What do you think?
Rate this book
รักในโลกพิศวง
เรื่องราวของทากาชิที่หลงรักมายุโกะ หญิงสาวผู้โดยสารรถไฟสายคู่ขนานกับที่เขาขึ้นเป็นประจำ วันหนึ่งเขามีโอกาสรู้จักกับเธอ แต่ในฐานะคนรักของโทโมฮิโกะ เพื่อนสนิท ทว่าเช้าวันหนึ่งเมื่อทากาชิลืมตาตื่นขึ้นเขากลับพบว่ามายุโกะคือคนรักของเขา และโทโมฮิโกะหายตัวไปต่างประเทศ บางเสี้ยงของความทรงจำเตือนทากาชิว่าเกิดเหตุการณ์ผิดปกติขึ้นแล้ว ทากาชิจึงตัดสินใจค้นหา “อดีต” ของเขาว่าอะไรกันแน่คือ “ความจริง”
304 pages, Paperback
First published January 1, 1995
About the author
Keigo Higashino
231 books9,143 followersAssociated Names:
* Keigo Higashino
* 東野 圭吾 (Japanese)
* 東野圭吾 (Traditional Chinese)
* ฮิงาชิโนะ เคโงะ (Thai)
Keigo Higashino (東野 圭吾) is one of the most popular and biggest selling fiction authors in Japan—as well known as James Patterson, Dean Koontz or Tom Clancy are in the USA.
Born in Osaka, he started writing novels while still working as an engineer at Nippon Denso Co. (presently DENSO). He won the Edogawa Rampo Prize, which is awarded annually to the finest mystery work, in 1985 for the novel Hōkago (After School) at age 27. Subsequently, he quit his job and started a career as a writer in Tokyo.
In 1999, he won the Mystery Writers of Japan Inc award for the novel Himitsu (The Secret), which was translated into English by Kerim Yasar and published by Vertical under the title of Naoko in 2004. In 2006, he won the 134th Naoki Prize for Yōgisha X no Kenshin. His novels had been nominated five times before winning with this novel.
The Devotion of Suspect X was the second highest selling book in all of Japan— fiction or nonfiction—the year it was published, with over 800,000 copies sold. It won the prestigious Naoki Prize for Best Novel— the Japanese equivalent of the National Book Award and the Man Booker Prize. Made into a motion picture in Japan, The Devotion of Suspect X spent 4 weeks at the top of the box office and was the third highest‐grossing film of the year.
Higashino’s novels have more movie and TV series adaptations than Tom Clancy or Robert Ludlum, and as many as Michael Crichton.
* Keigo Higashino
* 東野 圭吾 (Japanese)
* 東野圭吾 (Traditional Chinese)
* ฮิงาชิโนะ เคโงะ (Thai)
Keigo Higashino (東野 圭吾) is one of the most popular and biggest selling fiction authors in Japan—as well known as James Patterson, Dean Koontz or Tom Clancy are in the USA.
Born in Osaka, he started writing novels while still working as an engineer at Nippon Denso Co. (presently DENSO). He won the Edogawa Rampo Prize, which is awarded annually to the finest mystery work, in 1985 for the novel Hōkago (After School) at age 27. Subsequently, he quit his job and started a career as a writer in Tokyo.
In 1999, he won the Mystery Writers of Japan Inc award for the novel Himitsu (The Secret), which was translated into English by Kerim Yasar and published by Vertical under the title of Naoko in 2004. In 2006, he won the 134th Naoki Prize for Yōgisha X no Kenshin. His novels had been nominated five times before winning with this novel.
The Devotion of Suspect X was the second highest selling book in all of Japan— fiction or nonfiction—the year it was published, with over 800,000 copies sold. It won the prestigious Naoki Prize for Best Novel— the Japanese equivalent of the National Book Award and the Man Booker Prize. Made into a motion picture in Japan, The Devotion of Suspect X spent 4 weeks at the top of the box office and was the third highest‐grossing film of the year.
Higashino’s novels have more movie and TV series adaptations than Tom Clancy or Robert Ludlum, and as many as Michael Crichton.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 125 reviews
July 23, 2025
Cảm giác của mình với quyển này không khác gì một vài quyển cùng chủ đề mà mình đã đọc của tác giả này, một câu chuyện tâm lý thêm yếu tố Mystery và Sci-fi, nhưng 平行世界爱情故事 lại có những chi tiết khoa học có hơi phức tạp, và mình thấy nó khá cảm động.
Takashi Tsuruga và Miwa Tomohiko là đồng nghiệp trong công việc nghiên cứu Khoa học, hơn cả thế, Takashi và Tomohiko còn là bạn bè thân thiết từ lâu. Rồi một ngày nọ, Tomohiko giới thiệu người bạn gái của anh ta - Mayuko Tsuno, với Takashi, nhưng ngạc nhiên thay khi Mayuko lại là người con gái mà Takashi đã yêu thầm từ trước đó. Từ đó Takashi bắt đầu bị mắc kẹt giữa những mâ thuẫn về tình yêu và tình bạn.
Diễn biến truyện là "thế giới song song". Xen kẽ với tâm lý đầy mâu thuẫn của Takashi là một Takashi "khác", nhưng Takashi "khác" kia lại có cuộc sống với người yêu là Mayuko; liệu đó có phải là một thế giới bình đẳng với Takashi?
Mình thấy bình thường với "câu chuyện tình" của ba người. Phần này chỉ đơn giản là câu chuyện tâm lí, rằng Takashi mâu thuẫn với hai người quan trọng với anh ta. Đối với mình nó như mấy truyện drama bình thường. Với mình dù là Takeshi ở thế giới nào thì trông cũng thất bại và đáng thương lẫn đáng khinh hết :)))
Nó không phải thuần trinh thám mà chỉ thêm thắt yếu tố mystery thôi, rằng có điều gì đó kỳ lạ với trong cuộc sống của hai Takashi, mọi người xung quanh Takashi "khác" thì cứ như đang biến mất. Yếu tố sci-fi chỉ đơn giản đưa ra câu hỏi "nếu như" sẽ ra sao các kiểu nhưng mình không thấy bất ngờ, mình đã đoán ra sự thật về cả hai yếu tố của truyện nên không thấy ngạc nhiên mấy.
Theo dõi một câu chuyện dễ đoán và có phần cơ bản này khiến mình chán, bù lại là mình thích ý nghĩa ở phần cuối truyện vì nó khá cảm động. Được xuất bản lần đầu năm 1995 nhưng quyển này cũng khá sáng tạo rồi, thông qua yếu tố Sci-fi lột tả tâm lý con người, sự quan trọng và mạnh mẽ của ký ức, chỉ tội là cốt truyện cơ bản là nhạt.
Takashi Tsuruga và Miwa Tomohiko là đồng nghiệp trong công việc nghiên cứu Khoa học, hơn cả thế, Takashi và Tomohiko còn là bạn bè thân thiết từ lâu. Rồi một ngày nọ, Tomohiko giới thiệu người bạn gái của anh ta - Mayuko Tsuno, với Takashi, nhưng ngạc nhiên thay khi Mayuko lại là người con gái mà Takashi đã yêu thầm từ trước đó. Từ đó Takashi bắt đầu bị mắc kẹt giữa những mâ thuẫn về tình yêu và tình bạn.
Diễn biến truyện là "thế giới song song". Xen kẽ với tâm lý đầy mâu thuẫn của Takashi là một Takashi "khác", nhưng Takashi "khác" kia lại có cuộc sống với người yêu là Mayuko; liệu đó có phải là một thế giới bình đẳng với Takashi?
Mình thấy bình thường với "câu chuyện tình" của ba người. Phần này chỉ đơn giản là câu chuyện tâm lí, rằng Takashi mâu thuẫn với hai người quan trọng với anh ta. Đối với mình nó như mấy truyện drama bình thường. Với mình dù là Takeshi ở thế giới nào thì trông cũng thất bại và đáng thương lẫn đáng khinh hết :)))
Nó không phải thuần trinh thám mà chỉ thêm thắt yếu tố mystery thôi, rằng có điều gì đó kỳ lạ với trong cuộc sống của hai Takashi, mọi người xung quanh Takashi "khác" thì cứ như đang biến mất. Yếu tố sci-fi chỉ đơn giản đưa ra câu hỏi "nếu như" sẽ ra sao các kiểu nhưng mình không thấy bất ngờ, mình đã đoán ra sự thật về cả hai yếu tố của truyện nên không thấy ngạc nhiên mấy.
Theo dõi một câu chuyện dễ đoán và có phần cơ bản này khiến mình chán, bù lại là mình thích ý nghĩa ở phần cuối truyện vì nó khá cảm động. Được xuất bản lần đầu năm 1995 nhưng quyển này cũng khá sáng tạo rồi, thông qua yếu tố Sci-fi lột tả tâm lý con người, sự quan trọng và mạnh mẽ của ký ức, chỉ tội là cốt truyện cơ bản là nhạt.
October 5, 2015
เรื่องนี้ได้เรารับรสความแปลกใหม่จากเคโงะ ตรงที่ได้ความเป็นวิทยาศาสตร์ไซไฟจ๋ามากๆ ถึงคำแปลในส่วนนั้นจะตรงทื่อไปบ้าง แต่คำแปลในส่วนอื่นไม่ได้เป็นปัญหาอะไร พล็อตเรื่องต่างหากที่ดึงความสนใจเราไปได้มากกว่า แม้จะไม่ใช่นิยายฆาตกรรมอำพราง เคโงะก็ยังคงไม่ทิ้งลายของความลึกลับ ซับซ้อน และให้กลิ่นสืบสวนชวนให้ค้นหา...
