What do you think?
Rate this book
Tylko mi okna zostawcie otwarte
Marianna Roszkowska jest niesamowicie silna. Nie płacze. Nie krzyczy. Idzie przez życie odważnie, z podniesioną głową, gotowa samodzielnie stawić czoła wszelkim przeciwnościom. Nic i nikt jej nie złamie, nawet wojna, okupacja, strata, groza wszechobecnej śmierci, chyba że... pewnego dnia poczuje w gardle supeł i to, jak trudno jest po prostu być, oddychać.
Victor Giroud nie ma domu. Nie zamierza nigdy wracać do Monachium. Nie ma ojczyzny - Francuzem mu być nie wolno, Niemcem być nie chce. Nie ma też rodziny. Po matce i bracie pozostały mu tylko wspomnienia, a dla ojca są pewne granice miłości... Tej teoretycznie bezgranicznej. Victor żyje sam, bezpiecznie ukryty w kokonie własnych kłamstw. Jedyną prawdą w jego życiu jest jazgot dobiegający zza otwartych ku przeszłości okien.
Tych dwoje spotka się w okupowanej Warszawie. Przypadkiem poplączą się w więziach, które są niczym wojna: bez przyczyny, bez sensu, bez przyszłości. Więziach pierwszych. Więziach jedynych. Niewytłumaczalnych w żadnym z języków tego świata.
Książka dla czytelników powyżej szesnastego roku życia.
Victor Giroud nie ma domu. Nie zamierza nigdy wracać do Monachium. Nie ma ojczyzny - Francuzem mu być nie wolno, Niemcem być nie chce. Nie ma też rodziny. Po matce i bracie pozostały mu tylko wspomnienia, a dla ojca są pewne granice miłości... Tej teoretycznie bezgranicznej. Victor żyje sam, bezpiecznie ukryty w kokonie własnych kłamstw. Jedyną prawdą w jego życiu jest jazgot dobiegający zza otwartych ku przeszłości okien.
Tych dwoje spotka się w okupowanej Warszawie. Przypadkiem poplączą się w więziach, które są niczym wojna: bez przyczyny, bez sensu, bez przyszłości. Więziach pierwszych. Więziach jedynych. Niewytłumaczalnych w żadnym z języków tego świata.
Książka dla czytelników powyżej szesnastego roku życia.
536 pages, Paperback
First published February 17, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 65 reviews
June 25, 2026
Nieprawdopodobnie dobry debiut. „Dobry” to zresztą za małe słowo - wybitny. Przesycony poezją i literackimi nawiązaniami, ale bez patosu; miejscami brutalny, ale efemeryczny zarazem. Taką literaturę chcę czytać.
. “Nasza historia nawet nie jest o miłości. (…) Jest o ludziach, którym ktoś uwiązał na szyi pętle i skopał z taboretu”. Ta historia nie jest o miłości, ona się tu tylko pięknie zaplątała, w czasie i miejscu, które nijak do niej nie pasowały. Ależ to jest wyjątkowa książka!
. “Nasza historia nawet nie jest o miłości. (…) Jest o ludziach, którym ktoś uwiązał na szyi pętle i skopał z taboretu”. Ta historia nie jest o miłości, ona się tu tylko pięknie zaplątała, w czasie i miejscu, które nijak do niej nie pasowały. Ależ to jest wyjątkowa książka!
March 1, 2026
Piękne to było (oczy mi się trochę spociły)(poważną recenzję napiszę później)
June 26, 2026
Choćbym chciała ładnie napisać tę recenzję, to nie napiszę jej na tyle dobrze, żeby oddała to, co czuję do tej książki. Nie jestem w stanie złożyć prostych zdań, pomimo że właśnie z płaczem skończyłam czytać powieść usłaną pięknymi słowami.
Kocham tę książkę za wszystko, co ze mną zrobiła. Kocham ją za to, że pokazała mi, że polski debiut może być tak dobry, że musiałam usiąść i patrzeć w ścianę z niedowierzaniem. Kocham ją za to, że odbudowała moją miłość do czytania i nadała jej nowy kierunek.
Nie wiem, jak to się stało. Oczekiwałam, że będzie dobra, ale nie sądziłam, że tak mnie zniszczy i stworzy od nowa.
Cholera.
Kocham tę książkę za wszystko, co ze mną zrobiła. Kocham ją za to, że pokazała mi, że polski debiut może być tak dobry, że musiałam usiąść i patrzeć w ścianę z niedowierzaniem. Kocham ją za to, że odbudowała moją miłość do czytania i nadała jej nowy kierunek.
Nie wiem, jak to się stało. Oczekiwałam, że będzie dobra, ale nie sądziłam, że tak mnie zniszczy i stworzy od nowa.
Cholera.
April 20, 2026
Niby ludzie a tacy nieludzcy.
🖤| Akcja dzieje się w wojennej Warszawie, gdzie nie ma miejsca na normalne życie. Tam dwie drogi Victora i Marianny splatają się razem. Jednak czy to jest dobry czas na to? Ogólnie ciężko mi przytoczyć choć część fabuły, ponieważ jest ona tak rozbudowana i wielowątkowa, że sami musicie przeczytać ten opis. Naprawdę warto.
Często, jak ludzie się mnie pytają, czemu tyle czytam, to mówię im, że kocham emocje, które idą za tym. I ta książka jest idealną na to odpowiedzią. Już dawno żadna historia nie dała mi tak wiele skrajnych emocji. Od pierwszej strony czułam się jakbym była tam z bohaterami i razem z nimi przeżywała każdą chwile. Nie było miejsca na oddech. A choć byłam mocno wciągnięta, to momentami bardzo się bałam czytać dalej 😭
Realia jakie zostały przedstawię w książce były bardzo trudne. Ogromnie niesprawiedliwe. A historia Victora i Marianny choć naprawdę pięknie przedawniona, była pełna bólu. Definicja right person wrong time. Jednak patrząc na całokształt ta historia była monumentalna i naprawdę wielowątkowa. Miałam wrażenie, że wszystko splata się w jedną całość. Ich traumy ciągnęły się przez lata, a czas w którym się znaleźli po prostu był jeszcze okrutniejszy.
To, co zrobiło na mnie największe wrażenie to przeróżne cytaty wplątywane w akcje, odniesienia do kultury i naprawdę bogate słownictwo. (Możecie przewinąć kafelek, aby poznać kilka z nich) Ta książka to encyklopedia pięknych zdań, które jeszcze mocniej wpływają na odbiór historii. I dodają większej głębi.
Jestem w szoku, że to debiut, ale @paulinaczernek_pasierbek będę czytać od ciebie wszystko.
Zawsze polecam wam wiele, ale ta książka zasługuje na każde polecenie. Czuję się teraz rozbita emocjonalnie, ale jakby jestem za tym, bo czuję, że czytanie to coś co kocham.
[ współpraca reklamowa Wydawnictwo Sploty]
🖤| Akcja dzieje się w wojennej Warszawie, gdzie nie ma miejsca na normalne życie. Tam dwie drogi Victora i Marianny splatają się razem. Jednak czy to jest dobry czas na to? Ogólnie ciężko mi przytoczyć choć część fabuły, ponieważ jest ona tak rozbudowana i wielowątkowa, że sami musicie przeczytać ten opis. Naprawdę warto.
