What do you think?
Rate this book
Ostatni taniec
Dziesięć słów, które złamały serce.
Julia miała wszystko – miłość, zaufanie i pewność, że jej życie właśnie zaczyna się jak w bajce. A jednak w chwili, gdy miała wypowiedzieć sakramentalne „tak“, dostała tylko kartkę. Krótkie zdanie, które zburzyło cały świat. Mija dziesięć lat. Michał wraca. Chce wyjaśnić, przeprosić, odsłonić prawdę, której Julia nigdy nie poznała. Ale czy można zaufać komuś, kto raz już odebrał wszystko? Czy miłość, która przetrwała w cieniu rozczarowania, ma szansę narodzić się na nowo? To poruszająca opowieść o zdradzonych marzeniach, o sile kobiety, która musi zmierzyć się z przeszłością, i o tym, że prawda potrafi zmienić wszystko – nawet to, co wydawało się dawno stracone.
Julia miała wszystko – miłość, zaufanie i pewność, że jej życie właśnie zaczyna się jak w bajce. A jednak w chwili, gdy miała wypowiedzieć sakramentalne „tak“, dostała tylko kartkę. Krótkie zdanie, które zburzyło cały świat. Mija dziesięć lat. Michał wraca. Chce wyjaśnić, przeprosić, odsłonić prawdę, której Julia nigdy nie poznała. Ale czy można zaufać komuś, kto raz już odebrał wszystko? Czy miłość, która przetrwała w cieniu rozczarowania, ma szansę narodzić się na nowo? To poruszająca opowieść o zdradzonych marzeniach, o sile kobiety, która musi zmierzyć się z przeszłością, i o tym, że prawda potrafi zmienić wszystko – nawet to, co wydawało się dawno stracone.
336 pages, Paperback
First published February 11, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
April 22, 2026
Jedyne co mogę polecić to nie czytajcie opinii o tej książce. Sięgnijcie po nią z czystą kartką.
Co prawda było kilka rzeczy do których mogłabym się przyczepić, ale była naprawdę w porządku. Smutna…
btw. Zirytowało mnie zachowanie Michała i odebranie możliwości podjęcia decyzji kobiecie z którą miał wziąć ślub.
Co prawda było kilka rzeczy do których mogłabym się przyczepić, ale była naprawdę w porządku. Smutna…
btw. Zirytowało mnie zachowanie Michała i odebranie możliwości podjęcia decyzji kobiecie z którą miał wziąć ślub.
May 23, 2026
Totalnie mnie to nie kupiło a wiecej głębi znalazłam w posłowiu niż w książce + bohater totalnie nieracjonalny jak typowy facet uhhhh muszę sprawdzać co zamawia moja mama bo to trochę kolejny bubel
February 24, 2026
Jeśli obserwujecie profil @oczami_mezczyzny_pl, to wiecie, że Rafał Wicijowski potrafi uderzyć w najczulsze struny kobiecej duszy i pisać o uczuciach z ogromną wrażliwością. Czy jest on wyjątkiem potwierdzającym stereotyp, że mężczyźni są z Marsa, a kobiety z Wenus? A może jego całkowitym zaprzeczeniem?
Jakkolwiek by było, jego najnowsza powieść „Ostatni taniec” to olbrzymia dawka emocji, które zostają w sercu na długo po zamknięciu książki. Emocji, ale i trudnych pytań. Przyznam, że nadal nie potrafię odpowiedzieć, jak sama zachowałabym się na miejscu Julii. Czy umiałabym wybaczyć nie tylko upokorzenie, ale też lata bólu i pustki? Trzeba by znaleźć się w jej sytuacji, by w pełni zrozumieć te emocje i powstrzymać się od ocen. A tego nikomu nie życzę.
Julia doświadczyła największego koszmaru panny młodej - została porzucona przed ołtarzem bez słowa wyjaśnienia. To było jak zepchnięcie w przepaść przez osobę, którą kochała całym sercem. Po czymś takim niełatwo powstać ze zgliszcz i posklejać roztrzaskane na kawałki życie. Co musiałoby się zdarzyć, żeby wybaczyć, nawet po latach, tak nikczemny i tchórzliwy czyn?