รักในโลกพิศวง เป็นงานไซไฟที่พูดถึงการสร้าง..โลกเสมือนจริง.. ที่ชวนค้นหาว่าแล้วโลกไหนละ คือโลกจริง??
เมื่อโลกหนึ่งพระเอกรับรู้ว่าเขาแอบหลงรักแฟนเพื่อน ส่วนอีกโลกหนึ่งหญิงสาวคนนั้นเป็นแฟนของเขาเองต่างหาก...
เรื่องนี้ไม่ได้จบแบบหักมุมให้เหนือคาดอะไรนัก แต่ที่เราจะได้มากกว่านั้น คือการได้เสพความลึกของพล็อตที่ผู้เขียนจะมีให้เราเสมอ และมากขึ้นไปอีกคือชั้นเชิงในการเล่าเรื่อง การแบ่งพาร์ทเล่าสลับกันระหว่าง 2 ไทม์ไลน์ นอกจากจะให้เห็นการดำเนินไปของความสัมพันธ์ของตัวละคร ยังเป็นการให้คำตอบในข้อสงสัยระหว่างกันได้อย่างลื่นไหล ตั้งแต่เริ่มต้นจนย้อนมาเจอกันในตอนจบ และยังมีบางช่วงบางตอนที่เอา point of view มาเล่นซ้อนลึกลงไปอีกชั้น เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นวิธีเล่าที่มีชั้นเชิงขนาดนั้น...
สิ่งที่ชอบมากที่สุดคือด้านจิตวิทยา ชอบแม้เพียงกระทำเล็กๆน้อยๆ ก็ยังสามารถบ่งบอกถึงความสับสน ความกังขา ความอิจฉาริษยาที่เกิดขึ้นได้ในเวลาเดียวกับมิตรภาพ เราจะรู้สึกได้เลยว่ามันเป็นความนึกคิดตามพื้นฐานของมนุษย์ เคโงะยังคงสร้างความลึกซึ้งให้เราเข้าถึงสัญชาตญาณของความเป็นมนุษย์ได้อย่างดี...
รักในโลกพิศวง เป็นงานไซไฟที่พูดถึงการสร้าง..โลกเสมือนจริง.. ที่ชวนค้นหาว่าแล้วโลกไหนละ คือโลกจริง??
เมื่อโลกหนึ่งพระเอกรับรู้ว่าเขาแอบหลงรักแฟนเพื่อน ส่วนอีกโลกหนึ่งหญิงสาวคนนั้นเป็นแฟนของเขาเองต่างหาก...
เรื่องนี้ไม่ได้จบแบบหักมุมให้เหนือคาดอะไรนัก แต่ที่เราจะได้มากกว่านั้น คือการได้เสพความลึกของพล็อตที่ผู้เขียนจะมีให้เราเสมอ และมากขึ้นไปอีกคือชั้นเชิงในการเล่าเรื่อง การแบ่งพาร์ทเล่าสลับกันระหว่าง 2 ไทม์ไลน์ นอกจากจะให้เห็นการดำเนินไปของความสัมพันธ์ของตัวละคร ยังเป็นการให้คำตอบในข้อสงสัยระหว่างกันได้อย่างลื่นไหล ตั้งแต่เริ่มต้นจนย้อนมาเจอกันในตอนจบ และยังมีบางช่วงบางตอนที่เอา point of view มาเล่นซ้อนลึกลงไปอีกชั้น เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นวิธีเล่าที่มีชั้นเชิงขนาดนั้น...
สิ่งที่ชอบมากที่สุดคือด้านจิตวิทยา ชอบแม้เพียงกระทำเล็กๆน้อยๆ ก็ยังสามารถบ่งบอกถึงความสับสน ความกังขา ความอิจฉาริษยาที่เกิดขึ้นได้ในเวลาเดียวกับมิตรภาพ เราจะรู้สึกได้เลยว่ามันเป็นความนึกคิดตามพื้นฐานของมนุษย์ เคโงะยังคงสร้างความลึกซึ้งให้เราเข้าถึงสัญชาตญาณของความเป็นมนุษย์ได้อย่างดี...
June 14, 2020
“การแก้ไขความเจ็บป่วยที่เกิดจากประสบการณ์เลวร้าย ความเศร้าโศกและความทุกข์ทรมานด้วยวิธีลืมทุกสิ่งให้หมดสิ้นมันดีแล้วหรือ คิดอีกแง่หนึ่ง คนเราควรจะแบกรับความเจ็บปวดเหล่านี้ไว้กับตัวเองตลอดไปไม่ใช่หรือ”
สนุกตราตรึง ราวกับ The Inception เวอร์ชั่น Keigo
นิยายสืบสวนสอบสวนที่มีส่วนผสมอันลงตัวมากๆ ของดราม่าและ sci-fi ตามแบบฉบับมหาเทพ Keigo เล่มนี้สนุกจริงๆ
เรื่องราวความรัก ดราม่าความผูกพัน และมิตรภาพระหว่างเพื่อนที่เข้นข้นของนักวิจัยหนุ่มผู้ศึกษาวิจัยเกี่ยวกับการทำงานของสมองและจินตนาการ
โดยเล่าเรื่องผ่านความทรงจำที่เป็นคู่ขนาน
ในโลกหนึ่ง เขากำลังจะแย่งคนรักจากเพื่อนสนิท เพราะเธอคือรักแรกพบ ที่เขายอมที่จะทำทุกสิ่งอย่าง แม้กระทั่งทำลายมิตรภาพระหว่างเพื่อนที่รักกันมากลงได้
ในอีกโลกหนึ่ง เขากำลังมีความสุขกับคนรักคนเดียวกันที่เพื่อนสนิทคนนั้นเป็นผู้แนะนำให้รู้จัก แต่เพื่อนคนนั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่รู้สภาพว่าเป็นตายร้ายดียังไง
โลกไหนคือโลกความจริง?
มันสนุกชวนติดตามมากKeigo เขียนเล่มนี้ในปี 1998 แต่ใส่พลังจินตนาการเรื่องวิทยาศาสตร์ของความทรงจำไว้เต็มเปี่ยม
เราจะสามารถเปลี่ยนความทรงจำได้หรือ และปัญหาของความทรงจำอื่นๆ ที่ขัดแย้งกับความทรงจำที่ปลูกเข้าไปใหม่ล่ะจะแก้ได้ยังไง
พล็อตเรื่องนี่ sci-fi มาก แต่กลับเอาดราม่าความสัมพันธ์ที่งวดข้นเอามาใส่ได้อย่างลงตัว ปรุงแต่งด้วยกลิ่นอายของการสืบสวนสอบสวนจนออกมายอดเยี่ยม
Keigo ทำการบ้านเรื่องความทรงจำได้ดีมาก ที่ชอบเลย คือการอธิบายให้เข้าใจถึงประกฏการณ์หลงผิด สร้างความทรงจำขึ้นมาใหม่ของคนเราได้ด้วยภาษาไม่ซับซ้อน เห็นภาพเลยว่าความทรงจำแบบหลงผิดของคนเรานั้นมันเกิดขึ้นได้โดยที่ผู้ที่หลงผิดเชื่ออย่างบริสุทธิ์ใจได้จริงๆ
นอกจากนี้ เช่นเคย Keigo ยังคงความเทพในเรื่องของดราม่าความสัมพันธ์ ที่เขียนขึ้นมาให้บีบคั้นมโนธรรมสำนึกของคนอ่านได้ดีมาก
ท้ายที่สุด ยังทิ้งคำถามไว้ให้กับคนอ่านมากมาย รวมทั้งประเด็นอันละเอียดอ่อนอย่างการลบทิ้งความทรงจำอันขมขื่น
แน่นอนว่ามันน่าจะมีประโยชน์กับหลายกรณี
แต่ความทรงจำก็เป็นทั้ง property และ identity ของคนมิใช่หรือ
เมื่อลบหรือเปลี่ยนไป เราจะยังเป็นคนเดิมอยู่อีกหรือเปล่า?
สนุกตราตรึง ราวกับ The Inception เวอร์ชั่น Keigo
นิยายสืบสวนสอบสวนที่มีส่วนผสมอันลงตัวมากๆ ของดราม่าและ sci-fi ตามแบบฉบับมหาเทพ Keigo เล่มนี้สนุกจริงๆ
เรื่องราวความรัก ดราม่าความผูกพัน และมิตรภาพระหว่างเพื่อนที่เข้นข้นของนักวิจัยหนุ่มผู้ศึกษาวิจัยเกี่ยวกับการทำงานของสมองและจินตนาการ
โดยเล่าเรื่องผ่านความทรงจำที่เป็นคู่ขนาน
ในโลกหนึ่ง เขากำลังจะแย่งคนรักจากเพื่อนสนิท เพราะเธอคือรักแรกพบ ที่เขายอมที่จะทำทุกสิ่งอย่าง แม้กระทั่งทำลายมิตรภาพระหว่างเพื่อนที่รักกันมากลงได้
ในอีกโลกหนึ่ง เขากำลังมีความสุขกับคนรักคนเดียวกันที่เพื่อนสนิทคนนั้นเป็นผู้แนะนำให้รู้จัก แต่เพื่อนคนนั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่รู้สภาพว่าเป็นตายร้ายดียังไง
โลกไหนคือโลกความจริง?