Często, jak ludzie się mnie pytają, czemu tyle czytam, to mówię im, że kocham emocje, które idą za tym. I ta książka jest idealną na to odpowiedzią. Już dawno żadna historia nie dała mi tak wiele skrajnych emocji. Od pierwszej strony czułam się jakbym była tam z bohaterami i razem z nimi przeżywała każdą chwile. Nie było miejsca na oddech. A choć byłam mocno wciągnięta, to momentami bardzo się bałam czytać dalej 😭
Realia jakie zostały przedstawię w książce były bardzo trudne. Ogromnie niesprawiedliwe. A historia Victora i Marianny choć naprawdę pięknie przedawniona, była pełna bólu. Definicja right person wrong time. Jednak patrząc na całokształt ta historia była monumentalna i naprawdę wielowątkowa. Miałam wrażenie, że wszystko splata się w jedną całość. Ich traumy ciągnęły się przez lata, a czas w którym się znaleźli po prostu był jeszcze okrutniejszy.
To, co zrobiło na mnie największe wrażenie to przeróżne cytaty wplątywane w akcje, odniesienia do kultury i naprawdę bogate słownictwo. (Możecie przewinąć kafelek, aby poznać kilka z nich) Ta książka to encyklopedia pięknych zdań, które jeszcze mocniej wpływają na odbiór historii. I dodają większej głębi.
Jestem w szoku, że to debiut, ale @paulinaczernek_pasierbek będę czytać od ciebie wszystko.
Zawsze polecam wam wiele, ale ta książka zasługuje na każde polecenie. Czuję się teraz rozbita emocjonalnie, ale jakby jestem za tym, bo czuję, że czytanie to coś co kocham.
[ współpraca reklamowa Wydawnictwo Sploty]
Review of advance copy received from Publisher
Ten tytuł wspieram medialnie, a dodatkowo znajdziecie na nim mój blurb:
Debiut Pauliny Czernek-Pasierbek to powiew świeżości w fikcji historycznej. Autorka stworzyła autentycznych bohaterów, których życie chciałoby się studiować godzinami (przy części postaci jest to możliwe!). Ta książka pozwala nie tylko zajrzeć w paszczę wojennej tragedii i pokazuje marzenia o przynależności czy miłości, ale też zmusza do ponownego zastanowienia się nad tematem polskiego patriotyzmu. Zaufajcie mi i przeczytajcie historię Marianny i Victora!
Debiut Pauliny Czernek-Pasierbek to powiew świeżości w fikcji historycznej. Autorka stworzyła autentycznych bohaterów, których życie chciałoby się studiować godzinami (przy części postaci jest to możliwe!). Ta książka pozwala nie tylko zajrzeć w paszczę wojennej tragedii i pokazuje marzenia o przynależności czy miłości, ale też zmusza do ponownego zastanowienia się nad tematem polskiego patriotyzmu. Zaufajcie mi i przeczytajcie historię Marianny i Victora!
July 1, 2026
pokochałam tę książkę i jednocześnie całkowicie mnie ona…. połamała💔 z różnych powodów i na różne sposoby
i swoją drogą w ogóle nie byłam gotowa na rozdział w którym pojawia się tytuł !!!😭 ta książka będzie żyła w moich myślach jeszcze przez bardzo długi czas
i swoją drogą w ogóle nie byłam gotowa na rozdział w którym pojawia się tytuł !!!😭 ta książka będzie żyła w moich myślach jeszcze przez bardzo długi czas
May 5, 2026
“Tylko mi okna zostawcie otwarte”
“Nie żałuj tych, którzy komplikują. Nie żałuj tych, którzy jątrzą prawdą.”
Świat tężejący w chłodzie
Przepalony
Zasnuty dymem
Splamiony krwią
Oczy bez dna
Łzy, które nie chcą opaść
W bukiecie pięknych słów
Kiedy Ola (@book.of.exis) po 18 stronach napisała do mnie: “kup”, to nawet się nie wahałam, bo wiedziałam, że to będzie strzał w piątkę. I wiecie co?
Dobrze, że jej zaufałam.
Nie oczekiwałam zupełnie niczego.
Nie tworzyłam w głowie żadnych scenariuszy ani przewidywań.
Tym samym otrzymałam książkę,
która chwilami ściskała za gardło,
a czasami zostawiała mnie w ciszy.
Głuchą, ale wyrażającą więcej niż tysiąc słów.
Może nawet taką, która osadza się gdzieś pod skórą, której nie da się wyszorować ostrą szczoteczką.
“Tylko mi okna zostawcie otwarte” to książka, która zbiera emocje, rozbiera je na części pierwsze i każe je poczuć… z czasem. W chwili, gdy uświadomienie przychodzi w najmniej oczekiwanym momencie, wszystko nagle przykrywa ciemność.
To tutaj czekała na mnie wojna.
Wojna, którą stanowili…
Ludzie
Wybory
Strach, który jest najostrzejszym narzędziem
Przetrwanie, które nie daje drugich szans
I te słowa “mi się wydawało”
I Marianna…
Zwana piękną życiową katastrofą.
Ta, której oczy wydawały się suche jak wiór.
Ta, którą pogardzano.
Ta, którą wykorzystywano.
Ta, o której zapomniano.
Ta, która miała być córką marzeń, ale była niewystarczająca.
Będąca ciężarem.
Będąca słabością.
Będąca błędem.
Ta, która była niewarta jednego najważniejszego pytania.
Ta, której serce… drżące, niepewne i kroczące po cienkiej warstwie lodu zostało brutalnie skrzywdzone.
Pękająca tam, gdzie nikt nie widzi.
Victor.
Człowiek bez miejsca.
Bez przynależności.
Artysta z duszą, która widziała za dużo.
Ten, który stracił zbyt wiele.
Chaos na zewnątrz.
Chaos pod skórą.
Chaos w sercu.
Myśli huczące w głowie
“- Dlaczego masz zawsze okna otwarte?
- Bo mi duszno.”
Marianna i Victor
Razem…
Sztuką
Surrealizmem
Ekspresjonizmem
Secesją
Impresjonizmem
Fowizmem
W sieci ukrytych prawd,
utkanych z łgarstw,
krztuszący się samotnością,
z pęknięciami w szczelinach.
W tęsknocie za czymś utraconym, bez miejsca na dumę, z miejscem na rozpad.
“- Wiesz, co ja bym chciał? Tak chociaż raz? Żeby mnie ktoś potrzymał za rękę.”
Relacja między nimi była czystą poezją.
Sercami, które wyrwały się ze szponów bezdenności.
Postacie, które zatraciły się w palecie barw i słowach drżących jak struna.
Ci, którzy w swojej obecności poczuli coś, czego nigdy nie otrzymali - spokój.
“Nie mów fałszywego świadectwa”
Nie będę się więcej rozpisywać o bohaterach ani o toczącej się akcji, ale chcę, żebyście wiedzieli, że w tej historii dorobiłam się pokaźnej liczby wrogów czekających na rozstrzelanie. Niektóre zwroty akcji były dla mnie przewidywalne, ale…
“Nie zabijaj”
To, co dała mi ta historia, sprawiło, że przez chwilę zastanawiałam się, czy to wydarzyło się naprawdę. Takiej historii, dającej tak silne poczucie realności, dawno nie czytałam i z całą pewnością mogę napisać, że trafiła do topki ukochanych książek z kategorii literatury pięknej. Mało tego… w życiu bym nie powiedziała, że to debiut.
“Jego wina.
jego wina,
jego bardzo wielka wina.”
Bo to, w jaki sposób autorka operuje tutaj słowem, jak prowadzi całą historię, jest czymś niesamowitym i niewyobrażalnym. Czysta poezja, która uderza w twarz i nie pozwala odwrócić wzroku. I te nawiązania, wstawki z wierszy oddające powagę sytuacji albo uczuć, które towarzyszyły bohaterom. Wow, po prostu wow.
