Bu hayatta en güzel şey, insanın sevdiğiyle vedalaşabilmesidir. Peki ya vedalaşamadan gidenler?.. Bir mumu söndürür gibi sessizce silinen yüzler… Söylenememiş son sözler, dokunulamamış eller,tamamlanamamış cümleler…
Büyükada’nın çam kokulu yollarında geçmişin gölgeleriyle yürür Fidan Hanım. Her adımında bir hatıra, her susuşunda bir yara yeniden canlanır. Aşkın acıyla yoğrulduğu bir hayattır bu…
Gerçek bir hikâyeden ilhamla yazılan Fidan Hanım,yalnızca gidenlerin değil, kalabilenlerin de öyküsüdür. Çünkü hayat, en çok sevenin yüreğini seçer yakmak için.
İncir Kuşları, Meyra ve Piruze’yle yüz binlerce okurun kalbine dokunan Sinan Akyüz’den yine soluksuz okuyacağınız unutulmaz bir roman…
İnanılmaz seviyede sığ bir kitaptı. Asla tavsiye etmiyorum. Dram var evet ama ne sebep olana üzülebiliyorsun ne de acı çekene. Çünkü hiçbir karakterin derinliği yok. Gerçek yaşam hikayesi evet ama sonuçta aracı bir yazar var. Ama mahallede birinden sadece onun bakış açısıyla bir şey dinliyormuşsun izlenimi yaratıyor. 27. Baskı olmasına güvenerek yazarını da tanımadan aldım. Ama çok şaşkınım.
Konu gereksiz ölçüde dramatik, dil çok sıradan, kurgu vasat.Bu yazarın başka kitaplarını okumuştum ama bu kitap benim için tam bir düş kırıklığı oldu. Büyük heyecanla aldığım bu kitabı okumanın benim için zaman kaybı olduğunu düşünüyorum.
Büyükada’nın geçmişle iç içe atmosferinde, Fidan’ın hayatında iz bırakan kayıpları, yarım kalmış ilişkileri ve söylenememiş vedaları merkezine alan bir roman. Geçmişin acılarıyla bugünün arasında gidip gelen hikâye; aşkı, aile bağlarını, ayrılığı ve geride kalanın yükünü anlatıyor. Gerçek bir hikâyeden ilham alan romanda asıl mesele yalnızca kaybetmek değil; veda edemeden kaybetmenin insanın içinde bıraktığı boşluk.
Bu bir aşk hikâyesinden çok, vedalaşamayan insanların hikâyesi.” Çünkü yazar romanın merkezindeki duyguyu doğrudan veda, kayıp ve geride kalanların yaşamaya devam etme cesareği üzerinden kuruyor.
🪶🙇♀️ Yorum
Yine bir Sinan Akyüz klasiği, muhteşem hikaye şahane kurgu… bayılıyorum bu kaleme bu yoruma. İnsanın içine işleyen bir ruhu var bu kitapların. Fidan Hanım da böyle bir hikaye. Çok yakın bir dostumuz gibi Fidan. Haline öyle bir üzülüyorsunuz ki kitabın içine girip hikayeyi baştan yazasınız geliyor. Kadere, yazgıya, isyan ediyorsunuz neden diye. Bir insana bu kadar yük fazla… ve de en üzücü olan bu hikayenin gerçek olması. Sadece tek bir yerde takıldım ya da ben olsam böyle yazmazdım dedim. Şimdi onu söylemicem anlaşılmasın diye. Çünkü kitabın sonunda… Fidan ve Hanı’ın tahmin edilmeyen kaderi. İşte o kadere neden olan olay çok sığ bırakılmış. Onun üstüne gidilebilirdi. Hikayenin bütününe uymadı ya da zoraki uydu. Bana anlamsız geldi. Aşk, sadakat, fedakarlık, acı,dram,dostluk ve sevgi hepsini bir kitapta üstelik aşırıya da kaçmadan vermek ustalık ister. Bıktırmadan okumak bir kitabı benim için büyük kriter ve Sinan Akyüz bunu çok iyi başarıyor
“Asla istemekten vazgeçme. Çünkü insanın içindeki en büyük ışık bazen yalnızca bir dilekte saklıdır. Kalpten istenen hiçbir şey yok yere fıdıldanmaz gökyüzüne. Belki zaman alır, belki yollar dolanır ama dua dönüp sahibini mutlaka bulur.”