What do you think?
Rate this book
Dancing with Mister D: Notes on Life and Death
This is a doctor's memoir of caring for the terminally ill in a nursing home in Holland. The patients, both young and old are described with empathy, their stories interspersed with philosophical discussions between three doctors working at the home.
336 pages, Paperback
First published January 1, 1994
6 people are currently reading
129 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
January 5, 2010
I started reading this soon after my stoic cat Chester's messy, undignified final illness on my bedroom floor (location was his choice). There aren't many thanatoptical books aimed at those of us who don't believe in any sort of phony succor or afterlife (or "Rainbow Bridge" in the case of animals), and this one -- written by a Dutch doctor and philosopher -- came with a reputation for grim cynicism coupled with a passion for euthanasia.
Well, it was rough going. First off, Keizer translated it from Dutch to English on his own, which results in a clunky, halting prose style. Much of his miserable gallows humor is lost when you're trying to figure out how one sentence relates to the next, or even whether or not you should be chuckling. Worse: while you initially expect some sort of overall arc, or essay-like structure -- you know, human-interest stories interspersed with his own philosophical meanderings -- what you get is one grim death story after another, over and over and over, until the last page. Just like life itself, the book has no point, or "story" to tell -- it drags you through some serious muck and then stops. Almost like reading his diary, actually. I suppose you get to see his own "growth" (or lack thereof) as a hospice physician, and I bet he's sorta trying to inflict his own numbing relationship with death upon us. But wow it's tough to stare into emptiness for this long, and shackled to such an awkward heavily-accented voice too. I felt the worms, I'll tell you that -- and after my marathon night finishing it up I was just a blue-faced sweaty wreck.
I await a more assured English translation -- this could actually become a classic of death literature.
Well, it was rough going. First off, Keizer translated it from Dutch to English on his own, which results in a clunky, halting prose style. Much of his miserable gallows humor is lost when you're trying to figure out how one sentence relates to the next, or even whether or not you should be chuckling. Worse: while you initially expect some sort of overall arc, or essay-like structure -- you know, human-interest stories interspersed with his own philosophical meanderings -- what you get is one grim death story after another, over and over and over, until the last page. Just like life itself, the book has no point, or "story" to tell -- it drags you through some serious muck and then stops. Almost like reading his diary, actually. I suppose you get to see his own "growth" (or lack thereof) as a hospice physician, and I bet he's sorta trying to inflict his own numbing relationship with death upon us. But wow it's tough to stare into emptiness for this long, and shackled to such an awkward heavily-accented voice too. I felt the worms, I'll tell you that -- and after my marathon night finishing it up I was just a blue-faced sweaty wreck.
I await a more assured English translation -- this could actually become a classic of death literature.
May 28, 2014
One of the great pleasures of book sales is the fact that everything's cheap, which for some reason always seems more interesting then when everything's free. I'm never half as excited at the library as I am at a book sale, probably because the library expects their books back. But at the book sale, I can own something for life - and all for only a dollar. The cheap price often means I'm more willing to take a chance on something strange or unusual and is almost always how I've discovered some hidden gem, some author I might otherwise never have read. It's how I came to meet Graham Greene; and now it's how I had the supreme pleasure of reading Dancing with Mister D which, aside from it's terrible title, is a moving, funny and thought-provoking mediation on mortality, aging, medicine, assisted suicide and, most of all, the fact that doctors are just as uncomfortable with death as everyone else.
A physician in a Dutch nursing home, Bert Keizer has spent his life with terminally ill seniors, many of whom are suffering form a laundry list of unfortunate ailments: cancer, AIDS, strokes and, more often then not, being forgotten by their families. Through the book, Dr. Keizer takes us from patient to patient - and from doctor to doctor - and reveals how individual our notions of death and dying truly are. Equally fascinating is that Dr. Keizer works in Holland, where euthanasia is permitted. This puts him and his colleagues in the unusual position of doling out death as often as they try to save people from it. Although "save" is not really the right word - as Dr. Keizer discusses throughout the book, nobody can really be saved from death. It is a fate which merely gets delayed.
Although the book that should be required reading for health care professionals, Dancing with Mister D succeeds on numerous levels - it is a memoir, a book of philosophy, a gripping narrative that is equally wry and moving. It's both fiction and non-fiction, if such a thing can be said (a person might use the term creative non-fiction, but that person wouldn't be me, given that I'm morally opposed to using it to describe anything.) Although based on his letters and persona journals, Dr. Keizer has altered names and circumstances to protect patient confidentiality and even his own name is different; he is referred to throughout the book as Anton, which I'm assuming is a reference to Chekhov. The book is nothing but a series of short personal essays but gathered together they succeed in creating an entire world populated by withered flower children, WWII survivors, cynical doctors, blundering neurosurgeons and a neurotic central character whose proximity to death has left him analytical of everything he encounters.
