This is a biographical novel dedicated to the life and inner world of the Armenian-American painter Arshile Gorky. The book combines historical facts with literary narration, portraying the artist’s personal struggles, creative path, and emotional experiences.
Վեպը ոչ թե Արշիլ Գորկու մասին էր, այլ Ոստանիկ Ադոյանի, ով «Արշիլ Գորկի» անունը կրում էր, ինչպես մի գլխարկ, որի տակ հայկական հոգին էր։ Հոգի, որ այնքան ցավ էր տեսել։ Հայրենիքի կորուստ, գաղթ, մոր մահ, հոր բացակայություն... Այդպես էլ չիմացավ ուր տարան մոր դիակը։ Եվ նա անմահացրեց նրան՝ տիկին Շուշանին։ Սիրո հարցում էլ բախտը չէր բերում։ Ծավի աչքե՜րը։ Քանի անգամ էին հրապուրել նրան։ Իսկ կտավները... անգամ չկարողացավ վերնագրել այնպես, ինչպես ցանկանում է։ Խորգոմի պարտեզը՝իր անկրկնելի դեղին գույնով, դարձավ «Սոչիի պարտեզ»։ Մի ակնթարթ տևած երջանկության մեջ, որ Ագնես էր կոչվում, նա մոռացավ վախը, բայց հետո հրդեհը հիշեցրեց նրան ամեն ինչ։ Հենց չարաբաստիկ հրդեհը, որ կուլ տվեց նրա նոր կտավները, դարձավ նրա ավարտի սկիզբը։ Սրան հաջորդեցին ծանր հիվանդությունը, դավաճանությունը, ավտովթարը։ Հոգին ու մարմինը հիվանդ էին արդեն. ձեռքը նկարել այլևս չէր կարող, իսկ հոգին՝ սավառնել...
«Ու ի՞նչ փույթ, թե մարմինը ճոճվեց դատարկության մեջ։ Քանզի անմահության դուռն էր բացվողը»։
This entire review has been hidden because of spoilers.