تپلی

by Guy de Maupassant, محمد قاضی (Translator)

"В течение на няколко поредни дни отломки от отстъпващата разгромена армия прекосяваха града. Това бе не войска, а разпасани пълчища. Мъжете бяха с дълги, мръсни бради и парцаливи униформи; пристъпваха вяло, без знамена, без бойна част. Всички изглеждаха съсипани, капнали, неспособни да мислят или вземат решения, крачеха само по навик и щом спираха, се строполяваха от умора. Повечето бяха мобилизирани мирни хорица, кротки рентиери, превиващи се под тежестта на пушката, и пъргави иначе новобранци, които лесно изпадат и в ужас, и във възторг, готови както за атака, така и за бягство; а сред тях се мяркаха неколцина войници с червени униформени панталони, останки от раздробена в тежка битка дивизия, мрачни артилеристи под строй сред пехотинци от различни полкове; и тук-там проблясваше шлемът на някой драгун с тежка крачка, който с мъка следваше по-леконогите кашици."
Из книгата

Genres: Fiction

Unknown Binding

About the author

Henri René Albert Guy de Maupassant was a popular 19th-century French writer. He is one of the fathers of the modern short story. A protege of Flaubert, Maupassant's short stories are characterized by their economy of style and their efficient effortless dénouement. He also wrote six short novels. A number of his stories often denote the futility of war and the innocent civilians who get crushed in it - many are set during the Franco-Prussian War of the 1870s.

Reviews

[Ali Salehi · Rating 4 out of 5]

نقد از فرط خستگی بی نقد
لعنت بر ایام امتحانات منحوس و مراقب های پارانوئیدی
فراموش نمیکنم این هفته رو که فقط در چهار روز متوالی ، 7 امتحان دادم

[Peiman E iran · Rating 2 out of 5]

‎دوستانِ گرانقدر، این داستان در موردِ عده ای مسافرِ فرانسوی میباشد که در دلیجان در حالِ سفر میباشند و داستان حولِ محورِ زنی فاحشه میگردد که او را <بول دوسویف> مینامند .. بول دوسویف در اصل به معنایِ "خیکِ چربی" میباشد.. ولی مترجم این داستان در این کتاب از او با عنوانِ <<تُپُلی>> نام میبرد
‎این داستان، یک پیامِ اصلی دارد، آن پیام این است که بسیاری از انسانها در شرایطِ گوناگون رنگ عوض کرده و کردار و گفتارشان نسبت به آنچه به سودشان است تغییر میکند
----------------------------------------------
‎داستان در فرانسه و در زمانی روی میدهد که کشورِ فرانسه در اشغالِ نیروهایِ آلمانی میباشد
‎دلیجانِ مسافربری در راه است.. به نظر میرسد مسافرانی که در این دلیجان نشسته اند، نمایندگانی از قشرها و گروه هایِ گوناگونِ اجتماعِ آن دوران هستند.. گروه هایی همچون: اشراف- دموکراتها- بورژواها و دو راهبهٔ مسیحی از دستهٔ دینداران و دین فروشان... البته در میانِ این مسافران، فاحشه ای به نامِ تُپُلی (بول دوسویف) نیز در دلیجان همراهِ مسافرینِ دیگر نشسته است و دلیجان به راهِ خود ادامه میدهد
‎مسافران نگاهِ بدی به تُپُلی دارند و علاوه بر بی توجهی کردن نسبت به تُپُلی، وی را مسخره و تحقیر میکنند
‎گرسنگی به مسافران فشار آورده است.. در بینِ راه هیچ مغازه ای باز نیست و مغازه داران از ترسِ سربازهایِ گرسنهٔ فرانسوی و حضورِ سربازانِ آلمانی در کشور، دست از کار کشیده و کارِ خویش را تعطیل کرده اند.. علاوه بر آن در بینِ راه به هر مزرعه ای که سر زدند، خبری از محصولاتِ گیاهی و غذا نبود، چراکه دهقانها هرچه داشتند پنهان کرده بودند
‎تنها کسی که سبدی از خوراکی همراهِ خود دارد، تُپُلی میباشد.. تُپُلی غذایش را به دیگران تعارف میکند و این موضوع سبب میشود تا مسافران برایِ برطرف کردنِ گرسنگی، دشمنی با تُپُلی را از یاد ببرند... در همین حال و هوا، یک افسرِ آلمانی جلویِ دلیجان را میگیرد و در همان لحظه چشمانش به به تُپُلی افتاده و از او خوشش می آید
‎مسافرانِ دو رو و خودخواه، برایِ آنکه بتوانند از دستِ افسرِ آلمانی خلاص شوند، از تُپُلی خواهش میکنند تا درِ باغِ سبزی به آن آلمانی نشان داده، بلکه آلمانی اجازه دهد تا آنها به سفرشان ادامه دهند.. راهبه هایِ مسیحی، که همچون دینداران و دیگر مبلغانِ دینی و مذهبی، دورو و زشت خو و پست هستند، از تُپُلی خواهش میکنند که به خواستهٔ افسرِ آلمانی تن دهد ... متأسفانه اینگونه میشود... در هرحال، مسافران به لطفِ تُپُلی از دستِ سرباز آلمانی آزاد شده و دلیجان به راه می افتد... ولی حال که شکمِ مسافرینِ پست و دو رو سیر شده است و از شرِ افسرِ آلمانی نیز رهایی یافته اند، دوباره با آن زنِ بیچاره یعنی تُپُلی بدرفتاری میکنند
*******************************
‎بخشی از داستان

