Ο πατέρας μου, η πόλη μου και τα τριάντα μου

by Qabel

Η κορδέλα της Ε. ήταν ένα artefact που είχε επιλέξει για να δηλώσει παρούσα στον πόλεμο. Σαν μια φίλη που σου βγάζει τη γλώσσα, ζωντανή, μετά τη μάχη. Ήταν το διακριτικό μιας δύναμης. Της δύναμής μας να γελάμε κλεισμένοι στα μπετά, τις λάμπες φθορίου και τα προβληματικά αμάξια μας. Κουβαλούσε μια indie ειρωνεία που συμβόλιζε τη δύναμη ενός τμήματος των millennials να παραμένουν ψύχραιμοι ανάμεσα σε γονείς θλιμμένους από το άγχος και φίλους αγχωμένους από τη θλίψη. Ήταν ένα σημάδι ζωής σε συνθήκες πολέμου. Μια γραμμή ζωγραφισμένη για να μας θυμίζει ότι υπάρχει ζωή και μέσα σε αυτόν. Ένα σημάδι ότι όλα συνεχίζονται. Η κορδέλα της Ε. ήταν το αναγνωριστικό της δύναμής της να παλεύει το κακό χωρίς να χάνει τα λογικά της. Το διακριτικό μιας γήινης σούπερ ηρωίδας που δεν ζητούσε αναγνώριση αλλά παιχνίδι. Έψαχνε, όπως κι εσύ, να βρει το νόημα στα συντρίμμια του υπαρκτού. Ήταν σκληρή στη μάχη με το κακό αλλά διακριτική στην αλληλεπίδραση με τους γύρω της. Αν εξαιρέσεις τις σούπερ ικανότητές της, ήταν μία από μας. Όπως η Princess από το Battle of the planets. Η κορδέλα της Ε. δεν απαιτούσε την προσοχή σου. Απλά την προκαλούσε. Έστηνε ένα ενδεχόμενο σημείο συνάντησης με το βλέμμα σου. Κι αν τελικά συναντιόσασταν, γινόταν ένα πειστήριο αμοιβαίας φροντίδας. Ένα νεύμα γλυκιάς θλίψης ξεχασμένο πάνω στις μπούκλες της. Έδινε ελπίδα απογυμνωμένη από μεγάλες αφηγήσεις. Δεν υποσχόταν τίποτα. Ήταν απλά ένα κάλεσμα να σηκώσεις το κεφάλι ψηλά. Μια υπενθύμιση να μην ξεχνάς τους ανθρώπους σου. Να μην ξεχνάς τα φιλιά, τις αγκαλιές και τα χαμόγελα. Μια υπενθύμιση να μην ξεχνάς την ομορφιά.

243 pages, Paperback

Published January 1, 2025

Reviews

[νίκη κωνσταντίνου-σγουρού]

«το τριακοστό έτος είναι η Γη και τα τριάντα οι δορυφόροι της»

[Sevi Salagianni]

2/5* Μου θύμισε Λατρόνικο και "Τελειότητα" στην ελληνική εκδοχή της.

Πολύ ενδιαφέρον, κάπου διέκρινα στερεοτυπικό πλάσιμο χαρακτήρων, αλλά over all είχε να δώσει κάτι διαφορετικό το βιβλίο.

[Konstantinos Papanikolaou]

Παρότι κυκλοφορεί αρκετά σαν άποψη, αυτό το βιβλίο δεν είναι Η Τελειότητα στα ελληνικά δεδομένα, και αυτό το λέω σαν θετικό.

Έχει όμως την ίδια λογοτεχνική αξία με την Τελειότητα και αυτό το λέω σαν αρνητικό.

Κατά τα άλλα είναι ένα πολύ διασκεδαστικό βιβλίο που πέρασα πολύ καλά διαβάζοντάς το και θα το πρότεινα, ειδικά σε millennials. Θα μπορούσε να είναι σειρά άρθρων σε κάποιο free press που έχει γίνει online τώρα πια. Μπορείς να προσπεράσεις κάποια κεφάλαια χωρίς να χάσεις κάτι, αλλά να μην το κάνεις. Καλώς υπάρχουν.

[George Touros]

Το βιβλίο ξεκινά δυνατά και σε σημεία ένιωσα ότι θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντική μαρτυρία για τη γενιά μας και τη δεκαετία 2010-2020. Παρόλα αυτά, αφενός η έλλειψη πλοκής και κάποιας αφηγηματικής ροής, αφετέρου η πλήρης απουσία άλλων χαρακτήρων πέρα από τον αφηγητή, απέτρεψαν το βιβλίο από το να γίνει κάτι παραπάνω από μια μαρτυρία/καταγραφή ψυχαναλυτικού χαρακτήρα. Δυστυχώς βρήκα τον πρωταγωνιστή/αφηγητή ολοένα και πιο αντιπαθητικό όσο προχωρούσα το κείμενο και τον παρακολουθούσα να πέφτει από κλισέ σε κλισέ (ο μπάφος, ο γάτος, το ελεύθερο καμπινγκ, η ψυχρή φαντασιακή χιπστερ τύπισσα, οι slowdive και τελικα η κορωνίδα της χιπστεριάς, η περιγραφή του "Ζιν Ντιλμάν" ως την απόλυτη ταινία) έτσι που τελικα όταν τελείωσε το κείμενο με άφησε κάπως ψυχρό.

[Γιάγκος Πλατής]

Τι καταπληκτικό βιβλίο ήταν αυτό! Είναι η «Τελειότητα» της Ελλάδας. Ίσως άδικη η σύγκριση καθώς είναι διαφορετικά βιβλία αλλά αν κάποιος θέλει να καταλάβει την ψυχοσύνθεση του σύγχρονου millennial Έλληνα τότε αυτό το μυθιστόρημα, με την εκπληκτική ποιητική γραφή, είναι ιδανικό. Μπορεί η ανωνυμία του συγγραφέα να είναι γοητευτική αλλά πιστεύω ότι τον αποστασιοποιεί από το να τον γνωρίσουμε έστω σε μια παρουσίαση.