De interne spanningen bij De Nieuwe Liberalen lopen verder op. Premier Morten Mathijsen moet alle zeilen bijzetten om de macht te behouden. Zijn populariteit begint af te brokkelen. Fractievoorzitter Mo Limam raakt steeds meer geïsoleerd en zint op revanche. Ondertussen komt het land sterker in de greep van 'M' , een duister gevaar, en komt de publicatie van Marijns schandaalboek naderbij.
Deel 2 las ik nog niet zolang geleden, daardoor zat ik nu meteen in het verhaal. Toch vond ik dit verhaal net iets minder goed dan deel 2. Ik vond het verhaal dit keer niet zo spannend. Ik had er dan ook geen moeite mee om het weg te leggen. Toch heb ik verder wel genoten van dit boek. Met deel 1 en 2 erbij is het een leuke trilogie over hoe politiek kan werken. Ook komt het verhaal geloofwaardig over. Wat vast komt door de ervaring dat dit schrijversduo heeft in de journalistiek.
Wat wel vreemd om te lezen was is de verwijzing naar een Trouw-journalist die ontslagen is omdat hij artikelen zou hebben verzonnen. Ik ken hem, omdat hij tegelijk met mij de opleiding Journalistiek in Zwolle volgde en in het groepje zat waarmee ik omging. Daardoor wist ik meteen waar deze twee opmerkingen overgingen: “Ineens ben ik de Perdiep Ramesar van de tv-journalistiek, (...).” En: “(...), maar ik weet niet of iemand daar waarde aan zal hechten sinds ze een Perdiepje aan haar broek heeft hangen.” Ik vraag me echter af hoeveel lezers deze referentie snappen of dat het toch meer een grapje is van bepaalde journalisten. Ook vind ik dat de opmerkingen niet echt functie hebben in het verhaal, behalve dat ze als grapje bedoeld zijn. Ik vond het wel vreemd om zo’n waargebeurd iets in een verder fictief verhaal tegen te komen, vooral omdat ik hem ook nog ken.
M is het derde deel van een trilogie over Tweede Kamerverkiezingen, Haagse politiek, de opkomst (en ondergang?) van een partij, politieke intriges, en moord. Morten Mathijsen, voorman van De Nieuwe Liberalen, is de hoofdpersoon. Afgewisseld met jonge schrijfster Marijn Flanders, die op zoek is naar een bestseller. De drie boeken volgen Mathijsen die zich een weg omhoog vecht.
In deel drie laten alle hoofdpersonen hun ware aard zijn. Marijn Flanders blijkt niet een spindoctor, maar een schrijver van een schandaalboek, waarvan Morten probeert om publicatie te voorkomen. De moordenaar op Evelien Bax zit vast: de vrouw van Morten, Esther, heeft haar uit jaloezie omgebracht en zit in de gevangenis. De partij van Morten raakt steeds meer verdeeld over belangrijke thema's als migratie en een crisis lijkt onafwendbaar. Bovendien lijkt Morten zijn stabiliteit te verliezen.
In het eerste deel doet Mathijsen een gooi naar de macht. Hij heeft er alles voor over om de top te bereiken en misschien zelfs premier te worden. Het tweede deel borduurt daar op voort. Het derde deel heeft één belangrijk thema: hoogmoed komt voor de val. Morten verliest steeds meer het contact met de werkelijkheid en wordt steeds extremer in zijn ideeën. Na de explosie van geweld in deel 2, lijkt hij nu een losgeslagen schip, op zoek naar een ankerplaats. Op zijn weg naar het premierschap heeft hij veel vijanden gemaakt, vooral onder vrouwen die op wraak zinnen.
Anna Levander is het pseudoniem van journalisten Dominque van der Heyde (NOS) en Annet de Jong (Telegraaf). Vlot geschreven. Meer een politiek koningsdrama dan een thriller. Boeiend om te lezen over de rol van de spindoctor, en over politieke mores. En wat een politiek leider maakt en breekt. Zeker nu we op het punt staan om in Nederland naar de stembus te gaan is dit een extra interessant inkijkje. Niet eentje waar je vrolijk van wordt trouwens. Het boek biedt een cynische kijk op de democratie, en in welke mate de kiezers zich laten manipuleren. Geen sympathieke hoofdpersonen. Maar wel boeiend.
Al met al best geslaagde politieke thriller. Wel een boel losse eindjes, en wat onwaarschijnlijke plotwendingen. En eigenlijk vind ik een trilogie niet op zijn plek. De drie verhalen horen bij elkaar.