The book is also a lucid examination of euthanasia and would probably convince many that assisted suicide is something that needs to be re-examined by all societies who have outlawed it. This is an unintentional side effect - the book certainly isn't a diatribe and Dr. Keizer never actually addresses the issue head-on; but his descriptions of suffering patients, abandoned seniors and crippled centurians cannot help but make one feel ashamed of anyone who works so hard to prolong a despair that is both physical and emotional.
As Dr. Keizer points out time and again, we all look upon the frail and the dying and think "that will never be me." Then, before we know it, we're on the other side of the fence. Even if we avoid diseases, heart attacks or strokes, there is still old age itself. It is easy to cling to religious beliefs and moral queasiness when we are still in the midst of our lives; but Dr. Keizer takes us through the looking glass and in doing so gives us all a glimpse of where many of us are headed. Yes, medical advances means our lives are always being prolonged. But changing the road hardly changes the destination.
For all this, Dancing with Mister D is never morbid or depressing; it is a profound and deeply entertaining trip that proves, as the show Six Feet Under taught us years ago, that there as many stories about death as there are about life.
A physician in a Dutch nursing home, Bert Keizer has spent his life with terminally ill seniors, many of whom are suffering form a laundry list of unfortunate ailments: cancer, AIDS, strokes and, more often then not, being forgotten by their families. Through the book, Dr. Keizer takes us from patient to patient - and from doctor to doctor - and reveals how individual our notions of death and dying truly are. Equally fascinating is that Dr. Keizer works in Holland, where euthanasia is permitted. This puts him and his colleagues in the unusual position of doling out death as often as they try to save people from it. Although "save" is not really the right word - as Dr. Keizer discusses throughout the book, nobody can really be saved from death. It is a fate which merely gets delayed.
Although the book that should be required reading for health care professionals, Dancing with Mister D succeeds on numerous levels - it is a memoir, a book of philosophy, a gripping narrative that is equally wry and moving. It's both fiction and non-fiction, if such a thing can be said (a person might use the term creative non-fiction, but that person wouldn't be me, given that I'm morally opposed to using it to describe anything.) Although based on his letters and persona journals, Dr. Keizer has altered names and circumstances to protect patient confidentiality and even his own name is different; he is referred to throughout the book as Anton, which I'm assuming is a reference to Chekhov. The book is nothing but a series of short personal essays but gathered together they succeed in creating an entire world populated by withered flower children, WWII survivors, cynical doctors, blundering neurosurgeons and a neurotic central character whose proximity to death has left him analytical of everything he encounters.
The book is also a lucid examination of euthanasia and would probably convince many that assisted suicide is something that needs to be re-examined by all societies who have outlawed it. This is an unintentional side effect - the book certainly isn't a diatribe and Dr. Keizer never actually addresses the issue head-on; but his descriptions of suffering patients, abandoned seniors and crippled centurians cannot help but make one feel ashamed of anyone who works so hard to prolong a despair that is both physical and emotional.
As Dr. Keizer points out time and again, we all look upon the frail and the dying and think "that will never be me." Then, before we know it, we're on the other side of the fence. Even if we avoid diseases, heart attacks or strokes, there is still old age itself. It is easy to cling to religious beliefs and moral queasiness when we are still in the midst of our lives; but Dr. Keizer takes us through the looking glass and in doing so gives us all a glimpse of where many of us are headed. Yes, medical advances means our lives are always being prolonged. But changing the road hardly changes the destination.
For all this, Dancing with Mister D is never morbid or depressing; it is a profound and deeply entertaining trip that proves, as the show Six Feet Under taught us years ago, that there as many stories about death as there are about life.
July 19, 2016
I totally disagree with Keizer on euthenasia, but this is an excellent book nonetheless. That peculiarly Dutch forthrightness which I find so rude in person is brilliant for a memoir.
Some of the observations in this book were tremendous, and I wish I'd had a chance to take note of them before having to leave the book behind. There was a wonderful description of having a migraine which made me feel I understood somethng which has always been a little mysterious to me. And I remember he pointed out that we expect a consistency from the dying that we never expect from anyone else.
Some of the observations in this book were tremendous, and I wish I'd had a chance to take note of them before having to leave the book behind. There was a wonderful description of having a migraine which made me feel I understood somethng which has always been a little mysterious to me. And I remember he pointed out that we expect a consistency from the dying that we never expect from anyone else.
December 18, 2020
Written by a physician that worked in a nursing home setting for the terminally ill in Holland.
