24 oktober 1976. Vlak bij parkeerplaats De Heul aan de A12 nabij Maarsbergen vinden wandelaars het stoffelijk overschot van een meisje. De politie doet onderzoek, maar de identiteit van het meisje blijft een raadsel. Het Heulmeisje wordt begraven in Maarn.
Tien jaar later concludeert de recherche dat het om Monique Jacobse moet gaan, die als tiener wegliep van huis. Maar in 2006 krijgt Marion Jacobse een felicitatiebericht van haar doodgewaande zus Monique. Wie is dan dat Heulmeisje en wie bracht haar om het leven? Met zijn coldcaseteam stort rechercheur Wim Perlot zich op de oude moordzaak. Toch blijft een doorbraak uit. Nu, ruim tien jaar na zijn pensioen, doet hij samen met journalist Boudewijn Smid een finale poging de waarheid boven tafel te krijgen.
'Het boek laat gedetailleerd zien wat er bij een grootschalig onderzoek komt kijken, maar ook hoe rechercheurs soms tegen de klippen op moeten werken.' - AD
'Het boek is helder leesbaar. De kreet om hulp oorverdovend. Debetrokkenen van destijds en van nu willen dit kind een echtenaam geven. Zij moet gemist worden.' - Humanistisch Verbond
In 1976 wordt bij parkeerplaats De Heul aan de A12 het stoffelijk overschot van een meisje gevonden. Voor mij was dit een onbekende zaak, maar door de flaptekst wilde ik er absoluut meer over te weten komen. Want als je leest dat men dacht dat het om de vermiste Monique ging, maar haar zus jaren later felicitaties van Monique ontvangt, wil je natuurlijk het verhaal erachter ontdekken.
Niet alleen daarom was ik nieuwsgierig naar dit boek. Het is verbazend en triest tegelijk dat niemand het meisje leek te missen of haar kende. Zoals in het boek wordt aangehaald, gaat het uiteindelijk toch om iemands dochter, buurmeisje of klasgenoot.
Wim Perlot heeft als rechercheur van het coldcaseteam aan deze zaak gewerkt. Tot nu toe heb ik nog niet vaak een true crime gelezen die mede door een van de betrokken rechercheurs is geschreven. Dat vond ik zeker een meerwaarde.
Vooral in het eerste en tweede deel worden de feiten nog eens op een rijtje gezet. Met veel na te trekken tips en al bij al weinig aanknopingspunten start het onderzoek moeizaam. Evident is het dan ook niet: de rechercheurs zijn op zoek naar zowel een dader als de identiteit van het slachtoffer.
Frappant hierbij vond ik hoe de kranten verzonnen verhalen durfden publiceren en het niet al te nauw namen met de waarheid. Al zijn ze natuurlijk ook nuttig om de hulp van het grote publiek in te schakelen, zoals later in het boek benoemd wordt. De techniek die hier vaak voor gebruikt wordt, werd ook in dit boek handig toegepast.
Wim en Boudewijn lichten het onderzoek heel helder toe en het leest daarom vlot weg. De omschrijvingen zijn bondig, maar geven wel voldoende info om een globaal beeld te krijgen.
Heel boeiend vond ik de evolutie in forensische wetenschappen en DNA-onderzoek. Omdat deze zaak zich over een langere periode uitstrekt, kan je goed volgen hoe de politie de afgelopen decennia steeds meer mogelijkheden ter beschikking kreeg. Alleen is het jammer dat die vooruitgang niet tot de identificatie van het Heulmeisje leidde.
Aan de geleverde inspanningen ligt dat zeker niet. Alle mogelijke middelen zijn ingezet om tot een identificatie te komen, ook toen de zaak al verjaard was. Intussen is het merendeel van de rechercheurs uit het coldcaseteam gepensioneerd en zijn ze niet geslaagd in hun doel. In het laatste deel wordt dan ook de enige overgebleven optie benoemd: een DNA-profiel mogen opladen en vergelijken in commerciële databanken.
Het boek eindigt met een korte samenvatting van de mogelijke scenario's die in deze reconstructie werden overlopen. Vermoedelijk zal deze zaak voor altijd een mysterie blijven. Één ding is zeker: het Heulmeisje is allesbehalve vergeten.
Ik vond de inkijk in het verrichte onderzoek erg interessant. Deze zaak, en dan vooral de zich herhalende afwisseling tussen hoop en teleurstelling, zal me nog een tijdje bijblijven. Meer dan eens leek het team op een grote doorbraak af te stevenen, maar alsnog liep elk spoor dood. Dat moet enorm frustrerend zijn, maar in dit onderzoek is er nooit sprake geweest van opgeven.
Dankjewel aan VBK België en Alfabet Uitgevers voor dit recensie-exemplaar!
In dit boek nemen Wim Perlot en Boudewijn Smid je mee in één van de oudste cold case zaak van Nederland en wat een goed boek is dit! Ik heb zelf een grote interesse in True Crime zaken en toen ik dit verhaal/boek in een programma voorbij zag komen wist ik gelijk dat ik het wilde lezen.
Het boek verteld het verhaal in chronologische volgorde, waarbij je vanaf het eerste moment meegenomen wordt in het verhaal. Het verhaal is duidelijk en sterk omschreven en de gebeurtenissen in de cold case zaken worden uitgebreid verteld. Je voelt door het verhaal heen de hoop en teleurstelling die bij deze zaak naar boven komt.
De hoop dat er eindelijk een lichtpuntje in de zaak is, want wat werken de rechercheurs keihard om de waarheid boven water te krijgen, maar daarna weer de teleurstelling dat het spoor weer dood loopt.
Het is gewoon onvoorstelbaar dat de zaak nu na bijna 40(!!) jaar nog steeds onopgelost is. Alles wat aangepakt kon worden om de identiteit van het Meulmeisje te ontdekken is aangepakt en toch nog steeds is de identiteit niet bekend. Ontzettend frustrerend voor alle mensen die aan deze zaak werken.
Ik ben intens geraakt door dit verhaal en heb er ook wel van wakker gelegen. Dat je als “ongeveer” 15 jaar meisje zo aan het einde van je leven komt en niemand weet wie je bent. Je ligt in een graf, die niemand bezoekt. Niemand die weet dat je daar ligt, omdat je geen identiteit hebt. Verschrikkelijk.
Het boek krijgt van mij de volledige 5 ⭐, omdat dit verhaal zoveel impact op mij gemaakt heeft. Het verhaal is ook zo goed en volledig geschreven. Respect!
Ik wil Alfabetuitgevers bedanken voor het verstrekken van dit recensie-exemplaar.
Het lijkt me zo frustrerend voor een politie agent dat een zaak onopgelost blijft die aan je vreet. 50 jaar geleden moesten ze roeien met de riemen die ze hadden maar nu alles zoveel verandert is qua opsporing ze aanlopen tegen bureaucratische regels en ze nog geen antwoorden hebben. ik hoop dat de zaak ooit nog word opgelost.
Het voelt vreemd om te lezen dat de plek dichtbij huis vroeger zo hard en broos was. Dat niemand een meisje mist of weet wie zij is, is moeilijk te bevatten en hartverscheurend.