German idealism, Romanticism, Western Marxism, Jewish mysticism, and neo-Kantianism, Benjamin made influential contributions to aesthetic theory, literary criticism, and historical materialism. He was associated with the Frankfurt School and also maintained formative friendships with thinkers such as playwright Bertolt Brecht and Kabbalah scholar Gershom Scholem. He was related to German political theorist and philosopher Hannah Arendt through her first marriage to Benjamin's cousin Günther Anders, though the friendship between Arendt and Benjamin outlasted her marriage to Anders. Both Arendt and Anders were students of Martin Heidegger, whom Benjamin considered a nemesis.
Among Benjamin's best known works are the essays "The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction" (1935) and "Theses on the Philosophy of History" (1940). His major work as a literary critic included essays on Charles Baudelaire, Johann Wolfgang von Goethe, Franz Kafka, Karl Kraus, Nikolai Leskov, Marcel Proust, Robert Walser, Trauerspiel and translation theory. He also made major translations into German of the Tableaux Parisiens section of Baudelaire's Les Fleurs du mal and parts of Proust's À la recherche du temps perdu.
Of the hidden principle organizing Walter Benjamin's thought Scholem wrote unequivocally that "Benjamin was a philosopher", while his younger colleagues Arendt and Theodor W. Adorno contend that he was "not a philosopher". Scholem remarked "The peculiar aura of authority emanating from his work tended to incite contradiction". Benjamin himself considered his research to be theological, though he eschewed all recourse to traditionally metaphysical sources of transcendentally revealed authority.
In 1940, at the age of 48, Benjamin died by suicide at Portbou on the French Spanish border while attempting to escape the advance of the Third Reich. Though popular acclaim eluded him during his life, the decades following his death won his work posthumous renown.

Reviews

[Silva Bashllari · Rating 5 out of 5]

E lexova Benjaminin njëkohësisht me punimin e fundit të Von Neumann i përgatitur për The Silliman Lectures ("The Computer and The Brain"). Secili mbivendos e bashkangjit një mori të gjerë disiplinash, andaj ti ndihesh kaq i vogël e për pasojë, ndjen një nevojë urgjente që duhet t'i rifutesh nga fillimi (nga esenca, nga parimet bazë) secilës prej disiplinave të përmendura (I wish) duke ditur shumë mirë që nuk do i gjesh absolutisht udhët e një përmbushjeje.
Anyway, duke ndaluar veç pakëz tek "Narratori", eseja e Benjamin mbi Leskov, si ndër të fundit që "mund të rrëfente diçka" . Këtu Benjamini lamenton fundit e të rrëfyerit, të bazuar ose mbi atë narratorin statik që ulet diku, punon në veprat e tij artizanale dhe nga vendi i vet tregon mbi gjithë botën ose mbi atë udhëtarin e përhershëm që sjell nga gjithkund histori. Por, akoma dhe më e rëndësishme, është sikleti që vëren Benjamin jo vetëm në të treguarin por dhe në dëshirën e të dëgjuarit histori. Ai sheh humbjen e aftësisë për të shkëmbyer përvoja. Fajëson luftën që i solli pas njerzit gojëkyçur, fajëson informacionin me nevojën e tij për shpejtësi, fajëson lindjen e novelës (një lexim shumë i mirë mbi lindjen e novelës në interpretimin që i jep Benjamin do të ishte të bashkëlexohej me esenë e Kunderës tek "The Curtain"), fajëson mungesën e mërzisë si një nevojë për çlodhjen e mendjes, fajëson atë të menjëhershmen .
Saktësisht, mbi trajtimin e Hebel mbi kohën që kaloi ndërsa një grua priste që kufoma e burrit të saj të rënë në minierë në dilte në diell. Pra Hebeli, gjatë këtij tregimi, u gjend ballë domosdomshmërisë për ta bërë të qartë periudhën e gjatë të atyre viteve; ai e shprehu me fjalitë në vijim:

"Ndërkohë qyteti i Lisbonës në Portugali u shkatërrua nga një tërmet dhe lufta shtatëvjecare mbaroi, Perandori Franci i Parë vdiq, urdhri Jezuit u pezullua, Polonia u copëtua. Perandorja Maria Tereza vdiq, Struensee u ekzekutua, Amerika u clirua dhe forcat e bashkuara franceze dhe spanjolle nuk mundën ta pushtonin Gjibraltarin. Turqit e rrasën gjeneralin Stein në Shpellën e Veteranëve në Hungari, edhe Perandori Jozef vdiq. Mbreti Gustavi i Suedisë pushtoi Finlandën ruse, Revolucioni Francez dhe lufta e gjatë filluan dhe Perandori Leopoldi i Dytë vdiq gjithashtu. Napoleoni pushtoi Prusinë, anglezët bombarduan Kopenhagenin, ndërsa fshatarët mbillnin e korrnin. Mullixhiu bluante, farkëtarët godisnin me cekic dhe minatorët gërmonin për xeheror metali në punishten e tyre të nëndheshme. Por kur minatorët në fshatin Flaun të vitit 1809..."

E pra, mbi të avashtën e mbi vetëharrimin. E andaj, e lexova avashti e përshpirtshëm duke thurrur, me teknikën më të avashtë e torturuese për një fillestare. Thurja me shtiza (knitting), që është përgjithësisht më e ngadaltë se punimi me grep (crochet), sepse kërkon menaxhimin e dhjetëra apo qindra sytheve aktive dhe të pambyllura (“live”) në shtiza, ndërsa crochet menaxhon vetëm një syth aktiv në të njëjtën kohë.
Sepse, "sa më shumë të jetë i vetëharruar dëgjuesi, aq më thellë do të hyjë e dëgjuara në kujtesën e tij. Kur atë ta ketë pushtuar ritmi i punës, ai i dëgjon historitë në atë mënyrë sa aftësia për t'i treguar vjen vetvetiu. Kështu është thurrur rrjeta, në të cilën shtrihet dhuntia për të rrëfyer. Kështu po shthuret ajo sot në të gjitha anët, mbasi është endur për mijra vjet në mjediset e formave më të vjetra të artizanatit."