De reeks begon goed met Morten. Mo was al minder en M is niet leuk meer. Alle denkbare thema's in de politiek worden onsamenhangend met elkaar verweven. De karikaturen van politici en journalisten zijn over the top. Het plot is ongeloofwaardig. Jammer. En zeker geen Borgen.
M, het laatste deel van de trilogie over politicus Morten Mathijsen, geschreven door Annet de Jong en Dominique van der Heyde.
Dit deel heeft de wat matige trilogie, die door gebrek aan competitie toch bij elke Nederlandse politieke junkie op de leeslijst staat, compleet verpest. De gebeurtenissen zijn extreem onrealistisch, de karakters wijken af van hun ontwikkeling in de eerste twee delen en maken zich schuldig aan totaal onbegrijpelijke beslissingen en daden, het laatste deel van het boek is gewoon een puur fantasieverhaal.
Wat begon als een ietwat vergezocht maar toch wel acceptabel experiment om de politieke (thriller) fictieverhalen naar Nederland te halen a la Borgen of House of Cards is geeindigd in een teleurstelling die het de vergelijking onwaardig maakt.
Het ergste is dat dit boek in 2015 is gepubliceerd en er sindsdien geen enkele auteur gewaagd heeft om alsnog een beter uitgewerkte, realistische politieke thriller te schrijven die wel de "Nederlandse Borgen/House of Cards" genoemd mag worden. Ik vrees dat de kwaliteit van deze trilogie en de reactie daarop ervoor gezorgd heeft dat de politieke thriller in Nederland er voorlopig uitligt.
Dit deel is veel zwakker dan deel 1 en deel 2. Maar het had een mooi verhaal kunnen zijn als het eerder was gestopt, bijvoorbeeld bij de publicatie van Marijn's boek. De hoofdstukken die erna komen, hebben de vreemdste elementen. Het opvissen van Morten in de Middellandse Zee door zijn "verloren" zoon, bijvoorbeeld. Ik begrijp het gewoonweg niet. Waarom "verloren"? Morten wist niet van zijn zoon's bestaan af. De elementen die waarschijnlijk verrassend hadden moeten zijn voor een lezer, riepen bij mij veeleer vragen op. Waarom kan Morten terugkomen naar Nederland, zonder te worden opgepakt, als hij tot twee maal toe iemand heeft trachten te vermoorden? Bovendien blijkt hij ineens zes miljoen euro van de begroting te hebben verduisterd om wijn te kopen. Waarom was dit element nodig in het verhaal? Hoe weet Marijn dat Michael (die ze voor het eerst ziet bij de aanslag) zijn zoon is? Bovendien weet ik niet wat het thema van het verhaal is. Gaat het om haat? In de tv-serie "Morton" gaat het om macht, die werd overgenomen. Dat thema is wél helder.
Nou ze hebben het voor elkaar gekregen lijkt me, Morten kapot maken. Iets waar ik me al de meerderheid van de hele serie eigenlijk op verheugde, maar aan het eind zoals bij alle wraak laat het niet echt een voldaan gevoel over. Niet over hoe het gebeurde, & of de wereld echt beter af is in de handen van de tafel van acht. Daarnaast vraag ik me aan het eind nog steeds eigenlijk af wat nou het nut was van die hele plotlijn omtrent Mo, het lijkt nog steeds niet erg in het geheel te passen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
This 3rd and last book in the series was as good as part 2. I liked it, it was captivating, meaning that it kept me reading, wanting to know what would happen next. And after that, and more. But this last part was also for me the last one I would have read, because it was enough. Morten, his family, Mo and his. Then the love affairs, the political games, I read enough about it for quite a while.
Het boek begon leuk maar kreeg steeds meer het idee dat de schrijver geen ideeën meer had. Werd steeds onwaarschijnlijker en het boek heeft een vrij abrupt gek einde.
Met ex Esther in de gevangenis, dochter Philippine die zich tegen hem afzet en een Marijn die het manuscript van Eva Laurillard maar niet kan loslaten is de druk op de ketel voor Morten erg hoog. Vooral de populariteit van zijn partijgenoten Margareth en Mo Limam zitten hem dwars. Hij moet iets bedenken om zijn positie, zowel landelijk als binnen de partij, vast te houden. Het kan Morten niet schelen wat daarvoor nodig is. Hij is al eerder heel ver gegaan in het doordrijven van zijn ambities en ook nu deinst hij daarvoor niet terug. Er is teveel wat niet naar buiten mag komen en Morten bewaakt deze kluis met zijn leven. Maar intussen is hij wel de controle over zichzelf verloren met Marijn in zijn buurt en dat lijkt een nekslag te kunnen zijn. Hij is er achter gekomen wat haar plannen zijn en hij is op z’n zachtst gezegd ´not amused´. Sterker nog, het is een ramp als dat naar buiten komt.
