The Complete Works of Alexander Pushkin

by Alexander Pushkin

Die Werke von Alexander Sergejewitsch Puschkin sorgsam zusammengetragen und neu durchgesehen in E-Book-Ausgabe. Dieses umfangreiche Werk des weltweit bekannten russischen Nationaldichters und Begründers der modernen russischen Literatur enthält neben dem kompletten technischen Inhaltsverzeichnis auch ein umfangreich-detailliertes dynamisches Inhaltsverzeichnis und Begleitinformationen. In dieser Sammlung finden

Boris Godunow
Das Fräulein als Bäuerin
Der Schuß
Die Pique-Dame
Der Schneesturm
Der Sargmacher
Der Stationsaufseher
Dubrowskij
Die Russalka
Märchen
Märchen vom Fischer und dem Fischlein
Alexander Sergejewitsch Puschkin
Märchen vom Zaren Saltan, von seinem Sohn, dem berühmten, mächtigen Recken Fürst Gwidon Saltanowitsch, und von der wunderschönen Schwanenprinzessin.
Alexander Sergejewitsch Puschkin
Märchen von der toten Zarentochter und den sieben Recken

Genres: Poetry, Classics, Fiction, Russia, Russian Literature, Literature, Ebooks

15 pages, Hardcover

First published January 1, 1840

About the author

Works of Russian writer Aleksandr Sergeyevich Pushkin include the verse novel Eugene Onegin (1831), the play Boris Godunov (1831), and many narrative and lyrical poems and short stories.

See also:
Russian: Александр Сергеевич Пушкин
French: Alexandre Pouchkine
Norwegian: Aleksander Pusjkin
Spanish:Aleksandr Pushkin

People consider this author the greatest poet and the founder of modern literature. Pushkin pioneered the use of vernacular speech in his poems, creating a style of storytelling—mixing drama, romance, and satire—associated ever with greatly influential later literature.

Pushkin published his first poem at the age of 15 years in 1814, and the literary establishment widely recognized him before the time of his graduation from the imperial lyceum in Tsarskoe Selo. Social reform gradually committed Pushkin, who emerged as a spokesman for literary radicals and in the early 1820s clashed with the government, which sent him into exile in southern Russia. Under the strict surveillance of government censors and unable to travel or publish at will, he wrote his most famous drama but ably published it not until years later. People published his verse serially from 1825 to 1832.

Pushkin and his wife Natalya Goncharova, whom he married in 1831, later became regulars of court society. In 1837, while falling into ever greater debt amidst rumors that his wife started conducting a scandalous affair, Pushkin challenged her alleged lover, Georges d'Anthès, to a duel. Pushkin was mortally wounded and died two days later.

Because of his liberal political views and influence on generations of Russian rebels, Pushkin was portrayed by Bolsheviks as an opponent to bourgeois literature and culture and a predecessor of Soviet literature and poetry. Tsarskoe Selo was renamed after him.

Reviews

[Classic reverie · Rating 5 out of 5]

I plan on reading his stories from here and post my review under the titles. Having only read a short story so far and that not having typos and this being very navigational looks quite promising.

[Gijs van Engelen · Rating 4 out of 5]

De novellen in verzen (vooral Jevgeni Onegin) zijn onverwacht leuk en gezellig, en de verhalen en korte toneelstukken zijn ook super. Boris Godoenov en de gedichten vallen wel wat tegen. Al met al begrijpelijk dat Poesjkin als founding father van de Russische literatuur wordt gezien.

