What do you think?
Rate this book
Twee prinsen
Wanneer Richard naar het kleurrijke, zonnige Rome vlucht, ontmoet hij de engelachtige Matteo. Terwijl de twintigers de eeuwige stad en elkaar ontdekken, probeert Richard zich te verzoenen met zijn verleden.
Verlost van zijn streng gereformeerde ouders en het grauwe platteland lijkt Richard voor niets en niemand bang, maar zijn stoerheid blijkt al snel een pose, een schild waarmee hij zijn onzekerheden probeert te verbergen. Het is de liefde van de speelse, sensuele Matteo die hem helpt zijn angsten te overwinnen.
Voor korte tijd is Rome de hemel op aarde, totdat Richard en Matteo zich ook daar moeten verstoppen voor de blikken, meningen en vuisten van anderen. Deze keer zal Richard het er niet bij laten zitten.
Twee Prinsen is een meeslepende roman over vrijheid en onvrijheid, over religie, liefde en lust en over twee jongens die voor even het sprookje leven dat al eeuwen niet mag bestaan.
Verlost van zijn streng gereformeerde ouders en het grauwe platteland lijkt Richard voor niets en niemand bang, maar zijn stoerheid blijkt al snel een pose, een schild waarmee hij zijn onzekerheden probeert te verbergen. Het is de liefde van de speelse, sensuele Matteo die hem helpt zijn angsten te overwinnen.
Voor korte tijd is Rome de hemel op aarde, totdat Richard en Matteo zich ook daar moeten verstoppen voor de blikken, meningen en vuisten van anderen. Deze keer zal Richard het er niet bij laten zitten.
Twee Prinsen is een meeslepende roman over vrijheid en onvrijheid, over religie, liefde en lust en over twee jongens die voor even het sprookje leven dat al eeuwen niet mag bestaan.
367 pages, Kindle Edition
First published February 27, 2026
121 people are currently reading
700 people want to read
About the author
Splinter Chabot
8 books106 followersChabot (The Hague, March, 3, 1996) is a Dutch writer, TV maker and TV host.
Chabot is the third of four sons of poet and writer Bart Chabot and his wife Yolanda, who is a doctor. He grew up in the Benoordenhout district of The Hague. Chabot studied political science and theater sciences at the University of Amsterdam.
Chabot is the third of four sons of poet and writer Bart Chabot and his wife Yolanda, who is a doctor. He grew up in the Benoordenhout district of The Hague. Chabot studied political science and theater sciences at the University of Amsterdam.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 105 reviews
March 26, 2026
Dit is geen boek dat je alleen maar leest, dit is een boek dat je voelt. Tot in je botten. Tot in je kern.
Het gaat over liefde, maar ook over alles wat daar in de weg kan staan. Over jezelf moeten verstoppen. Over jezelf kleiner maken zodat anderen zich comfortabel blijven voelen. Over hoe oneerlijk het is dat sommige mensen simpelweg niet mogen bestaan zoals ze zijn, zonder oordeel.
Dit boek leest niet als fictie. Dit is echt. Dit is de realiteit voor zoveel mensen.
Ik voelde me gezien, maar tegelijkertijd brak het mijn hart. Omdat niemand zich zo zou moeten voelen. Niemand zou zich ooit te veel moeten voelen om geaccepteerd te worden.
Dit boek is zacht en rauw tegelijk. Pijnlijk en mooi. En het blijft nog lang bij je, ook nadat je de laatste pagina hebt omgeslagen.
Dank je wel Splinter, voor het verwoorden van iets wat zo moeilijk te zeggen is.
Het gaat over liefde, maar ook over alles wat daar in de weg kan staan. Over jezelf moeten verstoppen. Over jezelf kleiner maken zodat anderen zich comfortabel blijven voelen. Over hoe oneerlijk het is dat sommige mensen simpelweg niet mogen bestaan zoals ze zijn, zonder oordeel.
Dit boek leest niet als fictie. Dit is echt. Dit is de realiteit voor zoveel mensen.
Ik voelde me gezien, maar tegelijkertijd brak het mijn hart. Omdat niemand zich zo zou moeten voelen. Niemand zou zich ooit te veel moeten voelen om geaccepteerd te worden.
Dit boek is zacht en rauw tegelijk. Pijnlijk en mooi. En het blijft nog lang bij je, ook nadat je de laatste pagina hebt omgeslagen.