Er staat politiek gezien teveel op het spel voor Morten op dit moment, om over gezichtsverlies nog maar te zwijgen. Internationaal wordt hij ook in de gaten gehouden en het gedurfde project betreffende Syriëgangers lijkt geheel anders uit te gaan pakken dan voorzien. Een aantal andere wetsvoorstellen die hij heeft gedaan zijn op zijn minst ook discutabel te noemen en het vertrouwen vanuit zijn partij vermindert zienderogen. Het vrouwelijk front van die partij lijkt zich tegen hem te keren, ook daarop krijgt hij maar geen grip. Ook Mo voelt daaruit de dreiging komen en hij ziet zich genoodzaakt een aantal rare capriolen uit te halen om grip op die situatie te krijgen. Thuis bij het gezin Limam loopt de spanning ook op. Wat is een politieke carrière nog waard? Intussen is daar de druk van het boek van Marijn. Komt het er nu wel of toch niet? Lukt het Morten middels zijn netwerk hier een halt aan toe te roepen? De macht sijpelt tussen zijn vingers door en het enige wat Morten uiteindelijk kan doen is kiezen voor een tactische zet. Maar of dat nu het slimste zal zijn?
Het stille conflict tussen twee ‘M’ -en lijkt volledig uit de hand te lopen. Verliest Morten de macht volledig en blijft Mo zijn opmars binnen de partij voortzetten of keert hun thuissituatie zich toch tegen hen? Van beide heren kan niet gezegd worden dat ze daarop op worden afgerekend, althans nog niet. Wanneer Morten tijdelijk toch voor zichzelf moet kiezen, of is het een tactiek?, zien Mo en Margareth (weer een M) een mogelijkheid dit om te zetten in iets meer permanents. Het lijkt alsof de genomen beslissingen van de afgelopen tijd een averechtse werking hebben op Mortens reputatie en zijn partijleden willen koste wat kost imagoschade voorkomen. Het is tijd voor een noodoffensief vanuit kamp Morten. De vraag is alleen wie er aan het roer zal staan en wie de mysterieuze 'M' zal zijn die de gemoederen bezighoudt.
Dit laatste deel gaat precies verder op het moment dat ‘Mo’ is gestopt, alsof je een pagina omslaat in plaats van een nieuw boek opent. Er is sprake van volop crisis en persoonlijke dilemma's. De dames Anna Levander hebben met dit deel een waardige afsluiting geschreven maar het gevoel bekruipt dat er toch nog ruimte zou zijn geweest voor een vervolg, er is nog zoveel meer te vertellen. Niet alles voelt even ‘af’ en sommige situaties zijn net iets te ver gezocht. Vooral de wending in de privésfeer van Morten na zijn zwempartij is daar een voorbeeld van. Maar buiten dat is het wederom een goed en lekker leesbaar boek geworden. Dit schrijversduo is uitermate goed in staat gebleken een meer dan uitstekend verhaal te bedenken, uit te werken en vooral ook te laten kloppen.
Politiek is allesbehalve saai, vooral in deze vorm gegoten is het zelfs met vlagen ronduit smullen. Goed neergezette personages, sterke dialogen en een krachtige rode draad maken deze trilogie tot een absolute aanrader van eigen bodem! Heerlijk!
Het laatste deel is weer meesterlijk goed. De personages zijn gegroeid en zorgen voor bijzondere wendingen. Morten is te ver gegaan en dat weet hij zelf ook. Hij last een rust pauze in. Zijn vijanden doen dit niet en dat wordt hem bijna fataal. De trilogie wordt met M goed afgesloten. Goed verhaal en goed geschreven.
Altough none of the three books are really outstanding on their own, the good part is between 1.5 and 2.5 (on a linear scale of 0 to 3), there it gets really good, but this is unfortunately completely undone by the "we have 5 pages to write, let's add a shocking ending" approach which is actually more clumsy than really shocking.
Het gaat in deze trilogie alle kanten op maar geen enkele verhaallijn wordt echt goed uitgewerkt, dit gezegd hebbend is het ook een lekker boek om even tussendoor te lezen.