Fasna, 1107. In de bossen rond het dorp verdwijnen jonge vrouwen. Iedereen weet dat je daar ’s nachts niet moet komen. Wat heeft hen naar het duister gelokt?
Elena, de bastaarddochter van kasteelheer Henric van de Cannenburgh, leidt een teruggetrokken leven. Door haar spraakgebrek heeft ze moeite aansluiting te vinden. Alleen wanneer ze zingt, vloeien haar woorden vrij. Maar haar wereld wankelt wanneer haar vader hertrouwt met vrouwe Marzoeta, een vrouw uit het bedrijvige Zutphen die niets moet hebben van het trage kasteelleven en al helemaal niet van Henrics bastaarden. Terwijl de dreiging in het bos groeit, komen Elena en Marzoeta steeds meer alleen te staan. Als ze willen overleven, zullen ze elkaar – en de waarheid – onder ogen moeten komen. Halewijn is een moderne hervertelling van het middeleeuwse lied van de heer Halewijn. Het is een zinderend verhaal over hoe schijn bedriegt, over macht en misleiding, en twee vrouwen die hun eigen verhaal moeten vormen.
Else Boer (1991) werkt als docent Nederlands en schrijft in de tussenuren (en daarbuiten). Haar debuutroman Ik wacht hier verscheen in januari 2021 bij Uitgeverij Prometheus. Haar tweede boek, De huurster en het poppenhuis, verscheen in april 2023. In januari 2026 verscheen haar historische roman Halewijn.
Ook schrijft Else essays en verhalen. Ze schreef regelmatig essays voor De Standaard. Korte verhalen verschenen in De Revisor en De Optimist en ze stond in de finale van schrijfwedstrijd Write Now!. Een verhaal van haar verscheen in 2019 in de verhalenbundel Rebel, rebel bij Uitgeverij Prometheus. Ze was lid van de redactie van Hard//hoofd.
Ik ben al fan van de mythologische hervertellingen van onder andere Madeline Miller vandaar dat ik erg blij ben dat dit genre nu ook op Nederlandse bodem verschijnt.
Wat mij betreft de ideale manier op een laagdrempelige wijze kennis te maken met middeleeuwse of soms nog veel oudere verhalen die in hun originele vorm niet lekker leesbaar zijn maar wel zeer de moeite waard.
Deze roman lijkt mij ook onmisbaar op de leeslijst en ik hoop dat Else Boer meer gaat doen in de genre, dank je wel ik heb genoten.
De eerste historische roman die ik las en nu wil ik méér. De vroege middeleeuwen, die voor mij altijd abstract waren, zijn door Halewijn tot leven gekomen. De setting is simpel en overzichtelijk: een kasteel en de omliggende natuur. Het leven van ‘gewone’ mensen wordt beschreven, maar ook het leven van de adel. Bepaalde dingen heb ik ooit geleerd bij geschiedenis en nu kwamen die voor het eerst allemaal bij elkaar, als ingrediënten in een goeie soep.
De twee hoofdpersonages zijn Elena, de bastaarddochter van heer Henric van wie het kasteel is. En vrouwe Marzoeta, de nieuwe echtgenote van heer Henric. In eerste instantie leven de vrouwen langs elkaar heen.
Ik heb me geërgerd aan Marzoeta’s broer Adalwin. Zo’n kwal die we allemaal kennen uit het echte leven. Een klassieke mansplainer, die beter dan Marzoeta schijnt te weten wat goed voor haar is. Halewijn is in wel meer opzichten een tijdloos verhaal.
Een ander interessant thema is moederschap en hoe dat een vrouw verandert. Ik vond de ontwikkeling die Marzoeta doormaakt heel mooi en diepmenselijk.
Het is een duister verhaal. Een continue, onheilspellende aanwezigheid is het bos: een personage op zich. Op een dag wordt er een vermiste jonge vrouw dood aangetroffen. Daarna raakt er af en toe weer een vermist. Mensen worden bang voor het bos. Ik zou het boek geen pageturner noemen, want de spanning is niet zozeer meeslepend: hij broeit, hangt in de lucht. Je wilt natuurlijk wel graag weten wat er gebeurd is. Maar de schrijfstijl nodigt je juist uit om rustig de tijd te nemen om de sfeer te proeven.
Ik liep echt door het kasteel. Ik rook de bomen. Ik voelde het weefgetouw tussen mijn vingers. De zinnen vloeien organisch als beekjes, als muziek. Die muzikaliteit past helemaal bij het plot, dat gebaseerd is op het middeleeuwse Lied van de heer Halewijn.