Dank je wel Splinter, voor het verwoorden van iets wat zo moeilijk te zeggen is.
April 28, 2026
Natuurlijk hoor je ’Two Princes’ in je hoofd als je aan het boek begint, dat poprock-feestje van Spin Doctors uit 1991.
“You marry me, your father will disown you /
He'll eat his hat now”.
Maar de twee prinsen in Chabots verhaal dingen niet naar de hand van een meisje - ze vinden het geluk bij elkaar.
En dat is allesbehalve vanzelfsprekend, al zeker niet als je zoals Richard opgroeit in een streng gereformeerd gezin, waar God de Vader overal is, zijn vader alomtegenwoordig en afwezig tegelijk, ze beide Richards zondige gedachten lezen en geen duimbreed afwijken van hun principes - de vader nog minder dan God Zelf.
Geen ruimte voor sprookjes en andere frivoliteiten, laat staan voor de herenliefde.
Als Richard uiteindelijk toch beslist om zijn voorkeur voor jongens op te biechten, volgt geen vergeving maar vergelding.
__
Richard heeft echt geleefd. Maar veel te kort.
Splinter Chabot schenkt hem in dit boek een extra leven.
En daarom vergeef je hem het cliché te veel.
Want in plaats van zijn hoofd te rusten te leggen, neemt Richard de vlucht vooruit, naar Rome (of all places), waar hij Matteo - een jonge god - ontmoet.
In de armen van de liefde loopt.
Helaas pakken ook daar de grijze wolken samen en lijkt de allesziende God zijn blik alsnog te hebben afgewend.
Blijkt de wereld nog niet klaar voor zoiets vanzelfsprekend als vrijheid.
“If you want to call me baby / Just go ahead now”.
Het leven is geen vrolijk lied.
“You marry me, your father will disown you /
He'll eat his hat now”.
Maar de twee prinsen in Chabots verhaal dingen niet naar de hand van een meisje - ze vinden het geluk bij elkaar.
En dat is allesbehalve vanzelfsprekend, al zeker niet als je zoals Richard opgroeit in een streng gereformeerd gezin, waar God de Vader overal is, zijn vader alomtegenwoordig en afwezig tegelijk, ze beide Richards zondige gedachten lezen en geen duimbreed afwijken van hun principes - de vader nog minder dan God Zelf.
Geen ruimte voor sprookjes en andere frivoliteiten, laat staan voor de herenliefde.
Als Richard uiteindelijk toch beslist om zijn voorkeur voor jongens op te biechten, volgt geen vergeving maar vergelding.
__
Richard heeft echt geleefd. Maar veel te kort.
Splinter Chabot schenkt hem in dit boek een extra leven.
En daarom vergeef je hem het cliché te veel.
Want in plaats van zijn hoofd te rusten te leggen, neemt Richard de vlucht vooruit, naar Rome (of all places), waar hij Matteo - een jonge god - ontmoet.
In de armen van de liefde loopt.
Helaas pakken ook daar de grijze wolken samen en lijkt de allesziende God zijn blik alsnog te hebben afgewend.
Blijkt de wereld nog niet klaar voor zoiets vanzelfsprekend als vrijheid.
“If you want to call me baby / Just go ahead now”.
Het leven is geen vrolijk lied.
March 7, 2026
Sommige boeken lees je, en daarna leg je ze weer weg. Maar De Tweede Prins van Splinter Chabot blijft nog lang in je hoofd en hart rondzingen. Het is een verhaal over liefde, vrijheid en de moed om jezelf te zijn in een wereld die dat niet altijd accepteert.
In de roman volgen we Richard, een jongen die opgroeit in een streng religieuze omgeving op het platteland. Wanneer hij naar Rome vlucht, ontmoet hij de mysterieuze en speelse Mateo. Terwijl ze samen de Eeuwige Stad ontdekken, wordt Richard verliefd. Maar achter zijn stoere houding schuilt diepe onzekerheid en angst. Mateo helpt hem om die angsten onder ogen te zien, al blijkt de wereld buiten hun kleine bubbel minder veilig dan ze hopen.
Wat dit boek zo krachtig maakt, is dat het niet alleen een liefdesverhaal is. Het laat ook zien hoe zwaar maatschappelijke druk kan zijn voor jongeren uit de LGBTQ+-gemeenschap. Nog steeds voelen veel jongeren zich niet veilig om hand in hand over straat te lopen. Nog steeds worden mensen gepest of buitengesloten omdat ze “anders” zijn.