Autor pokazuje, że życie rzadko jest czarno-białe, a wybory dyktowane rozumem często kłócą się z tym, co podpowiada serce. Operując dwiema płaszczyznami czasowymi, pozwala nam wrócić do początków pięknego i intensywnego uczucia łączącego Julię i Michała - pierwszego pocałunku czy tańca na ulicy do walca granego przez ulicznego grajka. Jednocześnie zaglądamy do obecnego życia Julii, która próbuje budować nową relację, do czasu, gdy ponownie wkracza w nie Michał.
To powieść, którą czyta się ze ściśniętym gardłem i nadzieją, że los nigdy nas tak nie doświadczy. To historia o drugich szansach, które nie zawsze wyglądają tak, jak byśmy tego oczekiwali. I lekcja wybaczenia, które czasem bardziej potrzebne jest nam niż tym, którzy nas zranili. Bo gdy ból pulsuje pod cienką warstwą codzienności, potrzeba domknięcia, by móc się od niego uwolnić, odetchnąć i ruszyć dalej.
W książce znalazłam wiele myśli, które miałam ochotę zapisać, ale ta jedna szczególnie utkwiła mi w głowie: „Prawdziwej miłości nie liczy się latami, ale intensywnością chwil, które potrafi stworzyć”. Twórzmy więc w naszych związkach takie chwile, które pozostaną w sercu na zawsze.
Jakkolwiek by było, jego najnowsza powieść „Ostatni taniec” to olbrzymia dawka emocji, które zostają w sercu na długo po zamknięciu książki. Emocji, ale i trudnych pytań. Przyznam, że nadal nie potrafię odpowiedzieć, jak sama zachowałabym się na miejscu Julii. Czy umiałabym wybaczyć nie tylko upokorzenie, ale też lata bólu i pustki? Trzeba by znaleźć się w jej sytuacji, by w pełni zrozumieć te emocje i powstrzymać się od ocen. A tego nikomu nie życzę.
Julia doświadczyła największego koszmaru panny młodej - została porzucona przed ołtarzem bez słowa wyjaśnienia. To było jak zepchnięcie w przepaść przez osobę, którą kochała całym sercem. Po czymś takim niełatwo powstać ze zgliszcz i posklejać roztrzaskane na kawałki życie. Co musiałoby się zdarzyć, żeby wybaczyć, nawet po latach, tak nikczemny i tchórzliwy czyn?
Autor pokazuje, że życie rzadko jest czarno-białe, a wybory dyktowane rozumem często kłócą się z tym, co podpowiada serce. Operując dwiema płaszczyznami czasowymi, pozwala nam wrócić do początków pięknego i intensywnego uczucia łączącego Julię i Michała - pierwszego pocałunku czy tańca na ulicy do walca granego przez ulicznego grajka. Jednocześnie zaglądamy do obecnego życia Julii, która próbuje budować nową relację, do czasu, gdy ponownie wkracza w nie Michał.
To powieść, którą czyta się ze ściśniętym gardłem i nadzieją, że los nigdy nas tak nie doświadczy. To historia o drugich szansach, które nie zawsze wyglądają tak, jak byśmy tego oczekiwali. I lekcja wybaczenia, które czasem bardziej potrzebne jest nam niż tym, którzy nas zranili. Bo gdy ból pulsuje pod cienką warstwą codzienności, potrzeba domknięcia, by móc się od niego uwolnić, odetchnąć i ruszyć dalej.
W książce znalazłam wiele myśli, które miałam ochotę zapisać, ale ta jedna szczególnie utkwiła mi w głowie: „Prawdziwej miłości nie liczy się latami, ale intensywnością chwil, które potrafi stworzyć”. Twórzmy więc w naszych związkach takie chwile, które pozostaną w sercu na zawsze.
February 15, 2026
Julia w chwili, gdy miała wypowiedzieć sakramentalne „tak”, dostała tylko kartkę. Krótkie zdanie, które zburzyło cały świat. Mija dziesięć lat. Wraca niedoszły mąż Michał. Chce wyjaśnić, dlaczego nie pojawił się przed ołtarzem i przeprosić.
Ależ mnie ta książka zaskoczyła. W takim mega pozytywnym wymiarze. Zawsze powtarzam, że obyczaj to mój ulubiony gatunek oraz że brak mi powieści napisanej przez męskie grono pisarzy. Rafał Wicijowski pokazał zarówno męskie, jak i kobiece uczucia i emocje. To była jedna z tych książek, którą od pierwszej strony czytałam powoli, delektując się każdym zdaniem i słowem. Mimo iż to fikcja wszystko wypadło bardzo realistycznie. Autor pisze o rzeczach prostych, codziennych, jednocześnie ukazując je jako ważne dla każdego człowieka.
