What do you think?
Rate this book
Eindelijk rust: Euthanasie en het wel willen maar niet kunnen leven
272 pages, Kindle Edition
Published January 15, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
January 25, 2026
Wat losse anekdotes.
In een van de eerste hoofdstukken wordt uitgelicht hoe ingewikkeld het is vast te stellen of iemand ondraaglijk en uitzichtloos lijdt. Verschillende motieven van deskundigen worden benoemd: voor de ene psychiater is het belangrijk dat het lijden invoelbaar is, voor de andere psychiater is het woord van de patiënt voldoende. Euthanasie bij psychisch lijden is daarmee niet alleen verweven met zelfbeschikking (je bent daarvan immers afhankelijk van een arts), maar ook van barmhartigheid (gezien het lijden en de uitzichtloosheid niet objectief kan worden vastgesteld.
Of artsen in euthanasieverzoeken meegaan, heeft er vooral mee te maken of zij gevoelig zijn voor het medische model. Psychiaters met een medische blik, zouden bereidwilliger staan tegenover euthanasie dan de psychiaters die een bredere kijk hanteren. Waar ik het zeker over eens ben, is dat het bezwaarlijk is dat de beoordeling van euthanasie bij psychisch lijden niet ligt bij de behandelend arts, die een patiënt al langere tijd begeleidt. Ook bezwaarlijk vind ik, dat het vooral een klein aantal psychiaters, het gros van de euthanasiepraktijken op zich nemen. Zij voeren euthanasie op relatief grote schaal uit.
Euthanasie wordt vaak geopperd als waardig alternatief voor suïcide, maar het is de vraag of suïcide daarmee voorkomen wordt (daar lijkt het niet op) en of het wel zo’n rationele overweging is. Evenmin zou de optie van de dood zorgen voor hervonden levenskracht blijkt uit geringe cijfers (als steuntje in de rug voor het leven). Toch zou ik mij kunnen voorstellen dat het zo werkt. Waar ik nog niet van overtuigd ben, is dat de optie van euthanasie een aanzuigende werking heeft. Wel vind ik dat er in de hulpverlening openlijker gepraat zou moeten worden over de dood (niet alleen in de hulpverlening, trouwens).
We weten nog zo veel niet, en juist daarom is voorzichtigheid geboden. Neuvels boek bevat cijfers, persoonlijke ervaringen en gesprekken met deskundigen uit verschillende hoeken. Ik kan het aanbevelen.
In een van de eerste hoofdstukken wordt uitgelicht hoe ingewikkeld het is vast te stellen of iemand ondraaglijk en uitzichtloos lijdt. Verschillende motieven van deskundigen worden benoemd: voor de ene psychiater is het belangrijk dat het lijden invoelbaar is, voor de andere psychiater is het woord van de patiënt voldoende. Euthanasie bij psychisch lijden is daarmee niet alleen verweven met zelfbeschikking (je bent daarvan immers afhankelijk van een arts), maar ook van barmhartigheid (gezien het lijden en de uitzichtloosheid niet objectief kan worden vastgesteld.
Of artsen in euthanasieverzoeken meegaan, heeft er vooral mee te maken of zij gevoelig zijn voor het medische model. Psychiaters met een medische blik, zouden bereidwilliger staan tegenover euthanasie dan de psychiaters die een bredere kijk hanteren. Waar ik het zeker over eens ben, is dat het bezwaarlijk is dat de beoordeling van euthanasie bij psychisch lijden niet ligt bij de behandelend arts, die een patiënt al langere tijd begeleidt. Ook bezwaarlijk vind ik, dat het vooral een klein aantal psychiaters, het gros van de euthanasiepraktijken op zich nemen. Zij voeren euthanasie op relatief grote schaal uit.
Euthanasie wordt vaak geopperd als waardig alternatief voor suïcide, maar het is de vraag of suïcide daarmee voorkomen wordt (daar lijkt het niet op) en of het wel zo’n rationele overweging is. Evenmin zou de optie van de dood zorgen voor hervonden levenskracht blijkt uit geringe cijfers (als steuntje in de rug voor het leven). Toch zou ik mij kunnen voorstellen dat het zo werkt. Waar ik nog niet van overtuigd ben, is dat de optie van euthanasie een aanzuigende werking heeft. Wel vind ik dat er in de hulpverlening openlijker gepraat zou moeten worden over de dood (niet alleen in de hulpverlening, trouwens).