‎دهانها باز و بسته میشد.. با حرصِ وحشت آوری می جویدند و میبلعیدند و میمکیدند... <لوازو> در گوشه ای، شکمش را پُر میکرد و با صدایِ آهسته به زنش هم پیشنهاد میکرد که از او تقلید کند.. زنش مدتِ زیادی مقاومت کرد و بعد به دنبالِ تشنجی که تا روده هایش نفوذ کرد، راضی شد.. از این رو، شوهرش با لحنِ بسیار محترمانه ای از تُپُلی پرسید که آیا اجازه میدهد لقمهٔ کوچکی هم به مادام لوازو بدهد!؟ تُپُلی با لبخندِ مؤدبانه ای گفت: آه! البته آقا... و کاسه را به طرفِ او برد
‎آنگاه <کنت و کنتس برویل> و <مسیو و مادام کاره لامادون> که در اطرافشان همه مشغولِ غذا خوردن بودند و بویِ غذاها گیجشان میکرد، این شکنجهٔ دردناک را تحمل کردند... ناگهان زنِ جوانِ کارخانه دار، آهی کشید که باعث شد همهٔ سرها به سویِ او برگردد.. رنگِ صورتش مانندِ برفهایِ بیرونِ دلیجان سفید شده بود.. چشمانش بسته شد و سرش گیج خورد و از حال رفت.. شوهرش دیوانه وار از همه کس تقاضایِ کمک میکرد...... راهبهٔ مسن تر، که پیش از این تُپُلی را یک فاحشهٔ کثیف و گناهکار به حساب می آورد، سرِ مریض را گرفت و لیوانِ تُپُلی را میانِ لبهایِ او گذاشت و چند جرعه شراب به او داد.. آنهم از لیوانی که به لبهای تُپُلی برخورد کرده بود.. دهان و لبهایی که آن را کثیف میدانستند....... خانمِ زیبا تکان خورد و چشمانش را باز کرد.. لبخند زد و با صدایِ ضعیفی گفت که احساس میکند حالش خوب شده است.. ولی برایِ اینکه این وضع دوباره تکرار نشود، راهبه او را وادار کرد که لیوانی پُر از شراب بنوشد و اضافه کرد: علتِ این حادثه فقط گرسنگی بود، نه چیزِ دیگر
‎آنگاه تُپُلی با چهرهٔ برافروخته و با لحنِ محجوبانه ای به چهار مسافرِ دیگر که هنوز لقمه ای غذا به دهان نگذاشته بودند، گفت: نمیدانم جرأت میکنم که به آقایان و خانمها نیز چیزی تقدیم کنم!! و سپس از ترسِ اینکه مبادا تحقیرش کنند، سکوت کرد... لوازو، دخالت کرد و گفت: در چنین احوالی همه با هم برابرند و موظفند که به همدیگر کمک کنند!!... بفرمائید خانمها، احتیاجی به تعارف نیست.. لطفاً قبول بفرمائید... چه بسا که اصلاً امشب خانه ای پیدا نکنیم! به این ترتیب که میرویم، تا پیش از ظهرِ فردا، به شهرِ "توت" نخواهیم رسید..چون مسئولیتِ جوابِ موافق را کسی نمیخواست به عهده بگیرد، تردید کردند.... ولی کنت مشکل را حل کرد... به فاحشهٔ گوشت آلودِ تُپُلی که محجوبانه سکوت کرده بود، رو کرد و با وقار و آرامشِ همهٔ نجیب زادگان گفت: با کمالِ تشکر قبول میکنیم، مادام
---------------------------------------------
‎امیدوارم این ریویو، درجهتِ آشنایی با این کتاب، کافی و مفید بوده باشه
‎<پیروز باشید و ایرانی>

[sAmAnE · Rating 3 out of 5]

من این داستان را از کتاب تپلی و چند داستان دیگر با همین ترجمه خوندم.