มันสนุกชวนติดตามมากKeigo เขียนเล่มนี้ในปี 1998 แต่ใส่พลังจินตนาการเรื่องวิทยาศาสตร์ของความทรงจำไว้เต็มเปี่ยม
เราจะสามารถเปลี่ยนความทรงจำได้หรือ และปัญหาของความทรงจำอื่นๆ ที่ขัดแย้งกับความทรงจำที่ปลูกเข้าไปใหม่ล่ะจะแก้ได้ยังไง
พล็อตเรื่องนี่ sci-fi มาก แต่กลับเอาดราม่าความสัมพันธ์ที่งวดข้นเอามาใส่ได้อย่างลงตัว ปรุงแต่งด้วยกลิ่นอายของการสืบสวนสอบสวนจนออกมายอดเยี่ยม
Keigo ทำการบ้านเรื่องความทรงจำได้ดีมาก ที่ชอบเลย คือการอธิบายให้เข้าใจถึงประกฏการณ์หลงผิด สร้างความทรงจำขึ้นมาใหม่ของคนเราได้ด้วยภาษาไม่ซับซ้อน เห็นภาพเลยว่าความทรงจำแบบหลงผิดของคนเรานั้นมันเกิดขึ้นได้โดยที่ผู้ที่หลงผิดเชื่ออย่างบริสุทธิ์ใจได้จริงๆ
นอกจากนี้ เช่นเคย Keigo ยังคงความเทพในเรื่องของดราม่าความสัมพันธ์ ที่เขียนขึ้นมาให้บีบคั้นมโนธรรมสำนึกของคนอ่านได้ดีมาก
ท้ายที่สุด ยังทิ้งคำถามไว้ให้กับคนอ่านมากมาย รวมทั้งประเด็นอันละเอียดอ่อนอย่างการลบทิ้งความทรงจำอันขมขื่น
แน่นอนว่ามันน่าจะมีประโยชน์กับหลายกรณี
แต่ความทรงจำก็เป็นทั้ง property และ identity ของคนมิใช่หรือ
เมื่อลบหรือเปลี่ยนไป เราจะยังเป็นคนเดิมอยู่อีกหรือเปล่า?
October 17, 2018
อ่านผลงานของฮิงาชิโนะ เคโงะมาหลายเรื่องแล้ว
เรายังไม่เคยเดาทิศทางเรื่องราวของเขาได้เลย
พล็อตของเขาเด่นจริงๆ แต่เราก็ยังไม่ถูกจริตกับวิธีเล่าของเขาเท่าไร
มันเนิบๆ ไปหน่อย
สำหรับเรื่องนี้ เราชอบบทนำนะ
มันชวนให้คิดว่าเรื่องต่อจากนี้จะเป็นแบบไหน
แต่พออ่านเรื่องจริงๆ ไม่เป็นอย่างที่คิด ก็ออกจะผิดหวังนิดหน่อย
ยังสนุกอยู่ แต่รู้สึกไม่สุดค่ะ
โดยเฉพาะตอนจบ มันทำให้กลายเป็นว่าเรื่องทั้งหมดมันลงล็อกเกินไป
มันง่ายจนเกินพื้นฐานความจริง ทำให้เชื่อยาก อินยากไปหน่อย
เรายังไม่เคยเดาทิศทางเรื่องราวของเขาได้เลย
พล็อตของเขาเด่นจริงๆ แต่เราก็ยังไม่ถูกจริตกับวิธีเล่าของเขาเท่าไร
มันเนิบๆ ไปหน่อย
สำหรับเรื่องนี้ เราชอบบทนำนะ
มันชวนให้คิดว่าเรื่องต่อจากนี้จะเป็นแบบไหน
แต่พออ่านเรื่องจริงๆ ไม่เป็นอย่างที่คิด ก็ออกจะผิดหวังนิดหน่อย
ยังสนุกอยู่ แต่รู้สึกไม่สุดค่ะ
โดยเฉพาะตอนจบ มันทำให้กลายเป็นว่าเรื่องทั้งหมดมันลงล็อกเกินไป
มันง่ายจนเกินพื้นฐานความจริง ทำให้เชื่อยาก อินยากไปหน่อย
August 13, 2019
ชอบพล็อตเรื่องมาก จากเท่าที่อ่านมาสองสามเล่ม งานเขียนของเคย์โงะจะเนิบ ค่อยเป็นค่อยไป แล้วพากันเดือดตอนท้าย (ไม่นับกลลวงซ่อนตาย) แต่เล่มนี้คือจบบทแรกก็อิหยังวะเลยจ่ะ มีแต่เรื่องน่าสงสัยเต็มไปหมด แม้สุดท้ายเฉลยจะไม่ห่างจากที่คาด แต่พอได้มาบวกกับความเข้มข้นทางความสัมพันธ์และความรัก (ของถนัดผู้เขียน) มันเลยทำให้เรื่องสนุกขึ้นมาก น่าติดตามว่าความดราม่ายุ่งๆ นี้จะลงเอยยังไง แล้วอะไรที่ผู้เขียนปิดบังตัวละครไว้
ความดีงามของเคย์โงะอีกอย่างคือการสร้างคาแรคเตอร์ ความเป็นธรรมชาติของตัวละคร หลายครั้งที่เราก็เผลอเอาใจช่วยฆาตกร เหมือนที่พูดกันว่า "นายมันตัวร้ายนะฮันนิน แต่ฉันเกลียดนายไม่ลงว่ะ" เรื่องนี้ผมก็เกลียดเจ้าทากาชิไม่ลง แม้จะรู้ว่าหมอนี่ทำอะไรกับความไว้วางใจที่เพื่อนมีให้บ้าง เพื่อนไปหาปรึกษาถึงห้อง พูดให้ฟังดีๆ ก็แล้ว มันยังมีหน้าดอดไปบอกแฟนเค้า "รู้ไหมผมคิดอะไรอยู่ / ยิ้ม ผมอยากให้ความรักของพวกคุณพังทลายลง .. ผมเป็นผู้ชายแบบนี้แหละ" ดูเผินๆ ทากาชิเป็นคนน่ารังเกียจ มันก็รู้ และมันก็เกลียดตัวเอง แต่อ่านแล้วก็เข้าใจมันนะ เข้าใจมากด้วย เป็นเล่มที่ความคิดของตัวละครทำเราหยุดชะงักเหมือนกัน
เสียดายแค่ตอนท้าย ที่เรื่องรวบรัดไปมาก จากที่บิ้วกันมาแต่ต้นเลยดูอ่อนไป แต่อย่างไรก็ตาม ยังเป็นเล่มที่อ่านสนุกมาก และเปลี่ยนอารมณ์จากงานฆาตกรรมอำพรางมาเป็นตามไขปริศนาได้ไม่เลวเลยทีเดียว ถ้ามีโอกาสก็ลองอ่านดูนะครับ
ความดีงามของเคย์โงะอีกอย่างคือการสร้างคาแรคเตอร์ ความเป็นธรรมชาติของตัวละคร หลายครั้งที่เราก็เผลอเอาใจช่วยฆาตกร เหมือนที่พูดกันว่า "นายมันตัวร้ายนะฮันนิน แต่ฉันเกลียดนายไม่ลงว่ะ" เรื่องนี้ผมก็เกลียดเจ้าทากาชิไม่ลง แม้จะรู้ว่าหมอนี่ทำอะไรกับความไว้วางใจที่เพื่อนมีให้บ้าง เพื่อนไปหาปรึกษาถึงห้อง พูดให้ฟังดีๆ ก็แล้ว มันยังมีหน้าดอดไปบอกแฟนเค้า "รู้ไหมผมคิดอะไรอยู่ / ยิ้ม ผมอยากให้ความรักของพวกคุณพังทลายลง .. ผมเป็นผู้ชายแบบนี้แหละ" ดูเผินๆ ทากาชิเป็นคนน่ารังเกียจ มันก็รู้ และมันก็เกลียดตัวเอง แต่อ่านแล้วก็เข้าใจมันนะ เข้าใจมากด้วย เป็นเล่มที่ความคิดของตัวละครทำเราหยุดชะงักเหมือนกัน
เสียดายแค่ตอนท้าย ที่เรื่องรวบรัดไปมาก จากที่บิ้วกันมาแต่ต้นเลยดูอ่อนไป แต่อย่างไรก็ตาม ยังเป็นเล่มที่อ่านสนุกมาก และเปลี่ยนอารมณ์จากงานฆาตกรรมอำพรางมาเป็นตามไขปริศนาได้ไม่เลวเลยทีเดียว ถ้ามีโอกาสก็ลองอ่านดูนะครับ
December 8, 2019
ทิ้งไว้นานไม่กล้าอ่านกลัวจะเป็นเรื่องน่าเบื่อ ปรากฏว่าชอบ สนุก ดราม่า น้ำตาซึม ครบเลย เรื่องเหมือนจะเดินไปเรื่อยๆแต่วางไม่ลงแฮะ เอาใจช่วยกับปัญหารักสามเส้า เราสามคน ไหนจะมิตรภาพระหว่างเพื่อนอีก สุดท้ายแล้วมิตรภาพสำคัญที่สุดจริงๆ ซึ้งงงงงง
แต่เรื่องนี้ตัดจบห้วนไปหน่อย อยากให้มีอะไรอีกซักนิดนึง
———spoil————-
ทากาชิแอบรักหญิงสาวคนหนึ่งบนรถไฟมาตลอดสองปี แต่ไม่เคยไปทำความรู้จัก จนวันหนึ่งเพื่อนรักโทโมฮิโกะพาแฟนชื่อมายุโกะมาแนะนำให้รู้จัก จึงได้พบว่าคือคนเดียวกับที่ทากาชิหลงรักนั่นเอง
ทั้งสามคนทำงานวิจัยเกี่ยวกับวิศวกรรมโลกเสมือนจริง งานวิจัยดำเนินควบคู่ไปกับปัญหารักสามเส้า ทากาชิไม่สามารถตัดใจจากมายุโกะได้ แต่ก็ไม่กล้าหักหลังเพื่อนเช่นกัน แม้มายุโกะจะเริ่มมีใจเอนเอียงมาทางทากาชิแต่มายุโกะก็ไม่อยากเป็นคนทำลายมิตรภาพของทั้งคู่
จนวันหนึ่ง อยู่ๆโทโมฮิโกะหายไป ทากาชิกลายเป็นแฟนกับมายุโกะแทน เหมือนจะจบลงด้วยดี แต่ทากาชิรู้สึกว่าความทรงจำบางอย่างผิดเพี้ยนไป เค้าจึงเริ่มค้นหาความจริง ความทรงจำค่อยๆกลับมาพร้อมกับความจริงที่แสนเศร้า โทโมฮิโกะตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยอุปกรณ์ที่เค้าสร้างเพราะไม่สามารถทนการสูญเสียมายุโกะได้ ส่วนทากาชิไม่สามารถทนรับความเจ็บปวดจากการเสียเพื่อนได้จึงเลือกที่จะลบความทรงจำบางส่วนออกไป สุดท้ายไม่ว่าใครก็หนีความจริงไม่พ้น T_T
แต่เรื่องนี้ตัดจบห้วนไปหน่อย อยากให้มีอะไรอีกซักนิดนึง
———spoil————-
ทากาชิแอบรักหญิงสาวคนหนึ่งบนรถไฟมาตลอดสองปี แต่ไม่เคยไปทำความรู้จัก จนวันหนึ่งเพื่อนรักโทโมฮิโกะพาแฟนชื่อมายุโกะมาแนะนำให้รู้จัก จึงได้พบว่าคือคนเดียวกับที่ทากาชิหลงรักนั่นเอง
ทั้งสามคนทำงานวิจัยเกี่ยวกับวิศวกรรมโลกเสมือนจริง งานวิจัยดำเนินควบคู่ไปกับปัญหารักสามเส้า ทากาชิไม่สามารถตัดใจจากมายุโกะได้ แต่ก็ไม่กล้าหักหลังเพื่อนเช่นกัน แม้มายุโกะจะเริ่มมีใจเอนเอียงมาทางทากาชิแต่มายุโกะก็ไม่อยากเป็นคนทำลายมิตรภาพของทั้งคู่
