What do you think?
Rate this book
The Wardrobe Department
Not yet published
Expected 29 Sep 26Mairéad works all hours in a run-down West End theatre’s wardrobe department, her whole existence made up of threads and needles, running errands to mend shoes, fixing broken zips and handwashing underwear. She must also do her best to avoid groping hands backstage and the terrible bullying of the show’s producer.
But, despite her skill and growing experience, half of Mairéad remains in her windy, hedge-filled home in Ireland, and the life she abandoned there. In noughties London, she has the potential to be somebody completely new – why, then, does she feel so stuck? Between the bustling side streets of Soho, and the wet grass of Leitrim and Donegal, Mairéad is caught, running from the girl she was but unable to reveal the woman she’d hoped to become.
Told with rare honesty and equal measures of warmth and bite, The Wardrobe Department is a story about reckoning with the past, finding the courage to change the present – and asking what comes next.
But, despite her skill and growing experience, half of Mairéad remains in her windy, hedge-filled home in Ireland, and the life she abandoned there. In noughties London, she has the potential to be somebody completely new – why, then, does she feel so stuck? Between the bustling side streets of Soho, and the wet grass of Leitrim and Donegal, Mairéad is caught, running from the girl she was but unable to reveal the woman she’d hoped to become.
Told with rare honesty and equal measures of warmth and bite, The Wardrobe Department is a story about reckoning with the past, finding the courage to change the present – and asking what comes next.
240 pages, Paperback
First published February 13, 2025
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 134 reviews
January 24, 2025
Mairéad is a young woman working in Wardrobe for one of the seedier theatres in London. She doesn't like her shape, often struggles to make herself heard and is far from a home that she was happy to leave.
Despite Mairéad never really feeling like a fully formed character that actually began to be part of the story. She never seems happy where she is and with what she is doing but she does know what she doesn't want.
This novel grew on me and Mairéad became clearer after her visit home to warring parents and where she'd been glad to escape from.
The story, for me, centres on power and those who abuse it. We have the theatre director who is a tyrant, various people Mairéad works with who treat her badly or often use physical abuse to get what they want. Even back home Mairéad has to face up to a very uncomfortable history of abuse within her own family.
Elaine Garvey has created a story which feels like a Monet painting - impressionistic rather than definite strokes. I'd be very interested to see where her writing takes us next. She is most certainly a talent to watch.
Thankyou to Netgalley and Canongate Books for the advance review copy.
Despite Mairéad never really feeling like a fully formed character that actually began to be part of the story. She never seems happy where she is and with what she is doing but she does know what she doesn't want.
This novel grew on me and Mairéad became clearer after her visit home to warring parents and where she'd been glad to escape from.
The story, for me, centres on power and those who abuse it. We have the theatre director who is a tyrant, various people Mairéad works with who treat her badly or often use physical abuse to get what they want. Even back home Mairéad has to face up to a very uncomfortable history of abuse within her own family.
Elaine Garvey has created a story which feels like a Monet painting - impressionistic rather than definite strokes. I'd be very interested to see where her writing takes us next. She is most certainly a talent to watch.
Thankyou to Netgalley and Canongate Books for the advance review copy.
February 9, 2025
2.5 ⭐️
Despite being a short novel, this dragged quite a bit for me. Set in 2002 (but feeling much more historical than that for the most part), Mairéad works in the wardrobe department in a small, rundown theatre in London’s West End. She’s left her family at home in the North West of Ireland to begin a new life in London, but she seems preoccupied with home, lacking in confidence and unable to make her mark.
In fragmented prose and choppy dialogue that I found very annoying, every moment of Margaret’s existence in London is hard fought. When she returns to Ireland, the novel improves dramatically and as a reader, you feel this is where the author is most comfortable in the story. The characters are authentic and realised, and the story compelling.
A miss overall for me but real promise there. Thank you Canongate Books for the arc via @netgalley in exchange for an honest review. 2.5/5 ⭐️
Despite being a short novel, this dragged quite a bit for me. Set in 2002 (but feeling much more historical than that for the most part), Mairéad works in the wardrobe department in a small, rundown theatre in London’s West End. She’s left her family at home in the North West of Ireland to begin a new life in London, but she seems preoccupied with home, lacking in confidence and unable to make her mark.
In fragmented prose and choppy dialogue that I found very annoying, every moment of Margaret’s existence in London is hard fought. When she returns to Ireland, the novel improves dramatically and as a reader, you feel this is where the author is most comfortable in the story. The characters are authentic and realised, and the story compelling.
A miss overall for me but real promise there. Thank you Canongate Books for the arc via @netgalley in exchange for an honest review. 2.5/5 ⭐️
November 16, 2024
There are some powerful moments in this short novel about a young Irishwoman working in the wardrobe department of a London theatre. Mairead is lonely and lacks confidence and still finding her place in the workplace. About half way through her grandmother dies and she returns to Ireland for the funeral. She has a difficult relationship with her parents as well. At first I wasn’t sure whether there was much going on but in the end it’s quite moving.
April 17, 2026
Βρισκόμαστε στο Λονδίνο του 2002. Η Μαρέιντ, δουλεύει στο βεστιάριο ενός θεάτρου, μανταρωντας ρούχα και γάντια έχοντας φύγει από την Ιρλανδική επαρχία. Όμως, η ίδια παλεύει να βρει τι ακριβώς θέλει να κάνει, προσπαθώντας να αποκοπεί και συναισθηματικά από την πατρίδα της. Όμως, δεν είναι ικανοποιημένη. Αισθάνεται σαν να βγήκε από ένα κλουβί και μπήκε σε ένα άλλο!
Η Garvey στην πρώτη της νουβέλα μιλά για το βάρος που το παρελθόν κι όλα όσα δεν έχουν ειπωθεί, φέρνουν στη ζωή της ηρωίδας της. Μιας γυναίκας που προσπαθεί να ξεφύγει από τα στενά πλαίσια της επαρχίας, αλλά που δεν αφήνει η ίδια τον εαυτό της να αποκοπεί από εκεί. Η ανασφάλεια της και το γεγονός ότι δεν διεκδικεί πράγματα για τον εαυτό της, την κάνουν να φαίνεται ως ένα άβουλο νεαρό κορίτσι που κάνει την επανάσταση της με λάθος τρόπο. Η επικριτική συμπεριφορά της μητέρας της την ενοχλεί, αλλά και πότε είχαν συζητήσει ουσιαστικά οι δύο τους;
Ενα ωραίο ψυχογράφημα μιας γυναίκας την οποία κατατρέχει ένα μόνιμο άγχος!!
3,5 αστέρια
Η Garvey στην πρώτη της νουβέλα μιλά για το βάρος που το παρελθόν κι όλα όσα δεν έχουν ειπωθεί, φέρνουν στη ζωή της ηρωίδας της. Μιας γυναίκας που προσπαθεί να ξεφύγει από τα στενά πλαίσια της επαρχίας, αλλά που δεν αφήνει η ίδια τον εαυτό της να αποκοπεί από εκεί. Η ανασφάλεια της και το γεγονός ότι δεν διεκδικεί πράγματα για τον εαυτό της, την κάνουν να φαίνεται ως ένα άβουλο νεαρό κορίτσι που κάνει την επανάσταση της με λάθος τρόπο. Η επικριτική συμπεριφορά της μητέρας της την ενοχλεί, αλλά και πότε είχαν συζητήσει ουσιαστικά οι δύο τους;
Ενα ωραίο ψυχογράφημα μιας γυναίκας την οποία κατατρέχει ένα μόνιμο άγχος!!
3,5 αστέρια
August 4, 2025
Im Debütroman der irischen Autorin Elaine Garvey lernen wir die junge Mairéad Sweeney kennen, die mit der vagen Vorstellung, Theaterregisseurin zu werden oder ein Kostümdesignstudium zu beginnen, nach London gekommen ist und nun vorerst als Assistentin einer Kostümbildnerin in einem kleinen Theater im West End arbeitet. Klingt an sich vielversprechend, ist es aber nicht: Die Männer, denen Mairéad während ihrer Arbeit begegnet, sind fast durch die Bank übergriffige Schmierlappen, die Kolleginnen hochnäsig und intrigant. Und natürlich allesamt viel attraktiver und schlanker als Mairéad, die selbst ihre schärfste Kritikerin ist.
So bleibt die Mittzwanzigerin in London eine einsame Außenseiterin, die etwas verloren und entscheidungsschwach wirkt. Doch auch in ihrer irischen Heimat passt sie nicht richtig dazu, wie sich bei der Beerdigung ihrer verstorbenen Großmutter zeigt. Hier steht sie ebenfalls am Rand und ist umgeben von Verwandten und Bekannten, die zwar ganz anders sind als die Theaterleute in London, aber keineswegs freundlicher und sympathischer.