W trakcie lektury nasuwa się pytanie o to, czy można ponownie zaufać komuś, kto tak boleśnie nas rozczarował? I czy sercu można powiedzieć, żeby przestało kochać mimo zranienia? Czy straconą miłość można rozpatrywać w kategoriach żałoby? Czasem nurzamy się we wspomnieniach, wciąż na nowo rozdrapując rany, nie mogąc pogodzić się z tym, co było. Nawet wtedy, gdy chcemy iść dalej. To także pytania o wybory i ich konsekwencje oraz to jak przeszłość potrafi wpływać na teraźniejszość. Tu nie na łatwych odpowiedzi. Do wszystkiego dochodzimy w odpowiednim czasie i rytmie.
To historia o relacjach, straconych marzeniach, upływającym czasie, poświęceniu, cierpieniu i drugich szansach. To również książka o roli przeznaczenia w naszym życiu. Widzimy, że nie sposób przed nim uciec. I wreszcie to powieść o prawdzie, która zmienia wszystko. Pełno w niej napięcia i niedopowiedzeń. Przygotujcie się na płacz, śmiech, frustrację i refleksję nad własnym życiem.
"Ostatni taniec" to piękna, prawdziwa i niezwykle bolesna historia miłosna. To powieść popychająca do tego, by przeżywać życie w pełni, mimo jego kruchości. Moje serce wyrywało się do świata, jaki skrywają karty tej poruszającej książki. Chętnie zatańczyłabym jeszcze niejeden taniec z twórczością pana Rafała!
Ależ mnie ta książka zaskoczyła. W takim mega pozytywnym wymiarze. Zawsze powtarzam, że obyczaj to mój ulubiony gatunek oraz że brak mi powieści napisanej przez męskie grono pisarzy. Rafał Wicijowski pokazał zarówno męskie, jak i kobiece uczucia i emocje. To była jedna z tych książek, którą od pierwszej strony czytałam powoli, delektując się każdym zdaniem i słowem. Mimo iż to fikcja wszystko wypadło bardzo realistycznie. Autor pisze o rzeczach prostych, codziennych, jednocześnie ukazując je jako ważne dla każdego człowieka.
W trakcie lektury nasuwa się pytanie o to, czy można ponownie zaufać komuś, kto tak boleśnie nas rozczarował? I czy sercu można powiedzieć, żeby przestało kochać mimo zranienia? Czy straconą miłość można rozpatrywać w kategoriach żałoby? Czasem nurzamy się we wspomnieniach, wciąż na nowo rozdrapując rany, nie mogąc pogodzić się z tym, co było. Nawet wtedy, gdy chcemy iść dalej. To także pytania o wybory i ich konsekwencje oraz to jak przeszłość potrafi wpływać na teraźniejszość. Tu nie na łatwych odpowiedzi. Do wszystkiego dochodzimy w odpowiednim czasie i rytmie.
To historia o relacjach, straconych marzeniach, upływającym czasie, poświęceniu, cierpieniu i drugich szansach. To również książka o roli przeznaczenia w naszym życiu. Widzimy, że nie sposób przed nim uciec. I wreszcie to powieść o prawdzie, która zmienia wszystko. Pełno w niej napięcia i niedopowiedzeń. Przygotujcie się na płacz, śmiech, frustrację i refleksję nad własnym życiem.
"Ostatni taniec" to piękna, prawdziwa i niezwykle bolesna historia miłosna. To powieść popychająca do tego, by przeżywać życie w pełni, mimo jego kruchości. Moje serce wyrywało się do świata, jaki skrywają karty tej poruszającej książki. Chętnie zatańczyłabym jeszcze niejeden taniec z twórczością pana Rafała!