จนวันหนึ่ง อยู่ๆโทโมฮิโกะหายไป ทากาชิกลายเป็นแฟนกับมายุโกะแทน เหมือนจะจบลงด้วยดี แต่ทากาชิรู้สึกว่าความทรงจำบางอย่างผิดเพี้ยนไป เค้าจึงเริ่มค้นหาความจริง ความทรงจำค่อยๆกลับมาพร้อมกับความจริงที่แสนเศร้า โทโมฮิโกะตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยอุปกรณ์ที่เค้าสร้างเพราะไม่สามารถทนการสูญเสียมายุโกะได้ ส่วนทากาชิไม่สามารถทนรับความเจ็บปวดจากการเสียเพื่อนได้จึงเลือกที่จะลบความทรงจำบางส่วนออกไป สุดท้ายไม่ว่าใครก็หนีความจริงไม่พ้น T_T
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 16, 2024
Je suis perplexe face à ce roman. C'était vraiment étrange à lire.
On suit deux meilleurs amis qui se retrouvent dans un café, l'un veut présenter sa petite amie à l'autre pour avoir son avis (ce qui est déjà très étrange). Problème : Takashi a déjà rencontré Mayuko, ils s'observaient tous les mardis à la même heure dans deux trains différents qui roulaient à la même allure, mais ne sont jamais adressés la parole. Takashi fait le choix de ne pas parler de ce détail à Tomohiko pour ne pas le froisser. En revanche, cela ne parviendra pas à faire taire les sentiments que Takashi éprouvait déjà pour cette femme.
A la suite de ça, on va avoir des narrations différentes, l'une dans un point de vue plutôt externe qu'omniscient et l'autre dans un point de vue interne. Les deux suivent la vie de Takashi dont les souvenirs sont confus et dont la réalité semble modifiée.
Il y a des scènes qui m'ont mise mal à l'aise : la scène de la rencontre en particulier, mais aussi la scène du baiser parce que celui-ci me semble clairement forcé.
De plus, tous les détails scientifiques m'ont un peu perdu (maybe il faut faire S pour tout comprendre).
On suit deux meilleurs amis qui se retrouvent dans un café, l'un veut présenter sa petite amie à l'autre pour avoir son avis (ce qui est déjà très étrange). Problème : Takashi a déjà rencontré Mayuko, ils s'observaient tous les mardis à la même heure dans deux trains différents qui roulaient à la même allure, mais ne sont jamais adressés la parole. Takashi fait le choix de ne pas parler de ce détail à Tomohiko pour ne pas le froisser. En revanche, cela ne parviendra pas à faire taire les sentiments que Takashi éprouvait déjà pour cette femme.
A la suite de ça, on va avoir des narrations différentes, l'une dans un point de vue plutôt externe qu'omniscient et l'autre dans un point de vue interne. Les deux suivent la vie de Takashi dont les souvenirs sont confus et dont la réalité semble modifiée.
Il y a des scènes qui m'ont mise mal à l'aise : la scène de la rencontre en particulier, mais aussi la scène du baiser parce que celui-ci me semble clairement forcé.
De plus, tous les détails scientifiques m'ont un peu perdu (maybe il faut faire S pour tout comprendre).
September 16, 2026
เรื่องนี้ ออกแนวไซไฟ ล้อเล่นกับความทรงจำ จบเศร้า แต่มันต้องจบแบบนี้แหละ ถึงจะตรึงใจ
March 11, 2026
#review_ko_spoil
#Chuyện_tình_ở_thế_giới_song_song
#Higashino_Keigo
Đây là 1 truyện mà mình đánh giá là có chủ đề cũng như cách kể chuyện khá thú vị.
Về chủ đề, Keigo lựa chọn 1 tiến bộ khoa học để khai thác, đó là công nghệ thực tế ảo – hay chính xác hơn là tạo ra kí ức ảo cho người trải nghiệm thật. Đây vốn không phải 1 chủ đề quá mới, quá sáng tạo, thậm chí Keigo cũng từng có “Biến thân” với motif na ná về chủ đề sai lệch kí ức này, nhưng cá nhân mình cảm thấy đọc “Chuyện tình ở thế giới song song” dễ chịu hơn nhiều so với khi đọc “Biến thân”.
Kết hợp với chủ đề đó là cách kể chuyện ở 2 ngôi khác nhau để có 2 góc nhìn, 2 câu chuyện về cùng 1 nhân vật với những sự kiện được bắt đầu với sự lệch pha nhau đáng kể, nhưng càng ngày càng tiến dần đến vị trí tiệm cận rồi giao cắt với nhau. Cách kể chuyện này hỗ trợ rất nhiều trong việc tạo hiệu ứng “thế giới song song” cho chủ đề của câu chuyện, và tạo ra 1 thách thức thú vị cho độc giả, bởi nếu không tập trung, chính độc giả sẽ bị rơi vào trạng thái hoang mang, bối rối, và nhầm lẫn giữa kí ức của nhân vật A với nhân vật A’ (ở thế giới song song với A).
Cái hay của truyện này là Keigo đã dùng "thực tế ảo" của khoa học kỹ thuật, để nói về "thực tế ảo" của tâm trí con người - nơi con người ko ngừng trưng ra bộ mặt giả tạo (thường là tốt đẹp) để che giấu đi những suy nghĩ ti tiện, những dục vọng thấp hèn của bản thân.
Cái hay thứ hai – không phải ở riêng truyện này, mà kể cả nhiều tiểu thuyết khác của Keigo, chắc nhiều bạn cùng có chung cảm nhận là truyện của bác già tạo ra được cảm giác chân thực, ko khuôn sáo. Mình nghĩ 1 phần là do cách Keigo xây dựng tính cách nhân vật: ông thường ko tạo ra các phiên bản nhân vật cực kỳ tốt đẹp hoặc cực kỳ xấu xa, mà tạo ra những nhân vật có tính cách trung dung, lửng lơ giữa tốt và xấu - hay nói cách khác là giống người bình thường
Việc Keigo sử dụng 2 chuyến tàu khác nhau, chỉ chạy song song nhau 1 đoạn ngắn khi đi qua 1 ga nhỏ, và để 2 nhân vật của mình đứng trên 2 toa tàu khác nhau đó ngắm nhìn nhau mỗi lần mà không thể chạm đến nhau có thể coi như hình ảnh mang tính biểu tượng của câu chuyện, góp phần giúp câu chuyện có chiều sâu hơn, thú vị hơn khi đọc.
Về nhược điểm, có thể nói điểm mà khiến mình ko thích nhất nằm ở chữ "chuyện tình". Vì có chữ này có nghĩa là sẽ có nhiều chi tiết về tình cảm nam nữ - vốn ko phải chủ đề yêu thích của mình. Nhưng thôi, cũng tạm chấp nhận, vì nó dễ khai thác, và là 1 trong số ko nhiều lắm những cám dỗ đủ sức thuyết phục để khiến ngta có thể phản bội nhau, cũng như kích phát những ham muốn trần trụi nhất của loài người
Nhược điểm thứ hai là hình tượng nhân vật nữ chính Mayuko được xây dựng không thật sự rõ ràng về cá tính cũng như suy nghĩ và hành động nên không tạo được cảm giác chân thực và tính thuyết phục.
Nhược điểm cuối cùng – vẫn là điều cố hữu trong rất nhiều truyện của Keigo: dài dòng, và có nhiều nhân vật hơi thừa thãi (dù rằng nhìn chung các truyện của Keigo đều có văn phong đơn giản nên dễ đọc, và dù có dài thì cũng đọc nhanh được, không mất quá nhiều thời gian).