Das klingt nicht unbedingt nach einer erbaulichen Lektüre, aber tatsächlich ist „Die Frau hinter der Bühne“ kurzweiliger und humorvoller (obwohl sich mir der schwarze Humor der Ich-Erzählerin nicht immer erschlossen hat), als die kurze Inhaltszusammenfassung vermuten lässt. Über knapp 220 Seiten bin ich Mairéad gerne gefolgt, viel dicker hätte der Roman aber wirklich nicht sein dürfen.
Interessanter als die etwas hölzernen Szenen in London fand ich den Handlungsstrang in Irland. Die raue und direkte, aber doch zuweilen sehr herzliche Art der Figuren hat mir gut gefallen und das Geheimnis, das Mairéads Mutter ihrer Tochter vor deren Rückflug nach London offenbart, gab dem Buch noch einmal eine interessante Wendung, die aber freilich zu nichts mehr führte.
Letztlich kam mir der Roman trotz vieler guter Ansätze ähnlich ziellos und unentschlossen vor wie seine Hauptfigur. Nicht schlecht, aber nichts, was man unbedingt lesen muss.
2,5 Sterne, mit leichter Tendenz nach oben
So bleibt die Mittzwanzigerin in London eine einsame Außenseiterin, die etwas verloren und entscheidungsschwach wirkt. Doch auch in ihrer irischen Heimat passt sie nicht richtig dazu, wie sich bei der Beerdigung ihrer verstorbenen Großmutter zeigt. Hier steht sie ebenfalls am Rand und ist umgeben von Verwandten und Bekannten, die zwar ganz anders sind als die Theaterleute in London, aber keineswegs freundlicher und sympathischer.
Das klingt nicht unbedingt nach einer erbaulichen Lektüre, aber tatsächlich ist „Die Frau hinter der Bühne“ kurzweiliger und humorvoller (obwohl sich mir der schwarze Humor der Ich-Erzählerin nicht immer erschlossen hat), als die kurze Inhaltszusammenfassung vermuten lässt. Über knapp 220 Seiten bin ich Mairéad gerne gefolgt, viel dicker hätte der Roman aber wirklich nicht sein dürfen.
Interessanter als die etwas hölzernen Szenen in London fand ich den Handlungsstrang in Irland. Die raue und direkte, aber doch zuweilen sehr herzliche Art der Figuren hat mir gut gefallen und das Geheimnis, das Mairéads Mutter ihrer Tochter vor deren Rückflug nach London offenbart, gab dem Buch noch einmal eine interessante Wendung, die aber freilich zu nichts mehr führte.
Letztlich kam mir der Roman trotz vieler guter Ansätze ähnlich ziellos und unentschlossen vor wie seine Hauptfigur. Nicht schlecht, aber nichts, was man unbedingt lesen muss.
2,5 Sterne, mit leichter Tendenz nach oben
March 15, 2025
This book contains some good bits, especially the section in Ireland but the first 100 pages are simply difficult to get through. I found myself really struggling to read it.
January 27, 2025
Not gonna lie, I was 75% drawn to this book by the cover artwork alone (stunning painting) and I’d say 50:50 sold on the actual subject matter (especially as I’m no fashionista, nor theatre lovey).
That said, once I made my foray through the double doors, and into the luscious (though post performance, definitely gritty) velveteen carpet of the life inside the (fictional) life of St Leonard’s theatre, and its rather eclectic (or should be, eccentric) ensemble of characters, I was pleasantly surprised (at least more so during the first act). That’s right, uniquely(? Though I guess in terms of context, more “well suited”) structured into three parts; London, Ireland, London, (or as I like to think of it; first act, intermission, second or final act) Garvey not only “lifts the curtain” (alright, I’ll quit it with the theatre metaphors) on life backstage (quite literally), but how Mairéad (or young buck protagonist) finds herself constantly having to “manage” and manoeuvre the disparate personalities, and various power plays/players that make up the theatrical production in London, but also how these same types of “dynamics”, appear to be present in her past life, self -and family, back in Ireland too.
My one main criticism though -despite having dealt such praise above, is that towards halfway (or intermission if you will), I did feel as though some semblance of direction -and or indeed “purpose”, was slightly lost. Especially when we return to London in the “final act” (I know, I can’t help it) which seemed incredibly rushed and underdeveloped to its opening counterpart.
Weirdly, I think I’d actually have preferred to have remained in “London/theatre land” throughout, than having this pause in between (even though I do understand its purpose to provide context for Mairéad’s pre London self), in order to fully explore the various characters, themes etc -or, dare I say it, this might be a rare occasion, when a book would’ve “benefited” from being longer !
Either way, it was still an entertaining and engaging novel, that creatively tackles idea of reckoning with our sense (and even purpose) of self; past and present, in order to move “forward” into the future.
3 stars
That said, once I made my foray through the double doors, and into the luscious (though post performance, definitely gritty) velveteen carpet of the life inside the (fictional) life of St Leonard’s theatre, and its rather eclectic (or should be, eccentric) ensemble of characters, I was pleasantly surprised (at least more so during the first act). That’s right, uniquely(? Though I guess in terms of context, more “well suited”) structured into three parts; London, Ireland, London, (or as I like to think of it; first act, intermission, second or final act) Garvey not only “lifts the curtain” (alright, I’ll quit it with the theatre metaphors) on life backstage (quite literally), but how Mairéad (or young buck protagonist) finds herself constantly having to “manage” and manoeuvre the disparate personalities, and various power plays/players that make up the theatrical production in London, but also how these same types of “dynamics”, appear to be present in her past life, self -and family, back in Ireland too.
My one main criticism though -despite having dealt such praise above, is that towards halfway (or intermission if you will), I did feel as though some semblance of direction -and or indeed “purpose”, was slightly lost. Especially when we return to London in the “final act” (I know, I can’t help it) which seemed incredibly rushed and underdeveloped to its opening counterpart.
Weirdly, I think I’d actually have preferred to have remained in “London/theatre land” throughout, than having this pause in between (even though I do understand its purpose to provide context for Mairéad’s pre London self), in order to fully explore the various characters, themes etc -or, dare I say it, this might be a rare occasion, when a book would’ve “benefited” from being longer !
Either way, it was still an entertaining and engaging novel, that creatively tackles idea of reckoning with our sense (and even purpose) of self; past and present, in order to move “forward” into the future.
3 stars
October 16, 2024
“If I had two rooms to live in, I would spend my days believing I should be in the other one.”
In The Wardrobe Department, by Elaine Garvey (UK Release 13th Feb 2025) we are delivered to 2002, and the story of Mairéad, a young Irish woman who works in a small London Theatre. Creative and skilled, she’s finding her first job unglamourous: the costumes are in a constant state of disrepair, torn, stained, and stinking. In the cramped confines of the theatre it’s difficult to avoid the patronising and predatory cast and crew, and the show’s resident tyrant, Oliver, the producer of the current play. Charismatic, overbearing, and vindictive, he’s best avoided by the technical staff.
Mairéad feels out of place, at a sharp remove from her immediate colleagues. She imagines they sneer at her, seeing her as an ignorant yokel at loose in the big city. Aggrieved at this, she’s oblivious of her own shallow preconceptions about their lives.
Contact with her family in Ireland is minimal. It’s clear she’s come to London to escape something, to renew herself, feeling that she was out of place there too, but her loneliness has brought her to place of statis.
Everything she tried to leave behind still has a hold on her, distant voices berating and dismissive, fuelling her fears and self-doubt. If it’s better to be less visible – unnoticed and unattractive, a survival technique in a world of powerful, handsy men – what’s to stop you disappearing altogether?
A trip back to Ireland might provide a chance for Mairéad to look her history in the eye and understand what brought her here.
Mairéad is complex and convincing, and her story is told with persuasive acuity. Elaine Garvey has gifted each of her characters with assured nuance. Their words and actions allow us to build out their dimensions. She’s equally good at conjouring a sense of place and atmosphere with a light, effective, touch. I found myself delightedly wrongfooted at times by The Wardrobe Department, the plot veering away from the expected to tell a story full of truthful tenderness and hope.
In The Wardrobe Department, by Elaine Garvey (UK Release 13th Feb 2025) we are delivered to 2002, and the story of Mairéad, a young Irish woman who works in a small London Theatre. Creative and skilled, she’s finding her first job unglamourous: the costumes are in a constant state of disrepair, torn, stained, and stinking. In the cramped confines of the theatre it’s difficult to avoid the patronising and predatory cast and crew, and the show’s resident tyrant, Oliver, the producer of the current play. Charismatic, overbearing, and vindictive, he’s best avoided by the technical staff.