“Tylko mi okna zostawcie otwarte” to historia, która nie daje łatwego końca.
O tęsknocie, o stracie, która nie mija, i o decyzjach, które na zawsze zostają w człowieku.
O tym, by nie tracić czasu.
O tym, by walczyć do samego końca i się nie poddawać.
O tym, że każdy z nas ma prawo do własnej historii i jej opowiedzenia.
A jak coś czujesz… to czuj na całego. Nie pozwól obedrzeć się z uczuć, bo masz do nich prawo - w ukryciu.
Historia zostawiająca rysy na duszy i niepozwalająca się zagoić bez śladu.
To historia dla tych, którzy mimo mroku potrafią spojrzeć dalej - bez żalu, ale z bólem w sercu.
Bo czasem wystarczy jedno uchylone okno, by wpuścić to, czego najbardziej się boisz i to, czego najbardziej potrzebujesz.
“Nie żałuj tych, którzy komplikują. Nie żałuj tych, którzy jątrzą prawdą.”
Świat tężejący w chłodzie
Przepalony
Zasnuty dymem
Splamiony krwią
Oczy bez dna
Łzy, które nie chcą opaść
W bukiecie pięknych słów
Kiedy Ola (@book.of.exis) po 18 stronach napisała do mnie: “kup”, to nawet się nie wahałam, bo wiedziałam, że to będzie strzał w piątkę. I wiecie co?
Dobrze, że jej zaufałam.
Nie oczekiwałam zupełnie niczego.
Nie tworzyłam w głowie żadnych scenariuszy ani przewidywań.
Tym samym otrzymałam książkę,
która chwilami ściskała za gardło,
a czasami zostawiała mnie w ciszy.
Głuchą, ale wyrażającą więcej niż tysiąc słów.
Może nawet taką, która osadza się gdzieś pod skórą, której nie da się wyszorować ostrą szczoteczką.
“Tylko mi okna zostawcie otwarte” to książka, która zbiera emocje, rozbiera je na części pierwsze i każe je poczuć… z czasem. W chwili, gdy uświadomienie przychodzi w najmniej oczekiwanym momencie, wszystko nagle przykrywa ciemność.
To tutaj czekała na mnie wojna.
Wojna, którą stanowili…
Ludzie
Wybory
Strach, który jest najostrzejszym narzędziem
Przetrwanie, które nie daje drugich szans
I te słowa “mi się wydawało”
I Marianna…
Zwana piękną życiową katastrofą.
Ta, której oczy wydawały się suche jak wiór.
Ta, którą pogardzano.
Ta, którą wykorzystywano.
Ta, o której zapomniano.
Ta, która miała być córką marzeń, ale była niewystarczająca.
Będąca ciężarem.
Będąca słabością.
Będąca błędem.
Ta, która była niewarta jednego najważniejszego pytania.
Ta, której serce… drżące, niepewne i kroczące po cienkiej warstwie lodu zostało brutalnie skrzywdzone.
Pękająca tam, gdzie nikt nie widzi.
Victor.
Człowiek bez miejsca.
Bez przynależności.
Artysta z duszą, która widziała za dużo.
Ten, który stracił zbyt wiele.
Chaos na zewnątrz.
Chaos pod skórą.
Chaos w sercu.
Myśli huczące w głowie
“- Dlaczego masz zawsze okna otwarte?
- Bo mi duszno.”
Marianna i Victor
Razem…
Sztuką
Surrealizmem
Ekspresjonizmem
Secesją
Impresjonizmem
Fowizmem
W sieci ukrytych prawd,
utkanych z łgarstw,
krztuszący się samotnością,
z pęknięciami w szczelinach.
W tęsknocie za czymś utraconym, bez miejsca na dumę, z miejscem na rozpad.
“- Wiesz, co ja bym chciał? Tak chociaż raz? Żeby mnie ktoś potrzymał za rękę.”
Relacja między nimi była czystą poezją.
Sercami, które wyrwały się ze szponów bezdenności.
Postacie, które zatraciły się w palecie barw i słowach drżących jak struna.
Ci, którzy w swojej obecności poczuli coś, czego nigdy nie otrzymali - spokój.
“Nie mów fałszywego świadectwa”
Nie będę się więcej rozpisywać o bohaterach ani o toczącej się akcji, ale chcę, żebyście wiedzieli, że w tej historii dorobiłam się pokaźnej liczby wrogów czekających na rozstrzelanie. Niektóre zwroty akcji były dla mnie przewidywalne, ale…
“Nie zabijaj”
To, co dała mi ta historia, sprawiło, że przez chwilę zastanawiałam się, czy to wydarzyło się naprawdę. Takiej historii, dającej tak silne poczucie realności, dawno nie czytałam i z całą pewnością mogę napisać, że trafiła do topki ukochanych książek z kategorii literatury pięknej. Mało tego… w życiu bym nie powiedziała, że to debiut.
“Jego wina.
jego wina,
jego bardzo wielka wina.”
Bo to, w jaki sposób autorka operuje tutaj słowem, jak prowadzi całą historię, jest czymś niesamowitym i niewyobrażalnym. Czysta poezja, która uderza w twarz i nie pozwala odwrócić wzroku. I te nawiązania, wstawki z wierszy oddające powagę sytuacji albo uczuć, które towarzyszyły bohaterom. Wow, po prostu wow.
“Tylko mi okna zostawcie otwarte” to historia, która nie daje łatwego końca.
O tęsknocie, o stracie, która nie mija, i o decyzjach, które na zawsze zostają w człowieku.
O tym, by nie tracić czasu.
O tym, by walczyć do samego końca i się nie poddawać.
O tym, że każdy z nas ma prawo do własnej historii i jej opowiedzenia.
A jak coś czujesz… to czuj na całego. Nie pozwól obedrzeć się z uczuć, bo masz do nich prawo - w ukryciu.
Historia zostawiająca rysy na duszy i niepozwalająca się zagoić bez śladu.
To historia dla tych, którzy mimo mroku potrafią spojrzeć dalej - bez żalu, ale z bólem w sercu.
Bo czasem wystarczy jedno uchylone okno, by wpuścić to, czego najbardziej się boisz i to, czego najbardziej potrzebujesz.
May 8, 2026
Uwielbiam książki, które wzbudzają we mnie emocje, tak było też i tutaj.. i to w nadmiarze. Naprawdę, ta historia jak rzadko która sprawiła, że płakałam prawie że nonstop, bo czułam ból bohaterów, utożsamiałam się z nimi i było mi ich żal, na innych z kolei się denerwowałam, były też momenty, gdzie się śmiałam. Pełna gama emocji. Paula stworzyła tak cudną historię, w której możemy się przejrzeć, a także pokaże nam różne kwestie, przy których powinniśmy zatrzymać się na chwilę i pomyśleć. Piękne to było. Aż szkoda, że się skończyło.
April 22, 2026
poturbowała mnie ta historia.
[ reread kwiecień 2026: dałam radę. ]
_______
Czasami są takie książki, które nas znajdują. Książki, które nas oczarowują i wciągają do swojego świata. Czasami są takie historie, których czytanie boli jak cholera, ale gdy zamykamy ostatnią stronę wiemy, że było warto.