[Arman Keshavarzi · Rating 3 out of 5]

اکثر داستان‌ها بامزه بودن اما خب فراموش‌شدنی.
البته بی‌طرفی نسبی موپاسان موقع داستان گفتن از جنگ پروس و فرانسه و همچنین نگاهی که به زنان و جایگاهشون توی این کتاب داره برای سالی که داستان‌ها رو نوشته واقعا قابل تقدیر و توجهه.

[Hosna · Rating 4 out of 5]

موپاسان که بسیار خوب است و ترجمه‌ی قاضی هم روان است. تنها زنندگی کتاب پیشگفتار قاضی است که می‌خواهد اندیشه‌ی ایدئولوژیک خودش را بار کتاب کند و به خواننده به زور بخوراند. او می‌خواهد ما از کتاب آنی را بفهمیم که قاضی میخواهد نه موپاسان بخت برگشته. موپاسان بسیار زیبا زندگی شهرنشینان فرانسوی سده‌ی نوزده را نشان می‌دهد و فساد و زبونی مردم از هر طبقه را می‌نمایاند. داستانهای کوتاه او هر کدام در این مجموعه به خوبی جای گرفته‌اند. شاهکار او زدودن توصیفات بلندبالا و ترسیم صحنه با چند ابزار جزئی است.

[violet · Rating 4 out of 5]

تصویری که موپسان از زندگی میکشه، تیره و وحشتناکه و خیلی بدبینانه به همه‌چی نگاه میکنه.

[Willows in the Wind · Rating 3 out of 5]

A story in Naturalism.

[Emily · Rating 5 out of 5]

i feel like if this piece was in my high school curriculum, i would have analysed the shit out of it. it started off a bit slow, reading more like a history book than anything else, and anyone who knows me knows that history was nowhere near my strong subject during the entirety of my academic life; however, it slowly changed shape as it focused more on a group of individual people instead of the entire war picture, and caught my interest with its undertones of a fable, especially near the end. it really hits the nail on the head, managing to show people's double standards, specifically when it comes to people of higher ranks looking down upon others whose views and life choices they disagree with. it perfectly captures the human nature in its raw, selfish essence, where people are ready to swallow all morals and previous prejudices for the sake of gaining something, only to put them back up and drop the friendly facade once they've used someone else for their benefit and wrung them out like a rag. it hits too close to home at times, and it's overall just a genius work of literature

[Fereshteh · Rating 4 out of 5]

از کتابهایی که کتاب معرفی میکنند هم خوشم میاد هم میرم سرغش
تپلی رو تو کتاب حاصل عمر اسمش رو دیدم با نام توده چربی
خیلی گشتم و دوست عزیزی برام این ترجمه رو پیدا کرد
واقعا دوسش داشتم و لذت بردم

[Петър Панчев · Rating 4 out of 5]

Въпрос на принципи
(Цялото ревю е тук: https://knijenpetar.wordpress.com/201...)

Спомням си с добро чувство „Бел Ами“ и „Един живот“. Мопасан е изключително интересен автор, събрал писанията си само в едно десетилетие, през 19 век, докато се бори със сифилиса и фамилната болест на „умопомрачението“. Но талантът му на наблюдател и съдник на вихрещите се около него събития и нрави го кара да прояви таланта си на разказвач. Натуралист до мозъка на костите си, той изгражда образи, които преминават безпрепятствено през поколенията, за да развличат и днешните читатели. Показателно е, че неговите идеи не звучат никак ретро, макар езикът да е далеч от модерната проза, с която сме свикнали. „Лоената топка“ („Фама“, 2015, с превод на Мария Коева) е израз на неговата чувствителност към нравите в родната му Нормандия. Самият сюжет описва моменти от Френско-пруската война, но е населен с доста колоритни персонажи, ярки образи от времето на еснафите, буржоата и благородниците, които населяват свой собствен свят, прикрит зад раболепие и дискретна омраза към низшите слоеве от населението. Началото изобщо не предполага последващото развитие, поне докато не става ясно, че сблъсъкът ще е заради идеали и ценности.
(Продължава в блога: https://knijenpetar.wordpress.com/201...)

[Vasil · Rating 5 out of 5]

Какво има да се каже? Та това е майсторът Дьо Мопасан, с поредното безмилостно разголване на тъмните дълбини на човешката душа.

[Ali Fallahi · Rating 5 out of 5]

یکی از بهترین داستانهای کوتاهی که تا کنون خوانده ام. تصویر یا توصیفی از اخلاقیات در جامعه فرانسه سده نوزدهم میلادی و پس از شکست از پروس در ۱۸۷۱.

[Zohre · Rating 3 out of 5]

عاشق قلم زیبای دوموپاسان شدم...

[Marzie · Rating 3 out of 5]

خود کتاب در حدِ "ایت واز اوکی" بود، البته که یحتمل واسه ی دوره ی خودش چیزی بوده. ستاره ی سوم هم واسه خاطر ترجمه ی حرف ندارِ آقای محمد آقای قاضی بود