Mairéad feels out of place, at a sharp remove from her immediate colleagues. She imagines they sneer at her, seeing her as an ignorant yokel at loose in the big city. Aggrieved at this, she’s oblivious of her own shallow preconceptions about their lives.
Contact with her family in Ireland is minimal. It’s clear she’s come to London to escape something, to renew herself, feeling that she was out of place there too, but her loneliness has brought her to place of statis.
Everything she tried to leave behind still has a hold on her, distant voices berating and dismissive, fuelling her fears and self-doubt. If it’s better to be less visible – unnoticed and unattractive, a survival technique in a world of powerful, handsy men – what’s to stop you disappearing altogether?
A trip back to Ireland might provide a chance for Mairéad to look her history in the eye and understand what brought her here.
Mairéad is complex and convincing, and her story is told with persuasive acuity. Elaine Garvey has gifted each of her characters with assured nuance. Their words and actions allow us to build out their dimensions. She’s equally good at conjouring a sense of place and atmosphere with a light, effective, touch. I found myself delightedly wrongfooted at times by The Wardrobe Department, the plot veering away from the expected to tell a story full of truthful tenderness and hope.
May 9, 2025
Boring version of the same book you've read a hundred different times, just with a little "backstage at a theatre" window dressing for flavor. No reason for it to be called The Wardrobe Department since that's just a job she had. She could've been a chef and it was called The Bakery, or a secretary and it was called The Bureau. In fact, both those books probably exist and are identical to this one. Nothing that made it stand out from the crowd (okay, if you want some random trip to Ireland to break up the narrative, sure, go ahead). Not going to remember reading this one.
January 11, 2025
This is a brief yet exquisitely written piece of literary fiction that captivates with its atmospheric storytelling. I find it hard to put into words, but this book truly transports me to the vivid locations the narrator describes. Each scene unfolds like a painting, immersing me in the sights and sounds of the world within its pages. I particularly enjoyed delving into the hidden intricacies of glamorous theater life, uncovering the untold stories that lie behind the glittering facade. I enjoy it lots
February 10, 2025
Thanks to Elaine Garvey and NetGalley for this ARC!!
Mairéad is an absolute dream of a protagonist, both understated and full of depth at the same time. I love the way it showed her trying to constantly juggle the expectations placed on her, either backstage or amongst the complex relationships of her family. There was something quite timeless about the way Garvey writes too, at any point it felt quite ‘classic’ in tone but really current at the same time. I really enjoyed it.
Mairéad is an absolute dream of a protagonist, both understated and full of depth at the same time. I love the way it showed her trying to constantly juggle the expectations placed on her, either backstage or amongst the complex relationships of her family. There was something quite timeless about the way Garvey writes too, at any point it felt quite ‘classic’ in tone but really current at the same time. I really enjoyed it.
July 10, 2025
This is quite an enjoyable debut. Set in 2002, Mairead goes to London to work in the wardrobe department of a rather seedy theatre. This brought back many memories from my own time working in a theatre.
Mairead is unhappy there but somehow you are left we the impression she’d be unhappy anywhere.
We finally learn more about her and her background when she travels back to Ireland to attend her granny’s funeral.
Mairead is unhappy there but somehow you are left we the impression she’d be unhappy anywhere.
We finally learn more about her and her background when she travels back to Ireland to attend her granny’s funeral.
April 15, 2025
Such a dreary book. I really struggle to read characters who are constantly embarrassed by their own existence, I understand being 22 is hard but from what I remember it can also be so much fun. I just keep thinking: buck up. The writing style and short sentences felt dull rather than whatever it was meant to do. A shame.
June 1, 2025
Short novel set in 2002 but story line felt older in some ways. Good writing and ending was satisfying
May 30, 2026
Δείτε επίσης και στο Chill and read
Το να βρεις τη θέση σου μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς είναι από μόνο του δύσκολο. Το να το κάνεις ενώ κουβαλάς το βάρος της οικογένειας, των τραυμάτων σου και των προσδοκιών των άλλων γίνεται σχεδόν ασφυκτικό. Αυτό ακριβώς πραγματεύεται το «Το βεστιάριο» της Elaine Garvey, ένα μυθιστόρημα που κινείται ανάμεσα στη λογοτεχνία ενηλικίωσης, το κοινωνικό σχόλιο και τη βαθιά προσωπική αναζήτηση ταυτότητας. Είναι από εκείνα τα βιβλία που κερδίζουν τον αναγνώστη περισσότερο με τη συναισθηματική τους ειλικρίνεια παρά με κάποια εντυπωσιακή πλοκή.
Η ιστορία ακολουθεί τη Μαρέιντ, μια νεαρή γυναίκα από την Ιρλανδία που εργάζεται στο βεστιάριο ενός παλιού θεάτρου στο Λονδίνο του 2002. Η καθημερινότητά της είναι γεμάτη κλωστές, κοστούμια, επιδιορθώσεις τελευταίας στιγμής και εξαντλητικές ώρες δουλειάς στα παρασκήνια. Όμως πίσω από αυτή τη φαινομενικά απλή ζωή κρύβεται μια γυναίκα που προσπαθεί απεγνωσμένα να αποδράσει από το παρελθόν της χωρίς να ξέρει ακριβώς ποια θέλει να γίνει στο μέλλον. Η Garvey χρησιμοποιεί το θέατρο και το βεστιάριο σχεδόν μεταφορικά. Οι χαρακτήρες φορούν ρόλους, κρύβονται πίσω από προσωπεία και προσπαθούν να επιβιώσουν σε έναν χώρο που συχνά γίνεται αφιλόξενος, ειδικά για τις γυναίκες.
Αυτό που ξεχώρισα περισσότερο στο βιβλίο είναι η ατμόσφαιρά του. Υπάρχει μια συνεχής αίσθηση κόπωσης, μοναξιάς και καταπίεσης, αλλά ταυτόχρονα και μια μικρή σπίθα ελπίδας που δεν αφήνει ποτέ την ιστορία να γίνει πραγματικά σκοτεινή. Η συγγραφέας αποτυπώνει υπέροχα το Λονδίνο των αρχών των 00s, ένα Λονδίνο γεμάτο αντιθέσεις, θόρυβο και αποξένωση. Από τη μία έχουμε τα φώτα της σκηνής και τη λάμψη του θεάτρου και από την άλλη τα παρασκήνια, εκεί όπου η εξουσία, η εκμετάλλευση και η ανασφάλεια λειτουργούν σχεδόν αόρατα. Η Μαρέιντ καλείται καθημερινά να διαχειριστεί παρενοχλητικές συμπεριφορές, εργασιακή πίεση και την αίσθηση πως βρίσκεται πάντα στο περιθώριο, όσο απαραίτητη κι αν είναι η δουλειά της.
Η Garvey δεν γράφει ένα βιβλίο γεμάτο μεγάλες ανατροπές. Αντίθετα, επιλέγει να χτίσει αργά και σταθερά τον ψυχισμό της πρωταγωνίστριας. Και αυτή η επιλογή λειτουργεί εξαιρετικά. Η Μαρέιντ είναι ένας χαρακτήρας πολύ ανθρώπινος. Συχνά παθητικός, μπερδεμένος, εγκλωβισμένος στις αναμνήσεις και στις ενοχές του. Δεν είναι ηρωίδα με τη συμβατική έννοια και αυτό είναι που την κάνει τόσο αληθινή. Παρακολουθούμε μια γυναίκα που προσπαθεί να καταλάβει αν η φυγή από τον τόπο της ήταν πράγματι μια νέα αρχή ή απλώς μια προσωρινή αναβολή της σύγκρουσης με τον εαυτό της.
Παράλληλα, το βιβλίο αγγίζει πολλά ενδιαφέροντα θέματα χωρίς να γίνεται ποτέ διδακτικό. Η οικογένεια και οι δεσμοί που μας καθορίζουν παίζουν τεράστιο ρόλο στην ιστορία, όπως και η κοινωνική τάξη, η γυναικεία εργασία και η ανάγκη για ανεξαρτησία. Υπάρχει επίσης έντονα το στοιχείο της ντροπής, αυτής της βαθιά ριζωμένης αίσθησης ότι πρέπει να μικραίνεις τον εαυτό σου για να χωρέσεις στις προσδοκίες των άλλων. Η συγγραφέας εξερευνά πολύ όμορφα το πώς μεγαλώνουμε κουβαλώντας οικογενειακά τραύματα και πώς αυτά επηρεάζουν τις σχέσεις, τις επιλογές και την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας.