Tóm lại, với mình thì “Chuyện tình ở thế giới song song” không phải 1 tiểu thuyết quá xuất sắc, nhưng đủ thú vị để các fan của bác già nhẩn nha đọc mà không bị thất vọng vì chất lượng cùi quá!
Chấm điểm: 7,25/10
#Chuyện_tình_ở_thế_giới_song_song
#Higashino_Keigo
Đây là 1 truyện mà mình đánh giá là có chủ đề cũng như cách kể chuyện khá thú vị.
Về chủ đề, Keigo lựa chọn 1 tiến bộ khoa học để khai thác, đó là công nghệ thực tế ảo – hay chính xác hơn là tạo ra kí ức ảo cho người trải nghiệm thật. Đây vốn không phải 1 chủ đề quá mới, quá sáng tạo, thậm chí Keigo cũng từng có “Biến thân” với motif na ná về chủ đề sai lệch kí ức này, nhưng cá nhân mình cảm thấy đọc “Chuyện tình ở thế giới song song” dễ chịu hơn nhiều so với khi đọc “Biến thân”.
Kết hợp với chủ đề đó là cách kể chuyện ở 2 ngôi khác nhau để có 2 góc nhìn, 2 câu chuyện về cùng 1 nhân vật với những sự kiện được bắt đầu với sự lệch pha nhau đáng kể, nhưng càng ngày càng tiến dần đến vị trí tiệm cận rồi giao cắt với nhau. Cách kể chuyện này hỗ trợ rất nhiều trong việc tạo hiệu ứng “thế giới song song” cho chủ đề của câu chuyện, và tạo ra 1 thách thức thú vị cho độc giả, bởi nếu không tập trung, chính độc giả sẽ bị rơi vào trạng thái hoang mang, bối rối, và nhầm lẫn giữa kí ức của nhân vật A với nhân vật A’ (ở thế giới song song với A).
Cái hay của truyện này là Keigo đã dùng "thực tế ảo" của khoa học kỹ thuật, để nói về "thực tế ảo" của tâm trí con người - nơi con người ko ngừng trưng ra bộ mặt giả tạo (thường là tốt đẹp) để che giấu đi những suy nghĩ ti tiện, những dục vọng thấp hèn của bản thân.
Cái hay thứ hai – không phải ở riêng truyện này, mà kể cả nhiều tiểu thuyết khác của Keigo, chắc nhiều bạn cùng có chung cảm nhận là truyện của bác già tạo ra được cảm giác chân thực, ko khuôn sáo. Mình nghĩ 1 phần là do cách Keigo xây dựng tính cách nhân vật: ông thường ko tạo ra các phiên bản nhân vật cực kỳ tốt đẹp hoặc cực kỳ xấu xa, mà tạo ra những nhân vật có tính cách trung dung, lửng lơ giữa tốt và xấu - hay nói cách khác là giống người bình thường
Việc Keigo sử dụng 2 chuyến tàu khác nhau, chỉ chạy song song nhau 1 đoạn ngắn khi đi qua 1 ga nhỏ, và để 2 nhân vật của mình đứng trên 2 toa tàu khác nhau đó ngắm nhìn nhau mỗi lần mà không thể chạm đến nhau có thể coi như hình ảnh mang tính biểu tượng của câu chuyện, góp phần giúp câu chuyện có chiều sâu hơn, thú vị hơn khi đọc.
Về nhược điểm, có thể nói điểm mà khiến mình ko thích nhất nằm ở chữ "chuyện tình". Vì có chữ này có nghĩa là sẽ có nhiều chi tiết về tình cảm nam nữ - vốn ko phải chủ đề yêu thích của mình. Nhưng thôi, cũng tạm chấp nhận, vì nó dễ khai thác, và là 1 trong số ko nhiều lắm những cám dỗ đủ sức thuyết phục để khiến ngta có thể phản bội nhau, cũng như kích phát những ham muốn trần trụi nhất của loài người
Nhược điểm thứ hai là hình tượng nhân vật nữ chính Mayuko được xây dựng không thật sự rõ ràng về cá tính cũng như suy nghĩ và hành động nên không tạo được cảm giác chân thực và tính thuyết phục.
Nhược điểm cuối cùng – vẫn là điều cố hữu trong rất nhiều truyện của Keigo: dài dòng, và có nhiều nhân vật hơi thừa thãi (dù rằng nhìn chung các truyện của Keigo đều có văn phong đơn giản nên dễ đọc, và dù có dài thì cũng đọc nhanh được, không mất quá nhiều thời gian).
Tóm lại, với mình thì “Chuyện tình ở thế giới song song” không phải 1 tiểu thuyết quá xuất sắc, nhưng đủ thú vị để các fan của bác già nhẩn nha đọc mà không bị thất vọng vì chất lượng cùi quá!
Chấm điểm: 7,25/10
May 31, 2024
Pour un roman paru au Japon en 1995, il ne fait franchement pas son âge (et je ne dis pas ça parce que je suis +/- de la même époque ^^”). Sans compter que lire un tel roman à une époque où l'IA - Intelligence Artificielle - fait pas mal parler d’elle a une saveur particulière.
👥Les personnages sont très touchants, très humains. J’ai reconnu en eux les forces et les travers de l’humanité. Je ne suis pas habituée à ce genre de romance, deux individus amoureux de la même personne. La convoitise, de ce son ami a, m’a un peu mise mal à l’aise au début. Finalement, j’ai rapidement partagé la perplexité du personnage principal ; ce qui a rendu son côté envieux secondaire. D’autant plus que cela alimentait mes suspicions envers les deux “réalités”. Ces personnages auraient pu être réels même si leur histoire relève de la science-fiction.
📖J’ai trouvé l’intrigue captivante. J'ai été surprise de découvrir que l'auteur était connu pour des romans policiers alors que le résumé de celui-ci mentionne une “love story”. Désormais, je comprends. Le suspense est tout aussi présent que la romance. Voire même davantage. La relation semble n'être que le théâtre du mystère qui se joue.
Je n’ai cessé de tenter de former des hypothèses. Mes suppositions se sont emmêlées. Je réalise que, comme le personnage principal, j'avais compris que quelque chose clochait mais je n'arrivais pas à rassembler les pièces du puzzles pour deviner la vérité.
🏞️L’univers m’a paru authentique. Plusieurs marqueurs de la culture japonaise auxquelles je me suis vite habituée. Notamment l'usage quasi systématique du prénom et du nom dans la narration. C’est une culture que je connais assez peu mais j’ai apprécié y passer un moment en immersion.
Le côté légèrement technique de la réalité virtuelle est un peu vulgarisé. Ainsi, ça reste accessible.
✒️L’une des particularité de ce roman c’est qu’il y a deux narrations distinctes. La première à la troisième personne, la seconde à la première personne. Les deux sont le point de vue unique de Takashi, l’un externe, l’autre interne. Cette distinction m’a été agréable. Cela m’a permis d’avoir conscience à chaque instant de la réalité dans laquelle j’étais.
🗒️Une lecture vraiment géniale. La conclusion est non seulement bien ficelée mais poignante. Seul bémol, j'aurais eu besoin d’un épilogue. En effet, si le mystère est résolu, on ne nous dit pas ce que deviennent les relations que nous avons suivies tout au long de l'histoire. Cela me laisse avec une véritable frustration.
En somme, une lecture qui vaut le coup ! Que ce soit pour son suspense, ses personnages ou pour tout ce que j’ai pu imaginé autour de la réalité virtuelle et ses applications à cause de ce récit. Un roman à découvrir qu’on soit amateur.ice de romance, de thriller ou simplement de technologie futuriste.
👥Les personnages sont très touchants, très humains. J’ai reconnu en eux les forces et les travers de l’humanité. Je ne suis pas habituée à ce genre de romance, deux individus amoureux de la même personne. La convoitise, de ce son ami a, m’a un peu mise mal à l’aise au début. Finalement, j’ai rapidement partagé la perplexité du personnage principal ; ce qui a rendu son côté envieux secondaire. D’autant plus que cela alimentait mes suspicions envers les deux “réalités”. Ces personnages auraient pu être réels même si leur histoire relève de la science-fiction.
📖J’ai trouvé l’intrigue captivante. J'ai été surprise de découvrir que l'auteur était connu pour des romans policiers alors que le résumé de celui-ci mentionne une “love story”. Désormais, je comprends. Le suspense est tout aussi présent que la romance. Voire même davantage. La relation semble n'être que le théâtre du mystère qui se joue.
Je n’ai cessé de tenter de former des hypothèses. Mes suppositions se sont emmêlées. Je réalise que, comme le personnage principal, j'avais compris que quelque chose clochait mais je n'arrivais pas à rassembler les pièces du puzzles pour deviner la vérité.
🏞️L’univers m’a paru authentique. Plusieurs marqueurs de la culture japonaise auxquelles je me suis vite habituée. Notamment l'usage quasi systématique du prénom et du nom dans la narration. C’est une culture que je connais assez peu mais j’ai apprécié y passer un moment en immersion.
Le côté légèrement technique de la réalité virtuelle est un peu vulgarisé. Ainsi, ça reste accessible.
✒️L’une des particularité de ce roman c’est qu’il y a deux narrations distinctes. La première à la troisième personne, la seconde à la première personne. Les deux sont le point de vue unique de Takashi, l’un externe, l’autre interne. Cette distinction m’a été agréable. Cela m’a permis d’avoir conscience à chaque instant de la réalité dans laquelle j’étais.