"Tylko mi okna zostawcie otwarte" to debiut Pauliny Czernek-Pasierbek. Historia napisana w sposób, który zachwyca od pierwszych stron. Dokładność, uważność na szczegóły i oddanie czasów wojny, która rozbijała nasz kraj. Książka jest zupełną fikcją, choć jak zauważycie podczas lektury, czasami będą pojawiać się postacie oraz miejsca, które istniały. Poeci, arystokraci, znani artyści. Ogromne wille, lokalne kawiarnie, ciche warszawskie mieszkania.
Ona - studentka, zagubiona we własnych myślach, zawsze idąca do przodu. Bez strachu.
On - artysta, fotograf i malarz, zagubiony w przeszłości. Bez domu.
Walka o ojczyznę miesza się tutaj z walką z własnymi problemami. To nie jest historia o wojnie ani miłości. To historia o ludziach, którzy próbują przetrwać. To ludzie, którzy mimo wielu przeciwności, codziennie wstają rano i działają w imię lepszego jutra. Tutaj każdy walczy nie tylko z wrogiem, lecz przede wszystkim z drugim człowiekiem. Z własną moralnością. Tutaj rozgrywa się walka z ich wewnętrznymi demonami. Z tym, co siedzi w głowie; z problemami, wątpliwościami, a co najgorsze ze starymi wspomnieniami.
[ reread kwiecień 2026: dałam radę. ]
_______
Czasami są takie książki, które nas znajdują. Książki, które nas oczarowują i wciągają do swojego świata. Czasami są takie historie, których czytanie boli jak cholera, ale gdy zamykamy ostatnią stronę wiemy, że było warto.
"Tylko mi okna zostawcie otwarte" to debiut Pauliny Czernek-Pasierbek. Historia napisana w sposób, który zachwyca od pierwszych stron. Dokładność, uważność na szczegóły i oddanie czasów wojny, która rozbijała nasz kraj. Książka jest zupełną fikcją, choć jak zauważycie podczas lektury, czasami będą pojawiać się postacie oraz miejsca, które istniały. Poeci, arystokraci, znani artyści. Ogromne wille, lokalne kawiarnie, ciche warszawskie mieszkania.
Ona - studentka, zagubiona we własnych myślach, zawsze idąca do przodu. Bez strachu.
On - artysta, fotograf i malarz, zagubiony w przeszłości. Bez domu.
Walka o ojczyznę miesza się tutaj z walką z własnymi problemami. To nie jest historia o wojnie ani miłości. To historia o ludziach, którzy próbują przetrwać. To ludzie, którzy mimo wielu przeciwności, codziennie wstają rano i działają w imię lepszego jutra. Tutaj każdy walczy nie tylko z wrogiem, lecz przede wszystkim z drugim człowiekiem. Z własną moralnością. Tutaj rozgrywa się walka z ich wewnętrznymi demonami. Z tym, co siedzi w głowie; z problemami, wątpliwościami, a co najgorsze ze starymi wspomnieniami.
May 6, 2026
Najpiękniejsza i najboleśniejsza książka jaką kiedykolwiek czytałam.
NIE WIERZĘ, ŻE ZNOWU TO SOBIE ZROBIŁAM I SAMA SKAZAŁAM SIEBIE NA PONOWNE CIERPIENIE. BĘDĘ STAŁA ZA TĄ KSIĄŻKĄ DO KOŃCA MOJEGO ŻYCIA. BA, MOŻECIE MNIE Z NIĄ POCHOWAĆ
NIE WIERZĘ, ŻE ZNOWU TO SOBIE ZROBIŁAM I SAMA SKAZAŁAM SIEBIE NA PONOWNE CIERPIENIE. BĘDĘ STAŁA ZA TĄ KSIĄŻKĄ DO KOŃCA MOJEGO ŻYCIA. BA, MOŻECIE MNIE Z NIĄ POCHOWAĆ
April 2, 2026
Jak odpowiednio opisać nieustający przez ostatnie 40 stron płacz, kiedy nie widzi sie juz słów na kartkach i próbuje uspokoić na tyle by wziąć oddech?
March 3, 2026
Chciałabym powiedzieć, że potrzebuję od dwóch do trzech dni roboczych na dojście do siebie ale wiem, że to byłoby kłamstwo.
Bo po skończeniu Okien prawdopodobnie nigdy nie dojdę do siebie.
Myślałam, że to ja skończę Okna, a to Okna skończyły ze mną.
Ta książka jest piękna w swoim okrucieństwie.
Chciałabym napisać jakąś sensowną recenzję, ale może być ciężko, skoro obraz mam wiecznie jaki taki rozmazany..
Za miłości pierwsze. Za miłości jedyne.
Za harmonię.
Za ciszę.
Bo po skończeniu Okien prawdopodobnie nigdy nie dojdę do siebie.
Myślałam, że to ja skończę Okna, a to Okna skończyły ze mną.
Ta książka jest piękna w swoim okrucieństwie.
Chciałabym napisać jakąś sensowną recenzję, ale może być ciężko, skoro obraz mam wiecznie jaki taki rozmazany..
Za miłości pierwsze. Za miłości jedyne.
Za harmonię.
Za ciszę.
March 24, 2026
Trudno uwierzyć, że to dopiero debiut. Ta książka roztrzaskała mi serce, a jednocześnie zaraz po jej skończeniu miałam ochotę przeczytać ją ponownie. Cudowni bohaterowie, bardzo dobrze zobrazowany klimat powieści i jeszcze wszechobecne nawiązania do poezji, a nawet Taco 🫠 Moje polonistyczne serce się rozpływało!
February 23, 2026
najlepszy debiut jaki czytałam od… zawsze?
GE NIA LNA książka.
GE NIA LNA książka.
March 3, 2026
dlaczego złamałaś mi serce droga ksiazko
February 6, 2026
Ta historia jest o wojnie. O różnych jej obliczach. A przede wszystkim o wojnie, która każdego dnia toczymy wewnątrz siebie. O próbowaniu poskładania duszy ze zgliszcz. O HERSTORII pełnej bólu, samotności i poświęcenia. O przetrwaniu i walce o każdy oddech. Ta powieść poruszy każdą z waszych emocji. I to jest kwintesencją tego, dlaczego każdemu z was polecam sięgnąć po ten debiut.
August 2, 2026
4 ⭐
[PL] Marianna Roszkowska jest młodą kobietą żyjącą w okupowanej Warszawie w czasach II wojny światowej. Dziewczyna próbuje odnaleźć się w rzeczywistości pełnej lęku, przemocy i codziennej walki o przetrwanie. Pewnego dnia na jej drodze pojawia się Victor Giroud, mężczyzna z trudną przeszłością, ukrywający swoją prawdziwą historię. Między tą dwójką rodzi się bliskość, która daje im chwilową nadzieję w świecie zniszczonym przez wojnę, jednak ich relacja zostaje wystawiona na próbę przez sekrety, wojenne zagrożenia i bolesne doświadczenia.
