What do you think?
Rate this book
ცოცხალი კედელი
2024 წლის 26 მარტი ქართული ფეხბურთისთვის გარდამტეხ მომენტად იქცა. დამოუკიდებლობის ისტორიაში პირველად საქართველოს ნაკრები ევროპის ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპზე გავიდა. ამ უმნიშვნელოვანესმა მოვლენამ მთელი ქვეყანა თითქოს ერთ გუნდად შეკრა და დიდ-პატარა ფეხბურთის თაყვანისმცემლად აქცია.
ჟურნალისტისა და ბლოგერის, არმაზ ახვლედიანის ეს წიგნი სწორედ ამ ისტორიული, „ევრო 2024“-ის დღიურია. თუმცა „ცოცხალი კედელი“ არ არის მხოლოდ კონკრეტული ევროტურნირის ყოველდღიურობის აღწერა, არამედ პირადი მოგონებებითა და გამოცდილებით შეზავებული ამბავი, რომელიც თავიდან ბოლომდე ფეხბურთთანაა გადაჯაჭვული. წიგნში თავმოყრილი მოგონებები ხელახლა გვაზიარებს პირველ ისტორიულ გამოცდილებას – როგორია, იყო საქართველოს ნაკრების გულშემატკივარი ევროპის ჩემპიონატზე.
ჟურნალისტისა და ბლოგერის, არმაზ ახვლედიანის ეს წიგნი სწორედ ამ ისტორიული, „ევრო 2024“-ის დღიურია. თუმცა „ცოცხალი კედელი“ არ არის მხოლოდ კონკრეტული ევროტურნირის ყოველდღიურობის აღწერა, არამედ პირადი მოგონებებითა და გამოცდილებით შეზავებული ამბავი, რომელიც თავიდან ბოლომდე ფეხბურთთანაა გადაჯაჭვული. წიგნში თავმოყრილი მოგონებები ხელახლა გვაზიარებს პირველ ისტორიულ გამოცდილებას – როგორია, იყო საქართველოს ნაკრების გულშემატკივარი ევროპის ჩემპიონატზე.
278 pages, Paperback
Published January 1, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
February 21, 2026
რა რთული ყოფილა ძმაკაცის წიგნზე რამის დაწერა. მით უმეტეს, ცოტა ხნის წინ რომ ჩაიკითხე ბოლო გვერდი და გუდრიდსზე შემოვარდი ეგრევე, მარტო იმიტომ, რომ გინდა პირველივე წინადადებაშივე ახსენო, იმ ბიჭის ძმაკაცი ხარ, ასეთ წიგნებს რომ წერს.
26 მარტს საბერძნეთს რომ მოვუგეთ და მეორე დღესვე ნახევარმა საქართველომ თამაშების ბილეთებზე დაიწყო ჩალიჩი, ვიზეარის ფასები ლამის ემირეიტსის ფასებს რომ გაუთანაბრდა და ქვეყანაში ერთი ვაი-ვიში ატყდა, აი მანდ დავყარე ფარ-ხმალი. არადა იმ კაცის წინააღმდეგ უნდა გვეთამაშა, ვის გამოც ბოლო წლებია ინერციით ვუყურებ ფეხბურთს (აგე, შეაგდო ახლა, ეგეც 963). ჯეკპოტი იყო რა - შენი ქვეყნის ნაკრები სადებიუტო ევროზე, თანაც შენი საყვარელი ფეხბურთელის წინააღმდეგ. ეგ არ გამოვიდა, მაგრამ თუ რამე დანაკლისი მქონდა, ეგ დანაკლისი ამ წიგნმა შემივსო. მერე კიდევ, ჩემი წაუსვლელობა რა მოსატანია, აგერ ეს კაცი არ მიდიოდა, მე რა მინდა იქ, ოპერატორი გაუშვითო. ლუბეცკის აგზავნიდი, შეჩემა?
ძალიან რომ არ გადავვარდე პათეტიკაში (არადა ხელები გამირბის), ერთს ვიტყვი - არ მეგულება სხვა ადამიანი, ვისაც წერა ასე ძალიან უყვარს და რაც მთავარია, გამოსდის. და რაც ყველაზე მთავარია, ამით კაიფობს. ხოდა, რაც არ უნდა ვიძახოთ, რომ ეს ჟურნალისტის და ფეხბურთის გულშემატკივრის მიერ დაწერილი წიგნია, ძნელია ვერ შეამჩნიო, რომ ეს წიგნი პირველ რიგში მწერლის მიერაა დაწერილი.
