What do you think?
Rate this book
Natte sneeuw
541 pages, Kindle Edition
Published January 20, 2026
3 people are currently reading
5 people want to read
About the author
Stig Dagerman
85 books247 followersStig Dagerman was one of the most prominent Swedish authors during the 1940s. In the course of five years, 1945-49, he enjoyed phenomenal success with four novels, a collection of short stories, a book about postwar Germany, five plays, hundreds of poems and satirical verses, several essays of note and a large amount of journalism. Then, with apparent suddenness, he fell silent. In the fall of 1954, Sweden was stunned to learn that Stig Dagerman, the epitome of his generation of writers, had been found dead in his car: he had closed the doors of the garage and run the engine.
Dagerman's works deal with universal problems of morality and conscience, of sexuality and social philosophy, of love, compassion and justice. He plunges into the painful realities of human existence, dissecting feelings of fear, guilt and loneliness. Despite the somber content, he also displays a wry sense of humor that occasionally turns his writing into burlesque or satire.
Dagerman's works deal with universal problems of morality and conscience, of sexuality and social philosophy, of love, compassion and justice. He plunges into the painful realities of human existence, dissecting feelings of fear, guilt and loneliness. Despite the somber content, he also displays a wry sense of humor that occasionally turns his writing into burlesque or satire.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
February 13, 2026
Schrijven voorbij de clichés (4 sterren)
RECENSIE: Natte sneeuw – Stig Dagerman
Stig Dagerman staat niet bekend als een schrijver die in zijn werk bepaald luchtige thema’s onder de loep neemt. En dat is terecht: dood, angst, schaamte, eenzaamheid en armoede behoren tot de vaakst terugkerende thema’s in zijn verhalen.
In veel van de verhalen in Natte sneeuw toont Dagerman zijn personages in benepen omstandigheden, en toont aan de hand van een reeks treffend gekozen scènes de complexiteit en de intensiteit van hun emoties. Zo draait Open de deur, Richard om een vrouw die lijdt onder de continue dronkenschap en losbandigheid van haar echtgenoot en hem haar smarten voor het voetlicht wil brengen, maar niet weet hoe ze dat moet aanpakken. En in De verrassing verkneukelen een moeder en haar zoon zich om een opname die zij samen maken voor de verjaardag van de opa van het kind. Opa neemt de verrassing op zijn beurt met grote ondankbaarheid in ontvangst: de teleurstelling van de moeder en het kind zijn schrijnend. Ook in Een kind doden – de titel behoeft weinig toelichting – en in De hond en het lot, over een man die op een tragische manier zijn dood tegemoet treedt en de hond die hij achterlaat, confronteert Dagerman de lezer met de rauwe, onversneden ellende van zijn personages. Die manier van schrijven maakt de emotionele ervaringen van de personages voor de lezer invoelbaar en onontkoombaar.
Thematisch uniform, stilistisch divers
Dagerman is niet een schrijver die zijn lezer een hart onder de riem steekt: hij heeft maar weinig bemoedigende boodschappen te delen. Maar het zou verkeerd zijn om de bundel Natte sneeuw op grond van de thematische overeenkomsten tussen de verhalen te beschrijven als een eenvormig product. Hoe vergelijkbaar de thematiek in de verhalen is, zo verschillend zijn de teksten immers in hun stijl. Dagerman deinst er niet voor terug om met verschillende verteltranten en genres te experimenteren. Af en toe zijn zijn verhalen wat lichtvoetiger en kennen zij een goede dosis humor (Een kleine tragedie, Mijn zoon rookt meerschuimpijp, Waar is mijn Noorse trui?) soms zijn zij duister (De rode wagons), soms horrorachtig (De vreemde man, Zaterdagsreis), en soms absurdistisch (Het proces), surrealistisch (De lord die ik roeide) of satirisch (De man die niet wilde huilen).