W “Oknach…” okupowana Warszawa oraz wojna nie są jedynie tłem dla historii bohaterów, ale czynnikiem, który wpływa na ich codzienne życie, decyzje, relacje i ukazuje lęki, samotność, niepewność jutra i konieczność podejmowania trudnych decyzji. Zwyczajne sprawy zostają zastąpione walką o bezpieczeństwo i przetrwanie, co pozwala czytelnikowi mocniej odczuć realia epoki i chociaż częściowo zrozumieć, jak ogromnym obciążeniem psychicznym dla ludzi były czasy okupacji. Niemniej niektóre tematy, takie jak wojenne traumy, zostały potraktowane nieco zbyt powierzchownie. W przypadku Victora dużą rolę odgrywa jego przeszłość. W ogólnym rozrachunku niektóre problemy pojawiają się jako ważne elementy historii, ale nie zawsze otrzymują wystarczająco dużo miejsca. Tym samym, choć wojenne realia są obecne i nadają powieści charakter, momentami brakuje bardziej rozbudowanego obrazu okupacji lub większej liczby szczegółów historycznych. Jednak książka łączy elementy powieści wojennej, obyczajowej i romantycznej; wątek uczuciowy nie przesłania całkowicie realiów wojny, ale dobitnie pokazuje, że nawet w ekstremalnych warunkach ludzie niezmiennie potrzebują bliskości. Kontrast między okrucieństwem wojny a siłą ludzkich uczuć buduje w czytelniku poczucie, że nawet w najgorszych momentach jest nadzieja na znalezienie człowieczeństwa, wsparcia i powodu, aby walczyć o następny dzień. To nadaje książce głębię emocjonalną, która nie pozwala zapomnieć o tej historii. Tworzą ją między innymi losy Marianny i Victora. Ich rozwijająca się w ekstremalnie trudnych warunkach relacja sprawia, że historia jest bardziej osobista i poruszająca. Ta bliskość między nimi nie jest tylko romantyczną bliskością, ale również formą wsparcia, ucieczką od samotności i próbą odnalezienia nadziei w świecie pełnym cierpienia.
Na całe szczęście, główne postaci nie są idealne. Mają własne problemy, lęki, trudną przeszłość i, co więcej, są zmuszeni do podejmowania skomplikowanych decyzji. Ukrywanie prawdy o sobie oraz wpływ traumatycznych wydarzeń na psychikę każdego z nich wybrzmiewają w mocnym stopniu; efekt mógłby być jeszcze silniejszy, gdyby narracja była prowadzona w pierwszej osobie i ukazywała bolączki każdego z bohaterów. Więź między Marianną a Victorem, mimo ogromnego i cennego realizmu, może czasami wydawać się nieco zbyt literacka. Nie chcę mówić, że jest wyidealizowana, bowiem nie jest; niektóre momenty są jednak zbyt piękne, aby mogły być prawdziwe (chyba że to błąd poznawczy, wedle którego wojenna rzeczywistość to tylko zło).
I wreszcie ostatnia rzecz, która w moim odczuciu zostaje zapisana po stronie minusów, to nagromadzenie cytatów. Gdybym czytała tę książkę, przygotowując się do matury z języka polskiego, z pewnością byłabym w stanie poczuć znacznie więcej emocji zapoznając się z nawiązaniami do różnych utworów. Jednak po dziesięciu latach od egzaminu dojrzałości takie natężenie cytowań było dla mnie nieco problematyczne i niekiedy potrafiło odebrać radość z czytania, bowiem potrzebowałam zapoznawać się z zawartymi przypisami. Jednak nawet ta niedogodność nie sprawiła, żebym zdecydowała się ocenić “Okna” w bardziej krytyczny sposób. To bardzo dobra i poruszająca powieść, wspaniały debiut, który pozostaje wartościową historią, skutecznie łączącą emocje, wojenne realia i losy ludzi próbujących odnaleźć nadzieję w trudnych czasach.
[PL] Marianna Roszkowska jest młodą kobietą żyjącą w okupowanej Warszawie w czasach II wojny światowej. Dziewczyna próbuje odnaleźć się w rzeczywistości pełnej lęku, przemocy i codziennej walki o przetrwanie. Pewnego dnia na jej drodze pojawia się Victor Giroud, mężczyzna z trudną przeszłością, ukrywający swoją prawdziwą historię. Między tą dwójką rodzi się bliskość, która daje im chwilową nadzieję w świecie zniszczonym przez wojnę, jednak ich relacja zostaje wystawiona na próbę przez sekrety, wojenne zagrożenia i bolesne doświadczenia.
W “Oknach…” okupowana Warszawa oraz wojna nie są jedynie tłem dla historii bohaterów, ale czynnikiem, który wpływa na ich codzienne życie, decyzje, relacje i ukazuje lęki, samotność, niepewność jutra i konieczność podejmowania trudnych decyzji. Zwyczajne sprawy zostają zastąpione walką o bezpieczeństwo i przetrwanie, co pozwala czytelnikowi mocniej odczuć realia epoki i chociaż częściowo zrozumieć, jak ogromnym obciążeniem psychicznym dla ludzi były czasy okupacji. Niemniej niektóre tematy, takie jak wojenne traumy, zostały potraktowane nieco zbyt powierzchownie. W przypadku Victora dużą rolę odgrywa jego przeszłość. W ogólnym rozrachunku niektóre problemy pojawiają się jako ważne elementy historii, ale nie zawsze otrzymują wystarczająco dużo miejsca. Tym samym, choć wojenne realia są obecne i nadają powieści charakter, momentami brakuje bardziej rozbudowanego obrazu okupacji lub większej liczby szczegółów historycznych. Jednak książka łączy elementy powieści wojennej, obyczajowej i romantycznej; wątek uczuciowy nie przesłania całkowicie realiów wojny, ale dobitnie pokazuje, że nawet w ekstremalnych warunkach ludzie niezmiennie potrzebują bliskości. Kontrast między okrucieństwem wojny a siłą ludzkich uczuć buduje w czytelniku poczucie, że nawet w najgorszych momentach jest nadzieja na znalezienie człowieczeństwa, wsparcia i powodu, aby walczyć o następny dzień. To nadaje książce głębię emocjonalną, która nie pozwala zapomnieć o tej historii. Tworzą ją między innymi losy Marianny i Victora. Ich rozwijająca się w ekstremalnie trudnych warunkach relacja sprawia, że historia jest bardziej osobista i poruszająca. Ta bliskość między nimi nie jest tylko romantyczną bliskością, ale również formą wsparcia, ucieczką od samotności i próbą odnalezienia nadziei w świecie pełnym cierpienia.
Na całe szczęście, główne postaci nie są idealne. Mają własne problemy, lęki, trudną przeszłość i, co więcej, są zmuszeni do podejmowania skomplikowanych decyzji. Ukrywanie prawdy o sobie oraz wpływ traumatycznych wydarzeń na psychikę każdego z nich wybrzmiewają w mocnym stopniu; efekt mógłby być jeszcze silniejszy, gdyby narracja była prowadzona w pierwszej osobie i ukazywała bolączki każdego z bohaterów. Więź między Marianną a Victorem, mimo ogromnego i cennego realizmu, może czasami wydawać się nieco zbyt literacka. Nie chcę mówić, że jest wyidealizowana, bowiem nie jest; niektóre momenty są jednak zbyt piękne, aby mogły być prawdziwe (chyba że to błąd poznawczy, wedle którego wojenna rzeczywistość to tylko zło).
I wreszcie ostatnia rzecz, która w moim odczuciu zostaje zapisana po stronie minusów, to nagromadzenie cytatów. Gdybym czytała tę książkę, przygotowując się do matury z języka polskiego, z pewnością byłabym w stanie poczuć znacznie więcej emocji zapoznając się z nawiązaniami do różnych utworów. Jednak po dziesięciu latach od egzaminu dojrzałości takie natężenie cytowań było dla mnie nieco problematyczne i niekiedy potrafiło odebrać radość z czytania, bowiem potrzebowałam zapoznawać się z zawartymi przypisami. Jednak nawet ta niedogodność nie sprawiła, żebym zdecydowała się ocenić “Okna” w bardziej krytyczny sposób. To bardzo dobra i poruszająca powieść, wspaniały debiut, który pozostaje wartościową historią, skutecznie łączącą emocje, wojenne realia i losy ludzi próbujących odnaleźć nadzieję w trudnych czasach.