Mijn eerste kennismaking met een historische roman en het smaakt naar meer. De verhaallijn maakt me meteen nieuwsgierig naar de geschiedenis van de regio. Het verhaal speelt zich af rond 1100 in het huidige Vaassen op kasteel Cannenburgh. Door de manier van schrijven zie ik meteen voor me waar en hoe het zich afspeelt. Hierbij helpt het dat ik de omgeving goed ken. Het geeft een mooie inkijk in de manier van leven in deze tijd. Door de inleiding van het boek heb je als lezer direct een vermoeden hoe het verhaal eindigt. De dreiging die dit meebrengt, voel je door het hele boek heen. Dit zorgt voor een zekere spanning. Het boek is prettig te lezen en er is veel zorg besteed aan uitdieping van de hoofdpersonen zonder dat het langdradig voelt of je verveelt. Als het plot zich ontvouwt, voelt dit wat vluchtig. De afronding naar het einde van het verhaal maakt dit weer goed. Al met al een aanrader om te lezen ook als je niet uit de regio komt.
Ik vind het dapper om een eeuwenoude korte ballade om te zetten naar een historische roman. Maar eerlijk is eerlijk: als ik niet had geweten dat dit boek was gebaseerd op 'Het lied van Heer Halewijn' dan had ik het niet uitgelezen, zo saai is het...
De taal is keurig Nederlands maar literair valt er niets opzienbarends te beleven in de taal. Ook aan de personages zit kraak noch smaak en nergens wordt het spannend, schurend, gruwelijk, emotioneel.
In mijn optiek had De Boer moeten kiezen voor een hertelling in de vorm van het sprookje. Dan had elk personage archetypisch uitgewerkt kunnen worden, had de kracht van herhaling ingezet kunnen worden, en was de gruwelijkheid (denk aan Blauwbaard) veel meer tot onze verbeelding kunnen spreken.
De kaft is toch eigenlijk wel het beste deel van dit boek. 2,5 ster, afgerond een 2 omdat het gewoon te saai was.
Echt een heerlijke pageturner. Het boek is een hervertelling van het verhaal achter het lied over Halewijn. Rond die mythe heeft Else Boer een reeks personages gecreëerd die allemaal een duidelijke rol in het verhaal hebben. Je leeft mee met de twee vrouwelijke hoofdpersonen: de nieuwe kasteelvrouwe van heer Hendric en zijn bastaarddochter. Daaromheen spelen familieleden, de geestelijke uit het dorp en andere bewoners van het kasteel een belangrijke rol. Zo krijg je niet alleen een goed beeld van het reilen en zeilen op een middeleeuws kasteel, maar word je ook helemaal meegenomen in het verhaal.
Ik vond het verhaal op een lekkere, bijna romantische manier spannend. Een mythe op deze manier opnieuw vertellen zonder dat het saai of langdradig wordt, is een kunst. Het boek leest bovendien in een hoog tempo. Daardoor is het hier en daar misschien wat eenvoudig, maar juist dat maakt het ook zo heerlijk leesbaar. Een echte aanrader om mee te nemen op vakantie.
Wat wist ik nu eigenlijk? Ik had een lied gehoord, een stem, en dan? Maar zelfs als mijn hoofd het nog niet wist, dan wist mijn lijf het: de manier waarop ik trillend zat, mijn hart bonkend, ogen opengesperd – ik was het konijn dat de vos had gezien en nu niet wist waar het heen kon vluchten.
In een ademstoot uitgelezen. Else weet spanning op te bouwen, de karakters zo goed op te ontwikkelen- vooral de vrouwelijke hoofdpersonages krijgen zo veel kleur. Genoten!
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
Het middeleeuwse lied van de Heer Halewijn is een van de meest lugubere en fascinerende stukken uit onze literatuurgeschiedenis. In haar roman ‘Halewijn’ neemt Else Boer dit klassieke thema en weeft er een gelaagd, historisch verhaal omheen dat zich afspeelt in het drassige, bosrijke Fasna (het huidige Vaassen) aan het begin van de 12e eeuw.
De kracht van dit boek ligt in de dualiteit tussen de twee hoofdpersonages: Elena en Marzoeta. Elena en Marzoeta zijn geen passieve slachtoffers; ze vormen hun eigen verhaal.