Het boek herinnert ons eraan dat liefde in veel delen van de wereld nog steeds niet vrij is. In tientallen landen wordt homoseksualiteit strafbaar gesteld, en in sommige zelfs met de doodstraf.
Tijdens het lezen voelde ik hoe kwetsbaar Richard eigenlijk is. Zijn stoerheid blijkt een schild om zichzelf te beschermen. Juist daardoor voelt zijn groei zo echt en ontroerend. Het verhaal laat zien hoe belangrijk het is om iemand te ontmoeten die je laat zien dat je mag zijn wie je bent.
De Tweede Prins is uiteindelijk een ode aan anders zijn. Het laat zien dat liefde niet minder waard is omdat ze anders is. Dat diversiteit geen bedreiging is, maar juist iets dat de wereld mooier maakt.
Boeken zoals dit zijn belangrijk, omdat ze laten zien dat achter elke discussie over acceptatie echte mensen schuilgaan – mensen met dromen, angsten en verlangens. En misschien is dat wel de grootste kracht van dit verhaal: het laat zien dat iedereen het recht heeft om vrij te leven en lief te hebben.
Dit boek zou eigenlijk door iedere jongere gelezen moeten worden 🌈 📖
@splintershabot
In de roman volgen we Richard, een jongen die opgroeit in een streng religieuze omgeving op het platteland. Wanneer hij naar Rome vlucht, ontmoet hij de mysterieuze en speelse Mateo. Terwijl ze samen de Eeuwige Stad ontdekken, wordt Richard verliefd. Maar achter zijn stoere houding schuilt diepe onzekerheid en angst. Mateo helpt hem om die angsten onder ogen te zien, al blijkt de wereld buiten hun kleine bubbel minder veilig dan ze hopen.
Wat dit boek zo krachtig maakt, is dat het niet alleen een liefdesverhaal is. Het laat ook zien hoe zwaar maatschappelijke druk kan zijn voor jongeren uit de LGBTQ+-gemeenschap. Nog steeds voelen veel jongeren zich niet veilig om hand in hand over straat te lopen. Nog steeds worden mensen gepest of buitengesloten omdat ze “anders” zijn.
Het boek herinnert ons eraan dat liefde in veel delen van de wereld nog steeds niet vrij is. In tientallen landen wordt homoseksualiteit strafbaar gesteld, en in sommige zelfs met de doodstraf.
Tijdens het lezen voelde ik hoe kwetsbaar Richard eigenlijk is. Zijn stoerheid blijkt een schild om zichzelf te beschermen. Juist daardoor voelt zijn groei zo echt en ontroerend. Het verhaal laat zien hoe belangrijk het is om iemand te ontmoeten die je laat zien dat je mag zijn wie je bent.
De Tweede Prins is uiteindelijk een ode aan anders zijn. Het laat zien dat liefde niet minder waard is omdat ze anders is. Dat diversiteit geen bedreiging is, maar juist iets dat de wereld mooier maakt.
Boeken zoals dit zijn belangrijk, omdat ze laten zien dat achter elke discussie over acceptatie echte mensen schuilgaan – mensen met dromen, angsten en verlangens. En misschien is dat wel de grootste kracht van dit verhaal: het laat zien dat iedereen het recht heeft om vrij te leven en lief te hebben.
Dit boek zou eigenlijk door iedere jongere gelezen moeten worden 🌈 📖
@splintershabot
May 1, 2026
Ik heb het 150 bladzijden volgehouden. Ik mis nu vast een prachtig verhaal als ik de recensies mag geloven, maar de clichés en mooischrijverij maken het onmogelijk door te lezen. Het concept 'show don't tell' is dit boek vreemd. Het is altijd grijs en regenachtig in gereformeerd Nederland. In Rome schijnt de zon. Als er iets ergs gebeurt pakken de wolken zich samen. Pff...