[Rafael Hofmann · Rating 4 out of 5]

Meine ersten Erwartungen waren nicht besonders hoch als ich entschieden habe Puschkins Erzählungen zu lesen.
Ich habe erwartet, dass Liebesgeschichten auf dem russischen Kaiserhof zwischen einer Frau in Not und einem 'rettenden' Helden auf mich warten werden. Und tatsächlich bin ich auch auf diese gestoßen, dennoch war ich überrascht von der Vielfalt der Themen und Ideen, die Puschkins Erzählungen zu bieten haben. Obwohl die Protagonisten oft männliche Charakter mit einem militärischen beruflichen Hintergrund sind, traut sich Puschkin diese manchmal nicht nur als 'Helden' darzustellen. Liebe und Romantik ist oft ein zentrales Thema in seinen Erzählungen (besonders verbotene Liebe), aber diese werden sehr gut verknüpft mit anderen Themen (z.B. Rache, Gier) und tragen positiv zu den Erzählungen bei.
Besonders die Geschichte inspiriert durch Puschkins Urgroßvater, Hannibal Ibrahim, ist extrem spannend. Die Geschichte einer dunkelhäutigen Hauptfigur in einem Werk aus dem 18 Jahrhundert zu lesen liefert eine sehr spannende historische Perspektive, die in dieser Art einzigartig ist.
Ein Stern ziehe ich ab, weil manche Geschichten etwas langatmig sind an manchen Stellen und ich 'Roslawlew' kaum erinnerungswürdig fand.
Puschkins Erzählungen waren seiner Zeit voraus und sind bis heute definitiv noch lesenswert.

[Нарцисс · Rating 3 out of 5]

Так.
Первое что я понял - оставлять отзывы и рецензии о прочитанном на сайте гораздо приятнее, чем через android-приложение.
Второе - Тут скорее главный герой Татьяна, чем Онегин. Потому что, насколько я знаю, Пушкин никогда не называл свои произведения именами главных героев (Дубровского называл не он).
Сама книга предсказуема, но как и всякая поэма она пробуждает уважение к труду.
Еще в ней пара интересных моментов, которые я выделил для себя.
Относительно самого Пушкина - тут можно заметить несколько отсылок к Байрону.
Пушкин вообще любил диссить Байрона

[Vaclav Orlovic · Rating 3 out of 5]

Dajem trojku kompletnom opusu aleksandra puškina, audacity!

[Sini · Rating 4 out of 5]

Meestervertaler Hans Boland heeft zo'n beetje het hele werk van Alexandr Poesjkin vertaald. In "De canon" heeft hij Poesjkins hoogtepunten verzameld: een flinke hoeveelheid gedichten, een ruimte selectie aan proza, een aantal novellen én een roman in verzen, een drietal toneelstukken, en enkele sprookjes. Ik was 900 bladzijden lang flabbergasted. Ik las eerst Poesjkins meesterstuk "Jevgeni Onegin", waarover ik al een apart jubelstukje geschreven heb: dat vond ik een ongelofelijk swingende roman in verbluffend virtuoze verzen. Daarna las ik de rest van de bundel, en werd vrolijker en vrolijker en vrolijker.

Bij "Jevgeni Onegin" werd ik vooral verbluft door de wijze waarop Poesjkin alle plot- en karakterontwikkeling vorm geeft in ongehoord elegante en gecomprimeerde verzen, en door de ongelofelijke vaart en Schwung die de roman daardoor krijgt. Ziehier bijvoorbeeld hoe afgrondige liefdeswanhoop, waar een normale prozaïst toch wel een hele pagina over zou uitweiden, door Poesjkin wordt samengebald in slechts enkele poëtische regels: "Nee, heviger en feller gloeide/ De hartstocht die vanbinnen broeide./ Zij sliep niet meer, zag bleek en grauw,/ En alles smaakte laf en flauw./ Zij had de wereld afgezworen./ Geen glimlach overtoog haar mond/ En als een loze klank verzwond/ Haar frisse jeugd. Zij ging verloren/ Als 's morgens vroeg het zonnelicht:/ Een storm steekt op, de lucht trekt dicht". Tot mijn stijgende verbazing hebben Poesjkins gedichten en novellen in verzen echter een vergelijkbare elegantie en vaart. En een vergelijkbare rijkdom aan verschillende stemmingen, uiteenlopende taferelen en verrassende wendingen.