Κάτι ακόμη που μου άρεσε ιδιαίτερα είναι ότι, παρότι το βιβλίο καταπιάνεται με δύσκολα θέματα, διατηρεί μια διακριτική ειρωνεία και μια λεπτή αίσθηση χιούμορ. Υπάρχουν στιγμές σχεδόν τρυφερές μέσα στην ακαταστασία της καθημερινότητας, μικρές ανθρώπινες λεπτομέρειες που κάνουν την ιστορία να μοιάζει ζωντανή. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί αναγνώστες και κριτικοί έχουν χαρακτηρίσει τη γραφή της Garvey «κοφτερή όσο το ψαλίδι μιας μοδίστρας» και νομίζω ότι αυτή η περιγραφή ταιριάζει απόλυτα στο ύφος του βιβλίου.
Αν έπρεπε να αναφέρω κάτι που ίσως απομακρύνει ορισμένους αναγνώστες, είναι ο αργός ρυθμός της αφήγησης. Το «Το βεστιάριο» δεν είναι βιβλίο δράσης ούτε βασίζεται στην αγωνία. Είναι περισσότερο ένα εσωτερικό ταξίδι, μια εξερεύνηση χαρακτήρων, που απαιτεί υπομονή και διάθεση να βυθιστείς στις σκέψεις και στα συναισθήματα της πρωταγωνίστριας. Προσωπικά, θεωρώ ότι αυτό είναι και το μεγαλύτερο δυνατό του σημείο.
Συνολικά, το «Το βεστιάριο» είναι ένα ήσυχο αλλά ιδιαίτερα ουσιαστικό μυθιστόρημα. Μιλά για τη γυναικεία εμπειρία, για την ανάγκη να ξαναχτίσουμε τον εαυτό μας και για τη δύσκολη διαδικασία του να αποδεχτούμε ποιοι υπήρξαμε ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με υπερβολές. Αντίθετα, βασίζεται στη δύναμη των χαρακτήρων και στη συναισθηματική αλήθεια της ιστορίας του. Και τελικά, αυτό είναι που μένει περισσότερο όταν κλείνει η τελευταία σελίδα.
Το να βρεις τη θέση σου μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς είναι από μόνο του δύσκολο. Το να το κάνεις ενώ κουβαλάς το βάρος της οικογένειας, των τραυμάτων σου και των προσδοκιών των άλλων γίνεται σχεδόν ασφυκτικό. Αυτό ακριβώς πραγματεύεται το «Το βεστιάριο» της Elaine Garvey, ένα μυθιστόρημα που κινείται ανάμεσα στη λογοτεχνία ενηλικίωσης, το κοινωνικό σχόλιο και τη βαθιά προσωπική αναζήτηση ταυτότητας. Είναι από εκείνα τα βιβλία που κερδίζουν τον αναγνώστη περισσότερο με τη συναισθηματική τους ειλικρίνεια παρά με κάποια εντυπωσιακή πλοκή.
Η ιστορία ακολουθεί τη Μαρέιντ, μια νεαρή γυναίκα από την Ιρλανδία που εργάζεται στο βεστιάριο ενός παλιού θεάτρου στο Λονδίνο του 2002. Η καθημερινότητά της είναι γεμάτη κλωστές, κοστούμια, επιδιορθώσεις τελευταίας στιγμής και εξαντλητικές ώρες δουλειάς στα παρασκήνια. Όμως πίσω από αυτή τη φαινομενικά απλή ζωή κρύβεται μια γυναίκα που προσπαθεί απεγνωσμένα να αποδράσει από το παρελθόν της χωρίς να ξέρει ακριβώς ποια θέλει να γίνει στο μέλλον. Η Garvey χρησιμοποιεί το θέατρο και το βεστιάριο σχεδόν μεταφορικά. Οι χαρακτήρες φορούν ρόλους, κρύβονται πίσω από προσωπεία και προσπαθούν να επιβιώσουν σε έναν χώρο που συχνά γίνεται αφιλόξενος, ειδικά για τις γυναίκες.
Αυτό που ξεχώρισα περισσότερο στο βιβλίο είναι η ατμόσφαιρά του. Υπάρχει μια συνεχής αίσθηση κόπωσης, μοναξιάς και καταπίεσης, αλλά ταυτόχρονα και μια μικρή σπίθα ελπίδας που δεν αφήνει ποτέ την ιστορία να γίνει πραγματικά σκοτεινή. Η συγγραφέας αποτυπώνει υπέροχα το Λονδίνο των αρχών των 00s, ένα Λονδίνο γεμάτο αντιθέσεις, θόρυβο και αποξένωση. Από τη μία έχουμε τα φώτα της σκηνής και τη λάμψη του θεάτρου και από την άλλη τα παρασκήνια, εκεί όπου η εξουσία, η εκμετάλλευση και η ανασφάλεια λειτουργούν σχεδόν αόρατα. Η Μαρέιντ καλείται καθημερινά να διαχειριστεί παρενοχλητικές συμπεριφορές, εργασιακή πίεση και την αίσθηση πως βρίσκεται πάντα στο περιθώριο, όσο απαραίτητη κι αν είναι η δουλειά της.
Η Garvey δεν γράφει ένα βιβλίο γεμάτο μεγάλες ανατροπές. Αντίθετα, επιλέγει να χτίσει αργά και σταθερά τον ψυχισμό της πρωταγωνίστριας. Και αυτή η επιλογή λειτουργεί εξαιρετικά. Η Μαρέιντ είναι ένας χαρακτήρας πολύ ανθρώπινος. Συχνά παθητικός, μπερδεμένος, εγκλωβισμένος στις αναμνήσεις και στις ενοχές του. Δεν είναι ηρωίδα με τη συμβατική έννοια και αυτό είναι που την κάνει τόσο αληθινή. Παρακολουθούμε μια γυναίκα που προσπαθεί να καταλάβει αν η φυγή από τον τόπο της ήταν πράγματι μια νέα αρχή ή απλώς μια προσωρινή αναβολή της σύγκρουσης με τον εαυτό της.
Παράλληλα, το βιβλίο αγγίζει πολλά ενδιαφέροντα θέματα χωρίς να γίνεται ποτέ διδακτικό. Η οικογένεια και οι δεσμοί που μας καθορίζουν παίζουν τεράστιο ρόλο στην ιστορία, όπως και η κοινωνική τάξη, η γυναικεία εργασία και η ανάγκη για ανεξαρτησία. Υπάρχει επίσης έντονα το στοιχείο της ντροπής, αυτής της βαθιά ριζωμένης αίσθησης ότι πρέπει να μικραίνεις τον εαυτό σου για να χωρέσεις στις προσδοκίες των άλλων. Η συγγραφέας εξερευνά πολύ όμορφα το πώς μεγαλώνουμε κουβαλώντας οικογενειακά τραύματα και πώς αυτά επηρεάζουν τις σχέσεις, τις επιλογές και την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας.
Κάτι ακόμη που μου άρεσε ιδιαίτερα είναι ότι, παρότι το βιβλίο καταπιάνεται με δύσκολα θέματα, διατηρεί μια διακριτική ειρωνεία και μια λεπτή αίσθηση χιούμορ. Υπάρχουν στιγμές σχεδόν τρυφερές μέσα στην ακαταστασία της καθημερινότητας, μικρές ανθρώπινες λεπτομέρειες που κάνουν την ιστορία να μοιάζει ζωντανή. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί αναγνώστες και κριτικοί έχουν χαρακτηρίσει τη γραφή της Garvey «κοφτερή όσο το ψαλίδι μιας μοδίστρας» και νομίζω ότι αυτή η περιγραφή ταιριάζει απόλυτα στο ύφος του βιβλίου.
Αν έπρεπε να αναφέρω κάτι που ίσως απομακρύνει ορισμένους αναγνώστες, είναι ο αργός ρυθμός της αφήγησης. Το «Το βεστιάριο» δεν είναι βιβλίο δράσης ούτε βασίζεται στην αγωνία. Είναι περισσότερο ένα εσωτερικό ταξίδι, μια εξερεύνηση χαρακτήρων, που απαιτεί υπομονή και διάθεση να βυθιστείς στις σκέψεις και στα συναισθήματα της πρωταγωνίστριας. Προσωπικά, θεωρώ ότι αυτό είναι και το μεγαλύτερο δυνατό του σημείο.
Συνολικά, το «Το βεστιάριο» είναι ένα ήσυχο αλλά ιδιαίτερα ουσιαστικό μυθιστόρημα. Μιλά για τη γυναικεία εμπειρία, για την ανάγκη να ξαναχτίσουμε τον εαυτό μας και για τη δύσκολη διαδικασία του να αποδεχτούμε ποιοι υπήρξαμε ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με υπερβολές. Αντίθετα, βασίζεται στη δύναμη των χαρακτήρων και στη συναισθηματική αλήθεια της ιστορίας του. Και τελικά, αυτό είναι που μένει περισσότερο όταν κλείνει η τελευταία σελίδα.
June 19, 2026
Το πρώτο μυθιστόρημα της Elaine Garvey ρίχνει φως σ'έναν κόσμο που συνήθως παραμένει αόρατος στα μάτια του κοινού,τον κόσμο πίσω από τις σκηνές των θεάτρων.Εκεί όπου τα βεστιάρια,τα κοστούμια, τα υφάσματα κ οι αμέτρητες μικρές λεπτομέρειες συνθέτουν μια αδιάκοπη καθημερινότητα δημιουργίας, φροντίδας κ επιδιόρθωσης.Έναν αληθινό αγώνα δρόμου που σπάνια αναγνωρίζεται,αλλά είναι απαραίτητος για να υπάρξει η μαγεία της παράστασης.
Η Μαρέιντ,μια 27χρονη Ιρλανδή,φτάνει στο Λονδίνο αναζητώντας μια νέα αρχή.Σύντομα όμως, απορροφάται ολοκληρωτικά από τη δουλειά της στο θέατρο, σε σημείο που δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη νέα της ζωή κ να εξελιχθεί συναισθηματικά.Καθ' όλη τη διάρκεια του βιβλίου παλεύει να βρει τη θέση της,να γνωρίσει πραγματικά τον εαυτό της κ να συμφιλιωθεί με όσα κουβαλά από το παρελθόν.
Χαρακτηριστική είναι η σκέψη της «Αν χρειαζόταν να ζήσω όλη μου τη ζωή σε δύο δωμάτια,θα περνούσα τις μέρες μου πιστεύοντας ότι θα έπρεπε να ήμουν στο άλλο»Μια φράση που συμπυκνώνει την αίσθηση της διαρκούς αναζήτησης κ της αμφιβολίας που τη συνοδεύει.
Η σχέση της με τα υφάσματα είναι σχεδόν βιωματική.Τα υφάσματα καλύπτουν,προστατεύουν, κρύβουν, προβάλλουν ή τονίζουν, λειτουργούν ως προέκταση του χαρακτήρα της κ ως ένας ακόμη τρόπος να κατανοήσει τον κόσμο γύρω της. Δεν είναι απλώς εργαλεία της δουλειάς της είναι φορείς μνήμης, ταυτότητας κ συναισθήματος.
Η Garvey γράφει με ευαισθησία κ ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια, χτίζοντας μια ιστορία για την ενηλικίωση,το θάρρος, την αποδοχή του παρελθόντος κ τη διεκδίκηση μιας θέσης στον κόσμο.Παράλληλα, αναδεικνύει ζητήματα που αφορούν τη θέση της γυναίκας κ τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι προσωπικές φιλοδοξίες, οι ανασφάλειες κ οι κοινωνικές προσδοκίες.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που πατά γερά στα χνάρια της σύγχρονης δημιουργικής γραφής. Η επιμονή στη λεπτομέρεια κ η προσεκτικά δομημένη αφήγηση χαρίζουν ποιότητα στο κείμενο, αν κ σε ορισμένα σημεία δημιουργούν μια αίσθηση αποστείρωσης κ περιορίζουν τον αυθορμητισμό που θα μπορούσε να προσδώσει μεγαλύτερη συναισθηματική ένταση στην ιστορία.
Η Μαρέιντ,μια 27χρονη Ιρλανδή,φτάνει στο Λονδίνο αναζητώντας μια νέα αρχή.Σύντομα όμως, απορροφάται ολοκληρωτικά από τη δουλειά της στο θέατρο, σε σημείο που δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη νέα της ζωή κ να εξελιχθεί συναισθηματικά.Καθ' όλη τη διάρκεια του βιβλίου παλεύει να βρει τη θέση της,να γνωρίσει πραγματικά τον εαυτό της κ να συμφιλιωθεί με όσα κουβαλά από το παρελθόν.
Χαρακτηριστική είναι η σκέψη της «Αν χρειαζόταν να ζήσω όλη μου τη ζωή σε δύο δωμάτια,θα περνούσα τις μέρες μου πιστεύοντας ότι θα έπρεπε να ήμουν στο άλλο»Μια φράση που συμπυκνώνει την αίσθηση της διαρκούς αναζήτησης κ της αμφιβολίας που τη συνοδεύει.
Η σχέση της με τα υφάσματα είναι σχεδόν βιωματική.Τα υφάσματα καλύπτουν,προστατεύουν, κρύβουν, προβάλλουν ή τονίζουν, λειτουργούν ως προέκταση του χαρακτήρα της κ ως ένας ακόμη τρόπος να κατανοήσει τον κόσμο γύρω της. Δεν είναι απλώς εργαλεία της δουλειάς της είναι φορείς μνήμης, ταυτότητας κ συναισθήματος.
Η Garvey γράφει με ευαισθησία κ ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια, χτίζοντας μια ιστορία για την ενηλικίωση,το θάρρος, την αποδοχή του παρελθόντος κ τη διεκδίκηση μιας θέσης στον κόσμο.Παράλληλα, αναδεικνύει ζητήματα που αφορούν τη θέση της γυναίκας κ τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι προσωπικές φιλοδοξίες, οι ανασφάλειες κ οι κοινωνικές προσδοκίες.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που πατά γερά στα χνάρια της σύγχρονης δημιουργικής γραφής. Η επιμονή στη λεπτομέρεια κ η προσεκτικά δομημένη αφήγηση χαρίζουν ποιότητα στο κείμενο, αν κ σε ορισμένα σημεία δημιουργούν μια αίσθηση αποστείρωσης κ περιορίζουν τον αυθορμητισμό που θα μπορούσε να προσδώσει μεγαλύτερη συναισθηματική ένταση στην ιστορία.
February 14, 2025
#gifted
It is 2002 (though you'd be forgiven for feeling it is much more historical than that for the most part), and Mairéad works in the wardrobe department in a small, rundown theatre in London’s West End. She’s left her family at home in the North West of Ireland to begin a new life in London, but Mairead is doleful, unmoored, and lonely, prey to the lecherous ‘boys club’ theatre men and a producer who’s an absolute dose.
Told in fragmented prose that seems to reflect our protagonist's mental state, every moment of Mairéad’s existence in London feels hard fought. She wants to study and improve her meagre existence, but despite this desire to move forward, the past clings to her as distant voices of criticism and doubt echo in her mind, fueling her fears and insecurities.
Then, she heads home to Ireland for a bit, and suddenly, the story really quickens in pace. The past unravels, she comes fully into focus, and I was hooked.
But here’s the thing—I found parts of the London sections a slog, while the Ireland section felt too rushed. The balance was off, and I was left wanting more of what was working and less of what wasn’t.
It’s grand, not great—compelling, raw, realistic characters, a strong premise, but a small bit uneven. That said, there’s real potential here, and I’d be very interested to see what this author does next. 3.5/5
Thank you to the publisher for giving me the opportunity to read via NetGalley and for sending me a physical copy. As always, this is an honest review.
It is 2002 (though you'd be forgiven for feeling it is much more historical than that for the most part), and Mairéad works in the wardrobe department in a small, rundown theatre in London’s West End. She’s left her family at home in the North West of Ireland to begin a new life in London, but Mairead is doleful, unmoored, and lonely, prey to the lecherous ‘boys club’ theatre men and a producer who’s an absolute dose.
Told in fragmented prose that seems to reflect our protagonist's mental state, every moment of Mairéad’s existence in London feels hard fought. She wants to study and improve her meagre existence, but despite this desire to move forward, the past clings to her as distant voices of criticism and doubt echo in her mind, fueling her fears and insecurities.
Then, she heads home to Ireland for a bit, and suddenly, the story really quickens in pace. The past unravels, she comes fully into focus, and I was hooked.
But here’s the thing—I found parts of the London sections a slog, while the Ireland section felt too rushed. The balance was off, and I was left wanting more of what was working and less of what wasn’t.
It’s grand, not great—compelling, raw, realistic characters, a strong premise, but a small bit uneven. That said, there’s real potential here, and I’d be very interested to see what this author does next. 3.5/5
Thank you to the publisher for giving me the opportunity to read via NetGalley and for sending me a physical copy. As always, this is an honest review.
Read
June 9, 2025#Gifted
The Wardrobe Department is the debut novel from Irish author Elaine Garvey. I actually went between the print copy and the audio; the narration is great on the audiobook, and it’s on borrowbox.
Mairéad is a young Irish woman who works tirelessly in a West-End theatre’s wardrobe department. This is supposed to be the first step towards the creative life she wants for herself, but so far she’s been overworked, groped backstage, and bullied by the show’s producer.
Still, the job helped her escape her oppressive small-town home in Ireland, and the difficult relationship she has with her father.
When she is unexpectedly called to return home however, she finally has to truly grapple with her family’s past, and figure out how they can move forward.
Interestingly, the setting is circa 2002 but it feels much older at times; I found I had to keep re-orientating myself, which actually added to the flailing vibes I was getting from the main character. A clever choice.
This is a quick read; it actually felt more like a short story that had been fleshed out to me, and I’m not sure it worked super well in that format. Something felt missing.
That said, I liked the writing and really felt for Mairéad. Her story ends somewhat abruptly and I wanted to know what happened to her after that!
I’ll be interested to read whatever Elaine Garvey writes next.
With many thanks to the publishers for my early copy. All opinions are my own, as always. The Wardrobe Department is available to buy now.
The Wardrobe Department is the debut novel from Irish author Elaine Garvey. I actually went between the print copy and the audio; the narration is great on the audiobook, and it’s on borrowbox.
Mairéad is a young Irish woman who works tirelessly in a West-End theatre’s wardrobe department. This is supposed to be the first step towards the creative life she wants for herself, but so far she’s been overworked, groped backstage, and bullied by the show’s producer.
Still, the job helped her escape her oppressive small-town home in Ireland, and the difficult relationship she has with her father.
When she is unexpectedly called to return home however, she finally has to truly grapple with her family’s past, and figure out how they can move forward.
Interestingly, the setting is circa 2002 but it feels much older at times; I found I had to keep re-orientating myself, which actually added to the flailing vibes I was getting from the main character. A clever choice.
This is a quick read; it actually felt more like a short story that had been fleshed out to me, and I’m not sure it worked super well in that format. Something felt missing.
That said, I liked the writing and really felt for Mairéad. Her story ends somewhat abruptly and I wanted to know what happened to her after that!
I’ll be interested to read whatever Elaine Garvey writes next.
With many thanks to the publishers for my early copy. All opinions are my own, as always. The Wardrobe Department is available to buy now.
June 26, 2025
The Wardrobe Department* by Elaine Garvey, narrated by Denise Gough, is the debut novel from a new Irish author which I ended up reading between both the audiobook on BorrowBox and the print copy. This isn’t something I usually do but I needed a book for a walk and was starting to get into the story so, popped it on my headphones and it really brought the story to life.
Set in 2002, Mairead has just moved to London and secured a role in the wardrobe department of a West End Theatre. She left Ireland and her fractious family dynamic behind in search of something more creative, but didn’t anticipate feeling so broke, bone-tired and bullied.
When she has to return to Ireland a few months later, she is forced to confront the relationships she has with her parents and extended family, as well as what she actually wants from her life in London.
From the off, Mairead is clearly struggling in more ways than one and there is an undercurrent of anxiety throughout the book that felt really accomplished for a new writer. I don’t know whether it was the tone of the writing or because any West End adjacent books I have read have been set in the 1940s+, but I kept forgetting that this was supposed to be a relatively modern young woman in a very developed city and the occasional mention of a laptop or mobile phone made me feel all disoriented (I was over here picturing Mairead with pincurls and tea dresses when she was actually living in the age of Ed Hardy and Juicy Couture!). A weird trick of the mind for sure!
Set in 2002, Mairead has just moved to London and secured a role in the wardrobe department of a West End Theatre. She left Ireland and her fractious family dynamic behind in search of something more creative, but didn’t anticipate feeling so broke, bone-tired and bullied.
When she has to return to Ireland a few months later, she is forced to confront the relationships she has with her parents and extended family, as well as what she actually wants from her life in London.
From the off, Mairead is clearly struggling in more ways than one and there is an undercurrent of anxiety throughout the book that felt really accomplished for a new writer. I don’t know whether it was the tone of the writing or because any West End adjacent books I have read have been set in the 1940s+, but I kept forgetting that this was supposed to be a relatively modern young woman in a very developed city and the occasional mention of a laptop or mobile phone made me feel all disoriented (I was over here picturing Mairead with pincurls and tea dresses when she was actually living in the age of Ed Hardy and Juicy Couture!). A weird trick of the mind for sure!
February 5, 2025
The Wardrobe Department
By Elaine Garvey
Set in the early noughties world of London
theatre, this is a quiet, sad and at times, erratic story centring on Mairead, a young woman from Co. Leitrim, who is working as an assistant in the wardrobe department of a struggling theatre company. Mairead is doleful, unmoored and lonely, prey to the handsy theatre men and victim to the bullying producer.
After a strong opening, I began to find the narrative challenging, but soon realised that this is a clue to Mairead's state of mind. She is a bit of an oddball, she doesn't quite fit in. The author does a beautiful job of creating that sense of awkwardness, never seeming to do or say the right thing, and as the reader, the feeling is real.
When her grandmother in Ireland dies, and she makes the journey home, it becomes clear that Mairead is as much a stranger there, as in London.
"If I had two rooms to live in, I would spend my days believing I should be in the other room"
As we met her closer family, the details of her childhood unfold and the impressionistic Mairead comes into full focus.
I love this story. It's millennial backdrop, it's almost Kevin Barryesque Irishness, it's emotional hook. Garvey has found a surprisingly inventive way to explore a character from the outside in.
Publication date: 13th February 2025
Thanks to #NetGalley and #CanongateBooks for providing an ARC for review purposes
By Elaine Garvey
Set in the early noughties world of London
theatre, this is a quiet, sad and at times, erratic story centring on Mairead, a young woman from Co. Leitrim, who is working as an assistant in the wardrobe department of a struggling theatre company. Mairead is doleful, unmoored and lonely, prey to the handsy theatre men and victim to the bullying producer.
After a strong opening, I began to find the narrative challenging, but soon realised that this is a clue to Mairead's state of mind. She is a bit of an oddball, she doesn't quite fit in. The author does a beautiful job of creating that sense of awkwardness, never seeming to do or say the right thing, and as the reader, the feeling is real.
When her grandmother in Ireland dies, and she makes the journey home, it becomes clear that Mairead is as much a stranger there, as in London.
"If I had two rooms to live in, I would spend my days believing I should be in the other room"
As we met her closer family, the details of her childhood unfold and the impressionistic Mairead comes into full focus.
I love this story. It's millennial backdrop, it's almost Kevin Barryesque Irishness, it's emotional hook. Garvey has found a surprisingly inventive way to explore a character from the outside in.
Publication date: 13th February 2025
Thanks to #NetGalley and #CanongateBooks for providing an ARC for review purposes
December 7, 2025
A mid twenties coming of age story about an Irish woman living in London. It started pretty slow for me but by about the halfway point things really picked up. A lot of great (sad) stuff about generational trauma and mother / daughter relationships. If you are familiar with the song The Baton by Katie Gavin (my favorite song of the moment) this book (in its best moments) made me feel the way that song does.
More like a 3.75
More like a 3.75
March 9, 2025
An unusual book. I enjoyed section where Mairead returns to Ireland as this is when we learn most about her. The abuse by people in positions of power is sadly too common.
May 14, 2025
This one was okay, it just didn't seem to go anywhere.
October 27, 2025
2.5 ⭐️
The book had some good parts but it was hard to follow in parts. Also, some emotional outbursts were sudden and left unexplained making me feel as if I missed something.
The book had some good parts but it was hard to follow in parts. Also, some emotional outbursts were sudden and left unexplained making me feel as if I missed something.
January 30, 2026
Not being dramatic but I hated this book
February 19, 2025
The Wardrobe Department, for me, was more of 3.5 star. It held a lot of promise but for the first two-thirds I struggled to connect or even understand Mairéad and how she behaved. I didn't really like her though loved the environment and other staff members of the wardrobe department. The ins and outs and the requirement of that team, with the strong personalities of actors and actresses one must navigate whilst dressing them, felt wholly real. The casual chit chat and gossip around mugs of tea was authentic and genuine. That part was spotless, I felt I was there but Mairéad was the element that didn't fully fit? She seemed to hold herself back from everyone and failed to engage. She acted like a kicked dog fearful of contact but it wasn't really explained. There was one potential incident but that didn't match her level of aversion. If the story her mother conveyed later was actually Mairéad's, it would make full sense. But no. She also starved herself without much clarity as to why. It just seemed awkward. At the point where I thought I might give up, it turned a corner. The last third felt like it was penned from a different hand. It was more lucid and cohesive. If the entire book had been like that throughout, I would be looking at a five star review. I didn't dislike it, as there were incredibly strong elements, but Mairéad was the one bit that failed to fit until the end.
March 3, 2025
I was looking forward to this. but it was a disappointing read. I struggled to finish it. It’s set in the early 2000s, but felt like it could have been the 50s or 60s. The depictions of London and Ireland seemed to be based on outdated stereotypes, e.g. the family gathering for a wake in rural Ireland, and the violence, anonymity and lack of community in the city. I didn’t find any of the characters sympathetic, and most of the men were portrayed as lecherous, misogynistic, bullying alcoholics. I found it a depressing read, despite the glimmer of hope and change at the very end.
March 20, 2025
An insightful book centered around an Irish immigrant working in the wardrobe department of a run down theatre in London. She struggles to deal with the past she left behind and the oppressive bullying of her current employer while trying to find the strength to leave both and face a future of her own choosing.
Very insightful and ultimately hopeful. An excellent debut novel.
Very insightful and ultimately hopeful. An excellent debut novel.
June 27, 2025
I thought this book was set in the early twentieth century at first. I based my inference on the class dynamics and anxieties of the protagonist. She is absolutely terrified to make a wrong move at her job and is certain everyone is out to get her at all times. Due to her internal monologue, I imagined Mairéad to be from an isolated village in Ireland, sent far away to a foreign country (England) to work on her own for the very first time, perhaps with the goal of sending money back home. I pictured her to be about 15 years old based on her self-conscious concerns and childlike understanding of the world, which would be about right for that time period. I was into it at the beginning because I wanted to see how it would develop. I enjoy a nice period piece.
I was totally disoriented when a character suddenly walked into the wardrobe department with a laptop in hand. I was further confused when the main character casually mentioned being 27 years old. This book is not only set in 2002, but the main character is an adult, yet all she thinks about is: everyone looking down on her, everyone judging her (despite being very judgmental herself), being scared of her boss, being scared of her co-workers, being scared to ask questions, her body image issues, how dumb everything she says is, how inept she is, how much she lacks confidence, how everyone (including, literally, people monitoring cc tv in the metro) is staring at her and assessing her at all times.
Mairéad is terrified of everything at all times. She likes nothing. No matter how benign the scenario is, she is worried, terrified, afraid, nervous, upset, disappointed, dissatisfied, offended. She perceives every interaction in the most uncharitable way possible and she is always the victim. She has uncomfortably adolescent daydreams of kissing one of the actors at her work, but she could never! She’s too scared to kiss a boy! After all, she has wide hips! Her hair isn’t naturally shiny like the other girls! How could a girl like her ever kiss a boy??? That’s how the entire book reads. I had to keep reminding myself she was an adult and not a teenager.
I suppose it’s meant to be a character study about a woman with untreated anxiety, but it’s an absolute slog to read. Mairéad is so relentlessly negative and unlikable. I think it’s made worse by the lack of external actions or obstacles. If the protagonist were dealing with difficult circumstances, if she showed a little fight here and there, or had some humor about her own moroseness, there might be enough to make her relatable. You might root for her or understand her outlook. Likewise, if the book delved deeply into mental health it might have been a more successful arc. Instead, it shows the internal machinations of a deeply unhappy person in excruciating detail, without any progress until the very end when she suddenly acts extremely out of character. It’s abrupt and surface level when it comes to understanding and progress, so the whole thing falls flat. There aren’t sparkling moments of clarity or humor or self-improvement to break up the mediocre bleakness of it all. The side characters offer no respite, either. They are either boring and flat or caricatured stereotypes who are just as unlikable as the main character.
If you pick this up because you think there will be fun details about costuming you will also be disappointed on that count. Other than Mairéad occasionally touching fabric longingly (but she could never!) or dreaming of asking someone to touch their clothing longingly (but she could never!) or Mairéad asking a co-worker if someone like her could ever dare to go to school for costuming (but she could never!), you won’t get much. I was thrilled to reach the end!
I was totally disoriented when a character suddenly walked into the wardrobe department with a laptop in hand. I was further confused when the main character casually mentioned being 27 years old. This book is not only set in 2002, but the main character is an adult, yet all she thinks about is: everyone looking down on her, everyone judging her (despite being very judgmental herself), being scared of her boss, being scared of her co-workers, being scared to ask questions, her body image issues, how dumb everything she says is, how inept she is, how much she lacks confidence, how everyone (including, literally, people monitoring cc tv in the metro) is staring at her and assessing her at all times.
Mairéad is terrified of everything at all times. She likes nothing. No matter how benign the scenario is, she is worried, terrified, afraid, nervous, upset, disappointed, dissatisfied, offended. She perceives every interaction in the most uncharitable way possible and she is always the victim. She has uncomfortably adolescent daydreams of kissing one of the actors at her work, but she could never! She’s too scared to kiss a boy! After all, she has wide hips! Her hair isn’t naturally shiny like the other girls! How could a girl like her ever kiss a boy??? That’s how the entire book reads. I had to keep reminding myself she was an adult and not a teenager.
I suppose it’s meant to be a character study about a woman with untreated anxiety, but it’s an absolute slog to read. Mairéad is so relentlessly negative and unlikable. I think it’s made worse by the lack of external actions or obstacles. If the protagonist were dealing with difficult circumstances, if she showed a little fight here and there, or had some humor about her own moroseness, there might be enough to make her relatable. You might root for her or understand her outlook. Likewise, if the book delved deeply into mental health it might have been a more successful arc. Instead, it shows the internal machinations of a deeply unhappy person in excruciating detail, without any progress until the very end when she suddenly acts extremely out of character. It’s abrupt and surface level when it comes to understanding and progress, so the whole thing falls flat. There aren’t sparkling moments of clarity or humor or self-improvement to break up the mediocre bleakness of it all. The side characters offer no respite, either. They are either boring and flat or caricatured stereotypes who are just as unlikable as the main character.
If you pick this up because you think there will be fun details about costuming you will also be disappointed on that count. Other than Mairéad occasionally touching fabric longingly (but she could never!) or dreaming of asking someone to touch their clothing longingly (but she could never!) or Mairéad asking a co-worker if someone like her could ever dare to go to school for costuming (but she could never!), you won’t get much. I was thrilled to reach the end!
June 1, 2026
Διαβάστε το review στο site μας:
https://www.culture21century.gr/2026/...
Η Elaine Garvey είναι πρωτοεμφανιζόμενη Ιρλανδή συγγραφέας, όπου με το πρώτο της μυθιστόρημά, «Το βεστιάριο», κατάφερε να προκαλέσει αρκετά μεγάλη αίσθηση, μπαίνοντας υποψήφια στη βραχέα λίστα για το βραβείο Kerry Group Irish Novel of the Year, αλλά και κατακτώντας μια θέση στις λίστες των Times. Ένα μυθιστόρημα που έφτασε και στα δικά μας χέρια, χάρη στις εκδόσεις Μεταίχμιο, προσφέροντάς μας μια πολυεπίπεδη ιστορία ενηλικίωσης που χαρακτηρίζεται από ευαισθησία και που εξερευνά τη μοναξιά, την αναζήτηση ταυτότητας και την προσπάθεια συμφιλίωσης με το οικογενειακό παρελθόν.
Πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας, η Μαρέιντ, μια νεαρή Ιρλανδή που εργάζεται στο τμήμα κοστουμιών ενός φθαρμένου θεάτρου του West End στο Λονδίνο, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, προσπαθώντας να κόψει τους συναισθηματικούς της δεσμούς και να χτίσει μια νέα ζωή μακριά από την πατρίδα της. Ωστόσο, οι ανασφάλειές της, η τοξική εργασιακή κουλτούρα και οι άλυτες οικογενειακές συγκρούσεις την κρατούν διαρκώς διχασμένη ανάμεσα στο «εκεί» και το «εδώ», αφήνοντάς την συνεχώς με το αίσθημα του ανικανοποίητου, νιώθοντας τελικά «φυλακισμένη» όπου και να βρίσκεται.
Η Garvey αξιοποιεί το θεατρικό περιβάλλον στο έπακρο, όχι μόνο ως σκηνικό αλλά και ως μεταφορά. Τα κοστούμια που η ηρωίδα επιδιορθώνει καθημερινά συμβολίζουν τις προσπάθειες των ανθρώπων να διορθώσουν τις ρωγμές της προσωπικής τους ιστορίας, χωρίς στην πραγματικότητα να πετυχαίνουν τίποτα περισσότερο από το να τις καλύψουν προσωρινά, μέχρι που η «φθορά» να είναι τέτοια που να μην μπορεί να καλυφθεί άλλο πια. Παράλληλα, η συγγραφέας αποδίδει με πειστικότητα την αθέατη πλευρά του θεάτρου, η οποία περιλαμβάνει σκληρή εργασία στα παρασκήνια, σχέσεις εξουσίας, σεξουαλική παρενόχληση και επισφάλεια των εργαζομένων σε όλα τα επίπεδα.