February 25, 2026
23.02: Generalnie to nie wiem co przeczytałam, bo przez większą część tej książki walczyłam z mgłą łez…
*tu jeszcze będzie opinia jak już nie będę chciała rzucać tą książką*
25.02: (nadal mam ochotę rzucać książką ALE)
Są książki, które bolą, które rozdzierają serce i wypłukują z oczu łzy. Ale są też książki gęste, duszne, przy których mimowolnie wstrzymujesz oddech i czujesz to dopiero gdy Cię zaboli, przy których serce wali ci jak oszalałe, których słowa zatapiają ci się w mózgu. Są książki, przy których zapominasz, że…w ręce trzymasz tylko kawałek papieru pomaziany tuszem.
Taka jest dla mnie książka Pauliny Czernek-Pasierbek. „Tylko mi okna zostawicie otwarte” to debiut, który zwala z nóg, który zagnieżdża się w głowie i nie ma zamiaru jej opuścić.
Bardzo bym nie chciała, aby szufladkowano tą książkę wyłącznie jako romans. Autorka stworzyła historię, w której opowiada o tym, że gdy mężczyźni mają wolę to kobiety mają dolę. Że samotność to stan, który upadla cię do granic. Że wojna to nie tylko poranna strzelanina i wieczorne bombardowanie, ale wszystko to co dzieje się pomiędzy – to całe życie, które przecież trzeba dalej prowadzić, które trzeba sobie jakoś ułożyć. Że można się w tym wszystkim poplątać, a nawet zasupłać, ale też że są ludzie, którzy zamkną te otwarte okna.
Autorka dojrzale, w poetyckim stylu prowadzi czytelników przez meandry polskiego patriotyzmu pokazując, że nie każdy chce heroicznie zginąć za swoją ojczyznę, a samo przywiązanie do niej ma różne odcienie bieli i czerwieni. Pod tym względem nie jest to „bezpieczna” książka – dla niektórych może być niewygodna, część może być nawet oburzona. Ale to właśnie ma robić literatura – zmuszać do myślenia, do wątpienia, do kwestionowania.
No i oczywiście bohaterzy, dla których pójdę w ogień. Dla wielu mogą być oni trudni, raczej nie do lubienia, ale ja poczułam z nimi wyjątkową więź już od pierwszych stron, co przypłaciłam nie raz złamanym sercem.
Wiele jest książek, na które z utęsknieniem czekam, ale niewiele takich, które pochłonęłam zaraz po premierze, które prawie jeszcze ciepłe wydarłam z księgarni. Były książki, na których płakałam, które rozrywały mi serce, ale niewiele takich, które osiadły we mnie – w mojej głowie, sercu…czuję ciężar tej historii na mych barkach. Są też książki, które zabierają czytelnika w przygodę, z której nie wraca już taki sam. To właśnie ta książka.
,,Tylko mi okna zostawcie otwarte”, to powieść, którą z chęcią rozebrałabym na kawałki, dokonała wiwisekcji, przeanalizował pod różnymi kątami, bo o tej książce można gadać i gadać. W końcu oprócz samej historii powieść ta jest warsztatowo bardzo dobra, a te nawiązania do innych dzieł literackich 🔥🙌🏻
Literatura piękna na najwyższym poziomie. Dawno nie oczarowała mnie tak polska autorka. Liczę, że o Paulinie Czernek-Pasierbek usłyszmy jeszcze nie raz.
*tu jeszcze będzie opinia jak już nie będę chciała rzucać tą książką*
25.02: (nadal mam ochotę rzucać książką ALE)
Są książki, które bolą, które rozdzierają serce i wypłukują z oczu łzy. Ale są też książki gęste, duszne, przy których mimowolnie wstrzymujesz oddech i czujesz to dopiero gdy Cię zaboli, przy których serce wali ci jak oszalałe, których słowa zatapiają ci się w mózgu. Są książki, przy których zapominasz, że…w ręce trzymasz tylko kawałek papieru pomaziany tuszem.
Taka jest dla mnie książka Pauliny Czernek-Pasierbek. „Tylko mi okna zostawicie otwarte” to debiut, który zwala z nóg, który zagnieżdża się w głowie i nie ma zamiaru jej opuścić.
Bardzo bym nie chciała, aby szufladkowano tą książkę wyłącznie jako romans. Autorka stworzyła historię, w której opowiada o tym, że gdy mężczyźni mają wolę to kobiety mają dolę. Że samotność to stan, który upadla cię do granic. Że wojna to nie tylko poranna strzelanina i wieczorne bombardowanie, ale wszystko to co dzieje się pomiędzy – to całe życie, które przecież trzeba dalej prowadzić, które trzeba sobie jakoś ułożyć. Że można się w tym wszystkim poplątać, a nawet zasupłać, ale też że są ludzie, którzy zamkną te otwarte okna.
Autorka dojrzale, w poetyckim stylu prowadzi czytelników przez meandry polskiego patriotyzmu pokazując, że nie każdy chce heroicznie zginąć za swoją ojczyznę, a samo przywiązanie do niej ma różne odcienie bieli i czerwieni. Pod tym względem nie jest to „bezpieczna” książka – dla niektórych może być niewygodna, część może być nawet oburzona. Ale to właśnie ma robić literatura – zmuszać do myślenia, do wątpienia, do kwestionowania.
No i oczywiście bohaterzy, dla których pójdę w ogień. Dla wielu mogą być oni trudni, raczej nie do lubienia, ale ja poczułam z nimi wyjątkową więź już od pierwszych stron, co przypłaciłam nie raz złamanym sercem.
Wiele jest książek, na które z utęsknieniem czekam, ale niewiele takich, które pochłonęłam zaraz po premierze, które prawie jeszcze ciepłe wydarłam z księgarni. Były książki, na których płakałam, które rozrywały mi serce, ale niewiele takich, które osiadły we mnie – w mojej głowie, sercu…czuję ciężar tej historii na mych barkach. Są też książki, które zabierają czytelnika w przygodę, z której nie wraca już taki sam. To właśnie ta książka.
,,Tylko mi okna zostawcie otwarte”, to powieść, którą z chęcią rozebrałabym na kawałki, dokonała wiwisekcji, przeanalizował pod różnymi kątami, bo o tej książce można gadać i gadać. W końcu oprócz samej historii powieść ta jest warsztatowo bardzo dobra, a te nawiązania do innych dzieł literackich 🔥🙌🏻
Literatura piękna na najwyższym poziomie. Dawno nie oczarowała mnie tak polska autorka. Liczę, że o Paulinie Czernek-Pasierbek usłyszmy jeszcze nie raz.
May 10, 2026
Nie mam słów.
Jest to taka historia, której nie mam jak opisać w recenzji, bo nie chciałabym Wam zaspoilerować ani mini wątku z tej opowieści.
Jest to piękne, traumatyczne, istny rollercoaster emocjonalny, ogólnie to Was rozwali na łopatki.
Bardzo się cieszę, że Paulina rozszerzy to uniwersum i będziemy mieli zjechaną psychę ponownie, natomiast chyba nie będę się do niej odzywać przez kolejne tygodnie, za to, co zrobiła na koniec tej książki…
Oczywiście piszę to będąc pod pełnym wrażeniem jej umiejętności pisarskich i takiego czystego talentu, żeby stworzyć coś tak niesamowitego. Z jednej strony fikcja z drugiej strony doskonale przedstawienie wojny i archetypów postaci, w jakie ludzie wchodzili podczas niej.