Het fabuleuze "De bronzen ruiter" bijvoorbeeld begint als een ode, waarin met prachtige regels wordt geschetst hoe Peter de Grote het statige Petersburg heeft laten verrijzen uit moeras, slib en mossen. Het visionaire gehalte van die onderneming krijgt volop vorm in zinnen als: "Vlak aan de waterwoestenij/ Stond Hij. Zijn geest vloog frank en vrij/ Naar verten […]". En in zinnen als "Een eeuw verstreek. Verrezen was/ Een middernachtster: in wat duister/ En vocht geweest was, kaal moeras,/ Stond nu een stad vol trotse luister". Voorwaar, hier wordt toch wel even heel meeslepend de triomf bezongen van Peters geest op de Russische moerassige materie en op de ongevormde natuur. Daarna echter wordt in ongelofelijk spectaculaire verzen beschreven hoe Petersburg eeuwen later overstroomt, en hoe de luister van dit Petersburg door de natuur wordt verzwolgen. Wat eerst een ode leek verandert in zijn totale tegendeel: een bijna surrealistische nachtmerrie, vol spookachtige taferelen. Waarin Peter de Grote, in het begin nog een verheven "Hij", later ineens optreedt als kolossaal tot leven gekomen standbeeld dat de hoofdpersoon achterna zit en naar het leven staat. Wat een waanbeeld kan zijn van die hoofdpersoon, maar ook een symbool van de groteske nachtmerrie die Petersburg op dat moment is, En door die totale verandering van genre en toon wordt die spookachtig surrealistische nachtmerrie nog intenser dan hij op zichzelf al is. Plus dat deze novelle in verzen daardoor des te krachtiger klinkt als een protest tegen machthebbers als Peter de Grote en hun mateloze ambities. Hoe glorieus en visionair die ambities soms ook zijn mogen.

Misschien is "Jevgeni Onegin" voor mij nog steeds Poesjkins hoogtepunt. Maar "De bronzen ruiter" vond ik bijvoorbeeld ook prachtig. Net als veel van Poesjkins andere novellen en sprookjes in verzen, en veel van zijn gedichten. Jubelen moet ik bij regels als: "Gezegend wie is uitverkoren/ Voor verswellust en denkgenot,/ Wie leeft voor schoonheid en ontroering/ En wie van licht en pracht geniet,/ Wie jouw vervoering hoort en ziet/ En haar beantwoordt in vervoering.". Ook in andere gedichten is deze jubel- deze "verswellust", dit "denkgenot"- op enorm aanstekelijke wijze voelbaar. Ook in de meest gedesillusioneerde verzen, omdat de desillusie daarin zo enorm elegant en welluidend wordt verwoord. En door de vele wendingen en stemmingen in die verzen. Het prachtige "Gabrielslied" bijvoorbeeld zit vol Bijbelse beelden en vol erotiek, waarbij Satanische verlokkingen en Paradijselijke dromen op fascinerende wijze versmelten, vol hunkerende angst en angstige hunkering. Wat mij als lezer op heerlijke wijze voor een raadsel stelt. Het magistrale gedicht ‘De profeet’ bijvoorbeeld zou je kunnen lezen als geïdealiseerd of gedroomd zelfportret (de dichter als profeet, en zo), maar is door de dubbelzinnigheid van zijn suggestieve beelden ook een soort evocatie van de onbevattelijke grootsheid en de onbevattelijke tragiek van de Profeet. Dus van de radicale vreemdheid van de Profeet, onthecht van de wereld en normen van de normale mens.