February 22, 2026
„Ostatni taniec” jest to jedna z tych lektur, które szturmem podbije Wasze serca i chociaż będziecie płakać podczas czytania tej pozycji wiele razy, to za każdym razem z innego powodu. Nie czytałam w tym roku jeszcze tak emocjonalnej i wzruszającej lektury, a jednocześnie czegoś co by mnie tak porwało. Czułam się jakby ta lektura została napisana o mnie, to było jak grom z jasnego nieba, jak melodia, która otwiera stare rany, to było takie znane, prawdziwe, moje. Miałam ochotę krzyczeć na niesprawiedliwość losu, jęczeć z bólu i poczucia bezradności, ale jednocześnie była to lektura która mnie w sobie rozkochała całą sobą, którą mogłabym czytać bez końca i która mogłaby nigdy się nie zakończyć, a na pewno nie w ten sposób… Z popularnymi tytułami mam tak, że boję się po nie sięgać, boję się że będę zawiedziona, że będę miała za wysokie oczekiwania, jakże się zdumiałam, kiedy ta pozycja uderzyła mnie aż tak, bo przecież czytałam wcześniej tyle ochów i achów na jej temat. Dzięki autorowi po raz kolejny wróciłam do czasów młodości i momentu kiedy stoję na rozdrożu, czuję że on wszystko zmieni, do takiego który ma wpływ na wszystkie kolejne wybory. Trochę czułam się też jak nad przepaścią - boisz się zrobić pierwszy krok, ale wiesz że musisz. „Ostatni taniec” to historia absolutnie życiowa, przejmująca, realna, to historia ludzi którzy spotkali tą jedną wielką prawdziwą miłość, która nie występuje przecież tylko w filmach!
To opowieść o tym że nigdy, absolutnie nigdy nie jest za późno i o tym, że nie możemy podejmować za kogoś żadnej decyzji, nawet w imię miłości, nawet wiedząc że robimy dla tego kogoś lepiej. Kocham takie książki i wiem, że długo nie będę mogła o tej opozycji zapomnieć.
March 4, 2026
Ta historia boli cicho… ale zostaje w sercu na długo. 💔
Są takie książki, które nie potrzebują wielkich zwrotów akcji, żeby poruszyć. Wystarczy jedno wydarzenie, jedno niedopowiedzenie, jedna decyzja — i świat bohaterów rozsypuje się na kawałki.
Postaram się zdradzić naprawdę niewiele, bo to jedna z tych historii, które najlepiej odkrywać samemu. Bez spoilerów. Bez odbierania Wam tych emocji, które pojawiają się w trakcie czytania. 🤍
W „Ostatnim tańcu” Ostatni taniec autorstwa Rafał Wicijowski dostajemy historię miłości przerwanej w najważniejszym momencie. Dzień ślubu. Suknia. Goście. I kilka słów, które niszczą wszystko.
Dziesięć lat później przeszłość wraca — a wraz z nią pytania, na które nigdy nie padły odpowiedzi.
I powiem szczerze — sam pomysł na fabułę może nie jest szczególnie zaskakujący. Książek i filmów o utraconej miłości, powrotach po latach i drugich szansach powstało naprawdę wiele.
Ale.
To, co mnie urzekło, to sposób, w jaki autor opowiada tę historię. Styl Rafał Wicijowski jest spokojny, wyważony, a jednocześnie bardzo emocjonalny. Nie epatuje dramatem — pozwala czytelnikowi wejść w środek emocji bohaterów. Czuć ich zagubienie, żal, niedopowiedzenia.
I właśnie ta emocjonalna autentyczność sprawiła, że ta historia mimo znanego motywu wybrzmiała świeżo.
Najbardziej poruszył mnie przekaz tej książki:
że czas nie zawsze leczy rany — czasem tylko uczy nas z nimi funkcjonować.
że prawda potrafi zaboleć bardziej niż kłamstwo.
i że druga szansa nie oznacza cofnięcia przeszłości.
To romans obyczajowy z psychologiczną nutą — dla osób, które lubią historie o trudnych wyborach, konsekwencjach i uczuciach, które nie wygasają mimo upływu lat.
Są takie książki, które nie potrzebują wielkich zwrotów akcji, żeby poruszyć. Wystarczy jedno wydarzenie, jedno niedopowiedzenie, jedna decyzja — i świat bohaterów rozsypuje się na kawałki.
Postaram się zdradzić naprawdę niewiele, bo to jedna z tych historii, które najlepiej odkrywać samemu. Bez spoilerów. Bez odbierania Wam tych emocji, które pojawiają się w trakcie czytania. 🤍
W „Ostatnim tańcu” Ostatni taniec autorstwa Rafał Wicijowski dostajemy historię miłości przerwanej w najważniejszym momencie. Dzień ślubu. Suknia. Goście. I kilka słów, które niszczą wszystko.
