Τα Χρονικά της Οργής βιβλίο Ι Ύβρις

by Πέτρος Ριβέρης

Ένας Βασιλιάς που επωμίζεται τις αμαρτίες των προγόνων του, χωρίς να φταίει. Μια Βασίλισσα που θα τον ακολουθήσει μέχρι το τέλος του κόσμου. Ένας ανταγωνιστής, που ούτε ο θάνατος δεν μπορεί να τον σταματήσει, ώσπου να πετύχει τον σκοπό του. «Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα» — ή μήπως, τελικά, τα τέκνα θα καταφέρουν να σπάσουν αυτόν τον φαύλο κύκλο τραύματος, μίσους και αίματος;

308 pages, Paperback

Published January 1, 2025

Reviews

[Κεσκίνης Χρήστος · Rating 4 out of 5]

Πιο κοντά στα 3,5 αστέρια. Αλλά ας εξηγήσω γιατί...
Το βιβλίο, μου το πρότειναν τουλάχιστον 3 άτομα από τη στιγμή που βγήκε. Και μιλάμε για άτομα που εμπιστεύομαι με κλειστά τα μάτια. Οπότε ο πήχης είχε ανέβει πολύ.
Το πρώτο μισό του βιβλίου είναι στην ουσία μια εισαγωγή στην κοσμοπλασία του συγγραφέα. Γενικά, προτιμώ αυτή να φαίνεται μέσα από την ιστορία και όχι να γίνεται τόσο show, αλλά σε βάζει κατευθείαν στον κόσμο, αυτό είναι σίγουρο.
Αρκετά χαοτική γραφή (και το εννοώ. ΧΑΟΣ, όχι αστεία), δε βασίζεται τόσο στους χαρακτήρες, αλλά στην πλοκή και στην ιστορία. Σχεδόν όλο το πρώτο μέρος είναι μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ μάχη. Δεν προλαβαίνεις να δεθείς με κανέναν, αλλά παίρνεις συνέχεια πληροφορίες που θα σου χρειαστούν αργότερα. Οκ, κάποιοι είναι οι "καλοί" και κάποιοι οι "κακοί", αλλά προσωπικά δεν με ένοιαξε και πολύ.
Και πάμε στο δεύτερο μέρος. Εδώ τα πράγματα γίνονται λιγότερο χαοτικά, αρχίζουμε να δενόμαστε με τους χαρακτήρες, να γελάμε μαζί τους και να νοιαζόμαστε γι' αυτούς. Εδώ, σαφώς και είναι το καλό μέρος για εμένα και ελπίζω έτσι να συνεχίσει και στο επόμενο.
Η μονομαχία του Σαμάνου με την Κατάρα στο δεύτερο μέρος του βιβλίου είναι πάρα πολύ δυνατή. Και πάλι γίνεται χαοτική, αλλά -ίσως γιατί εδώ κατανοώ τη ρουνική μαγεία- είναι αρκετά καλύτερα τα πράγματα.
Σίγουρα θα διαβάσω και τη συνέχεια της ιστορίας, μιας και αφήνει (προφανώς, είναι μόνο το πρώτο βιβλίο) αρκετά ερωτήματα το τέλος.
ΥΓ ίσως αν δεν μου το είχαν hypeαρει τόσο πολύ, να μου άρεσε περισσότερο (ανώμαλος, τι περιμένεις;)
ΥΓ2 το διάβασα και σε μια σχετικά δύσκολη περίοδο, οπότε ίσως το αδικώ λίγο.
ΥΓ3 Δε θα σχολιάσω το ότι στην κοσμοπλασία χρησιμοποιούνται Βίκινγκς, Βαράγγοι, ακόμη και Θεοί όπως Θωρ, Όντιν κτλ. Όλα αυτά χρησιμοποιούνται ελεύθερα και σε χαλαρή σχέση με τον δικό μας κόσμο. Αλλιώς, θα ήμουν πολύ αυστηρότερος.

[Κωνσταντίνος Ζαχαράκης · Rating 4 out of 5]

Όσοι αγαπάτε ιστορίες όπως Έλρικ του Μελνιμπονέ· ιστορίες που εξερευνούν ψυχικά τραύματα και ουλές του παρελθόντος· ιστορίες με γκρίζους χαρακτήρες που είναι έτοιμοι να δώσουν τα πάντα για να πετύχουν τους σκοπούς τους ή να προστατέψουν τους αγαπημένους τους, τότε προτείνω να δώσετε μια ευκαιρία στο έργο που με τόσο μεράκι, αγάπη και κόπο έφερε ο Πέτρος στη ζωή.