Ik raak kortom niet uitgepraat over Poesjkins verzen. Maar ook niet over de rest van zijn werk. Zo vind ik "Boris Godoenov" verbluffend leesbaar en meeslepend: een toneelstuk vol irrationele tirannenmoord, waarin de behoorlijk moordlustige en door innerlijke demonen geplaagde tsaar Boris verslagen wordt door een charlatan die alleen maar speelt dat hij een tsaar is. Dat tovert Poesjkin ons voor ogen in een reeks van ongelofelijk snelle wisselingen van scenes en decors, wat deze tragedie een fascinerende ademloosheid geeft die mooi past bij de zo irrationele inhoud. Ook Poesjkins novellen las ik met rode oren, net als zijn korte roman "De kapiteinsdochter". Dat is om te beginnen een ongelofelijk intrigerende en kleurrijke avonturenroman, een page turner van jewelste. Bovendien staat hij bol van de bizarre plotwendingen, die mij ondanks hun zo bizarre karakter toch helemaal meesleepten, puur door Poesjkins swingende stijl. Bovendien, "De kapiteinsdochter" is doordesemd van oorlogsgeweld en wrede chaos, wat door die bizarre wendingen extra voelbaar wordt gemaakt. Even voelbaar als de onwaarschijnlijke vriendschap van de hoofdpersoon voor de barbaarse Poegatsjov: een charlataneske en zeer gewelddadige rebellenleider, die met een vreemd soort opgewekte berusting zijn eigen ondergang tegemoet gaat. Volkomen ongelofelijk dat ook maar iemand vriendschap zou kunnen voelen voor zo'n man, hoe kleurrijk hij ook is, maar Poesjkin liet mij dit geloven. Zoals hij mij ook helemaal liet geloven in de spookachtige taferelen in "Schoppenvrouw", waarin iemand volkomen ten onder gaat aan zijn eigen door waanzinnige geldlust opgeroepen demonen. En zoals hij mij helemaal vrolijk maakte met "Het schot", een verhaal dat draait om twee duels met één feilloze schutter, duels vol wraaklust, waarin echter geen druppel bloed vloeit. Zodat etiquette, vorm en elegantie in dit verhaal op overtuigende wijze triomferen. Terwijl de demonen en het irrationele weer op heel overtuigende en elegante wijze triomferen in "Schoppenvrouw", dat dus veel duisterder is dan "Het schot" maar net zo elegant.

Poesjkin wordt de Mozart van de Russische literatuur genoemd. En hij geldt in eigen land als minstens de evenknie van Tolstoj, Dostojevski, Tsjechov. Ik wou dat eerst nooit geloven. Maar nu wel!

[Philippe Bogdanoff · Rating 5 out of 5]

Читаем по школьной программе со старшей дочерью вслух.
Вернее читаю я.
Кстати сказать, в прошлом году начинал читать Онегина сам, для себя и это было сложно.
Вслух с дочерью гораздо приятнее.
Потом есть что обсудить, что ей объяснить.

Ну а что тут скажешь по самому роману?!!! Великое произведение!!!
На самом деле это еще и прекрасная иллюстрация к жизни дворянства того периода.

[Jorge Borrani]

I'm not a fan of poetry but the short novels are very good.

[pal:) · Rating 3 out of 5]

Parto col dire che la versione che ho letto era di 5oo pagine circa, quindi più corta.
I primi racconti erano un po' troppo brevi per i miei gusti, quelli di media lunghezza sono stati i miei preferiti. Gli ultimi 3 "racconti" sembravano più una cronaca di guerra/rivolta e non essendo questo argomento di mio gradimento, di conseguenza non mi sono piaciuti. Hell, mi mancano ancora una ventina di pagine per finire effettivamente il libro, ma non perderò altro tempo a leggere senza nemmeno capire ciò che sto leggendo, tanta è l'avversione che provo nei confronti dei racconti di guerra.
Puškin l'avevo già sentito nominare e lo considero sì un grande della letteratura russa, ma in generale solo un paio di racconti mi sono davvero rimasti. Fra questi: "la tormenta", "il fabbricante di bare" e più di tutti in assoluto "la donna di picche".
Ho anche sottolineato un paio di citazioni/frasi: "ho cominciato a vivere ma non a respirare" di Dimitriev, dal suo "Diario di un viaggio" e questa frase "Aveva proprio quell'intelligenza che piace alle donne: l'intelligenza del decoro e dell'osservazione, senza pretesa d'alcun genere e spensieratamente ironica" perché damn se è vero.
Ci ho messo un bel po' a finire questo libro e nel mentre si sono staccate la copertina e pure il retro. È un'edizione del '73, quindi molto vecchia, però è proprio per questo che avevo deciso di leggerla e non me ne pento.