Dziesięć lat później przeszłość wraca — a wraz z nią pytania, na które nigdy nie padły odpowiedzi.
I powiem szczerze — sam pomysł na fabułę może nie jest szczególnie zaskakujący. Książek i filmów o utraconej miłości, powrotach po latach i drugich szansach powstało naprawdę wiele.
Ale.
To, co mnie urzekło, to sposób, w jaki autor opowiada tę historię. Styl Rafał Wicijowski jest spokojny, wyważony, a jednocześnie bardzo emocjonalny. Nie epatuje dramatem — pozwala czytelnikowi wejść w środek emocji bohaterów. Czuć ich zagubienie, żal, niedopowiedzenia.
I właśnie ta emocjonalna autentyczność sprawiła, że ta historia mimo znanego motywu wybrzmiała świeżo.
Najbardziej poruszył mnie przekaz tej książki:
że czas nie zawsze leczy rany — czasem tylko uczy nas z nimi funkcjonować.
że prawda potrafi zaboleć bardziej niż kłamstwo.
i że druga szansa nie oznacza cofnięcia przeszłości.
To romans obyczajowy z psychologiczną nutą — dla osób, które lubią historie o trudnych wyborach, konsekwencjach i uczuciach, które nie wygasają mimo upływu lat.
March 7, 2026
Czy czas rzeczywiście leczy rany?
Lektura „Ostatniego tańca” Rafała Wicijowskiego zostawiła mnie w stanie emocjonalnego rozkroku. Z jednej strony to literacki seans terapeutyczny, w którym autor operuje na otwartym sercu bohaterki, zmuszając nas do konfrontacji z najmroczniejszym lękiem każdego zakochanego człowieka: nagłym, niewytłumaczalnym porzuceniem.
Pan Rafał potrafi ubrać ciszę w słowa, a dziesięcioletnią nieobecność przekuć w duszny, psychologiczny ciężar, który osiada na płucach czytelnika.
Fascynuje mnie tutaj nie tyle sam powrót, co mechanizm pamięci emocjonalnej. Autor kreśli portret kobiety, która zbudowała swoją tożsamość na gruzach dawnego „my”, by nagle stanąć przed koniecznością rewizji całej swojej przeszłości. To studium wybaczenia, które nie jest aktem łaski, lecz wyczerpującą walką z własnym instynktem samozachowawczym.
Klimat powieści jest gęsty, przesiąknięty melancholią i tą specyficzną, męczącą nadzieją, która potrafi być bardziej niszczycielska niż rozpacz.
Niemniej, moja inteligencja emocjonalna kłóci się tu z literackim pragmatyzmem. Choć warstwa psychologiczna momentami zachwyca, narracja wpada w pułapkę nadmiernego melodramatyzmu, który rozmywa autentyzm cierpienia. Niektóre wybory bohaterów wydają się zbyt gwałtowne, jakby dziesięć lat hartowania ducha mogło prysnąć pod wpływem kilku spóźnionych wyjaśnień. To piękna, poruszająca, ale momentami nazbyt sentymentalna podróż do źródeł bólu, w której brakuje mi nieco więcej surowości, a mniej literackiego cukru.
⭐ Ocena: 6/10 – Literacko poprawna, emocjonalnie intensywna, ale fabularnie zbyt mocno uwiązana w schematach romansu, by w pełni wybrzmieć jako bezkompromisowe studium ludzkiej duszy.
#OstatniTaniec #Wicijowski #Refleksja #Relacje
Lektura „Ostatniego tańca” Rafała Wicijowskiego zostawiła mnie w stanie emocjonalnego rozkroku. Z jednej strony to literacki seans terapeutyczny, w którym autor operuje na otwartym sercu bohaterki, zmuszając nas do konfrontacji z najmroczniejszym lękiem każdego zakochanego człowieka: nagłym, niewytłumaczalnym porzuceniem.
Pan Rafał potrafi ubrać ciszę w słowa, a dziesięcioletnią nieobecność przekuć w duszny, psychologiczny ciężar, który osiada na płucach czytelnika.
Fascynuje mnie tutaj nie tyle sam powrót, co mechanizm pamięci emocjonalnej. Autor kreśli portret kobiety, która zbudowała swoją tożsamość na gruzach dawnego „my”, by nagle stanąć przed koniecznością rewizji całej swojej przeszłości. To studium wybaczenia, które nie jest aktem łaski, lecz wyczerpującą walką z własnym instynktem samozachowawczym.
