What do you think?
Rate this book
Eindelijk rust: Euthanasie en het wel willen maar niet kunnen leven
272 pages, Kindle Edition
Published January 15, 2026
1 person is currently reading
6 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
January 25, 2026
Wat losse anekdotes.
In een van de eerste hoofdstukken wordt uitgelicht hoe ingewikkeld het is vast te stellen of iemand ondraaglijk en uitzichtloos lijdt. Verschillende motieven van deskundigen worden benoemd: voor de ene psychiater is het belangrijk dat het lijden invoelbaar is, voor de andere psychiater is het woord van de patiënt voldoende. Euthanasie bij psychisch lijden is daarmee niet alleen verweven met zelfbeschikking (je bent daarvan immers afhankelijk van een arts), maar ook van barmhartigheid (gezien het lijden en de uitzichtloosheid niet objectief kan worden vastgesteld.
Of artsen in euthanasieverzoeken meegaan, heeft er vooral mee te maken of zij gevoelig zijn voor het medische model. Psychiaters met een medische blik, zouden bereidwilliger staan tegenover euthanasie dan de psychiaters die een bredere kijk hanteren. Waar ik het zeker over eens ben, is dat het bezwaarlijk is dat de beoordeling van euthanasie bij psychisch lijden niet ligt bij de behandelend arts, die een patiënt al langere tijd begeleidt. Ook bezwaarlijk vind ik, dat het vooral een klein aantal psychiaters, het gros van de euthanasiepraktijken op zich nemen. Zij voeren euthanasie op relatief grote schaal uit.
Euthanasie wordt vaak geopperd als waardig alternatief voor suïcide, maar het is de vraag of suïcide daarmee voorkomen wordt (daar lijkt het niet op) en of het wel zo’n rationele overweging is. Evenmin zou de optie van de dood zorgen voor hervonden levenskracht blijkt uit geringe cijfers (als steuntje in de rug voor het leven). Toch zou ik mij kunnen voorstellen dat het zo werkt. Waar ik nog niet van overtuigd ben, is dat de optie van euthanasie een aanzuigende werking heeft. Wel vind ik dat er in de hulpverlening openlijker gepraat zou moeten worden over de dood (niet alleen in de hulpverlening, trouwens).
We weten nog zo veel niet, en juist daarom is voorzichtigheid geboden. Neuvels boek bevat cijfers, persoonlijke ervaringen en gesprekken met deskundigen uit verschillende hoeken. Ik kan het aanbevelen.
In een van de eerste hoofdstukken wordt uitgelicht hoe ingewikkeld het is vast te stellen of iemand ondraaglijk en uitzichtloos lijdt. Verschillende motieven van deskundigen worden benoemd: voor de ene psychiater is het belangrijk dat het lijden invoelbaar is, voor de andere psychiater is het woord van de patiënt voldoende. Euthanasie bij psychisch lijden is daarmee niet alleen verweven met zelfbeschikking (je bent daarvan immers afhankelijk van een arts), maar ook van barmhartigheid (gezien het lijden en de uitzichtloosheid niet objectief kan worden vastgesteld.
Of artsen in euthanasieverzoeken meegaan, heeft er vooral mee te maken of zij gevoelig zijn voor het medische model. Psychiaters met een medische blik, zouden bereidwilliger staan tegenover euthanasie dan de psychiaters die een bredere kijk hanteren. Waar ik het zeker over eens ben, is dat het bezwaarlijk is dat de beoordeling van euthanasie bij psychisch lijden niet ligt bij de behandelend arts, die een patiënt al langere tijd begeleidt. Ook bezwaarlijk vind ik, dat het vooral een klein aantal psychiaters, het gros van de euthanasiepraktijken op zich nemen. Zij voeren euthanasie op relatief grote schaal uit.
Euthanasie wordt vaak geopperd als waardig alternatief voor suïcide, maar het is de vraag of suïcide daarmee voorkomen wordt (daar lijkt het niet op) en of het wel zo’n rationele overweging is. Evenmin zou de optie van de dood zorgen voor hervonden levenskracht blijkt uit geringe cijfers (als steuntje in de rug voor het leven). Toch zou ik mij kunnen voorstellen dat het zo werkt. Waar ik nog niet van overtuigd ben, is dat de optie van euthanasie een aanzuigende werking heeft. Wel vind ik dat er in de hulpverlening openlijker gepraat zou moeten worden over de dood (niet alleen in de hulpverlening, trouwens).
We weten nog zo veel niet, en juist daarom is voorzichtigheid geboden. Neuvels boek bevat cijfers, persoonlijke ervaringen en gesprekken met deskundigen uit verschillende hoeken. Ik kan het aanbevelen.
Displaying 1 of 1 review