No nie mam słów, a jednak się znalazło kilka… Może niewiele, ale kurde no nie mam jak. Musiałbym chyba się rozpisać na 20 stron, żeby umówić każdy wątek. Ale tego nie zrobię, bo każdy czytelnik powinien być równie zaskoczony tym, co się tu odwali…
Czekam na kolejne, serio. A ten, kto nie czytał, to jest wieśniak i powinien nadrobić lekturę.
OCENKA: 5!/5 (i to takie z wykrzyknikiem jak na UW)
Jest to taka historia, której nie mam jak opisać w recenzji, bo nie chciałabym Wam zaspoilerować ani mini wątku z tej opowieści.
Jest to piękne, traumatyczne, istny rollercoaster emocjonalny, ogólnie to Was rozwali na łopatki.
Bardzo się cieszę, że Paulina rozszerzy to uniwersum i będziemy mieli zjechaną psychę ponownie, natomiast chyba nie będę się do niej odzywać przez kolejne tygodnie, za to, co zrobiła na koniec tej książki…
Oczywiście piszę to będąc pod pełnym wrażeniem jej umiejętności pisarskich i takiego czystego talentu, żeby stworzyć coś tak niesamowitego. Z jednej strony fikcja z drugiej strony doskonale przedstawienie wojny i archetypów postaci, w jakie ludzie wchodzili podczas niej.
No nie mam słów, a jednak się znalazło kilka… Może niewiele, ale kurde no nie mam jak. Musiałbym chyba się rozpisać na 20 stron, żeby umówić każdy wątek. Ale tego nie zrobię, bo każdy czytelnik powinien być równie zaskoczony tym, co się tu odwali…
Czekam na kolejne, serio. A ten, kto nie czytał, to jest wieśniak i powinien nadrobić lekturę.
OCENKA: 5!/5 (i to takie z wykrzyknikiem jak na UW)
February 23, 2026
Sposób kreacji głównych bohaterów jest intrygujący - relacja między Victorem a Marianną rozwija się powoli, jest pełna subtelnej namiętności, ma różne odcienie, co czyni ją złożoną. Każde z nich ma swoją rodzinną historię, traumę, która wpływa na ich sposób myślenia i postrzegania świata. Victor jest chyba najbardziej złożoną postacią w całej powieści. Marianna to na zewnątrz silna dziewczyna, która idzie własną drogą; wewnątrz bardzo wrażliwa, gotowa do poświęceń, nawet dla osoby, która nie poświęciłaby się dla niej. Na plus - cytaty z różnych dzieł literackich, nawiązanie do "Dziadów" i do pięknych obrazów.
Opis pierwszej sceny w kawiarni skradł moje serce:)
Postać Rudolfa napisana po mistrzowsku.
W sposób przekonujący autorka ukazuje realia życia pod okupacją - życia w ciągłym strachu i poczuciu zagrożenia.
To, co mi się nie podobało, to sposób w jaki zostało przedstawione podziemie akowskie. Czytelnik niezbyt dobrze zorientowany w historii II WŚ mógłby pomyśleć, że Armia Krajowa to organizacja, której większość stanowili samolubni, roszczeniowi ludzie, którzy liczą tylko na dostanie orderu i obwołanie ich "bohaterami". Jedynymi trzeźwo myślącymi osobami w tym towarzystwie są: Marianna, Krzyś i Omega (relacja na linii Omega-Marianna jest bardzo ciekawa, sama postać Omegi również złożona)
Po lekturze opracowań historycznych, wspomnień i relacji członków podziemia absolutnie nie powiedziałabym, że to byli "chłopcy wymachujący bezmyślnie szabelką" (choć wiadomo, w każdej organizacji znajdą się pojedyncze przypadki). Ze wspomnień wyłania się obraz zwyczajnych "ludzkich" ludzi z różnych domów i środowisk, którzy mieli swoje marzenia i plany na przyszłość, którzy byli odważni, walczyli o to, co dla nich najważniejsze, nie dlatego, żeby się pokazać światu jako "bohaterowie-ofiary"; ale dlatego, że zmusiła ich do tego historia, która odebrała im wolność, dom oraz bliskich.
Mam nadzieję, że w gąszczu 5 gwiazdek nie narażę się; pod koniec powieści i tak poleciała łza wzruszenia...
Opis pierwszej sceny w kawiarni skradł moje serce:)
Postać Rudolfa napisana po mistrzowsku.
W sposób przekonujący autorka ukazuje realia życia pod okupacją - życia w ciągłym strachu i poczuciu zagrożenia.
To, co mi się nie podobało, to sposób w jaki zostało przedstawione podziemie akowskie. Czytelnik niezbyt dobrze zorientowany w historii II WŚ mógłby pomyśleć, że Armia Krajowa to organizacja, której większość stanowili samolubni, roszczeniowi ludzie, którzy liczą tylko na dostanie orderu i obwołanie ich "bohaterami". Jedynymi trzeźwo myślącymi osobami w tym towarzystwie są: Marianna, Krzyś i Omega (relacja na linii Omega-Marianna jest bardzo ciekawa, sama postać Omegi również złożona)
Po lekturze opracowań historycznych, wspomnień i relacji członków podziemia absolutnie nie powiedziałabym, że to byli "chłopcy wymachujący bezmyślnie szabelką" (choć wiadomo, w każdej organizacji znajdą się pojedyncze przypadki). Ze wspomnień wyłania się obraz zwyczajnych "ludzkich" ludzi z różnych domów i środowisk, którzy mieli swoje marzenia i plany na przyszłość, którzy byli odważni, walczyli o to, co dla nich najważniejsze, nie dlatego, żeby się pokazać światu jako "bohaterowie-ofiary"; ale dlatego, że zmusiła ich do tego historia, która odebrała im wolność, dom oraz bliskich.
Mam nadzieję, że w gąszczu 5 gwiazdek nie narażę się; pod koniec powieści i tak poleciała łza wzruszenia...
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 8, 2026
"Okna" to warta uwagi pozycja. Podobał mi się styl autorki, w tym umieszczenie bardzo wielu cytatów pochodzących od klasyków literatury (m. in. Baczyński czy Leśmian). Bohaterowie, dialogi i fabuła również na plus. Na minus zaliczam jedynie niewykorzystanie potencjału czasów w których umieszczono fabułę, można było wspomnieć o np. likwidacji warszawskiego getta. Podsumowując, debiut uważam za jak najbardziej udany i czekam na więcej.
July 10, 2026
5⭐
Moje okno na te książkę już na zawsze pozostanie otwarte...
Moje okno na te książkę już na zawsze pozostanie otwarte...
April 4, 2026
„Jakoś nic na niego nie działało. Taki jakiś trudny przypadek. Przewlekle chory na honor i wierność.”
Jakie emocje pozostawiła w Tobie ostatnio przeczytana książka?
Smutek. Żal. Czarna rozpacz. Bezsilność. Dzikie uczucie niesprawiedliwości.
To wszystko czułam, gdy skończyłam 𝗧𝗬𝗟𝗞𝗢 𝗠𝗜 𝗢𝗞𝗡𝗔 𝗭𝗢𝗦𝗧𝗔𝗪𝗖𝗜𝗘 𝗢𝗧𝗪𝗔𝗥𝗧𝗘.
Książki o wojnie zawsze mnie rujnują.
To książka, którą czytając czujesz w każdym zakończeniu nerwowym. Po której myślisz, że jakoś się pozbierasz. Jednak Okna zrobiły ze mnie kukłę, wypraną z emocji atrapę człowieka.
Bo chcieli kochać.