🗒️Une lecture vraiment géniale. La conclusion est non seulement bien ficelée mais poignante. Seul bémol, j'aurais eu besoin d’un épilogue. En effet, si le mystère est résolu, on ne nous dit pas ce que deviennent les relations que nous avons suivies tout au long de l'histoire. Cela me laisse avec une véritable frustration.
En somme, une lecture qui vaut le coup ! Que ce soit pour son suspense, ses personnages ou pour tout ce que j’ai pu imaginé autour de la réalité virtuelle et ses applications à cause de ce récit. Un roman à découvrir qu’on soit amateur.ice de romance, de thriller ou simplement de technologie futuriste.
December 19, 2025
2,5 🌟
potentiel gâché par un V banalisé
potentiel gâché par un V banalisé
June 19, 2021
"บางครั้งความทรงจำก็พันธนาการคนเราไว้ ความทรงจำทำให้ฉันทุกข์ทรมาน ฉันอยากจะกำจัดมันออกไป" (หน้า 343)
'ทากาชิ' หลงรักหญิงสาวคนหนึ่ง เธอเป็นผู้โดยสารรถไฟสายคู่ขนานกับสายที่เขาขึ้นเป็นประจำ แต่เขาเพิ่งมารู้ในภายหลังว่าหญิงคนนั้นคือ 'มายุโกะ' แฟนสาวของ 'โทโมฮิโกะ' เพื่อนคนสนิทของเขาเอง ทว่าวันหนึ่ง ทากาชิลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลับพบว่า มายุโกะเป็นคนรักของเขา ส่วนโทโมฮิโกะก็ย้ายไปทำงานต่อที่ต่างประเทศแทน สถานการณ์ทุกอย่างเหมือนจะไม่มีอะไร แต่มันผิดปกติ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการค้นหาความจริงของทากาชิ
เราชอบพล็อตเรื่องแนวนี้ แนวที่เล่นกับความทรงจำของคน แนวที่ไม่รู้ว่าอะไรคือความจริงกันแน่ มันชวนสับสนชวนวุ่นวาย แลดูลุ้นๆ แบบงงๆ ดี 5555
ถ้าจะพูดว่ามันคือ Inception เวอร์ชั่นโรมานซ์ ก็ไม่ผิดทีเดียวหรอก เป็นแนวโรมานซ์ไซไฟ มีความเป็นวิทยาศาสตร์มากกว่าแฟนตาซี มีกลิ่นอายความลึบลับสืบสวนอยู่ประปราย
มีหลายจุดในเรื่องที่เรารู้สึกว่า ถ้าสะกิดใจ ถ้าเอะใจสักนิด นั่นคือเราเดินมาถึงจุดเฉลยเรื่องได้แล้ว ขาดแต่เพียงมูลเหตุจูงใจ หรือจิ๊กซอว์เหตุการณ์บางส่วนที่ทำให้เหตุและผลของการกระทำตัวละครมาบรรจบกันพอดีอย่างสมบูรณ์แบบ
ตอนแรกที่อ่านคำนำของผู้แปล ผู้แปลบอกว่า มีหลายคนอ่านเรื่องนี้แล้วสับสน เราก็ชักหวั่นๆ ว่า เรื่องนี้จะสับสนเกินกว่าจะเข้าใจรึเปล่า แต่ผู้แปลก็บอกทริคเล็กๆ ในการอ่านเล่มนี้ไว้ คือ แยกเหตุการณ์ใน 'บทที่' และ 'ฉากที่' ออกจากกัน แค่นั้นก็คลายความสับสนในโลกผ่านมุมมองของทากาชิไประดับหนึ่งเลย 5555
สรุปคือ ชอบค่ะ ปวดใจในความสัมพันธ์รักสามเศร้าของสามตัวละครหลักดี เนื้อเรื่องก็ดูลึกลับน่าค้นหา แต่เพราะเราชอบแนวนี้และตามเสพมาหลายงานที่พล็อตทำนองนี้ล่ะมั้ง ความตื่นเต้นในการค้นหาความจริงเลยแผ่วๆ ลง แต่ไปมุ่งเน้นที่ความรู้สึกของทากาชิเสียมากกว่าว่าจะไปจบที่ตรงไหน
'ทากาชิ' หลงรักหญิงสาวคนหนึ่ง เธอเป็นผู้โดยสารรถไฟสายคู่ขนานกับสายที่เขาขึ้นเป็นประจำ แต่เขาเพิ่งมารู้ในภายหลังว่าหญิงคนนั้นคือ 'มายุโกะ' แฟนสาวของ 'โทโมฮิโกะ' เพื่อนคนสนิทของเขาเอง ทว่าวันหนึ่ง ทากาชิลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลับพบว่า มายุโกะเป็นคนรักของเขา ส่วนโทโมฮิโกะก็ย้ายไปทำงานต่อที่ต่างประเทศแทน สถานการณ์ทุกอย่างเหมือนจะไม่มีอะไร แต่มันผิดปกติ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการค้นหาความจริงของทากาชิ
เราชอบพล็อตเรื่องแนวนี้ แนวที่เล่นกับความทรงจำของคน แนวที่ไม่รู้ว่าอะไรคือความจริงกันแน่ มันชวนสับสนชวนวุ่นวาย แลดูลุ้นๆ แบบงงๆ ดี 5555
ถ้าจะพูดว่ามันคือ Inception เวอร์ชั่นโรมานซ์ ก็ไม่ผิดทีเดียวหรอก เป็นแนวโรมานซ์ไซไฟ มีความเป็นวิทยาศาสตร์มากกว่าแฟนตาซี มีกลิ่นอายความลึบลับสืบสวนอยู่ประปราย
มีหลายจุดในเรื่องที่เรารู้สึกว่า ถ้าสะกิดใจ ถ้าเอะใจสักนิด นั่นคือเราเดินมาถึงจุดเฉลยเรื่องได้แล้ว ขาดแต่เพียงมูลเหตุจูงใจ หรือจิ๊กซอว์เหตุการณ์บางส่วนที่ทำให้เหตุและผลของการกระทำตัวละครมาบรรจบกันพอดีอย่างสมบูรณ์แบบ
ตอนแรกที่อ่านคำนำของผู้แปล ผู้แปลบอกว่า มีหลายคนอ่านเรื่องนี้แล้วสับสน เราก็ชักหวั่นๆ ว่า เรื่องนี้จะสับสนเกินกว่าจะเข้าใจรึเปล่า แต่ผู้แปลก็บอกทริคเล็กๆ ในการอ่านเล่มนี้ไว้ คือ แยกเหตุการณ์ใน 'บทที่' และ 'ฉากที่' ออกจากกัน แค่นั้นก็คลายความสับสนในโลกผ่านมุมมองของทากาชิไประดับหนึ่งเลย 5555
สรุปคือ ชอบค่ะ ปวดใจในความสัมพันธ์รักสามเศร้าของสามตัวละครหลักดี เนื้อเรื่องก็ดูลึกลับน่าค้นหา แต่เพราะเราชอบแนวนี้และตามเสพมาหลายงานที่พล็อตทำนองนี้ล่ะมั้ง ความตื่นเต้นในการค้นหาความจริงเลยแผ่วๆ ลง แต่ไปมุ่งเน้นที่ความรู้สึกของทากาชิเสียมากกว่าว่าจะไปจบที่ตรงไหน
June 7, 2024
J'ai beaucoup aimé ce roman, vraiment original et j'adore quand l'intrigue nous fait hésiter sur ce qui est réel et ce qui ne l'est pas.
Ce roman suit deux "vies" parallèles d'un jeune homme, étudiant chercheur puis employé d'une entreprise qui travaille sur la réalité virtuelle.
Dans la première vie, il rencontre la petite amie de son meilleur ami et collègue, et c'est le choc : c'est la femme qu'il voyait tous les mardis dans le train en face et dont il va tomber amoureux. Sauf qu'elle sort avec son meilleur ami, et qu'elle va aussi intégrer l'entreprise, ce qui rend les sentiments du héros difficiles à gérer, entre jalousie et culpabilité.
Dans la seconde vie (mais est-elle la vie parallèle ou la vérité ?), il se réveille avec cette femme à ses côtés, ils semblent être ensemble et son meilleur ami/rival a disparu de l'entreprise...
L'intrigue est prenante, on alterne les points de vue selon ces deux lignes temporelles, et on comprend qu'il y a un problème de souvenirs, plongeant le héros dans une enquête passionnante : que s'est-il passé ? Qu'est-ce qui est vrai ? Qu'est-ce qui ne l'est pas ? Le tout traversé par ses sentiments complexes : il aime la petite amie de son meilleur ami, il s'en veut, il assume, il le hait, il le soutient, il ne sait plus comment gérer ces deux relations.
Je peux comprendre que l'ensemble perturbe, il faut s'accrocher un peu pour comprendre quel chapitre appartient à quelle "vie", mais c'est plein de suspense, j'avais vraiment envie de comprendre aussi, je faisais des hypothèses... C'est passionnant ces questions de réalité virtuelle et de mémoire ! Mon seul regret est cette distance émotionnelle que je retrouve dans beaucoup de romans japonais, les dialogues semblent parfois un peu surjoués ou manquant d'émotions.
Ce roman suit deux "vies" parallèles d'un jeune homme, étudiant chercheur puis employé d'une entreprise qui travaille sur la réalité virtuelle.
Dans la première vie, il rencontre la petite amie de son meilleur ami et collègue, et c'est le choc : c'est la femme qu'il voyait tous les mardis dans le train en face et dont il va tomber amoureux. Sauf qu'elle sort avec son meilleur ami, et qu'elle va aussi intégrer l'entreprise, ce qui rend les sentiments du héros difficiles à gérer, entre jalousie et culpabilité.