Klimat powieści jest gęsty, przesiąknięty melancholią i tą specyficzną, męczącą nadzieją, która potrafi być bardziej niszczycielska niż rozpacz.
Niemniej, moja inteligencja emocjonalna kłóci się tu z literackim pragmatyzmem. Choć warstwa psychologiczna momentami zachwyca, narracja wpada w pułapkę nadmiernego melodramatyzmu, który rozmywa autentyzm cierpienia. Niektóre wybory bohaterów wydają się zbyt gwałtowne, jakby dziesięć lat hartowania ducha mogło prysnąć pod wpływem kilku spóźnionych wyjaśnień. To piękna, poruszająca, ale momentami nazbyt sentymentalna podróż do źródeł bólu, w której brakuje mi nieco więcej surowości, a mniej literackiego cukru.
⭐ Ocena: 6/10 – Literacko poprawna, emocjonalnie intensywna, ale fabularnie zbyt mocno uwiązana w schematach romansu, by w pełni wybrzmieć jako bezkompromisowe studium ludzkiej duszy.
#OstatniTaniec #Wicijowski #Refleksja #Relacje
March 2, 2026
„Ostatni taniec” Rafała Wicijowskiego to opowieść o miłości, która została przerwana w najważniejszym momencie. Julia była o krok od nowego etapu życia, gotowa powiedzieć „tak”, przekonana o swojej przyszłości, spokojna o jutro. I wtedy wszystko rozsypało się w jednej chwili. Zamiast obietnicy wspólnej drogi pojawiły się słowa, które przekreśliły marzenia. Jedno wydarzenie zmieniło wszystko, zostawiając po sobie ciszę, niedopowiedzenia i pytania bez odpowiedzi.
Mija dekada. Czas, który teoretycznie powinien zagoić rany. A jednak powrót Michała sprawia, że przeszłość odżywa z całą swoją siłą. Chce wytłumaczyć, odkryć to, co wtedy pozostało ukryte, zawalczyć o coś, co nigdy tak naprawdę w nim nie wygasło. Tylko czy da się odbudować zaufanie, które runęło w jednej sekundzie? Czy serce, raz złamane, potrafi jeszcze raz zaryzykować?
To historia pełna emocji - tęsknoty, żalu, nadziei i wewnętrznej walki. Autor pokazuje, że czas nie zawsze wymazuje uczucia, a niedopowiedziane historie potrafią ciążyć latami. Bardzo podobał mi się motyw konfrontacji z przeszłością i to, jak bohaterowie dojrzeli przez te dziesięć lat. Ich rozmowy są pełne napięcia, ale też autentyczności. Czuć w nich ból, ale i tlącą się gdzieś pod powierzchnią czułość.
„Ostatni taniec” to książka o tym, że życie rzadko układa się według planu. O wyborach, które mają konsekwencje. O tym, że czasem największej odwagi wymaga nie odejście, lecz powrót. To poruszająca opowieść o miłości wystawionej na próbę i o tym, czy można zatańczyć jeszcze raz, gdy muzyka dawno ucichła.
Mija dekada. Czas, który teoretycznie powinien zagoić rany. A jednak powrót Michała sprawia, że przeszłość odżywa z całą swoją siłą. Chce wytłumaczyć, odkryć to, co wtedy pozostało ukryte, zawalczyć o coś, co nigdy tak naprawdę w nim nie wygasło. Tylko czy da się odbudować zaufanie, które runęło w jednej sekundzie? Czy serce, raz złamane, potrafi jeszcze raz zaryzykować?
To historia pełna emocji - tęsknoty, żalu, nadziei i wewnętrznej walki. Autor pokazuje, że czas nie zawsze wymazuje uczucia, a niedopowiedziane historie potrafią ciążyć latami. Bardzo podobał mi się motyw konfrontacji z przeszłością i to, jak bohaterowie dojrzeli przez te dziesięć lat. Ich rozmowy są pełne napięcia, ale też autentyczności. Czuć w nich ból, ale i tlącą się gdzieś pod powierzchnią czułość.