Elena is de bastaarddochter van de kasteelheer, een jonge vrouw die letterlijk haar stem moet vinden. Ze kampt met een spraakgebrek en is alleen vrij wanneer ze zingt. Marzoeta is de nieuwe kasteelvrouwe, een stadse vrouw uit Zutphen die zich opgesloten voelt in de verstikkende bossen en de koude muren van de Cannenburgh.
Wat begint als een vijandige relatie tussen de "legitieme" vrouw en het "onwettige" kind, groeit uit tot een noodzakelijk verbond. Terwijl de jonge vrouwen in de omgeving een voor een verdwijnen, ontdekken zij dat de grootste dreiging soms niet van buitenaf komt, maar van binnen de kasteelmuren.
“Met moeite steeg ik van de muilezel af. Het zand rondom de boom was mul, en eenmaal bij de wortels aangekomen was ik buiten adem. Ik wist niet goed waarom ik was afgestegen – ik zag niets, geen teken van leven, alleen de takken die zich grillig en dreigend afstaken tegen de vuurrode lucht. ‘De zon gaat bijna onder, ‘zei Adalwin. ‘Dit is geen plek voor een zwangere vrouw.’ Hij had gelijk, en toch draaide ik me niet direct om. Ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat er hier iets was, iets wat zich misschien net buiten mijn zicht bevond. Het deed me denken aan een verhaal dat ik ooit van een minstreel in Zutphen had gehoord, over een boom die met zijn wortels tot aan de onderwereld kwam en met zijn takken tot in de hemel reikte.”
De introductie van Adalwin, de charmante maar manipulatieve broer van Marzoeta, brengt de spanning naar een kookpunt. Hij belichaamt de klassieke 'Halewijn': een man die betovert met zang en woorden, maar wiens karakter zo zwart is als de nacht waarin de vrouwen verdwijnen.
Else Boer slaagt erin om de 12e eeuw tastbaar te maken. De hiërarchie aan het hof, de geur van wol en verf, en de beklemmende aanwezigheid van het dichte woud vormen een sfeervol decor. De setting in Fasna (1107-1109) voelt authentiek en goed onderzocht aan. Het boek balanceert knap op de grens tussen een historische roman en een psychologische thriller.
Het boek is meer dan een hervertelling; het is een eerbetoon aan de veerkracht van vrouwen in een tijd waarin hun waarde vaak enkel werd gemeten in erfgenamen en gehoorzaamheid. Het mysterie van de verdwenen vrouwen houdt de vaart erin.
‘Halewijn’ is een zinderende hervertelling die de stoffige bladzijden van de geschiedenisboeken doet opstuiven. Else Boer geeft een stem aan degenen die in de oorspronkelijke ballade vaak slechts figuranten waren. Voor liefhebbers van historische fictie met een scherp, duister randje is dit boek een absolute aanrader. Ik heb er werkelijk van genoten.
Leuke historische roman Ik kwam hem tegen toen ik een bezoek deed aan kasteel Cannenburch in Vaassen. Extra leuk om dan dit boek te lezen omdat je een goed idee krijgt van hoe het er uit had kunnen zien. Spannend verhaal met een einde die ik misschien al een beetje door had halverwege maar niet minder spannend.
Gelezen tot pagina 70. Hangt aan elkaar van clichés (ik ben liever in het bos als in het kasteel, ik ben shy maar kan wel zingen voor een groep maar niet praten!) pick me achtige hoofdpersoon, cringy. Had een leuk verhaal kunnen zijn, interessante tijd en locatie. Vlak geschreven literair gezien niet heel interessant. Je voelt de emoties van de personages niet echt. Mooie kaft wel.
Wat creatief, een roman gebaseerd op het Lied van heer Halewijn. Je weet hoe dit afloopt, maar bent benieuwd hoe de schrijver dit verwerkt. Geen literair hoogstandje, maar wel mooi gedaan. Beeldend geschreven.
Een roman over de middeleeuwen op de Veluwe, een hervertelling van het lied van Halewijn. Erg leuk gedaan en heel spannend (al kun je wel vrij snel raden waar het naartoe gaat, vandaar 3 sterren).
Wat een heerlijk boek. Ik ben dol op hervertellingen van middeleeuwse verhalen die iets sprookjesachtig hebben zoals een betoverd bos of waar de scheidslijn met de andere wereld dun is. Niet dat dit in deze roman zo is. Het speelt zich wel degelijk af in een mensenwereld. Net als de hoofdpersonages kan de lezer zich afvragen of er sprake is van een letterlijke of figuurlijke boze geest, de uitwerking blijft hetzelfde. Verwacht overigens geen gelaagd literair verhaal.