Τα νησιά δεν κινούνται. Έχουν μάθει να μην ενοχλούνται, να μην τσαντίζονται, να αντιμετωπίζουν με στωική απάθεια τις τρικυμίες.
Μερικά χιλιόμετρα δυτικά του Παρισιού, το Ομπλίκ ήταν για χρόνια αφημένο στη μοναξιά του. Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση στρέφει τα μάτια της πάνω του, τα πράγματα αλλάζουν δραματικά. Ψάλτες, τροβαδούροι, ροκάδες και χίπηδες συρρέουν στο νησί που πλέον κολυμπάει στο χρήμα.
Αυταρχικές αρχισυντάκτριες, εκδικητικοί οικολόγοι, αδίστακτοι παρτιζάνοι και αποσχισθέντες κληρικοί θα δημιουργήσουν ένα εκρηκτικό σκηνικό.
Το Ομπλίκ κρύβει μυστικά, για τα οποία κανείς δεν είναι προετοιμασμένος.
Χιούμορ, αγωνία, πάθη, δράση και φύκια πλέκονται στις σελίδες ενός μοναδικού βιβλίου.
Ο Λάζαρος Αλεξάκης γεννήθηκε επιτυχώς στο Ηράκλειο της Κρήτης και πέρασε την εφηβική ζωή του προσπαθώντας να δραπετεύσει από αυτό.
Πήγε στην Αθήνα όπου σπούδασε λογοτεχνία, φιλοσοφία και ψυχολογία. Φρόντισε κατά τη διάρκεια των σπουδών του να έρθει σε επαφή με ένα ευρύ αριθμό επιστημών, κυρίως μπαίνοντας σε λάθος αίθουσες. Απέκτησε έναν εξοργιστικό αριθμό μοτοσυκλετών με τις οποίες ανέβαινε τα βουνά χωρίς πάντα να επιστρέφει. Ως αυτοδίδακτος κιθαρίστας έπαιξε σε μια σειρά από κλαμπ τα οποία σύντομα γνώρισαν την οικονομική καταστροφή.
Σπούδασε Ψυχολογία στην Αγγλία όπου βράχηκε αρκετά φορώντας πάντα τα λάθος ρούχα. Λατρεύει τα κόμικς, τις ταινίες noir, και την Agatha Christie. Παίζει funk soul, jazz και γράφει blues στίχους. Γράφει μανιωδώς σε περιοδικά, social media και σημειωματάρια.
Εργάζεται ως εκπαιδευτικός στο Ηράκλειο, το οποίο πλέον λατρεύει. Αρθρογραφεί από το 2005 και έχει εκδώσει τρεις συλλογές διηγημάτων, η πρώτη εκ των οποίων ψηφίστηκε από τους αναγνώστες στις 10 καλύτερες στα βραβεία Public.
Μια καταπληκτική σάτιρα, ενα παρα πολύ έξυπνο βιβλίο, που θίγει πολλά θέματα, σοβαρά θέματα, μεσα απο εκπληκτικές κι αστείες καταστάσεις. Ομολογώ οτι συχνά διέκοπτα το διάβασμα για να σκουπίσω τα δάκρυα μου από τα γέλια !
Το συστήνω ανεπιφύλακτα. Εξαιρετικά καλογραμμένο, προσεγμένο, ευσύνοπτο, σύγχρονο !
Το Ομπλίκ και το Μυστικό του, ήταν η γλυκόπικρη,σατιρική συνέχεια του πρώτου Ομπλίκ,του ορθόδοξου,τουτέστιν ήταν φτιαγμένο με τα γνωστά υλικά:γέλιο,εξωφρενικές αλήθειες,εκρηκτικές ουσίες,βότκα που ανασταίνει σαμπεθαμένους,και τον Ανρί τον Γαμνό. Η Φρανσουάζ,τα νησιά Φίτζι,που,μπορεί να μη δονούνται υπόκωφα σαν κάτι άλλα, παρόλα αυτά ο ρόλος τους μένει να διερευνηθεί, το παπαδαριό,η ΕΕ ,οι υπουργοί,οι επιδοτήσεις (δες ΟΠΕΚΕΠΕ πριν τον δει ο Ευαγγελάτος καθισμένος στο υπερσύγχρονο τρακτέρ του),οικολόγοι το κ*λου,ακτιβιστές,ειδικοί παρατρεχάμενοι με εγκεφαλική δραστηριότητα αλουμινόχαρτου,ψηφιακή αποξένωση, Σαμπατάτες και χίλια μύρια όσα ακόμη! Έξυπνο πολύ, με καίριο πολιτικό σχόλιο, θα μπορούσε πραγματικά να θεωρηθεί έργο δημιουργικής και αχαλίνωτης φαντασίας, αν όλα αυτά δεν τα τρώγαμε στη μάπα κατά ριπάς ολοημερίς! Το μόνο πράγμα που μου έλειψε εδώ, ήταν εκείνη η άγρια χαρά που άφηνε η πρώτη επαφή με το ευφάνταστο σανανάγνωσμα που ήταν το Ομπλίκ.Τώρα, το χιούμορ ήταν άφθονο,πολύ καλής ποιότητας και οι σκηνές ξεκαρδιστικές, όμως τις περίμενα -κι αυτό κάτι μου πήρε... Βέβαια μου το έφερε πίσω εκείνος ο "αντιπερισπασμός",οπότε έχουμε win-win! 5/5
Στο μικροσκοπικό Ομπλίκ, λίγα χιλιόμετρα δυτικά του Παρισιού, η ηρεμία διαρκεί μέχρι τη στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφασίζει να το "ανακαλύψει". Το νησί πλημμυρίζει χρήμα, φιλοδοξίες και κάθε λογής σωτήρες και η ειδυλλιακή απομόνωση μετατρέπεται σε σκηνικό καυστικής σάτιρας.
Ο Λάζαρος στήνει μια απολαυστική ιστορία γεμάτη μυστήριο, όπου η γραφειοκρατία, η διαφθορά και ο έλεγχος της εξουσίας ξεγυμνώνονται μέσα από εξωφρενικές καταστάσεις. Ένα έξυπνο, σύγχρονο μυθιστόρημα που ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στο γέλιο και στο αιχμηρό κοινωνικό σχόλιο.
Πίσω από την υπερβολή και τις εκρηκτικές φιγούρες των ηρώων κρύβεται ένας καθρέφτης της σημερινής Ευρώπης, που άλλοτε σε κάνει να γελάς δυνατά και άλλοτε να αναρωτιέσαι πόσο μακριά - ή πόσο κοντά - βρισκόμαστε από την πραγματικότητα. Ένα βιβλίο που διαβάζεται γρήγορα, αλλά αφήνει επίμονα ερωτήματα αφού κλείσει η τελευταία σελίδα.