Τώρα όμως δεν έχουν συμβεί όλα αυτά

by Χρηστίνα-Καλλιρρόη Γαρμπή

Για να υποφέρει κανείς, χρειάζεται να του έχει απομείνει λίγη δύναμη. Κάτι που αντιστέκεται στον παραλογισμό. Μέχρι να φύγεις από δω, δε χρειάζεται να γνέφεις ναι. Κάτσε μόνος σου και κοίτα τον τοίχο. Ο τοίχος είναι μια καλή λύση. Κάθετος και σταθερός και αυτός που είναι. Έτσι μου λέω, έτσι μου λέω. Ύστερα, κάθομαι ακίνητος για ώρες, γίνομαι εγώ τοίχος, μέχρι που πέφτει το σκοτάδι και δεν ανάβω φως. Μ’ αρέσει να πέφτει το σκοτάδι και να μην ανάβω φως μέσα στο σπίτι. Είναι λες και μου την έφερα. Υπάρχει μια περίεργη ησυχία. Μια προσοχή, γαμώτο.

128 pages, Paperback

First published October 1, 2025

About the author

Η Χρηστίνα-Καλλιρρόη Γαρμπή γεννήθηκε στην Πάτρα το 1989. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Δούλεψε ως ηθοποιός στο Θέατρο για περίπου δέκα χρόνια. Τα τελευταία τρία χρόνια δουλεύει ως σκηνοθέτρια και σεναριογράφος στον Κινηματογράφο. Θαυμάζει πολύ τον Χούλιο Κορτάσαρ και τις γάτες. Η Άπω Αργεντινή είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή.

(Πηγή: Εκδόσεις Σμίλη)

Reviews

[Θοδωρής Παπαγεωργίου]

«Κοίτα λοιπόν, σκέφτομαι πολλά πράγματα εδώ. Ίσως τα πράγματα που υπάρχουν χωρίς εμάς, πέρα και πάνω και γύρω από εμάς, ακριβώς επειδή δεν τα φτιάξαμε εμείς, έχουν μια αίσθηση οικογένειας».

Τι συμβαίνει τελικά με τους ανθρώπους; Είναι δέντρα ή μπρίκια; Ή μήπως είναι μια αγκαλιά που περικλείει δέντρα που φυτρώνουν σε μπρίκια;

Ίσως να μη μάθουμε ποτέ. Ίσως να μαθαίνουμε πάντα.

[νίκη κωνσταντίνου-σγουρού]

«βλέπω τα μάτια του να φουσκώνουν ανεπαίσθητα και να μετατρέπονται σε δυο μικρές λίμνες γεμάτες νερό και μουντό χρώμα. το ίδιο ακριβώς χρώμα που συναντά κανείς σ’ ένα συννεφιασμένο σούρουπο ή στους τοίχους μιας κουζίνας νωρίς το πρωί, όταν όλα, μα όλα, είναι ακόμα υπό συζήτηση»

[Marcelle]

Ο δρόμος κάτω απ’ το σπίτι σου στη Σύρου. Η αίσθηση ότι κάτι διαφορετικό μπορεί να συμβεί. Η μυρωδιά από τις νεραντζιές, τα σκουπίδια, τις εξατμίσεις κι αυτή η αργή κατηφόρα προς την καρδιά της πόλης. Το πρόσωπό σου να χαμογελάει ήρεμα, με διάρκεια, από μέσα. Λες και έχεις μάθει ένα καλό νέο που δεν μπορείς ακόμα να το μοιραστείς αλλά το ξέρεις. Το πρόσωπό σου, μια ήρεμη άγκυρα που με κρατάει στα συγκαλά μου.

[k t]

"Ν'αφήσουμε τις λέξεις και ν'ακουμπήσουμε ήχους και κινήσεις, να συρθούμε στη μέση της αμμουδιάς και ν'αρχίσουμε να στροβιλιζόμαστε σε αργή κίνηση μιλώντας τον ήχο της κοιλιάς, του μηρού, του κορμού, του ουρανού"