April 23, 2026
Als het kon zou ik dit boek 50 sterren geven, ZO MOOI
March 8, 2026
4.5 gorgeous book, an ode to Queer people who fight for their existence and the ones fighting in silence. A heartbreak story about love and justice, definitely a recommendation
April 16, 2026
Gehuild, 5⭐️ voor het verhaal
3⭐️ voor de schrijfstijl
3⭐️ voor de schrijfstijl
March 31, 2026
Meestal ben ik niet zo van de lange reviews, want wie ben ik om te gaan doen alsof mijn mening zo belangrijk is? Maar soms kom je een boek tegen, en moeten er je toch een aantal dingen van het hart.
Is dit het perfecte boek? Verre van.
Het is voorspelbaar, het is cliché, hier en daar bijna fetisjistisch met hoe er met religieuze symboliek wordt omgegaan*. Het is te noemen pompeus in woordgebruik en beeldspraak, Splinter die zo hard probeert om poëtisch en diep te zijn dat je af en toe of zelfs regelmatig met je ogen rolt of een beetje over de woorden heen leest.
Maar er zijn momenten dat hij dat juist niet probeert, en dan voel je dat hij schrijft wat hij zelf had willen horen, had willen zeggen - hóópt te zeggen. Verstopt in de tendens zit een rauwe realiteit en vooral een rauwe hoop naar wat iedereen die zich niet welkom voelt zo zoekt - acceptatie en liefde zonder voorwaarde, zonder uitleg, zonder enige twijfel. Voor mij zat de emotie minder in het verhaal van Richard en Matteo, maar in de mensen om Richard heen. Esther. Joris en zijn ouders. Nonna en Victoria.
Richard en Matteo zijn het fantastisch droomverhaal, het sprookje, maar de mensen om hen heen zijn die belangrijke hoopgevende haalbaarheid waar verloren lezers zich aan vast kunnen klampen. Deze mensen bestaan, en we kunnen ze vinden. Het is die, bijna secundaire, verhaallijn waarom ik onmiddellijk geneigd ben dit boek in iedereens gezicht te duwen.
*Ik weet dat Splinter absoluut zijn due diligence heeft gedaan met onderzoek naar de wereld van het strenge Christendom en hij komt zeker dichtbij, maar als iemand die zelf uit die wereld komt schemert er wel echt door dat hij in de daadwerkelijke praktijk (gelukkig) onbekend is in die wereld. Hoewel alles wel een keer is gebeurt, dus de twee scènes die ik hier bedoel vast ook (zeker de tekening), voelde de uitwerking hiervan als bijna romantiserend en fetisjistisch. Alsof religieus trauma sexy is. Maar wellicht projecteer ik daarin ook mijn eigen religieuze trauma.. =)
Is dit het perfecte boek? Verre van.
Het is voorspelbaar, het is cliché, hier en daar bijna fetisjistisch met hoe er met religieuze symboliek wordt omgegaan*. Het is te noemen pompeus in woordgebruik en beeldspraak, Splinter die zo hard probeert om poëtisch en diep te zijn dat je af en toe of zelfs regelmatig met je ogen rolt of een beetje over de woorden heen leest.
Maar er zijn momenten dat hij dat juist niet probeert, en dan voel je dat hij schrijft wat hij zelf had willen horen, had willen zeggen - hóópt te zeggen. Verstopt in de tendens zit een rauwe realiteit en vooral een rauwe hoop naar wat iedereen die zich niet welkom voelt zo zoekt - acceptatie en liefde zonder voorwaarde, zonder uitleg, zonder enige twijfel. Voor mij zat de emotie minder in het verhaal van Richard en Matteo, maar in de mensen om Richard heen. Esther. Joris en zijn ouders. Nonna en Victoria.
Richard en Matteo zijn het fantastisch droomverhaal, het sprookje, maar de mensen om hen heen zijn die belangrijke hoopgevende haalbaarheid waar verloren lezers zich aan vast kunnen klampen. Deze mensen bestaan, en we kunnen ze vinden. Het is die, bijna secundaire, verhaallijn waarom ik onmiddellijk geneigd ben dit boek in iedereens gezicht te duwen.
*Ik weet dat Splinter absoluut zijn due diligence heeft gedaan met onderzoek naar de wereld van het strenge Christendom en hij komt zeker dichtbij, maar als iemand die zelf uit die wereld komt schemert er wel echt door dat hij in de daadwerkelijke praktijk (gelukkig) onbekend is in die wereld. Hoewel alles wel een keer is gebeurt, dus de twee scènes die ik hier bedoel vast ook (zeker de tekening), voelde de uitwerking hiervan als bijna romantiserend en fetisjistisch. Alsof religieus trauma sexy is. Maar wellicht projecteer ik daarin ook mijn eigen religieuze trauma.. =)
April 16, 2026
Het laatste hoofdstuk en de epiloog zorgen voor de vijfde ster.