Είχα τη χαρά και την τιμή να συνεργαστώ με τον συγγραφέα για τη δημιουργία των χαρτών του κόσμου όπως επίσης και για το εξώφυλλο - το οποίο ειλικρινά ελπίζω να αρέσει στον κόσμο και να χαίρονται που θα στολίζει τη βιβλιοθήκη τους. Μέσα από τη συνεργασία μας κατάλαβα, πόσο μεράκι, αγάπη και κόπο έχει βάλει ο δημιουργός στο έργο του - κάτι που φαίνεται και μέσα στις ίδιες τις σελίδες.

Το πρώτο και το δεύτερο μέρος του βιβλίου διαφέρουν αρκετά.
Το πρώτο μέρος του βιβλίου βγάζει μια βιβλικότητα. Είναι το παρελθόν, που μας χρειάζεται για να επενδύσουμε ακόμα περισσότερο στο μέλλον της ιστορίας. Μια επική μάχη σκοταδιού και φωτός που γεννά ακόμα περισσότερο σκοτάδι, αλλά και φως με το τέλος της. Μια μάχη που θέτει τα θεμέλια για τον κόσμο και τους χαρακτήρες που ακολουθούν. Στο δεύτερο μέρος είναι αυτό που θα αποκαλούσα εγώ ως ταξίδι. Η περιπέτεια. Οι χαρακτήρες με τους οποίους θα δεθούμε και θα ψάξουμε μέσω αυτών πλέον, τη λύτρωση για όσα και όσους χάθηκαν.

Το μόνο αρνητικό που μπορεί να τσιμπήσει σε κάποιους πιστεύω είναι το είδος του παντογνώστη αφηγητή - ο οποίος μοιάζει κυριολεκτικά να σε παίρνει από το χέρι και να σε βουτάει στον κόσμο για να σου εξηγήσει και να σου εξιστορήσει τα γεγονότα, κάτι που μερικές φορές (αλλά μόνο στο 1ο μέρος του βιβλίου) μοιάζει με info dump. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι αρκετό για να αφήσει πικρή γεύση στο στόμα με το τέλος της ανάγνωσης.

[Athina · Rating 3 out of 5]

3.5/5

Ξεκινώντας την ανάγνωση ειχα την αίσθηση οτι διαβάζω ενα παραμύθι. Και βέβαια ήταν, όμως πολύ πιο σκοτεινό απο οτι νόμιζα. Ακολουθούμε έναν αφηγητή που επεμβαίνει όπου χρειάζεται για να δώσει τις απαραίτητες πληροφορίες.

Η αφήγηση σε έναν τέτοιο είδους βιβλιο θεωρώ πως ταίριαζε απόλυτα. Η γραφή σε παρασέρνει και ειναι ανάλογη με το ύφος του κειμένου. Σε ταξιδεύει σε αυτόν τον κόσμο και βιώνεις όσα ζούνε. Η επιλογή των λέξεων, των ονομάτων, των χαρακτήρων αλλά και των περιοχών, ολα παραπέμπουν στη θέση που εχει κάθε τι μέσα στην ιστορία.  Το μόνο που με προβλημάτισε λίγο ειναι η θρησκευτική ιδεολογία του κάθε λαού.

Παρόλο ομως  που ένιωσα οτι  χρειάζεται ο αφηγητής, οι εναλλαγές ανάμεσα σε αυτόν και τη βασική ιστορία δεν ήταν τόσο ξεκάθαρες. Με μπέρδεψε λιγο η δόμηση των κεφαλαίων με αποτέλεσμα να μην αντιληφθώ εξ αρχής που ξεκινάει η ιστορία. Έχοντας αυτή την αίσθηση του παραμυθιού σε συνδυασμό με τον αφηγητή καθυστέρησα να ενταχθώ στη πλοκή.

Και καθώς μιλάμε για μια σκοτεινή ιστορία προφανώς δεν λείπουν οι έντονες και αποτρόπαιες σκηνές. Μερικές ίσως και λίγο τραβηγμένες θα έλεγα. Προσωπικά σε ενα σημείο μόνο βρήκα τον εαυτό μου να τον ενοχλεί. Οπότε καλό είναι να είστε προετοιμασμενοι πριν το πιάσετε.

Τελειώνοντας το αντιλήφθηκα πως αποτελεί μια εισαγωγή για μια μεγαλύτερη ιστορία, σε έναν κόσμο πέρα απο τον δικο μας έχοντας ομως οικεία σε εμάς στοιχεία. Θα χαρω να συνεχίσω και να δω που θα καταλήξει αυτό το μεγάλο ταξίδι που μόλις ξεκίνησε.