De souplesse en de vanzelfsprekendheid waarmee Dagerman van het een op het andere verhaal tussen verschillende genres schakelt, vestigen Dagerman ten enenmale als zeer veelzijdig auteur. Deze veelzijdigheid maakt Dagerman als schrijver uniek, en voorziet zijn verhalen bovendien van een positieve dimensie die zich op een interessante manier tot de neerslachtige thematiek verhoudt. De expertise die Dagerman in het bedrijven van al die verschillende genres aan den dag legt, maakt immers duidelijk dat hij de volledige controle heeft over het geschreven woord. Te midden van alle ellende, van alle willekeur en van alle tragiek, moet het schrijven een troost, een rots in de branding, voor Dagerman zijn geweest. Geen ruimte geven aan die dimensie van Dagermans schrijverschap zou een miskenning van zijn oeuvre inhouden.
Voorbij de ‘alledaagse’ creativiteit
Stig Dagermans thematische stokpaardjes – zoals dood, angst en eenzaamheid – zijn stevig verankerd en vertegenwoordigd in de wereldliteratuur in het algemeen. Bij het behandelen van dergelijke weinig opzienbarende, en vanuit literair oogpunt gezien wellicht zelfs wat banale, thema’s ligt het gevaar in clichés te vervallen daarom voortdurend op de loer. Maar Stig Dagerman behoort tot een select groepje van schrijvers – Clarice Lispector en Juan Carlos Onetti behoren ook tot dat groepje – die, waar zij ook over schrijven, nooit op een cliché te betrappen zijn. De lezer krijgt de indruk dat deze schrijvers de essentie van het mens-zijn nog net iets dichter naderen dan andere schrijvers, alsof zij toegang hebben tot een voor anderen ontoegankelijke bron van kennis. De materie in die bron, die zich nog een stukje dichter bij de kern van de menselijke conditie lijkt te bevinden dan de ‘gewone’ fantasie of creativiteit, is tamelijk abstract van aard en is dus moeilijk in woorden te vatten.
Maar Stig Dagerman vindt die woorden tóch. Vanuit een kunstzinnig en literair perspectief is dat bewonderenswaardig, maar het zorgt er ook voor dat zijn teksten bij tijd en wijle nogal willekeurig en onnavolgbaar aanvoelen. De ontoegankelijkheid die in Dagermans verhalen regelmatig de kop opsteekt, maakt dat Natte sneeuw bepaald geen lichte kost is. De teksten vergen concentratie en een bereidwilligheid om diep te graven in de eigen, menselijke ervaring, en in de relaties tussen tekst, auteur en lezer. Dat zal de lezer niet gemakkelijk vallen, maar voor wie het de moeite waard vindt die uitdaging aan te gaan, zal het lezen van Natte sneeuw een bijzonder bevredigende ervaring zijn.
RECENSIE: Natte sneeuw – Stig Dagerman
Stig Dagerman staat niet bekend als een schrijver die in zijn werk bepaald luchtige thema’s onder de loep neemt. En dat is terecht: dood, angst, schaamte, eenzaamheid en armoede behoren tot de vaakst terugkerende thema’s in zijn verhalen.
In veel van de verhalen in Natte sneeuw toont Dagerman zijn personages in benepen omstandigheden, en toont aan de hand van een reeks treffend gekozen scènes de complexiteit en de intensiteit van hun emoties. Zo draait Open de deur, Richard om een vrouw die lijdt onder de continue dronkenschap en losbandigheid van haar echtgenoot en hem haar smarten voor het voetlicht wil brengen, maar niet weet hoe ze dat moet aanpakken. En in De verrassing verkneukelen een moeder en haar zoon zich om een opname die zij samen maken voor de verjaardag van de opa van het kind. Opa neemt de verrassing op zijn beurt met grote ondankbaarheid in ontvangst: de teleurstelling van de moeder en het kind zijn schrijnend. Ook in Een kind doden – de titel behoeft weinig toelichting – en in De hond en het lot, over een man die op een tragische manier zijn dood tegemoet treedt en de hond die hij achterlaat, confronteert Dagerman de lezer met de rauwe, onversneden ellende van zijn personages. Die manier van schrijven maakt de emotionele ervaringen van de personages voor de lezer invoelbaar en onontkoombaar.
