Αναφιλητά

by Γιώργος Δούλος, Λένια Μαζαράκη (Editor)

Δεν γράφω. Δοκιμάζομαι στη γραφή. Πώς να μιλήσω γι' αυτό. Προσπαθώ να θυμηθώ τον λόγο που αποφάσισα να γίνω πατέρας. Ο ερχομός του παιδιού σου σημαίνει τον δικό σου θάνατο. Δεν τολμάει κανείς να ξεστομίσει τέτοιο βάρος. Νέα ζωή και θάνατος μαζί. Κάνω διαρκώς κύκλους γύρω από εκείνο που θέλω να πω. Προχώρα. Προς το κέντρο σου. Το χαμένο κέντρο σου. "Γιατί;" Αυτή ήταν η πρώτη σου κουβέντα, μπαμπά, όταν σας είπα, σ' εσένα και στη μαμά, πως συγκινούμαι ερωτικά και από άντρες. Η σύντροφός μου ξέρει τα πάντα, με αγαπά για όλα όσα είμαι. Γίνεται. Και είμαστε ευτυχισμένοι μ' αυτό. Κουμάντο στα δικά σας. Κι όταν τα πρωινά ξυπνάω πριν από κείνον, κάθομαι και τον χαζεύω, περιμένοντας να ξυπνήσει. Πέρασα εποχές που δεν ήμουν, που έχανα τις μέρες μου στο τίποτα, στο κενό. Χτύπησε το κουδούνι που έγραφε το όνομά του. Τα χέρια υπάκουσαν στην καύλα και ξεκόλλησαν από τον κορμό, αναζήτησαν το απέναντι, το δίπλα σώμα. Άνοιξε το συρτάρι του μικρού κομοδίνου, έβγαλε ένα προφυλακτικό και λιπαντικό, ετοιμάστηκε και τον έστησε σε στάση βολική για πρώτη φορά. Αυτή τη στάση, της βαθιάς διείσδυσης και των συσπάσεων, την επανέλαβαν κι άλλες φορές. Μέχρι να τελειώσει αυτό το κείμενο, δεν θα έχει μείνει τίποτα από μένα. Με τσάκισες. Με έλιωσες. Πώς μπορείς και ακυρώνεις μια τέτοια σχέση, μια τέτοια αγάπη, μόνο και μόνο εξαιτίας ενός λάθους; Ήσουν ο πρώτος άνθρωπος που με αποδέχτηκε, που μου άνοιξε μια φιλόξενη αντρική αγκαλιά, να χωθώ μέσα και να νιώσω πως οι άντρες δεν είναι εχθροί μου, δεν κινδυνεύω από αυτούς. Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ, γιε μου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

106 pages, Paperback

First published November 1, 2025

Reviews

[Katerina · Rating 3 out of 5]

Μου άρεσαν δύο "διηγήματα" σε αυτό το βιβλίο. Το πρώτο, που μιλάει για την γραφή, και το τρίτο, αν δεν κάνω λάθος, που μιλάει για την πατρότητα. Ήταν εξαιρετικά. Τα υπόλοιπα μιλάνε με βασανιστικά λεπτομερή τρόπο για το ταξίδι του συγγραφέα προς την αποδοχή της αμφισεξουαλικότητάς του, με εξαίρεση ένα που μιλάει για έναν φίλο του, ο οποίος διέκοψε σχέσεις μαζί του, και ο αφηγητής δεν μπορεί με τίποτα να το ξεπεράσει. Τα διηγήματα αυτά θεώρησα πως είχαν ελάχιστη λογοτεχνική αξία. Αυτό που θέλω να πω είναι μπράβο στον Γιώργο Δούλο για το θάρρος του να ζει όπως επιθυμεί και μου φάνηκε και συμπαθής ως άνθρωπος. Το πρόβλημά μου δεν είναι ότι κάνει το ιδιωτικό δημόσιο, σε καμία περίπτωση. Το πρόβλημά μου είναι ότι βρήκα τον τρόπο γραφής του αδιάφορο και κουραστικά. Μου φάνηκε ότι πιο πολύ επικεντρώθηκε στο ότι έχει ένα ζουμερό θέμα (αμφισεξουαλικός σύζυγος και μπαμπάς), παρά στο πώς να γράψει για αυτό με τρόπο που θα γοήτευε έναν αναγνώστη, όπου αναγνώστη βάλτε εμένα δηλαδή, αφού εγώ τα γράφω όλα αυτά. Όμορφη και προσεγμένη έκδοση παρόλα αυτά, πολύ καλό εξώφυλλο.