Першая кніга Евы Вежнавец “Шлях дробнай сволачы” да сёньня, на жаль, знаходзілася ў літаратурным лімбе лічбавай эпохі: быццам бы існуе, але раскіданая па прыватных калекцыях, быццам бы сьмелая і рэзанансная, але абыдзеная рэцэнзіямі, быццам бы адна з найважнейшых кніжак пра тое, дзе, за што і зь кім побач беларускі вымушаныя жыць, але ў ценю “Па што ідзеш воўча?”. А між тым, Вежнавец ломіць наш кантэкст на два. На жанчын і на мужчын. На краіну, якой апантаная, і на Быдларусь, якая забівае. На людзей ідэі і на людзей, па вуліцах імя якіх мы ходзім і будзем хадзіць. Сябе і нас усіх аўтарка бачыць у гэтым разломе, з якога мы караскаемся насустрач сонцу. Чаго хочаш? Ня быць дробнай сволаччу! Але пакуль мы толькі караскаемся, блытаем сьляды і губляемся ў арыенцірах. У гэтым і Шлях.
Сьвятлана Курс (псэўданім: Ева Вежнавец) — беларуская пісьменніца, журналістка.
Працавала ў «Нашай Ніве», потым 13 год на «Еўрарадыё». Галоўная рэдактарка часопіса Беларускага Хельсінкскага камітэта «Чалавек» (1996—1999). Аўтарка выданняў «Наша Ніва», «Свабода», «ARCHE», «Наша гісторыя», «Дзеяслоў», арт-праекта «Партызан», радыё «Свабода» і «Еўрарадыё», тэлеканала Белсат (1999—2020).
Беларусь як татальнае зло, хвароба, ракавая пухліна. Беларусь губіць на розных узроўнях, як дзяржава і як зямля, як ідэя і як яе адсутнасць. Беларусь - гэта шыза-неўрозны прыпадак, падчас якога "нашыя" птушкі, зёлкі і хаткі паглынаюцца маскоўскімі вагнямі. Толькі гэтая беларусь не чапае каго заўгодна, а толькі дробных, непрытульных і непатрэбных. Але гэта тычыцца толькі аднаго (хоць і аб’ёмнага) аповеда з кнігі. Рэшта - з большага змагарскі пафас і рэсэнтымент. Праўда, свой стыль светлана мае, і ён адзін з самых запамінальных: трохкутнік жанчына - традыцыя - бухло і дзесці пасярэдзіне яго - тая самая Беларусь.