Thematisch uniform, stilistisch divers
Dagerman is niet een schrijver die zijn lezer een hart onder de riem steekt: hij heeft maar weinig bemoedigende boodschappen te delen. Maar het zou verkeerd zijn om de bundel Natte sneeuw op grond van de thematische overeenkomsten tussen de verhalen te beschrijven als een eenvormig product. Hoe vergelijkbaar de thematiek in de verhalen is, zo verschillend zijn de teksten immers in hun stijl. Dagerman deinst er niet voor terug om met verschillende verteltranten en genres te experimenteren. Af en toe zijn zijn verhalen wat lichtvoetiger en kennen zij een goede dosis humor (Een kleine tragedie, Mijn zoon rookt meerschuimpijp, Waar is mijn Noorse trui?) soms zijn zij duister (De rode wagons), soms horrorachtig (De vreemde man, Zaterdagsreis), en soms absurdistisch (Het proces), surrealistisch (De lord die ik roeide) of satirisch (De man die niet wilde huilen).
De souplesse en de vanzelfsprekendheid waarmee Dagerman van het een op het andere verhaal tussen verschillende genres schakelt, vestigen Dagerman ten enenmale als zeer veelzijdig auteur. Deze veelzijdigheid maakt Dagerman als schrijver uniek, en voorziet zijn verhalen bovendien van een positieve dimensie die zich op een interessante manier tot de neerslachtige thematiek verhoudt. De expertise die Dagerman in het bedrijven van al die verschillende genres aan den dag legt, maakt immers duidelijk dat hij de volledige controle heeft over het geschreven woord. Te midden van alle ellende, van alle willekeur en van alle tragiek, moet het schrijven een troost, een rots in de branding, voor Dagerman zijn geweest. Geen ruimte geven aan die dimensie van Dagermans schrijverschap zou een miskenning van zijn oeuvre inhouden.
Voorbij de ‘alledaagse’ creativiteit
Stig Dagermans thematische stokpaardjes – zoals dood, angst en eenzaamheid – zijn stevig verankerd en vertegenwoordigd in de wereldliteratuur in het algemeen. Bij het behandelen van dergelijke weinig opzienbarende, en vanuit literair oogpunt gezien wellicht zelfs wat banale, thema’s ligt het gevaar in clichés te vervallen daarom voortdurend op de loer. Maar Stig Dagerman behoort tot een select groepje van schrijvers – Clarice Lispector en Juan Carlos Onetti behoren ook tot dat groepje – die, waar zij ook over schrijven, nooit op een cliché te betrappen zijn. De lezer krijgt de indruk dat deze schrijvers de essentie van het mens-zijn nog net iets dichter naderen dan andere schrijvers, alsof zij toegang hebben tot een voor anderen ontoegankelijke bron van kennis. De materie in die bron, die zich nog een stukje dichter bij de kern van de menselijke conditie lijkt te bevinden dan de ‘gewone’ fantasie of creativiteit, is tamelijk abstract van aard en is dus moeilijk in woorden te vatten.
Maar Stig Dagerman vindt die woorden tóch. Vanuit een kunstzinnig en literair perspectief is dat bewonderenswaardig, maar het zorgt er ook voor dat zijn teksten bij tijd en wijle nogal willekeurig en onnavolgbaar aanvoelen. De ontoegankelijkheid die in Dagermans verhalen regelmatig de kop opsteekt, maakt dat Natte sneeuw bepaald geen lichte kost is. De teksten vergen concentratie en een bereidwilligheid om diep te graven in de eigen, menselijke ervaring, en in de relaties tussen tekst, auteur en lezer. Dat zal de lezer niet gemakkelijk vallen, maar voor wie het de moeite waard vindt die uitdaging aan te gaan, zal het lezen van Natte sneeuw een bijzonder bevredigende ervaring zijn.
Displaying 1 of 1 review