[Jorrit · Rating 4 out of 5]

Rijke bundel met novellen (in verzen), gedichten, sprookjes en proza van Poesjkin die voortreffelijk leest in deze vertaling van Boland. Dit is mijn eerste kennismaking met Poesjkin en ben met name zeer positief verrast door het proza. Het bekende 'De kapiteinsdochter' sprak mij het meest aan, simpelweg een spannende en goedlopende novelle waarin zo veel gebeurt in relatief weinig pagina's. De aantekeningen (door de vertaler) waren voor mij van zeer toegevoegde waarde voor het verhaal.

[Eingutesomen · Rating 5 out of 5]

Mein absoluter fav Autor (hab eine andere Ausgabe mit 6 Bänden tho)

[Sofiya · Rating 5 out of 5]

no one writes about love like Pushkin can.

less is more.

in today's world we are absolutely inundated with content.

welcome to peace.

welcome to Serenity.

[Ray · Rating 5 out of 5]

I don't have this particular edition, but I adore Pushkin. Eugene Onegin is, of course, a masterpiece. But the other pieces in this collection are sometimes overlooked. A few words on some the pieces that I have read:

The Bronze Horseman is considered the pinnacle of Pushkin's career in narrative poetry. And rightfully so. The scope of the Bronze Horseman bounces between national epic and a very personal exploration of the individual's struggle within society. As in Les Miserables, the struggle is told by focusing on a man from the bottom of society, Eugene, who finds himself in conflict with the city itself. His story is interwoven with the national story of Peter the Great attempting to forge a Western Capital for Russia by struggling with the elements. Add to the mix Pushkin's strong narrative voice, and we have very powerful poetry with three powerful perspectives. The descriptions of the River Neva, I might add, are some of the strongest imagery in all of Pushkin's poetry. I found myself wishing that this masterfully succinct poem was much longer.

Pushkin attempted to compose Boris Godunov as the Russian Macbeth. Whether he succeeded or not is arguable, but it is still a remarkable, ambiguous work. In my opinion, Pushkin is ultiamtely much more talented as a poet than as a dramatist, but somehow he managed to use that to his advantage in Boris Godunov. The Russian Blank Verse powerfully evokes the 16th Century Setting, and the characters have many memorable lines. Of particular interest to me is the False Dmitri. Pushkin portrays the pretender to the throne, not as a scheming villain, but as a chameleon who manages to blend into every situation. I read the False Dmitri as a brilliant meta-dramatic actor, playing each role with equal grace, possibly a metaphor for Pushkin the poet playing the part of the dramatist, but also a fascinating reconsideration of what it means to lead a historical movement.


The Little Tragedies (The Miserly Knight, Mozart and Salieri, The Stone Guest, and Feast in Time of a Plague) are, in their own right, each masterpieces. They are like bite sized Shakespeare tragedies, with soaring poetry and fascinating characters. My personal favorite is Mozart and Salieri. Both characters believe that art (especially music) is an absolute principle, both characterize themselves as priests of the beautiful. But while Mozart is content to serve music through his gift of composition- a natural and easy gift for Mozart- Salieri struggles to make himself one with art, devoting himself to it entirely and ignoring the needs of the body to qualify for inspiration. While Mozart speaks in flashes of wit, Salieri's monologues are painstakingly structured, every word carries weight. Because of Salieri's deliberation in speech, we enjoy not only the insight that Salieri is trying to make himself into a work of art (rather than just produce autonomous art) but we also have some of the most sublime poetry Pushkin ever produced.