„Ostatni taniec” to książka o tym, że życie rzadko układa się według planu. O wyborach, które mają konsekwencje. O tym, że czasem największej odwagi wymaga nie odejście, lecz powrót. To poruszająca opowieść o miłości wystawionej na próbę i o tym, czy można zatańczyć jeszcze raz, gdy muzyka dawno ucichła.
March 5, 2026
Bałam się tej książki. Bałam się ogromnego ładunku emocjonalnego i wzruszeń. Znam teksty Rafała Wicijowskiego z social mediów i wiem, że potrafią trafiać prosto w serce.
Wielka miłość, której ukoronowaniem miała być przysięga złożona przed Bogiem. Zamiast niej - kilka słów, które złamały Julii serce.
Mija dziesięć lat, a ten, który dokonał tylu zniszczeń w jej życiu, powraca.
"Koniec" zawsze brzmi tak ostatecznie. A jednak bywają różne końce świata. Julia mozolnie, krok po kroku odbudowuje swój własny. W tym trudnym procesie nieodzownym wsparciem okazuje się lekarz dusz - czas. I wtedy w jej życiu znów pojawia się ten, który doprowadził je do ruiny. Prosi o spotkanie. O rozmowę.
Ale czy wyjawienie powodu tak bezpardonowego odejścia po tylu straconych latach ma sens? Czy decyzja nie powinna należeć do nich obojga? On swoim postępowaniem odebrał jej tę szansę. Teraz to rozumie. Teraz prosi o wybaczenie.
"Ostatni taniec" to niezwykle poruszająca, wciągająca i piękna historia. Wywołała we mnie wiele sprzecznych uczuć. Obudziła refleksje, które zmieniły mój sposób patrzenia na wiele spraw. Autor uświadamia nam to, co w życiu naprawdę istotne - miłość. I warto o tym pamiętać.
"Życie jest zbyt krótkie na niewypowiedziane słowa. Na rzeczy, które trzymamy w sercu, bojąc się je wypuścić".
Wielka miłość, której ukoronowaniem miała być przysięga złożona przed Bogiem. Zamiast niej - kilka słów, które złamały Julii serce.
Mija dziesięć lat, a ten, który dokonał tylu zniszczeń w jej życiu, powraca.
"Koniec" zawsze brzmi tak ostatecznie. A jednak bywają różne końce świata. Julia mozolnie, krok po kroku odbudowuje swój własny. W tym trudnym procesie nieodzownym wsparciem okazuje się lekarz dusz - czas. I wtedy w jej życiu znów pojawia się ten, który doprowadził je do ruiny. Prosi o spotkanie. O rozmowę.
Ale czy wyjawienie powodu tak bezpardonowego odejścia po tylu straconych latach ma sens? Czy decyzja nie powinna należeć do nich obojga? On swoim postępowaniem odebrał jej tę szansę. Teraz to rozumie. Teraz prosi o wybaczenie.
"Ostatni taniec" to niezwykle poruszająca, wciągająca i piękna historia. Wywołała we mnie wiele sprzecznych uczuć. Obudziła refleksje, które zmieniły mój sposób patrzenia na wiele spraw. Autor uświadamia nam to, co w życiu naprawdę istotne - miłość. I warto o tym pamiętać.
"Życie jest zbyt krótkie na niewypowiedziane słowa. Na rzeczy, które trzymamy w sercu, bojąc się je wypuścić".
February 24, 2026
💔 Julia została porzucona przez narzeczonego w dniu swojego ślubu. Jedna kartka, dziesięć słów, które wywróciły jej życie do góry nogami. Po dziesięciu latach od tego wydarzenia Michał wraca, chce w końcu wyjaśnić, dlaczego to zrobił i prosi o wybaczenie…
💔 Jaki sekret się kryje za tym porzuceniem? Czy Julia wybaczy Michałowi?
💔 Czytając „Ostatni taniec” na pewno uronicie niejedną łzę. To poruszająca i bolesna historia o miłości, drugich szansach, stracie a także o nadziei. Autor pisze prostym językiem, lecz przepełnionym emocjami - trafnie, uderza prosto w serce. Książka skłania do refleksji o tym co w życiu jest naprawdę ważne, by cenić każdą chwilę spędzoną z ukochaną osobą. Nigdy nie wiemy, ile tego czasu nam pozostało.
💔 Jeżeli szukasz wzruszającej książki z refleksjami nad życiem – polecam!
💔 Jaki sekret się kryje za tym porzuceniem? Czy Julia wybaczy Michałowi?