მახსოვს, 2024-ში როგორ გაგვაერთიანა ფეხბურთმა მთელი ქვეყანა. მერე იმ ჩათლახებმა იმდენი ქნეს, რომ დღეს ნაკრების თამაშებზე ბილეთებიც კი რჩება გასაყიდი. მაგრამ ეს წიგნი მაინც ყველას წასაკითხია, განურჩევლად იმისა, გიყვარს თუ არა ფეხბურთი. თუნდაც იმ პერიოდის ტკბილად მოსაგონებლად, როცა ყველანი ერთ მუშტად ვიყავით შეკრული.
P.S. ვუპერტალში გაისეირნებდა კაცი
26 მარტს საბერძნეთს რომ მოვუგეთ და მეორე დღესვე ნახევარმა საქართველომ თამაშების ბილეთებზე დაიწყო ჩალიჩი, ვიზეარის ფასები ლამის ემირეიტსის ფასებს რომ გაუთანაბრდა და ქვეყანაში ერთი ვაი-ვიში ატყდა, აი მანდ დავყარე ფარ-ხმალი. არადა იმ კაცის წინააღმდეგ უნდა გვეთამაშა, ვის გამოც ბოლო წლებია ინერციით ვუყურებ ფეხბურთს (აგე, შეაგდო ახლა, ეგეც 963). ჯეკპოტი იყო რა - შენი ქვეყნის ნაკრები სადებიუტო ევროზე, თანაც შენი საყვარელი ფეხბურთელის წინააღმდეგ. ეგ არ გამოვიდა, მაგრამ თუ რამე დანაკლისი მქონდა, ეგ დანაკლისი ამ წიგნმა შემივსო. მერე კიდევ, ჩემი წაუსვლელობა რა მოსატანია, აგერ ეს კაცი არ მიდიოდა, მე რა მინდა იქ, ოპერატორი გაუშვითო. ლუბეცკის აგზავნიდი, შეჩემა?
ძალიან რომ არ გადავვარდე პათეტიკაში (არადა ხელები გამირბის), ერთს ვიტყვი - არ მეგულება სხვა ადამიანი, ვისაც წერა ასე ძალიან უყვარს და რაც მთავარია, გამოსდის. და რაც ყველაზე მთავარია, ამით კაიფობს. ხოდა, რაც არ უნდა ვიძახოთ, რომ ეს ჟურნალისტის და ფეხბურთის გულშემატკივრის მიერ დაწერილი წიგნია, ძნელია ვერ შეამჩნიო, რომ ეს წიგნი პირველ რიგში მწერლის მიერაა დაწერილი.
მახსოვს, 2024-ში როგორ გაგვაერთიანა ფეხბურთმა მთელი ქვეყანა. მერე იმ ჩათლახებმა იმდენი ქნეს, რომ დღეს ნაკრების თამაშებზე ბილეთებიც კი რჩება გასაყიდი. მაგრამ ეს წიგნი მაინც ყველას წასაკითხია, განურჩევლად იმისა, გიყვარს თუ არა ფეხბურთი. თუნდაც იმ პერიოდის ტკბილად მოსაგონებლად, როცა ყველანი ერთ მუშტად ვიყავით შეკრული.
P.S. ვუპერტალში გაისეირნებდა კაცი
March 14, 2026
პირველ რიგში, ფეხბურთი არ მიყვარს. დიდად არც მესმის. არც ფეხბურთის ისტორიაა დიდად საჩემო.
მაგრამ კითხვის პროცესში გამიჩნდა unpopular opinion, რომ ეს წიგნი მას უფრო ესიამოვნება, ვისაც ფეხბურთი არ უყვარს. რადგან მე ვიცნობ ადამიანებს, ვისაც ფეხბურთი უყვართ და ესმით და მგონია, რომ ამ წიგნს თავისებურ ლაბირინთებში და თვალის ეჭვნარევ მოჭუტვებში გაატარებენ, რადგან არ არსებობს 2 გულშემატკივარი, რომელიც ერთნაირად ფიქრობს და თავისი უნიკალური თეორიები არ გააჩნია. ეს უნიკალური თეორიები კი ხელს შეგიშლის, რომ ამ წიგნით უბრალოდ ისიამოვნო.
ეს არ ნიშნავს, რომ გულშემატკივრებს არ მოეწონებათ, პირიქით, ალბათ ძაანაც მოეწონებათ. უბრალოდ ისე არა, როგორც ადამიანს, რომელიც ამ წიგნიდან პირველად იგებს, რა მოხდა რომელიმე მსოფლიო თუ ევროპის ჩემპიონატზე.