[marianne · Rating 4 out of 5]

Mozart et Salieri
Pièce de théatre long d’un acte, qui est lui-même composé de quatre courtes scènes dans lesquelles Salieri, compositeur de la cour d’Autriche et qui a fait de sa vie l'étude de la musique, dévoile le secret de sa jalousie pour Mozart et ensuite parvient à l’empoisonner. Ce fut ce petit acte qui lança d’abord la pièce Amadeus de Peter Shaffer et ensuite le scénario du film de Milos Forman, qui travailla avec Shaffer pour l’adaptation cinématographique du filme. Une petite pièce délicieuse.

La Dame de Pique
Nouvelle bien développée et j’oserai même dire qu’elle est quasiment parfaite. Pouchkine nous enveloppe d’abord dans l’intrigue d’une comtess qui connaîtrait le secret pour gagner au jeu…. il s'agit d’une combinaison secrète de trois cartes qui permettent de gagner à chaque coup. Un soldat allemand ne peut résister à l’intrigue et en arrive à une véritable obsession. D’abord il séduira la demoiselle de compagnie de la comtesse pour pouvoir s’approcher d’elle. Puis les choses se compliquent. Histoire saisissante. J’ai adoré.

Poésie
Mouais. Ca n’est pas ma tasse de thé, comme on dit. Autant que les nouvelles de Pouchkine paraissent être réellement vivantes, riches, émouvantes…. sa poésie m’est trop littéraire et m’a laissée totalement indifférente.

La fille du capitaine
C’est l’histoire romanesque d’un jeune militaire qui se retrouve au milieu de la révolte des Cosaques alors qu’il tombe amoureux de la fille du capitaine de la garnison où il a été envoyé. Pouchkine nous transporte dans les steppes Russes, au beau milieu de l’hiver, parmis les Cosaques rebelles… superbe histoire avec des personnages très riches.

Les traductions sont de Mérimée et Dumas - je n’ai rien à leur reprocher et j’ai plutôt apprécié que ces deux messieurs et Pouchkine furent contemporains. Par contre, l'édition elle-même comporte plusieures fautes d’orthographe et de typographie. Pas très grave, mais on s’attend tout de même à mieux.

[Kirill · Rating 5 out of 5]

Я вас люблю, чего же боле, я вам могу ещё сказать.

Прекрасный стих, большая работа, окно в прошлое. Пушкин любит писать про все вокруг и поэтическим слогом философствовать, я поэтому весь сюжет занял восемь глав вместо одной. Слегка затянуто, но только для меня, для эго почитателей этого нехватало, небось.

Рад что прочитал и запомнил где и как попадаются известные строки!

[corpys · Rating 5 out of 5]

Мне на самом деле очень понравилось....

Пушкин так красиво и понятно описывает чувства Героя и героини, что я очень к ним прониклась. Письмо Онегина Татьяне я совершенно не помнила до второго перечитывания, и оно мне так запало в сердце!

Плюс стихи легко читаются, тк. в рифму всё.

[Злата Сторожева · Rating 5 out of 5]

Будучи юной душой, всегда считала Пушкина overrated, но с годами поняла всё его величие и этот некий бунт против культа, его восхваляющего, прекратился. Эта серия его работ пожалуй натолкнула меня еще ближе к восхищению Александром Сергеевичем и его языком.

[Juliane · Rating 4 out of 5]

A great short introduction into the interesting life of Pushkin. With poems, letters, historical photos, drawings of the poet Pushkin. German-Russian edition.

[Olya · Rating 5 out of 5]

Classic.

[Cristina · Rating 5 out of 5]

Puskin e poetul meu preferat, dintre rusi. Nu obosesc niciodata sa-l citesc.

[Ahmad Sobeih · Rating 4 out of 5]

Liked its language and the insight on Pushkin's times

[Mb · Rating 3 out of 5]

Es sind NICHT alle Werke Puschkins hier versammelt! Ruslan und Ludmilla zum Beispiel fehlen!

[Nazrin · Rating 5 out of 5]

A book you should read before you die.

[Ekaterina T. · Rating 5 out of 5]

Masterpiece.