March 29, 2026
Prachtig boek, kon het bijna niet wegleggen. Ik vond het mooi hoe Splinter Chabot de jeugd van hoofdpersoon Richard heeft gecombineerd met de huidige tijd. Moet eerlijk toegeven dat ik na twee hoofdstukken al heb doorgebladerd naar het einde, waardoor ik wist dat dit boek losjes is gebaseerd op echte mensen.
Ik kan me vinden in de andere recensies waarin wordt gezegd dat het allemaal een beetje over de top is. Dit is de manier waarop Splinter schrijft en herken ik ook wel van eerdere boeken. Zelf vind ik dat er ook ruimte moet zijn voor dit soort verhalen. Net als er ook ruimte op deze wereld moet zijn voor alle soorten mensen. En die boodschap komt overduidelijk over in dit verhaal.
Het enige wat ik me het gehele boek heb afgevraagd: wat hebben Richard en Matteo al die tijd dagelijks gedaan? Hoefden ze niet te werken?
Ik kan me vinden in de andere recensies waarin wordt gezegd dat het allemaal een beetje over de top is. Dit is de manier waarop Splinter schrijft en herken ik ook wel van eerdere boeken. Zelf vind ik dat er ook ruimte moet zijn voor dit soort verhalen. Net als er ook ruimte op deze wereld moet zijn voor alle soorten mensen. En die boodschap komt overduidelijk over in dit verhaal.
Het enige wat ik me het gehele boek heb afgevraagd: wat hebben Richard en Matteo al die tijd dagelijks gedaan? Hoefden ze niet te werken?
April 14, 2026
-1 ster voor cliche en soms try hard om poëtisch te zijn DESONDANKS hebben stukken me wel geraakt en laten nadenken en reflecteren, wat af en toe zorgde voor een verhoogd waterpeil in mijn ooghoek, ook de laatste pagina's.
merk wel dat splinter zijn schrijfstijl gewoon niet helemaal mijn ding is ofzo? dat kan en mag. alsnog genoten van dit verhaal met belangrijke boodschap !
merk wel dat splinter zijn schrijfstijl gewoon niet helemaal mijn ding is ofzo? dat kan en mag. alsnog genoten van dit verhaal met belangrijke boodschap !
March 23, 2026
Mooi en belangrijk verhaal, het moet verteld en gehoord! 🏳️🌈 De stukken met de worsteling rond religie vond ik het interessantst. Het taalgebruik en de herhalingen maakten helaas dat het mij niet greep. Show don't tell had het voor mij veel krachtiger gemaakt. 2,5 ⭐️
March 13, 2026
JANKEN
March 17, 2026
In de basis een verhaal dat zeker verteld moet worden, wat nog meer duidelijk wordt gemaakt in het nawoord. Maar ik stoorde me aan te veel beeldspraak, woorden en metaforen die te vaak herhaald werden en beschrijvingen die overdreven werden waardoor het ongeloofwaardig was en ik er niet door gegrepen werd.
April 1, 2026
Ik denk dat ik een paar dagen nodig heb om hiervan bij te komen. Dat dit boek zich grotendeels afspeelt in Rome, maakt dit nog passender, want dit boek is een masterpiece.
Het verhaal van Richard en Matteo. Ik heb Splinter de verhalen meerdere keren horen vertellen. Verschillende anekdotes over het boek, over het verhaal, over Richard. En toch heeft dit boek mij van begin tot eind opgezogen. Vanaf het begin zat ik er goed in. De twee prologen hebben precies gedaan wat Splinter wilde: mij geboeid, mij gepakt en mij niet meer losgelaten.
Zoals Spliner zei: “In Rome kan alles.” En dat klopt. Dit verhaal was alles wat je hoopt dat het leven is: een sprookje. Ik heb genoten, ik heb gelachen, maar ik heb vooral heel hard gehuild. Gehuild voor Richard, voor Matteo, voor de onvrijheid en voor het feit dat dit vandaag de dag nog gebeurt.
