Het licht tussen onze vingers

by Benny Lindelauf

Wat als je koersvaste leven ineens onbestuurbaar blijkt? Op een dag veroorzaakt Walter Bronoet, een ijzige 55-jarige rijinstructeur, bijna een ongeluk door een opspelend spastisch been. Tot dat moment leek hij alles onder controle te hebben en wist hij in zijn hoofd te ontsnappen aan de tragedie die hem en zijn vrouw vijf jaar geleden overkwam: hun zoon raakte vermist tijdens een skivakantie. Eenmaal afgekeurd komt Walter in een stroom bizarre gebeurtenissen terecht wanneer hij als vrijwilliger bij een opvang voor ooievaars gaat werken. Een onthutsende ontdekking over het verleden van zijn zoon zet zijn leven volledig op zijn kop.

In een geestige en suggestieve stijl sprankelt Benny Lindelauf opnieuw met zijn trefzekere taal en verrassende wendingen, in een roman die tegelijk tragisch en hilarisch is.

Genres: School

176 pages, Paperback

Published February 18, 2026

Reviews

[Margriet Smits]

‘Toop loopt rustig, en als Walter het zich goed herinnert, fluit zijn zoon een hees liedje, meer lucht dan melodie. En met elke stap waarmee Toop zich verder van hem verwijdert groeit het idee dat hij zojuist iets ontzaglijks heeft gemist, iets kostbaars, iets wat zich niet meer zal laten zien, iets wat zich nooit meer laat terugdraaien, al weet hij bij God niet wat.’

De jeugdboeken van Lindelaufs hand, ‘De hemel van Heivisj’ en het ‘Huis met negen open armen’, vond ik prachtig vanwege het magische realisme, de zorgvuldige stijl die door het gekozen perspectief soms naïef, soms grappig, soms verdrietig is. Dit boek heeft een heel andere doelgroep en is om die reden even wennen, denk ik. Maar ook dit is een verhaal waarin menselijkheid, de vreemde wendingen van het leven en de personages mooi zijn uitgewerkt. De ontreddering van Walter door verlies op vele vlakken is voelbaar.

[Martijn Nicolaas]

Op zich een mooi verhaal, over een verlaat trauma van een stugge man die zijn zoon heeft verloren, interessante, goed uitgewerkte hoofdpersoon en ontwikkeling, mooi beeldend geschreven, maar het wordt wat te vol van symboliek en andere verhaallijnen. En ooievaarskuikens en de ‘gedoe-jongen’. En ook nog de buurvrouw.

[Sebastian]

4,5 ster bijzonder boek moeilijk om te beschrijven maar knap geschreven

[Agmar Van Rijn]

Lindelauf wil dicht op het karakter van zijn personage schrijven, wat ertoe leidt dat wat de hoofdpersoon beleeft weinig invoelbaar wordt. Veel personages en met name de vrouwen blijven toch wat van bordkarton.

[Maryan]

Walter is rijinstructeur, maar wordt op non-actief gesteld omdat zijn lichaam het laat afweten.
Na de vermissing van zijn zoon, vijf jaar geleden, waar hij en zijn vrouw nogal verschillend op reageren, kwam er nog meer verlies.. En er is het schuldgevoel dat aan hem vreet.
Hoeveel kan een mens aan. Reageert zijn lichaam op de stress?

Hij vertelt het niet aan zijn vrouw en gaat gewoon elke dag zogenaamd naar zijn werk, wat op een gegeven moment vrijwillerswerk is bij de ooievaarsopvang.
Tegelijkertijd wordt de wijk om hen heen afgebroken, en ook zij moeten verhuizen. Verlies op verlies..

Walter heeft de telefoon van zijn zoon in gebruik genomen en ontdekt zo iets over hem wat hij niet wist. Het zorgt voor wat vreemde acties.
Walter raakt langzaam maar zeker behoorlijk de weg kwijt.

Dit is de eerste roman die Benny Lindelauf voor volwassenen schreef. Hij deed er twaalf jaar over las ik in een interview. Zijn jeugdboeken werden zeer goed ontvangen.

Dit verhaal is gebaseerd op een krantenartikel over een tiener die op wintersport verdween. Twaalf jaar later werd hij intact teruggevonden ingekapseld in ijs.

Het is een tragisch maar soms ook komisch verhaal.
Eerlijk gezegd had ik iets anders verwacht van dit boek. Door de titel of door het schattige kuiken op de cover..
Het leven is broos maar het leven is ook gruwelijk en rauw. Dat blijkt maar weer.

Zeker is de rouw voelbaar en kan ik Walter begrijpen maar ik vind het geen prettige man. Ik voel geen sympathie en ook niet de sprankeling waarover de synopsis rept.
Die mis ik juist. Misschien is het voor mij te realistisch.
Soms is een boek het net niet voor jou.

[Connie53]

Benny Lindelauf is een van mijn favoriete Nederlandse schrijvers van jeugdboeken. Dit is zijn eerste roman voor volwassenen.
Het is het verhaal van Walter en Netty Bronoet. Walter geeft rijlessen aan mensen rijangst of die al meer dan 40 lessen hebben gehad maar nog steeds niet zijn geslaagd. Ze hebben een dochter Filippa, die aan anorexia lijdt en een jongere zoon Tobias 'Toop' die een gehoorzame schaduw is in het wisselende licht van zijn verwarde zus. Hij doet niets bijzonders en valt nooit op en vraagt niets. Dan verdwijnt Toop tijdens een skivakantie en hij wordt nooit gevonden.
Als Walter tijdens zijn rijlessen last krijgt van verkramping in zijn voet en daardoor een paar keer niet kan ingrijpen en zelfs bijna een ongeluk krijgt wordt hem aangeraden voorlopig met ziekteverlof te gaan en even iets anders te gaan doen. Hij vindt vrijwilligerswerk bij een ooievaar-opvang en vindt dat eigenlijk heel leuk. Leen en Ida, de eigenaren zijn hartelijke mensen en zijn blij met zijn hulp. Er komt ook een ontspoorde jongen, Dino, ben hen werken en dat is een openbaring voor Walter. Dino laat hem allemaal nieuwe dingen zien en meemaken. Zelfs met drugs en de homocultuur. Als Walter eindelijk weer met zijn benen op de grond staat weet hij dat hij met Netty moet praten en vertellen hoe het zo heeft kunnen lopen met Toop.

[Ingrid]

Een vervreemdend boek, wel knap om zo te kunnen schrijven. De schrijfstijl is heel prettig.

An alienating book, but impressive to be able to write like that. The writing style is very pleasant.

[Zyncke Anckaert]

Lees heel vlot en gemakkelijk. Tijdens de eerste helft van het boek was ik heel enthousiast, leuke schrijfstijl, leuke verhaallijn, nog veel onopgeloste zaken...Maar naarmate het boek vordert, blijf ik op mijn honger zitten.

[Marijke G G]

Wat kan Lindelauf toch enorm beeldend vertellen!
Een leven vol verrassende wendingen!

[Floor]

3.5*

[Hinke]

3,5

[GIRL NEEDS TO READ 🪞]

Er is in dit boek net te veel aan de hand en precies niks wordt daardoor goed genoeg uitgewerkt.