While the writing descriptions are well done and candid, perhaps this doctor has faced death one too many times. The presentation of patients and illness is harsh and somewhat judgmental. One must keep in mind the cultural differences in the Holland perspective of human life and acceptance of euthanasia. This is not a book that values all times of life and does not peaceably convey what can be a touching time in ones final days
While the writing descriptions are well done and candid, perhaps this doctor has faced death one too many times. The presentation of patients and illness is harsh and somewhat judgmental. One must keep in mind the cultural differences in the Holland perspective of human life and acceptance of euthanasia. This is not a book that values all times of life and does not peaceably convey what can be a touching time in ones final days
December 4, 2023
Uitstekend boek voor mensen met catastrofilie (de term wordt uitgelegd in het boek), maar ook voor een ieder die zich al dan niet meditatief wil voorbereiden op zijn eigen of andermans sterfelijkheid. De boek laat in alle lichamelijke afzichtelijkheid zien wat het betekent om oud te worden en sterven; je moet vooral in het begin even door een beerput van walgelijkheden zwemmen, alvorens de personages en beschouwingen meer vat op je krijgen. Het hele boek is een opstapeling van anekdotes rond sterfgevallen en euthanasie in een verpleeghuis. De stijl is uitstekend, doet soms aan Carmiggelt denken, maar heeft met name in de gesprekken soms iets ongeloofwaardig gestileerds, het gaat opvallen dat veel van de patiënten zich in dezelfde gebeitelde schrijftaal uitdrukken in terloopse conversaties als de dokter (Bert Keizer) die graag zijn eruditie etaleert.
De visie van de auteur op wat een mens is, is uitgesproken materialistisch, maar diepzinnig, hij is een man van de geest. Humor en veel literaire en filosofische verwijzingen maken de wedervaardigheden lichter en verlossen ons van de stank. De auteur heeft uiteraard weinig op met alternatieve artsenij, maar geeft tegelijk toe dat de wetenschappelijk georiënteerde arts regelmatig met lege handen staat en zijn toevlucht moet nemen tot het placebo, een van de krachtigste geneesmiddelen; zonder daarbij de stap te maken dat een placebo kennelijk in staat is een zelfhelende kracht van de geest te activeren, en dat de alternatieve geneeskunde prima bekeken kan worden als een methode om dit principe maximaal te benutten. Een van de meest ontroerende sterfscenes komt aan het eind van het boek, maar het boek eindigt op een lukraak anecdotisch punt, zoals Amerikaanse stand-up comedians altijd zomaar ergens eindigen. Zoals het leven ook zomaar ergens eindigt, met volstrekt betekenisloze laatste woorden. Wie zoekt naar troost van een hiernamaals, kan hier niet terecht, en de enige bijna-doodervaring die in het boek wordt beschreven, wordt bijna gepresenteerd als iets verwerpelijks. Op zulke momentjes staat de visie van Keizer me even diep tegen. Maar hij weet het telkens weer goed te maken. Hij maakt bijvoorbeeld heel prettig de grond gelijk met de walgelijke gedachte die rondgaat in bepaalde spirituele kringen, dat mensen zelf zouden kiezen voor hun ziekte, voor hun kanker, voor hun opname in een verpleeghuis. Daar is zijn materialisme of, zo je wilt, nuchterheid, me dan weer meer dan welkom.
De visie van de auteur op wat een mens is, is uitgesproken materialistisch, maar diepzinnig, hij is een man van de geest. Humor en veel literaire en filosofische verwijzingen maken de wedervaardigheden lichter en verlossen ons van de stank. De auteur heeft uiteraard weinig op met alternatieve artsenij, maar geeft tegelijk toe dat de wetenschappelijk georiënteerde arts regelmatig met lege handen staat en zijn toevlucht moet nemen tot het placebo, een van de krachtigste geneesmiddelen; zonder daarbij de stap te maken dat een placebo kennelijk in staat is een zelfhelende kracht van de geest te activeren, en dat de alternatieve geneeskunde prima bekeken kan worden als een methode om dit principe maximaal te benutten. Een van de meest ontroerende sterfscenes komt aan het eind van het boek, maar het boek eindigt op een lukraak anecdotisch punt, zoals Amerikaanse stand-up comedians altijd zomaar ergens eindigen. Zoals het leven ook zomaar ergens eindigt, met volstrekt betekenisloze laatste woorden. Wie zoekt naar troost van een hiernamaals, kan hier niet terecht, en de enige bijna-doodervaring die in het boek wordt beschreven, wordt bijna gepresenteerd als iets verwerpelijks. Op zulke momentjes staat de visie van Keizer me even diep tegen. Maar hij weet het telkens weer goed te maken. Hij maakt bijvoorbeeld heel prettig de grond gelijk met de walgelijke gedachte die rondgaat in bepaalde spirituele kringen, dat mensen zelf zouden kiezen voor hun ziekte, voor hun kanker, voor hun opname in een verpleeghuis. Daar is zijn materialisme of, zo je wilt, nuchterheid, me dan weer meer dan welkom.