Het verhaal zelf was prachtig en enorm verdrietig. Ik hoop dat IEDEREEN dit boek leest, dat IEDEREEN beseft dat dit vandaag de dag nog gebeurt en dat IEDEREEN zijn/haar steentje bijdraagt aan de onvrijheid een stukje minder groot maken. Na dit verhaal kan je niet anders dan dat.
Het verhaal van Richard en Matteo. Ik heb Splinter de verhalen meerdere keren horen vertellen. Verschillende anekdotes over het boek, over het verhaal, over Richard. En toch heeft dit boek mij van begin tot eind opgezogen. Vanaf het begin zat ik er goed in. De twee prologen hebben precies gedaan wat Splinter wilde: mij geboeid, mij gepakt en mij niet meer losgelaten.
Zoals Spliner zei: “In Rome kan alles.” En dat klopt. Dit verhaal was alles wat je hoopt dat het leven is: een sprookje. Ik heb genoten, ik heb gelachen, maar ik heb vooral heel hard gehuild. Gehuild voor Richard, voor Matteo, voor de onvrijheid en voor het feit dat dit vandaag de dag nog gebeurt.
Het verhaal zelf was prachtig en enorm verdrietig. Ik hoop dat IEDEREEN dit boek leest, dat IEDEREEN beseft dat dit vandaag de dag nog gebeurt en dat IEDEREEN zijn/haar steentje bijdraagt aan de onvrijheid een stukje minder groot maken. Na dit verhaal kan je niet anders dan dat.
April 12, 2026
Dit boek nestelt zich in je hoofd en laat je hart gehavend achter. De emoties spatten van de pagina’s, grijpen je bij de keel en laten je soms ademloos achter. Wat het zo pijnlijk maakt, zijn de klappen—letterlijk en figuurlijk—die de hoofdpersoon moet incasseren. Het zijn niet alleen de slagen zelf, maar wat erachter schuilt: afwijzing, angst en een wereld die geen ruimte laat voor wie je werkelijk bent.
De hardheid van die samenleving, en misschien nog wel het meest de voorwaardelijke liefde van ouders, is bijna niet te verdragen. Hoe kun je als kind ooit jezelf worden als je leert dat liefde iets is wat alleen God je kan geven—of erger nog, iets wat je kan worden afgenomen? Het schuurt, het breekt, het blijft hangen.
Want uiteindelijk voelt dit boek als een stille aanklacht: liefde zou nooit pijn mogen doen. Liefde hoort vrij te zijn, onvoorwaardelijk en voor iedereen.
De hardheid van die samenleving, en misschien nog wel het meest de voorwaardelijke liefde van ouders, is bijna niet te verdragen. Hoe kun je als kind ooit jezelf worden als je leert dat liefde iets is wat alleen God je kan geven—of erger nog, iets wat je kan worden afgenomen? Het schuurt, het breekt, het blijft hangen.
Want uiteindelijk voelt dit boek als een stille aanklacht: liefde zou nooit pijn mogen doen. Liefde hoort vrij te zijn, onvoorwaardelijk en voor iedereen.
March 9, 2026
A painfully, recognizable tragedy in the war between love and hate. In which hate resides within terror, power and deminshment and love needs character, kindness and freedom to thrive. An ode and reminder to everyone who is loved and is brave enough to love.
April 10, 2026
Mooi, moeilijk weg te leggen! Ook janken 😭
April 9, 2026
Prachtig en hartverscheurend
April 22, 2026
Ik ben geen enorme fan van Splinters schrijfstijl: soms wat overdreven of gemaakt poëtisch en met veel herhalingen. Toen ik me daar eenmaal overheen gezet had heb ik het boek in één ruk uitgelezen. Wat een mooi, aangrijpend en belangrijk verhaal over liefde en jezelf kunnen zijn in een wereld waarin niet iedereen dat accepteert.
April 24, 2026
Een prachtig en sterk boek🩷
April 28, 2026
Heel mooi. Zeker de hoofdstukken over de jeugd van de hoofdpersoon boeiden me heel erg. Af en toe een beetje zoetsappig, maar door het thema en de extra informatie in het nawoord zeker de moeite waard.
April 24, 2026
Heel erg mooi boek. Vond de mozaïek vorm met steeds een hoofdstuk in het nu en een hoofdstuk uit de jeugd heel goed werken. Ik vloog er echt doorheen, ik wil dit nog wel een keer lezen. Het betoog tijdens de begrafenis aan het eind is zo sterk, en blijft heel urgent, ook nu in Amerika lgbtq-rechten steeds meer worden ingeperkt.