We weten nog zo veel niet, en juist daarom is voorzichtigheid geboden. Neuvels boek bevat cijfers, persoonlijke ervaringen en gesprekken met deskundigen uit verschillende hoeken. Ik kan het aanbevelen.
April 30, 2026
Koos Neuvel is al jaren een bevlogen wetenschapsjournalist en schrijver die niet schuwt voor lastige onderwerpen. Na eerder boeken te hebben geschreven over eetstoornissen (waaronder het aangrijpende Nora & Co over zijn eigen dochter), duikt hij in Eindelijk rust opnieuw in de psychiatrie – dit keer met een nog scherpere en persoonlijker lens.
In Eindelijk rust volgen we het verhaal dat in 2024 losbarstte toen een psychiater euthanasie verleende aan een zeventienjarig meisje met ernstig psychisch lijden. Neuvel, die zelf jaren eerder geconfronteerd werd met het verzoek van zijn dochter Nora om euthanasie, neemt ons mee in de complexe wereld van ondragelijk geestelijk lijden. Hij onderzoekt hoe artsen, psychiaters, familie en de wet omgaan met de vraag: wanneer is het lijden zo uitzichtloos dat “eindelijk rust” een legitieme uitweg mag zijn? Het boek leest als een zorgvuldig opgebouwde zoektocht vol gesprekken met betrokkenen, ethische dilemma’s en pijnlijke persoonlijke reflecties.
Wat direct opvalt is Neuvels rustige maar indringende schrijfstijl. Hij schrijft niet als een afstandelijke journalist, maar als een vader die zelf door de hel is gegaan – zonder dat het sentimenteel wordt. Je merkt dat hij met respect en nieuwsgierigheid naar alle kanten van het verhaal kijkt, ook als die kanten hem zelf ongemakkelijk maken.
Ik vond het sterk hoe Neuvel de morele grijze zones durft op te zoeken zonder meteen met een oordeel te komen. Het boek zet je echt aan het denken over waar de grens ligt tussen compassie en voorzichtigheid.
Een confronterend, noodzakelijk en bovenal menselijk boek over een onderwerp waar we als samenleving nog lang niet klaar mee zijn. Zeker de moeite waard als je openstaat voor een pittig gesprek met jezelf en anderen.
In Eindelijk rust volgen we het verhaal dat in 2024 losbarstte toen een psychiater euthanasie verleende aan een zeventienjarig meisje met ernstig psychisch lijden. Neuvel, die zelf jaren eerder geconfronteerd werd met het verzoek van zijn dochter Nora om euthanasie, neemt ons mee in de complexe wereld van ondragelijk geestelijk lijden. Hij onderzoekt hoe artsen, psychiaters, familie en de wet omgaan met de vraag: wanneer is het lijden zo uitzichtloos dat “eindelijk rust” een legitieme uitweg mag zijn? Het boek leest als een zorgvuldig opgebouwde zoektocht vol gesprekken met betrokkenen, ethische dilemma’s en pijnlijke persoonlijke reflecties.
Wat direct opvalt is Neuvels rustige maar indringende schrijfstijl. Hij schrijft niet als een afstandelijke journalist, maar als een vader die zelf door de hel is gegaan – zonder dat het sentimenteel wordt. Je merkt dat hij met respect en nieuwsgierigheid naar alle kanten van het verhaal kijkt, ook als die kanten hem zelf ongemakkelijk maken.
Ik vond het sterk hoe Neuvel de morele grijze zones durft op te zoeken zonder meteen met een oordeel te komen. Het boek zet je echt aan het denken over waar de grens ligt tussen compassie en voorzichtigheid.
Een confronterend, noodzakelijk en bovenal menselijk boek over een onderwerp waar we als samenleving nog lang niet klaar mee zijn. Zeker de moeite waard als je openstaat voor een pittig gesprek met jezelf en anderen.
February 24, 2026
Een treurige en helaas herkenbare weerspiegeling van de huidige reguliere GGZ die zich vrijwel alleen nog maar bezig houdt met klacht gerichte evident based behandeling vanuit een medisch model. Hoe kunnen we patiënten (lijden)leren te verdragen als de GGZ zelf nog zo weinig verdraagt?
Displaying 1 - 3 of 3 reviews