Dans la seconde vie (mais est-elle la vie parallèle ou la vérité ?), il se réveille avec cette femme à ses côtés, ils semblent être ensemble et son meilleur ami/rival a disparu de l'entreprise...
L'intrigue est prenante, on alterne les points de vue selon ces deux lignes temporelles, et on comprend qu'il y a un problème de souvenirs, plongeant le héros dans une enquête passionnante : que s'est-il passé ? Qu'est-ce qui est vrai ? Qu'est-ce qui ne l'est pas ? Le tout traversé par ses sentiments complexes : il aime la petite amie de son meilleur ami, il s'en veut, il assume, il le hait, il le soutient, il ne sait plus comment gérer ces deux relations.
Je peux comprendre que l'ensemble perturbe, il faut s'accrocher un peu pour comprendre quel chapitre appartient à quelle "vie", mais c'est plein de suspense, j'avais vraiment envie de comprendre aussi, je faisais des hypothèses... C'est passionnant ces questions de réalité virtuelle et de mémoire ! Mon seul regret est cette distance émotionnelle que je retrouve dans beaucoup de romans japonais, les dialogues semblent parfois un peu surjoués ou manquant d'émotions.
April 1, 2026
Lâu rồi mới đọc lại một bộ drama hay như vậy. Với những tác phẩm thuần cốt truyện như này. Mình chỉ muốn nói là nó hay tuyệt cú mèo. Không cần phân tích gì đâu, cứ tận hưởng câu chuyện thôi.
À nếu có điều gì muốn nói, thì là bộ này miêu tả tâm lý nhân vật nam quá chân thực, mình vô cùng đồng cảm. Nhưng con gái đọc có thể thấy hơi nổi da gà.
À nếu có điều gì muốn nói, thì là bộ này miêu tả tâm lý nhân vật nam quá chân thực, mình vô cùng đồng cảm. Nhưng con gái đọc có thể thấy hơi nổi da gà.
July 26, 2022
เราชอบวิธีการเล่าเรื่องของเล่มนี้นะ ตามหาความจริง พร้อมกับค่อยๆรื้อฟื้นความทรงจำไปพร้อมกับตัวเอก แบ่งเป็นช่วงชัดเจนอ่านสนุกชวนติดตาม แถมเนื้อเรื่องอ่านตอนนี้ก็ยังไม่รู้สึกว่าเก่า
September 9, 2026
พลอตเรื่องแฟวกแนวจากเคโงะเล่มอื่นๆมาก
รู้สึกว้าวเลย แต่ช่วงครึ่งหลังแอบปั่นหัวคนดูเยอะไปนิด ทั้งๆที่ตอนเฉลย ไม่ได้ impactมาก แต่เป็นเล่มที่แนะนำให้แฟนเคโงะอ่านมากๆ
รู้สึกว้าวเลย แต่ช่วงครึ่งหลังแอบปั่นหัวคนดูเยอะไปนิด ทั้งๆที่ตอนเฉลย ไม่ได้ impactมาก แต่เป็นเล่มที่แนะนำให้แฟนเคโงะอ่านมากๆ
May 1, 2018
到結尾的時候，我邊看邊喘着氣。結尾和我想像的不一樣，你以為看了一系列東野圭吾的書，就開始掌握他腦袋向什麼方向走，他卻像頂了一個全新的腦袋，告訴你這次你又差一點點了。
這不是一本懸疑小說，這是一本愛情推理，九五年他寫的時候AR/VR還很前衞，今天二零一八年看仍然沒有過時，到第六章，我才發現作者刻意為讀者區分兩個平行時空而稍稍改變的寫法，細心而有意義，每看一本，我又喜歡這個多作者多一點點，不因為多產而降低質量，每每讓我又吃驚好幾天。
這不是一本懸疑小說，這是一本愛情推理，九五年他寫的時候AR/VR還很前衞，今天二零一八年看仍然沒有過時，到第六章，我才發現作者刻意為讀者區分兩個平行時空而稍稍改變的寫法，細心而有意義，每看一本，我又喜歡這個多作者多一點點，不因為多產而降低質量，每每讓我又吃驚好幾天。
July 11, 2025
It was completely different from what I expected to read based on the title (I thought it was some science fiction or fantasy), and I loved it!
February 8, 2021
บันทึก 38/2021 (159)
รักในโลกพิศวง
แปลจากหนังสือ: パラレルワールド・ラブストーリー
ผู้เขียน: Higashino Keigo
ผู้แปล: บัณฑิต ประดิษฐานุวงษ์
ออกแบบปก: กานดา ตั้งตรงจิตร
สำนักพิมพ์: Maxx Publishing
จำนวนหน้า: 368 หน้า ปกอ่อน
พิมพ์ครั้งที่ 1 — ตุลาคม 2562
.
.
เรื่องนี้ ส่วนผสมของความไซไฟ และ รักสามเศร้า
ส่วนตัวคิดว่า ฝั่งไซไฟ ของเล่มนี้ สำหรับคนอ่าน แนวไซไฟ เพียวๆ มาเยอะ อาจจะไม่ถูกใจมากนัก แต่กลับกลายเป็นว่า พาร์ท ที่ Higashino Keigo ทำได้ดี(อีกแล้ว)คือพาร์ทสำรวจลึกไปถึงข้างในจิตใจ ของตัวละครเช่นเคย
ถึงแม้ว่าตอนนี้ มันจะรวบรัด ให้พระเอก ชอบหญิงสาว เร็วไปหน่อย เหตุผลน้อยไปนิดสำหรับผม
.
.
เรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของ พระเอก ‘ทากาชิ’ ที่แอบหลงรัก ‘มายุโกะ’ หญูิงสาวผู้โดยสารรถไฟสายคู่ขนานกับที่เขาขึ้นเป็นประจำแต่อยู่มาวันหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้กลับกลายมาเป็นแฟนสาวกับเพื่อนสนิทของเขา ในยุคสมัยที่เทคโนโลยีกำลังก้าวไกลขึ้นเรื่อยๆ
.
.
พลอตน่าสนใจมากๆ และ คำอธิบายประกอบฝั่งไซไฟ จะอิง จากตัวละครและงานวิจัย ของบริษัทที่ตัวเอกทั้ง 3 ทำงานอยู่ คืองานด้าน วิจัยสมอง การปลูกฝังความทรงจำ neuroscience ต่างๆ
.
.
ด้วยความที่เป็นเรื่องเล่าของคนที่ความทรงจำค่อนข้างจะสับสน จึงต้องตั้งใจ อ่าน เรียง timeline ดีๆ
.
.
ความรู้สึก
- เหมือนเดิมตามสไตล์ ที่ในเรื่องจะ ไม่มีใครดีไม่มีใครเลว และทุกอย่างจะเฉลยตอนจบ ว่าสุดท้ายแล้วมันยังไงกันแน่
- โทนเรื่อง ราบๆเรียบๆ ไปเรื่อยๆ นะเรื่องนี้ แต่โดยรวมสนุก
8/10
รักในโลกพิศวง
แปลจากหนังสือ: パラレルワールド・ラブストーリー
ผู้เขียน: Higashino Keigo
ผู้แปล: บัณฑิต ประดิษฐานุวงษ์
ออกแบบปก: กานดา ตั้งตรงจิตร
สำนักพิมพ์: Maxx Publishing
จำนวนหน้า: 368 หน้า ปกอ่อน
พิมพ์ครั้งที่ 1 — ตุลาคม 2562
.
.
เรื่องนี้ ส่วนผสมของความไซไฟ และ รักสามเศร้า
ส่วนตัวคิดว่า ฝั่งไซไฟ ของเล่มนี้ สำหรับคนอ่าน แนวไซไฟ เพียวๆ มาเยอะ อาจจะไม่ถูกใจมากนัก แต่กลับกลายเป็นว่า พาร์ท ที่ Higashino Keigo ทำได้ดี(อีกแล้ว)คือพาร์ทสำรวจลึกไปถึงข้างในจิตใจ ของตัวละครเช่นเคย
ถึงแม้ว่าตอนนี้ มันจะรวบรัด ให้พระเอก ชอบหญิงสาว เร็วไปหน่อย เหตุผลน้อยไปนิดสำหรับผม
.
.
เรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตของ พระเอก ‘ทากาชิ’ ที่แอบหลงรัก ‘มายุโกะ’ หญูิงสาวผู้โดยสารรถไฟสายคู่ขนานกับที่เขาขึ้นเป็นประจำแต่อยู่มาวันหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้กลับกลายมาเป็นแฟนสาวกับเพื่อนสนิทของเขา ในยุคสมัยที่เทคโนโลยีกำลังก้าวไกลขึ้นเรื่อยๆ
.
.
พลอตน่าสนใจมากๆ และ คำอธิบายประกอบฝั่งไซไฟ จะอิง จากตัวละครและงานวิจัย ของบริษัทที่ตัวเอกทั้ง 3 ทำงานอยู่ คืองานด้าน วิจัยสมอง การปลูกฝังความทรงจำ neuroscience ต่างๆ
.
.
ด้วยความที่เป็นเรื่องเล่าของคนที่ความทรงจำค่อนข้างจะสับสน จึงต้องตั้งใจ อ่าน เรียง timeline ดีๆ
.
.