May 24, 2025
Geschreven in 1994 , maar dat sterven en geboren worden blijft nog een persoonlijk gebeuren ,wat in mist verhuld , bij sommige zo , bij anderen anders , en de waaroms zo , en kan / kon het anders ,
Bij momenten is het misschien wat iets brutaler , een soort Bukowski stijl , maar de eerlijkheid en een aanvoelen van oprechte zorg houden het dan wat in evenwicht , een evenwicht vinden in schrijven over het stervensproces is niet gemakkelijk , De vragen van het hoe en waarom van dat proces …. het grensvlak van geneeskunde , theologie, biologie, natuurkunde , …
4 sterren, een soort boek dat de voeten op en in de grond houd ,
Bij momenten is het misschien wat iets brutaler , een soort Bukowski stijl , maar de eerlijkheid en een aanvoelen van oprechte zorg houden het dan wat in evenwicht , een evenwicht vinden in schrijven over het stervensproces is niet gemakkelijk , De vragen van het hoe en waarom van dat proces …. het grensvlak van geneeskunde , theologie, biologie, natuurkunde , …
4 sterren, een soort boek dat de voeten op en in de grond houd ,
December 12, 2024
Dit boek kreeg ik aangeraden van een collega uit het verpleeghuis. Ik weet het niet, het greep me niet echt, maar dat kwam ook door de botte manier van schrijven. Dat past niet bij mij en ik hoop, ook als ik meer te maken heb gekregen met de dood zoals Bert Keijzer, niet zo te worden. Het is wel heel Nederlands: recht door zee, iets te direct. Maar het ging mij wat te ver. Ik miste een fijngevoeligheid in het boek.
September 9, 2025
Kon het boek niet wegleggen. Fascinerend. De menselijkheid onverbloemd onder de microscoop. Bepaalde passages blijven bij. En mooie filosofische overdenkingen, afgewisseld met rechttoe-rechtaan sentiment.
November 29, 2024
Goed. Grappig. Heerlijk om te lezen.
February 1, 2025
Veel humor, maar ook de bij de auteur door het werk ontstane interne strijd tussen geloof in God en atheïsme.
December 10, 2017
Low 3. This poignant investigation of the controversial issue of 'euthanasia' is written by a Dutch physician employed in a nursing home where terminally ill patients can request 'assisted suicide' as such practice has been legal in Holland for over twenty years. Written with gallows- style humour, Keizer relates his experiences with great empathy for the patients and honest appraisal of his own anxieties over his role in aiding those in his care to end their lives. Interwoven with portraits of such cases, are philosophical debates between himself and two colleagues, which question the medical profession's attitude towards death, the influence of organised religion, the effectiveness of cancer treatment, and their own philosophy of life. This is an absorbing read and insightful argument, which is only marred by the author's imperfect translation of his own work, and lack of an over-arching structure to the issues raised.
July 21, 2022
Verslag over een verpleeghuis. filosofisch werk over leven en sterven. (Wanneer komt de pil van Drion?)
August 12, 2010
Excellent book.
December 19, 2013
Het Bureau, maar dan Het Verpleeghuis. Grappig en droevig en prachtig.
July 12, 2017
Beter, veel beter dan 'on being mortal' van Gawande. Voor de Amerikanen is Het refrein misschien zelfs een mooi (zij het wat hyperbolisch) inkijkje in de Nederlandse euthanasiepraktijk. Bij tijd en wijlen voel je zelfs de 'house of god' vibe maar dan in een Nederlands verpleeghuis.
Dit is honderd procent verplichte kost voor alle dokters. Voor mij was het allemaal erg herkenbaar omdat ik met exact dezelfde zaken worstel als 'Anton' - al blijf ik bij de Hoop en Keizer overduidelijk niet. Eigenlijk is Het refrein meer een filosofisch werk dan een 'medisch' werk, omdat het meer vragen oproept dan het beantwoordt. Maar dat is juist de grote kracht, omdat wij dokters ook niet de antwoorden hebben. Beter dat je je daar snel van bewust wordt.
Dit is honderd procent verplichte kost voor alle dokters. Voor mij was het allemaal erg herkenbaar omdat ik met exact dezelfde zaken worstel als 'Anton' - al blijf ik bij de Hoop en Keizer overduidelijk niet. Eigenlijk is Het refrein meer een filosofisch werk dan een 'medisch' werk, omdat het meer vragen oproept dan het beantwoordt. Maar dat is juist de grote kracht, omdat wij dokters ook niet de antwoorden hebben. Beter dat je je daar snel van bewust wordt.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews