De jonge Afrikacorrespondent, het punt van veelbelovend net voorbij, brengt vijf jaar na vertrek een bezoek aan Nederland. Hij komt er per ongeluk vast te zitten, en dreigt werk, inkomen en verstand te verliezen. Zijn verslag in romanvorm volgt een op drift geraakte ziel langs de schimmen en de ruïnes van het verleden.
Met ‘Jong en eenzaam’ zet Kevin van Vliet zich af tegen de ingedutte, in zichzelf gekeerde Nederlandse letteren. Zijn voor de Bronzen Uil genomineerde debuut ‘Wolfsjong’ (2019) en de korte roman ‘Bobbejaanskloof’ (2023) beschouwt hij als schetsen in het licht van dit derde boek. De schrijver is correspondent voor Trouw en Het Financieele Dagblad in Kaapstad, waar hij woont.
Kevin van Vliet (1993) staat in een groeiende kring van bewonderaars bekend om zijn bravoure en tegendraadsheid, zijn warme belangstelling voor de zelfkant van de maatschappij en zijn oog voor de schaduwzijde van de mens. Hij behoort tot de bijzonderste literaire stemmen van zijn generatie.
‘Op de rem trappen, daar doet Van Vliet niet aan’ de Volkskrant
‘Een rauwe, koortsachtige en hilarische hellevaart’ Trouw
‘Geen enkele schrijver durft zijn reputatie nog op het spel te zetten, dus geeft Van Vliet zelf het goede voorbeeld, met in de ene hand een voorhamer en in de andere op een wetsteen geslepen pen’ Knack Focus ****
‘De eenzame Kevin haalt amusant zijn gram’ Arjan Peters in HP/De Tijd
‘Een onvoorspelbare dollemansrit over het passeren van allerlei grenzen, ook die van de goede smaak. Soms pathetisch, soms hilarisch, maar altijd het werk van een geboren stilist – een kleinzoon van Gerard Reve, met toch een heel eigen stem’ Tom Lanoye
Kevin van Vliet (Harderwijk, 1993) is a novelist and journalist. He made his solid debut in Dutch literature in 2019 with a well-received novella and he published his first novel four years later.
His novel ‘Jong en eenzaam’ was released January 2026.
Van Vliet works as a foreign correspondent for the Dutch newspapers Trouw and Het Financieele Dagblad in South Africa. He lives in Cape Town.
Toegegeven: Jong en eenzaam is stilistisch sterk, soms heerlijk vilein, vol zelfspot en afgetekend Reviaans, maar ook nogal reactionair en misantroop. Misschien maakt de schrijver een literaire karikatuur van zijn denkbeelden en is het allemaal speels bedoeld, maar het lachen om de hoofdschuddende oude mannenboosheid en nostalgie naar wat nooit bestaan heeft is me wel vergaan. Een wedstrijdje ‘kijken hoeveel mensen ik in één boek kan beledigen’. Je mág het schrijven, zeker, maar waarom je dat zou willen is mij een raadsel. Misschien leuk voor kijkers van Vandaag Inside.
Door de titel weet je natuurlijk al dat Kevin van Vliet schatplichtig is aan Reve. De verwijzingen zijn talrijk en het nabootsen ook. Elke dag rode wijn drinken omdat je anders het leven niet aankunt, obsessies met lichamelijke gebreken en knappe jongens. En reactionair rechts gewauwel dat alles vroeger beter was. Maar het is wel lekker om een boek te lezen met een antipathiek hoofdpersonage aan wie je je af en toe fijn kunt ergeren. En Van Vliet kan schrijven. En heeft gelukkig ook zelfspot. Toch vond ik zijn fictieve debuutnovelle beter dan deze autobiografische roman.
Na vijf jaar correspondentschap in Zuid-Afrika keert de jonge journalist Kevin van Vliet terug naar Nederland om zijn verblijfsvergunning te vernieuwen. Na twee dagen ‘terug in deze put’ wil hij alweer dood. In de sleutelroman Jong en eenzaam neemt Kevin van Vliet, in het echte leven inderdaad Zuid-Afrika-correspondent, ons mee op een cynische trip doorheen journalistiek en literair Nederland, in de ene hand een voorhamer en in de andere een net op een wetsteen geslepen pen. ‘Het is alles wat ik de voorbije tien jaar opspaarde,’ zegt hij erover, ‘en het kwam er in een keer uit, als spuitkak.’
Het eerste boek dit jaar dat me vaak hardop deed lachen. De Reviaanse invloed is natuurlijk overduidelijk, en af en toe vraag je jezelf af of je niet gewoon een moderne replica van Op weg naar het einde aan het lezen bent -maar wat maakt dat eigenlijk uit. Wellicht dat in het gebruik van de Reviaanse clichés juist de zeggingskracht van dit boek ligt. Ik wacht de publicatie van Nader tot Mijzelf geduldig af.
Hier en daar een leuke anekdote of inzicht die op gespannen voet staan met de tijdgeest, maar over het algemeen toch te weinig om dit 300 pagina's vol te houden. Het had wat mij betreft makkelijk in de helft, of 1/3 ervan gekund.