March 5, 2026
Heb genoten van Matteo en Richard en de liefde die er vanaf spatte. Het lijkt me het mooiste wat er is om zo verliefd te zijn op iemand. Ook het achtergrondverhaal van Richard vond ik interessant en schrijnend om te lezen. Tegelijkertijd vond ik het verhaal soms wat clichématig. De manier waarop dingen beschreven werden, raakte me niet altijd of sloeg wat mij betreft net de plank mis. Ook is het niet heel vernieuwend meer om te lezen over iemand die opgroeit in een streng religieuze gemeenschap. Wel is het een mooi verhaal voor jongeren en is het belangrijk dat er over homoseksuelen geschreven wordt.
April 7, 2026
Het verhaal is prachtig, meeslepend, schrijnend - heb vaak een traantje weggepinkt. De liefde tussen Richard en Matteo is intrigerend, je voelt hun verliefdheid. Het boek laat ook op een pijnlijke manier zien hoeveel onvrijheid de LGBTQI+ gemeenschap nog dagelijks ervaart.
Maar toch irriteerde ik me regelmatig aan de rommelige schrijfstijl, het van hot naar her, teveel onnodige herhalingen of passages, teveel details - het voelde op sommige momenten afgeraffeld. Ik raakte het verhaal soms een beetje kwijt en werd daardoor bruut uit de boeiende wereld van de Twee Prinsen gerukt.
Maar toch irriteerde ik me regelmatig aan de rommelige schrijfstijl, het van hot naar her, teveel onnodige herhalingen of passages, teveel details - het voelde op sommige momenten afgeraffeld. Ik raakte het verhaal soms een beetje kwijt en werd daardoor bruut uit de boeiende wereld van de Twee Prinsen gerukt.
March 17, 2026
Echt een super mooi en rauw verhaal over de liefde tussen twee mannen die verzuurd word door deze keiharde samenleving .Voor mij ook een paar keiharde herkenningspunten , die het verhaal nog een extra lading geven. Helaas nog steeds de waarheid in 2026 .Naar mijn mening een boek die iedereen gelezen moet hebben. En ook complimenten naar de verteller Thor Braun, die het verhaal nog wat mooier maakten
April 1, 2026
Poe wat een boek… Het verhaal van een man die op mannen valt, wat hem door zijn vader zeker niet in dank wordt afgenomen. Waardoor hij vlucht naar Rome, de liefde van z’n leven ontmoet, maar zelfs daar kunnen ze niet zijn wie willen zijn, en niet lief hebben wie ze willen liefhebben. Wat is dan nog rechtvaardigheid? Ik ben helemaal ontdaan van dit boek, prachtig geschreven en ik ben het zo eens met alles wat hij zegt, liefde moet kunnen leven in vrijheid voor iedereen!
April 21, 2026
Dit boek zou ik vroeger niet hebben mogen lezen.... Terwijl het juist doet waar literatuur voor bedoeld is: het voorrecht om een klein stukje leven te ervaren van een ander zonder de beperkingen van tijd, plaats, etniciteit, neurotype, gender, religie, identiteit....de beperkingen van 'je eigen bril'. En dat geeft vrijheid. Ik ben onder de indruk!
March 27, 2026
Prachtig boek! Mooi beschrijvend geschreven… Je voelt de pure liefde tussen Mateo en Richard. Ontroerend boek, het legt de pijnlijke waarheid van de wereld bloot…
Elke middelbare school zou dit boek verplicht op de leeslijst moeten plaatsen!
Elke middelbare school zou dit boek verplicht op de leeslijst moeten plaatsen!
April 21, 2026
Geen woorden. Wel tranen. Wat een ride.
Oké toch woorden. Het was zo luchtig als het zwaar was en zo nuchter als het gelaagd was. Het was zo geil als het verdrietig was en zo bizar als het herkenbaar was.
Ga nu even verder huilen. xxx
Oké toch woorden. Het was zo luchtig als het zwaar was en zo nuchter als het gelaagd was. Het was zo geil als het verdrietig was en zo bizar als het herkenbaar was.
Ga nu even verder huilen. xxx
Displaying 1 - 30 of 105 reviews