არაგულშემატკივრის შეფასება კი ასეთია:
ეს არის კარგი წიგნი, რომელიც დაწერილია კარგი იუმორით, რადგან რომ არა ეს იუმორი, მე ვერანაირი ძალა ვერ წამაკითხებდა ამდენს ფეხბურთზე. ბევრჯერ გამეცინა, რაც იშვიათად მემართება ხოლმე კითხვის დროს. ამ წიგნში სიცილებს კი იმას ვაბრალებ, რომ ზუსტად იგივენაირად ვხუმრობ ხოლმე (dad jokes supremacy?).
ჩემთვის, ეს წიგნი პოლიტიკაზეა, ადამიანებზე, სიყვარულზე (ოდნავ სევდიანზე, მაგრამ მაინც), ტკივილზე, იმედგაცრუებაზე, წარსულზე და მომავალზე, მარცხსა და გამარჯვებაზე - ერთი ადამიანის თავგადასავალზე, რომელსაც, ყველაფერთან ერთად, როგორც ჩანს, ძალიან უყვარს ფეხბურთი.
*კითხვის დასრულების შემდეგ კი, აღმოვაჩინე რომ ყველა ადამიანი ვიცი, ვინც კი ავტორმა ახსენა და ფეხბურთელი არ არის, რაც თავისთავად უცნაურია - ბექა მეფარიშვილი რომ იცი და ეტო’ო არა (პირველ ცდაზე არასწორად დავწერე და მერე გადავამოწმე).
მაგრამ კითხვის პროცესში გამიჩნდა unpopular opinion, რომ ეს წიგნი მას უფრო ესიამოვნება, ვისაც ფეხბურთი არ უყვარს. რადგან მე ვიცნობ ადამიანებს, ვისაც ფეხბურთი უყვართ და ესმით და მგონია, რომ ამ წიგნს თავისებურ ლაბირინთებში და თვალის ეჭვნარევ მოჭუტვებში გაატარებენ, რადგან არ არსებობს 2 გულშემატკივარი, რომელიც ერთნაირად ფიქრობს და თავისი უნიკალური თეორიები არ გააჩნია. ეს უნიკალური თეორიები კი ხელს შეგიშლის, რომ ამ წიგნით უბრალოდ ისიამოვნო.
ეს არ ნიშნავს, რომ გულშემატკივრებს არ მოეწონებათ, პირიქით, ალბათ ძაანაც მოეწონებათ. უბრალოდ ისე არა, როგორც ადამიანს, რომელიც ამ წიგნიდან პირველად იგებს, რა მოხდა რომელიმე მსოფლიო თუ ევროპის ჩემპიონატზე.
არაგულშემატკივრის შეფასება კი ასეთია:
ეს არის კარგი წიგნი, რომელიც დაწერილია კარგი იუმორით, რადგან რომ არა ეს იუმორი, მე ვერანაირი ძალა ვერ წამაკითხებდა ამდენს ფეხბურთზე. ბევრჯერ გამეცინა, რაც იშვიათად მემართება ხოლმე კითხვის დროს. ამ წიგნში სიცილებს კი იმას ვაბრალებ, რომ ზუსტად იგივენაირად ვხუმრობ ხოლმე (dad jokes supremacy?).
ჩემთვის, ეს წიგნი პოლიტიკაზეა, ადამიანებზე, სიყვარულზე (ოდნავ სევდიანზე, მაგრამ მაინც), ტკივილზე, იმედგაცრუებაზე, წარსულზე და მომავალზე, მარცხსა და გამარჯვებაზე - ერთი ადამიანის თავგადასავალზე, რომელსაც, ყველაფერთან ერთად, როგორც ჩანს, ძალიან უყვარს ფეხბურთი.
*კითხვის დასრულების შემდეგ კი, აღმოვაჩინე რომ ყველა ადამიანი ვიცი, ვინც კი ავტორმა ახსენა და ფეხბურთელი არ არის, რაც თავისთავად უცნაურია - ბექა მეფარიშვილი რომ იცი და ეტო’ო არა (პირველ ცდაზე არასწორად დავწერე და მერე გადავამოწმე).
February 26, 2026
წლებია, ჩემი ყველა ფავორიტი სპორტული სტატიის ავტორი ახვლედიანია. ესეც, უმაგრესი რამ იყო, ნოსტალგიური. მე მიყვარს ფეხბურთი და ლიტერატურა და ამ ორის ძალიან კარგი და ახლო კომბინაცია იყო “ცოცხალი კედელი”.
March 8, 2026
👏🏻👏🏻👏🏻👏🏻👏🏻👏🏻
Displaying 1 - 4 of 4 reviews