ความรู้สึก
- เหมือนเดิมตามสไตล์ ที่ในเรื่องจะ ไม่มีใครดีไม่มีใครเลว และทุกอย่างจะเฉลยตอนจบ ว่าสุดท้ายแล้วมันยังไงกันแน่
- โทนเรื่อง ราบๆเรียบๆ ไปเรื่อยๆ นะเรื่องนี้ แต่โดยรวมสนุก
8/10
September 8, 2026
Lâu lắm rồi không đọc sách của Higashino Keigo nên có lẽ đã quên mất văn phong “cuốn” như hồi “Phía sau nghi can X” hay là “Bạch Dạ Hành”…
Kết quả là đọc chương 1 ngày 1/9 thì tối 8/9 nằm ngấu nghiến hết phần còn lại.
Mặc dù đúng là có thể đoán được phần nào nội dung, nhưng cũng không vì thế mà có thể dừng đọc trước khi tìm hiểu được hết câu chuyện.
Nhan đề là “Love Story” làm mình lầm tưởng ban đầu là thiên về tình cảm, quên mất không hề đọc thể loại trên bìa sách là Trinh Thám.
Thực sự buồn cho cả 3 người bạn. Cảm giác gấp lại cuốn sách rồi mà vẫn day dứt. Y hệt như cảm giác khi hoàn thành những tác phẩm khác của ông.
Một điều nữa, là sau khi biết tác phẩm được xuất bản năm 1995, mình lại có thêm một sự thán phục không nhỏ dành cho tác giả…
Khép lại câu chuyện, trong lòng thôi thúc tìm đến nhiều tác phẩm khác, nhưng thiết nghĩ bản thân cũng không nên để não bị kích thích mạnh thường xuyên với thể loại này đượccc.
….
Ngoài lề một chút về bộ phim chuyển thể được ra mắt năm 2019, tức là 24 năm sau khi truyện xuất bản, do dạo gần đây hay có sở thích tìm xem phim (nếu có) ngay sau khi kết thúc một cuốn sách nào đó.
Tất nhiên là với bối cảnh hiện đại thì nhiều chi tiết đã mất đi dấu ấn của năm 1995. Ví dụ như điện thoại công cộng, sổ tay ghi số, hay là những chiếc đĩa mềm lưu trữ dữ liệu. Ngoài ra thì một vài nhân vật cũng bị cắt bỏ, như là cô bạn gái của Shinozaki, bố mẹ Takashi cũng như không đề cập gì đến bố mẹ của Tomohiko. Nhưng đáng kể nhất thì vẫn là việc cắt bỏ hoặc thay đổi nhiều tình tiết trong chuyện, ví dụ như việc Takashi cũng được lựa chọn đi L.A công tác, yếu tố này làm cho tình cảm của anh dành cho Mayuko ít sâu sắc đi rất nhiều, khiến cho nhân vật trong phim khá là khó lòng để người ta thông cảm. Trong phim thì Tomohiko được tái hiện chân chất hơn, khiến cho sự thương cảm dành cho nhân vật này tăng lên. Nhiều chi tiết về bản chất thí nghiệm cũng bị lược bỏ hoặc thay đổi, giả dụ như tác nhân gây ra phản ứng và tình trạng hôn mê sâu của Shinozaki hoàn toàn không được nhắc đến, dẫn tới việc giáo sư Sudo chỉ lặng lẽ để Takashi tự hồi phục trí nhớ thay vì nói thẳng cho anh, khá là khó lí giải.
Trong truyện Takashi chưa từng có cơ hội đối chất với Mayuko sau khi lấy lại một phần kí ức, còn trong phim thì anh ta không những gặng hỏi mà còn nổi nóng với cô, rồi bỏ đi. Trong truyện, kí ức của Takashi dần được phục hồi dựa trên hành trình tự tìm kiếm và điều tra của anh, trong khi phim thì gần như anh chỉ cần ngủ và bất tỉnh để “mơ” lại. Vậy nên yếu tố trinh thám bị giảm đi rất nhiều, và bộ phim thiên về tâm lý nhiều hơn, mặc dù tâm lý nhân vật cũng không được khắc hoạ rõ nét như trong truyện.
Điểm sáng (mình nghĩ là) duy nhất của phim, là cái kết - có vẻ như sáng lạn hơn rất nhiều so với cái kết mở gây ra nhiều cắn dứt của truyện.
Thực sự là mình đã mong muốn phim tái hiện bối cảnh đúng với thời điểm truyện ra mắt hơn, cũng hơi buồn một chút khi thấy nhiều thứ mình tưởng tượng khi đọc truyện không được đưa vào phim hoàn toàn.
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 17, 2026
* Not a Love Story *
This is one of the first Japanese novels in a long time I couldn't put down. The mystery had me gripped until the end.
Saying that, that main character is (and he admits) a massive POS. This is not a love story, but a mystery about jealousy and two men's feelings of entitlement over one woman. Their complete lack of respect for her feelings and thoughts was shocking, but I guess this was written in the 90s.
Fantastic sci-fi mystery but not good if you're expecting a love story or a happy story.
Around JLPT N2 level Japanese.
CW: SA
This is one of the first Japanese novels in a long time I couldn't put down. The mystery had me gripped until the end.
Saying that, that main character is (and he admits) a massive POS. This is not a love story, but a mystery about jealousy and two men's feelings of entitlement over one woman. Their complete lack of respect for her feelings and thoughts was shocking, but I guess this was written in the 90s.
Fantastic sci-fi mystery but not good if you're expecting a love story or a happy story.
Around JLPT N2 level Japanese.
CW: SA
July 27, 2024
C'est dans le train l'amenant à son école que Takashi a le coup de foudre pour une femme qu'il ne reverra jamais. Pourtant, lorsque son meilleur ami lui présente sa nouvelle copine, cette dernière ne semble pas être une inconnue, mais pas du tout.
Avez-vous déjà eu ces sensations de déjà-vu ? C'est autour de cette question même que Keigo Higashino a construit ce récit. D'une grande justesse, c'est sans nul doute une histoire d'amour qui ne ressemble à aucune autre.
Avez-vous déjà eu ces sensations de déjà-vu ? C'est autour de cette question même que Keigo Higashino a construit ce récit. D'une grande justesse, c'est sans nul doute une histoire d'amour qui ne ressemble à aucune autre.
March 29, 2026
Một quyển kém hay so với 2 tác phẩm trước mà mình đọc của bác Keigo. Có thể là do không hợp với kiểu trinh thám như này ?? Đọc mấy chương đầu thực sự lú não với kiểu hai thế giới của Takashi. Kết đối với mình là trọn vẹn, nhưng thực sự mình không thích tạo hình của nhân vật Takashi. Nhiều cái rất lấn cấn mà mình thấy hơi ích kỷ.
April 14, 2023
เล่มนี้ออกไปทางตามหา ตามเฉลยความจริงมากกว่า อาจจะเป็นเป็นเรื่องที่แต่งไว้นานแล้ว เลยยังไม่ค่อยมีเรื่องเกี่ยวกับติดใจ จิตวิญญาณของตัวละครเยอะเหมือนเล่มหลังๆ
ตัวเรื่องอ่านสักพักมันก็พอเดาได้ว่าน่าจะอะไรเป็นอะไร เหลือแค่เฉลยตอนจบว่าทำยังงัย
May 29, 2024
Quelques vibes de Philip K. Dick et de La fin des temps de Haruki Murakami.
C'est plaisant à lire même si ça ne réinvente pas la SF (en même temps, le roman date de 1995). Par contre, décalage culturel oblige, le triangle amoureux est assez cringe 😬
C'est plaisant à lire même si ça ne réinvente pas la SF (en même temps, le roman date de 1995). Par contre, décalage culturel oblige, le triangle amoureux est assez cringe 😬
February 5, 2026
Une histoire d’amour originale portée par le thème des univers parallèles, avec l’atmosphère douce et intrigante propre à Keigo Higashino. Le concept est intéressant, mais le rythme reste parfois lent et l’émotion ne m’a pas totalement convaincue
October 12, 2020
ผมมองเห็นเธอทุกวันอังคารความประทับใจในเวลานั้นติดตรึงใจ
วันหนึ่งได้เจออีกครั้ง เธอกลับเป็นแฟนเพื่อนสนิท
ผมทำทุกอย่างให้เธอมารักแม้จะต้องเสียเพื่อน
แต่เมื่อตื่นเรื่องเหล่านั้นเป็นเพียงฝัน เธอคนนั้นเป็นแฟนผม
วันหนึ่งได้เจออีกครั้ง เธอกลับเป็นแฟนเพื่อนสนิท
ผมทำทุกอย่างให้เธอมารักแม้จะต้องเสียเพื่อน
แต่เมื่อตื่นเรื่องเหล่านั้นเป็นเพียงฝัน เธอคนนั้นเป็นแฟนผม
December 5, 2025
les japonais et les histoires d'amour. . . /neg mais si on fait abstraction de cet aspect très bonne lecture malgré tout
May 15, 2024
Mondes parallèles, une histoire d’amour est un roman déroutant qui mêle les genres et les propos pour une intrigue SF autour d’une love story dans une ambiance de thriller psychologique. Bien que j’ai eu un peu de mal à accrocher au personnage principal (principalement à cause de différences culturelles sur la notion de relation amoureuse je pense), j’ai été bien emportée par cette histoire joliment construite et aux révélations très intéressantes.
Critique complète sur yuyine.be!
Critique complète sur yuyine.be!
August 10, 2019
เอาจริงๆ เรื่องนี้สนุกนะ มีดำเนินเรื่องช้าบ้างนิดหน่อย แต่กำลังคิดว่าที่เรามีปัญหาคือ 'ความเป็นญี่ปุ่น' ที่มันครอบงำอยู่ ทำให้พอมันคลี่คลายตอนจบแล้วเรารู้สึกเสียดายกับตัวพล็อตแบบนี้
Displaying 1 - 30 of 125 reviews