Bo chcieli spełniać marzenia.
Bo chcieli żyć.
Victor, parszywy szwab, który nigdy jak Niemiec się nie czuł. W duszy zawsze był Francuzem. Marianka. Pełna aspiracji, zakochana w literaturze. Sarmatka z krwi i kości. Ludzie, dla których nie istniała inna meta. Od początku celowali w przetrwanie.
Lektura Okien to jak wycieczka w nieznane. Wiedziałam tylko, że z każdą kolejną stroną tracę kawałek serca. Z każdym kolejnym aktem brutalności krew wrzała mi odrobinę mocniej. Z każdym kolejnym aktem serdeczności czułam trochę więcej ciepła. A z każdym aktem miłości zyskiwałam nadzieję.
Bo Okna to książka właśnie o tym. O nadziei. Jednak przede wszystkim jest to historia o ludziach. O ich uczuciach, ich decyzjach, ich wątpliwościach. I kiedy poznajemy bohaterów tej książki, to poznajemy ich dogłębnie. Ich bolączki, pragnienia i przewiny. Rudolf, który był oddany idei. I może był trochę głupi, to miał serce szeroko otwarte. Vic i Marianka, którzy czuli tak mocno, że mocniej nie można. Czuli do bólu. Krzyś i Basia, dla których wojna była na tyle łaskawa, że pozwoliła im się odnaleźć.
To ten typ książki, po której nie da się pozbierać. Po której już na zawsze w sercu pozostanie wyrwa. I po której widok pewnego imienia będzie wywoływać agresję. To książka, na której wylejesz morze łez. I może, być może, znienawidzisz Autorkę za to, jaki los zgotowała Tobie i bohaterom, ale będziesz jej wdzięczny za książkę, o której nigdy nie zapomnisz.
Paulina, dziękuję.
A Ty idź, otwórz okna. Niech pozostaną otwarte.
Jakie emocje pozostawiła w Tobie ostatnio przeczytana książka?
Smutek. Żal. Czarna rozpacz. Bezsilność. Dzikie uczucie niesprawiedliwości.
To wszystko czułam, gdy skończyłam 𝗧𝗬𝗟𝗞𝗢 𝗠𝗜 𝗢𝗞𝗡𝗔 𝗭𝗢𝗦𝗧𝗔𝗪𝗖𝗜𝗘 𝗢𝗧𝗪𝗔𝗥𝗧𝗘.
Książki o wojnie zawsze mnie rujnują.
To książka, którą czytając czujesz w każdym zakończeniu nerwowym. Po której myślisz, że jakoś się pozbierasz. Jednak Okna zrobiły ze mnie kukłę, wypraną z emocji atrapę człowieka.
Bo chcieli kochać.
Bo chcieli spełniać marzenia.
Bo chcieli żyć.
Victor, parszywy szwab, który nigdy jak Niemiec się nie czuł. W duszy zawsze był Francuzem. Marianka. Pełna aspiracji, zakochana w literaturze. Sarmatka z krwi i kości. Ludzie, dla których nie istniała inna meta. Od początku celowali w przetrwanie.
Lektura Okien to jak wycieczka w nieznane. Wiedziałam tylko, że z każdą kolejną stroną tracę kawałek serca. Z każdym kolejnym aktem brutalności krew wrzała mi odrobinę mocniej. Z każdym kolejnym aktem serdeczności czułam trochę więcej ciepła. A z każdym aktem miłości zyskiwałam nadzieję.
Bo Okna to książka właśnie o tym. O nadziei. Jednak przede wszystkim jest to historia o ludziach. O ich uczuciach, ich decyzjach, ich wątpliwościach. I kiedy poznajemy bohaterów tej książki, to poznajemy ich dogłębnie. Ich bolączki, pragnienia i przewiny. Rudolf, który był oddany idei. I może był trochę głupi, to miał serce szeroko otwarte. Vic i Marianka, którzy czuli tak mocno, że mocniej nie można. Czuli do bólu. Krzyś i Basia, dla których wojna była na tyle łaskawa, że pozwoliła im się odnaleźć.
To ten typ książki, po której nie da się pozbierać. Po której już na zawsze w sercu pozostanie wyrwa. I po której widok pewnego imienia będzie wywoływać agresję. To książka, na której wylejesz morze łez. I może, być może, znienawidzisz Autorkę za to, jaki los zgotowała Tobie i bohaterom, ale będziesz jej wdzięczny za książkę, o której nigdy nie zapomnisz.
Paulina, dziękuję.
A Ty idź, otwórz okna. Niech pozostaną otwarte.
February 21, 2026
Nie lubię czytać książek z wątkiem romantycznym (mlw). Ale „Okna” to nie tylko romans, a przede wszystkim odbicie codzienności – brudnej, złej, niesprawiedliwej – zwykłych Polaków w niezwykłych czasach II wś.
I patrząc na ten świat i tych bohaterów w oderwaniu od wielkich słów i gestów, bo Paulina się przed tym wzbrania nogami i rękami, widzimy postaci ze świetną psychologią, z głębią i iskierką prawdziwej ludzkiej duszy.
Jestem z Pauliny najdumniejsza na świecie, że doprowadziła tę historię do końca, że wydała tę książkę. Paulina jest wspaniałą przyjaciółką, pisarką i osobą. WIĘC CZYTAJCIE OKNA!
I patrząc na ten świat i tych bohaterów w oderwaniu od wielkich słów i gestów, bo Paulina się przed tym wzbrania nogami i rękami, widzimy postaci ze świetną psychologią, z głębią i iskierką prawdziwej ludzkiej duszy.
Jestem z Pauliny najdumniejsza na świecie, że doprowadziła tę historię do końca, że wydała tę książkę. Paulina jest wspaniałą przyjaciółką, pisarką i osobą. WIĘC CZYTAJCIE OKNA!
June 27, 2026
Historii osadzonych w wojennym okresie na książkowym rynku mamy wiele. Ale OKNA wyróżniają się na ich tle.
To przepełniona literaturą powieść, która łamie serce i odbiera nadzieję. To historia, która mogła wydarzyć się w rzeczywistości. Nie znajdziecie w niej słodkości. Znajdziecie wiele bólu i żalu. Bo taka była wojna. Okrutna i pozbawiona zahamowań. Zbyt często bez happy endu...
To przepełniona literaturą powieść, która łamie serce i odbiera nadzieję. To historia, która mogła wydarzyć się w rzeczywistości. Nie znajdziecie w niej słodkości. Znajdziecie wiele bólu i żalu. Bo taka była wojna. Okrutna i pozbawiona zahamowań. Zbyt często bez happy endu...
June 21, 2026
Jest to książka, która jest po prostu genialna. Zdecydowanie najlepszy polski debiut ostatnich lat, cała gama emocji, brak utartego schematu realiów wojennych "my dobrzy, oni źli". Nie zapomnę o niej na długo, i zdecydowanie staje się moją ulubioną książką.
May 2, 2026
4,5
“ciepło tu. otwórzcie okna.”
piekne to było🥹
na obszerniejszą recenzję niestety musicie poczekać bo mnie aktualnie boli głowa od nieustannego płaczu😭😭😭
“ciepło tu. otwórzcie okna.”
piekne to było🥹
na obszerniejszą recenzję niestety musicie poczekać bo mnie aktualnie boli głowa od nieustannego płaczu😭😭😭
March 5, 2026
Nie mówcie do mnie teraz
April 21, 2026
Nie wiem, czy to ja skończyłam tę książkę, czy to ona skończyła ze mną…
Displaying 1 - 30 of 65 reviews