Η αφήγηση, συνολικά, διακρίνεται από έντονο συναίσθημα, άλλοτε προκαλώντας μας βαθιά λύπη και άλλοτε ακλόνητο θυμό. Το συναισθηματικό αφηγηματικό βάθος είναι ίσως το πιο δυνατό χαρτί της ιστορίας, ένα στοιχείο που κορυφώνεται όταν η Μαρέιντ επιστρέφει στην πατρίδα της, καθώς τότε είναι που αναδεικνύονται οι οικογενειακές εντάσεις, οι περιορισμοί που επιβάλλει η επαρχιακή κοινωνία και η δύσκολη σχέση μητέρας-κόρης. Και τελικά, αν κάτι δεν μπορούμε ν’ αμφισβητήσουμε, είναι το ότι η Garvey καταφέρνει να αποτυπώσει με λεπτότητα τη σύγκρουση ανάμεσα στην ανάγκη φυγής και στην αδυναμία αποκοπής από τις ρίζες μας.
Η γραφή είναι λιτή, ωστόσο ιδιαίτερα παρατηρητική, και προς ευχάριστη έκπληξή μου, συχνά διαποτισμένη με δόσεις λεπτού χιούμορ, που ίσως να πίστευες πως δεν θα είχαν θέση σε μια ιστορία με τέτοια προσέγγιση, να όμως που ο κυνισμός τής ταιριάζει απόλυτα. Άλλωστε, η ίδια η ζωή είναι κυνική απέναντί μας πολλές φορές, άρα γιατί όχι κι εμείς απέναντί της; Η συγγραφέας δεν καταφεύγει σε εύκολους συναισθηματισμούς προκειμένου να εκβιάσει το συναίσθημα ή τη συγκίνησή μας, χτίζοντας σταδιακά την ψυχολογία των χαρακτήρων μέσα από μικρές καθημερινές στιγμές και τον αντίκτυπο που αυτές έχουν πάνω τους.
Συνοψίζοντας, «Το βεστιάριο» είναι ένα αξιόλογο λογοτεχνικό ντεμπούτο, το οποίο μιλά για τη γυναικεία αυτογνωσία, την κοινωνική τάξη, τη μετανάστευση και την ανάγκη να βρει κανείς τη δική του φωνή και να διεκδικήσει τα θέλω και τις επιθυμίες του. Αν περιμένετε ανατροπές και εκπλήξεις, δεν πρόκειται να τις συναντήσετε, αλλά σίγουρα θα βρείτε χαρακτήρες με τους οποίους μπορείτε να ταυτιστείτε, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, εξερευνώντας τη δύναμη και την αλήθεια των συναισθημάτων τους, όσο οδεύουν προς την προσωπική τους ωρίμανση και αυτογνωσία.
https://www.culture21century.gr/2026/...
Η Elaine Garvey είναι πρωτοεμφανιζόμενη Ιρλανδή συγγραφέας, όπου με το πρώτο της μυθιστόρημά, «Το βεστιάριο», κατάφερε να προκαλέσει αρκετά μεγάλη αίσθηση, μπαίνοντας υποψήφια στη βραχέα λίστα για το βραβείο Kerry Group Irish Novel of the Year, αλλά και κατακτώντας μια θέση στις λίστες των Times. Ένα μυθιστόρημα που έφτασε και στα δικά μας χέρια, χάρη στις εκδόσεις Μεταίχμιο, προσφέροντάς μας μια πολυεπίπεδη ιστορία ενηλικίωσης που χαρακτηρίζεται από ευαισθησία και που εξερευνά τη μοναξιά, την αναζήτηση ταυτότητας και την προσπάθεια συμφιλίωσης με το οικογενειακό παρελθόν.
Πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας, η Μαρέιντ, μια νεαρή Ιρλανδή που εργάζεται στο τμήμα κοστουμιών ενός φθαρμένου θεάτρου του West End στο Λονδίνο, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, προσπαθώντας να κόψει τους συναισθηματικούς της δεσμούς και να χτίσει μια νέα ζωή μακριά από την πατρίδα της. Ωστόσο, οι ανασφάλειές της, η τοξική εργασιακή κουλτούρα και οι άλυτες οικογενειακές συγκρούσεις την κρατούν διαρκώς διχασμένη ανάμεσα στο «εκεί» και το «εδώ», αφήνοντάς την συνεχώς με το αίσθημα του ανικανοποίητου, νιώθοντας τελικά «φυλακισμένη» όπου και να βρίσκεται.
Η Garvey αξιοποιεί το θεατρικό περιβάλλον στο έπακρο, όχι μόνο ως σκηνικό αλλά και ως μεταφορά. Τα κοστούμια που η ηρωίδα επιδιορθώνει καθημερινά συμβολίζουν τις προσπάθειες των ανθρώπων να διορθώσουν τις ρωγμές της προσωπικής τους ιστορίας, χωρίς στην πραγματικότητα να πετυχαίνουν τίποτα περισσότερο από το να τις καλύψουν προσωρινά, μέχρι που η «φθορά» να είναι τέτοια που να μην μπορεί να καλυφθεί άλλο πια. Παράλληλα, η συγγραφέας αποδίδει με πειστικότητα την αθέατη πλευρά του θεάτρου, η οποία περιλαμβάνει σκληρή εργασία στα παρασκήνια, σχέσεις εξουσίας, σεξουαλική παρενόχληση και επισφάλεια των εργαζομένων σε όλα τα επίπεδα.
Η αφήγηση, συνολικά, διακρίνεται από έντονο συναίσθημα, άλλοτε προκαλώντας μας βαθιά λύπη και άλλοτε ακλόνητο θυμό. Το συναισθηματικό αφηγηματικό βάθος είναι ίσως το πιο δυνατό χαρτί της ιστορίας, ένα στοιχείο που κορυφώνεται όταν η Μαρέιντ επιστρέφει στην πατρίδα της, καθώς τότε είναι που αναδεικνύονται οι οικογενειακές εντάσεις, οι περιορισμοί που επιβάλλει η επαρχιακή κοινωνία και η δύσκολη σχέση μητέρας-κόρης. Και τελικά, αν κάτι δεν μπορούμε ν’ αμφισβητήσουμε, είναι το ότι η Garvey καταφέρνει να αποτυπώσει με λεπτότητα τη σύγκρουση ανάμεσα στην ανάγκη φυγής και στην αδυναμία αποκοπής από τις ρίζες μας.
Η γραφή είναι λιτή, ωστόσο ιδιαίτερα παρατηρητική, και προς ευχάριστη έκπληξή μου, συχνά διαποτισμένη με δόσεις λεπτού χιούμορ, που ίσως να πίστευες πως δεν θα είχαν θέση σε μια ιστορία με τέτοια προσέγγιση, να όμως που ο κυνισμός τής ταιριάζει απόλυτα. Άλλωστε, η ίδια η ζωή είναι κυνική απέναντί μας πολλές φορές, άρα γιατί όχι κι εμείς απέναντί της; Η συγγραφέας δεν καταφεύγει σε εύκολους συναισθηματισμούς προκειμένου να εκβιάσει το συναίσθημα ή τη συγκίνησή μας, χτίζοντας σταδιακά την ψυχολογία των χαρακτήρων μέσα από μικρές καθημερινές στιγμές και τον αντίκτυπο που αυτές έχουν πάνω τους.
Συνοψίζοντας, «Το βεστιάριο» είναι ένα αξιόλογο λογοτεχνικό ντεμπούτο, το οποίο μιλά για τη γυναικεία αυτογνωσία, την κοινωνική τάξη, τη μετανάστευση και την ανάγκη να βρει κανείς τη δική του φωνή και να διεκδικήσει τα θέλω και τις επιθυμίες του. Αν περιμένετε ανατροπές και εκπλήξεις, δεν πρόκειται να τις συναντήσετε, αλλά σίγουρα θα βρείτε χαρακτήρες με τους οποίους μπορείτε να ταυτιστείτε, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, εξερευνώντας τη δύναμη και την αλήθεια των συναισθημάτων τους, όσο οδεύουν προς την προσωπική τους ωρίμανση και αυτογνωσία.
Displaying 1 - 30 of 134 reviews