💔 Czytając „Ostatni taniec” na pewno uronicie niejedną łzę. To poruszająca i bolesna historia o miłości, drugich szansach, stracie a także o nadziei. Autor pisze prostym językiem, lecz przepełnionym emocjami - trafnie, uderza prosto w serce. Książka skłania do refleksji o tym co w życiu jest naprawdę ważne, by cenić każdą chwilę spędzoną z ukochaną osobą. Nigdy nie wiemy, ile tego czasu nam pozostało.
💔 Jeżeli szukasz wzruszającej książki z refleksjami nad życiem – polecam!
February 27, 2026
Historia, która kradnie serce, która wywołuje lawinę emocji, która sprawi, że niejeden raz łza zakręci się w oku.
To opowieść o życiu, które potrafi zaskoczyć — nie bajkowo, nie lekko, ale prawdziwie.
Pokazuje, że czasem budujemy przyszłość na przekonaniu, że „jeszcze zdążymy”.
Że będzie czas na rozmowę.
Na prawdę.
Na decyzję.
A życie bywa niecierpliwe.
To historia o wyborach, które ważą więcej, niż chcielibyśmy przyznać.
O uczuciach, które nie gasną tylko dlatego, że powinny.
To historia, która zostawia po sobie ślad i nie "znika"z głowy po jej zakończeniu.
To opowieść o życiu, które potrafi zaskoczyć — nie bajkowo, nie lekko, ale prawdziwie.
Pokazuje, że czasem budujemy przyszłość na przekonaniu, że „jeszcze zdążymy”.
Że będzie czas na rozmowę.
Na prawdę.
Na decyzję.
A życie bywa niecierpliwe.
To historia o wyborach, które ważą więcej, niż chcielibyśmy przyznać.
O uczuciach, które nie gasną tylko dlatego, że powinny.
To historia, która zostawia po sobie ślad i nie "znika"z głowy po jej zakończeniu.
March 12, 2026
Sięgnęłam po tę książkę po poleceniu na jednym z blogów czytelniczych. Opisywano ją tam jako czułą, wzruszającą, romantyczną opowieść o miłości, o stracie, o poszukiwaniu prawdy i o odkupieniu. Reklamowano jako poruszająca czułe struny duszy historię przekonującą, że na niektóre wydarzenia w życiu nigdy nie jest za późno.
Dostałam banalną, ckliwą, głupią wręcz opowiastkę, z płytkimi postaciami dokonującymi bezsensownych wyborów, przewidywalną od pierwszej do ostatniej strony, w dodatku napisaną grafomańskim językiem.
Strata czasu, niestety.
Dostałam banalną, ckliwą, głupią wręcz opowiastkę, z płytkimi postaciami dokonującymi bezsensownych wyborów, przewidywalną od pierwszej do ostatniej strony, w dodatku napisaną grafomańskim językiem.
Strata czasu, niestety.
April 11, 2026
oj co to za wyciskacz łez. Od razu przygotujcie paczkę chusteczek. treść historia może infantylna zbyt wyidealizowana ale myślę że chodzi tu o coś zupełnie innego. każdy z nas przeżył jakąś utraconą miłość poprzez jakąś jedna decyzję lub jej brak lub utracił kogoś ważnego w życiu z powodu choroby. Książka wypełniona bardzo mądrymi sentencjami o życiu i o nas samych. Aż żałuję że nie podkreślałam ich podczas czytania. Może być dla niektórych firma katharsis ... polecam. Na pewno pozostanie wśród moich naj na półce tych ulubionych.
February 27, 2026
Przepiękna książka, w której, jak mówi autor "można się zgubić i odnaleźć. Historia tragicznej miłości Julii i Michała, pełna emocji, bólu, przebaczenia w obliczu śmierci. Oj, daje do myślenia.
March 3, 2026
4/10
Strasznie ckliwa i przewidywalna historia. Nie uwierzyłam w tę miłość.
Strasznie ckliwa i przewidywalna historia. Nie uwierzyłam w tę miłość.
April 3, 2026
Bo ucieczka w książkę to nie słabość. To uzdrawiający oddech. To nabranie powietrza przed kolejnym dniem, który domaga się od nas siły, jakiej czasem nie mamy.
Piękna książka.
Piękna książka.
April 15, 2026
Piękna, wzruszająca historia
Displaying 1 - 18 of 18 reviews