Wanneer Richard naar het kleurrijke, zonnige Rome vlucht, ontmoet hij de engelachtige Matteo. Terwijl de twintigers de eeuwige stad en elkaar ontdekken, probeert Richard zich te verzoenen met zijn verleden. Verlost van zijn streng gereformeerde ouders en het grauwe platteland lijkt Richard voor niets en niemand bang, maar zijn stoerheid blijkt al snel een pose, een schild waarmee hij zijn onzekerheden probeert te verbergen. Het is de liefde van de speelse, sensuele Matteo die hem helpt zijn angsten te overwinnen. Voor korte tijd is Rome de hemel op aarde, totdat Richard en Matteo zich ook daar moeten verstoppen voor de blikken, meningen en vuisten van anderen. Deze keer zal Richard het er niet bij laten zitten. Twee Prinsen is een meeslepende roman over vrijheid en onvrijheid, over religie, liefde en lust en over twee jongens die voor even het sprookje leven dat al eeuwen niet mag bestaan.
Chabot (The Hague, March, 3, 1996) is a Dutch writer, TV maker and TV host.
Chabot is the third of four sons of poet and writer Bart Chabot and his wife Yolanda, who is a doctor. He grew up in the Benoordenhout district of The Hague. Chabot studied political science and theater sciences at the University of Amsterdam.
Sommige boeken lees je, en daarna leg je ze weer weg. Maar De Tweede Prins van Splinter Chabot blijft nog lang in je hoofd en hart rondzingen. Het is een verhaal over liefde, vrijheid en de moed om jezelf te zijn in een wereld die dat niet altijd accepteert.
In de roman volgen we Richard, een jongen die opgroeit in een streng religieuze omgeving op het platteland. Wanneer hij naar Rome vlucht, ontmoet hij de mysterieuze en speelse Mateo. Terwijl ze samen de Eeuwige Stad ontdekken, wordt Richard verliefd. Maar achter zijn stoere houding schuilt diepe onzekerheid en angst. Mateo helpt hem om die angsten onder ogen te zien, al blijkt de wereld buiten hun kleine bubbel minder veilig dan ze hopen.
Wat dit boek zo krachtig maakt, is dat het niet alleen een liefdesverhaal is. Het laat ook zien hoe zwaar maatschappelijke druk kan zijn voor jongeren uit de LGBTQ+-gemeenschap. Nog steeds voelen veel jongeren zich niet veilig om hand in hand over straat te lopen. Nog steeds worden mensen gepest of buitengesloten omdat ze “anders” zijn. Het boek herinnert ons eraan dat liefde in veel delen van de wereld nog steeds niet vrij is. In tientallen landen wordt homoseksualiteit strafbaar gesteld, en in sommige zelfs met de doodstraf.
Tijdens het lezen voelde ik hoe kwetsbaar Richard eigenlijk is. Zijn stoerheid blijkt een schild om zichzelf te beschermen. Juist daardoor voelt zijn groei zo echt en ontroerend. Het verhaal laat zien hoe belangrijk het is om iemand te ontmoeten die je laat zien dat je mag zijn wie je bent.
De Tweede Prins is uiteindelijk een ode aan anders zijn. Het laat zien dat liefde niet minder waard is omdat ze anders is. Dat diversiteit geen bedreiging is, maar juist iets dat de wereld mooier maakt. Boeken zoals dit zijn belangrijk, omdat ze laten zien dat achter elke discussie over acceptatie echte mensen schuilgaan – mensen met dromen, angsten en verlangens. En misschien is dat wel de grootste kracht van dit verhaal: het laat zien dat iedereen het recht heeft om vrij te leven en lief te hebben.
Dit boek zou eigenlijk door iedere jongere gelezen moeten worden 🌈 📖 @splintershabot
Heb genoten van Matteo en Richard en de liefde die er vanaf spatte. Het lijkt me het mooiste wat er is om zo verliefd te zijn op iemand. Ook het achtergrondverhaal van Richard vond ik interessant en schrijnend om te lezen. Tegelijkertijd vond ik het verhaal soms wat clichématig. De manier waarop dingen beschreven werden, raakte me niet altijd of sloeg wat mij betreft net de plank mis. Ook is het niet heel vernieuwend meer om te lezen over iemand die opgroeit in een streng religieuze gemeenschap. Wel is het een mooi verhaal voor jongeren en is het belangrijk dat er over homoseksuelen geschreven wordt.
Wilde dit boek graag mooi vinden, maar vond het uiteindelijk vooral vermoeiend om te lezen. Ironisch genoeg benoemt het boek zijn eigen probleem: “Altijd zijn we té.” Dat geldt ook voor deze roman.
Alles is extreem. De liefde is allesverzengend, de tegenwereld extreem conservatief, en Matteo is bijna mythisch knap en vrij. Daardoor voelen de personages minder als echte mensen en meer als symbolen in een sprookje over queer liefde versus onderdrukking.
Dat kan werken, maar hier mist het verhaal alle nuance en ademruimte. De emoties staan continu op maximaal, waardoor ze juist hun kracht verliezen.
Wie eerder werk van Chabot heeft gelezen zal bovendien veel herkennen: opnieuw het verhaal van hoe zwaar, maar ook hoe mooi het is om gay te zijn in een wereld die je niet altijd accepteert. Een belangrijk thema, maar het begint wel als hetzelfde trucje te voelen..
Ik heb er wel echt mixed feelings over. De liefde wordt super mooi beschreven, toch vind ik het een pijnlijk en negatief verhaal. Aan het eind hoor je waarop de personages zijn gebaseerd en maakt het dan weer beter :)