Το 1899, ο μεγάλος ποιητής Ράινερ Μαρία Ρίλκε - εικοσιδυάχρονος τότε - έκανε ένα μεγάλο ταξίδι στη Ρωσία. Γνώρισε τον τεράστιο Τολστόι, γνώρισε απλούς χωρικούς και γεωργούς, αγάπησε τα απέραντα τοπία.
Μόλις ξαναγύρισε στο Μόναχο, έγραψε μέσα σε εφτά νύχτες αυτές τις υπέροχες ιστορίες, τις βαθιά στοχαστικές και ποιητικές, κι ωστόσο γεμάτες δροσιά και υπόγειο χιούμορ.
Ο Καλός Θεούλης του Ρίλκε πασχίζει να καταλάβει τους ανθρώπους - την ώρα που οι άνθρωποι πασχίζουν να συλλάβουν την ιδέα του Θεού. Πασχίζει να γίνει καθημερινός - την ώρα που οι άνθρωποι αναζητούν το Υπερβατικό. Και, το σπουδαιότερο: αυτός ο Καλός Θεούλης δεν έχει καμιά θρησκευτική ταυτότητα.
Ο μύθος για τα χέρια του Θεού Ο άγνωστος Γιατί ο καλός Θεούλης θέλει να υπάρχουν φτωχοί Πώς έφτασε η προδοσία στη Ρωσία Πώς πέθανε ο γερο-Τιμοφέι τραγουδώντας Το τραγούδι της δικαιοσύνης Μια σκηνή από το γκέτο της Βενετίας Για κάποιον που αφουγκράζεται τις πέτρες Πώς η δαχτυλήθρα κατέληξε να γίνει Θεός Μια ιστορία θανάτου κι ένα περίεργο υστερόγραφο Ένας σύλλογος που προέκυψε από μια επείγουσα ανάγκη Ο ζητιάνος και η ακατάδεχτη κοπελίτσα Μια ιστορία με ακροατή το σκοτάδι
A mystic lyricism and precise imagery often marked verse of German poet Rainer Maria Rilke, whose collections profoundly influenced 20th-century German literature and include The Book of Hours (1905) and The Duino Elegies (1923).
People consider him of the greatest 20th century users of the language.
His haunting images tend to focus on the difficulty of communion with the ineffable in an age of disbelief, solitude, and profound anxiety — themes that tend to position him as a transitional figure between the traditional and the modernist poets.