Toen Deniza Miftari als zesjarig meisje uit Kosovo vluchtte, liet ze niet alleen haar land achter, maar ook een toekomst die er nooit zou komen. In België groeide ze op in de veiligheid van een nieuw leven, maar met de schaduw van een oud verhaal dat bleef fluisteren: waar hoor ik écht thuis? In dit intieme en eerlijke boek verkent ze de lagen van identiteit, migratie en de onzichtbare erfenis van oorlog. Ze schrijft over schuld en opoffering, over de kracht van ouders die hun kinderen een ander leven gunden, en over het moeizame proces van helen en opnieuw beginnen. Tussenin is een getuigenis en een uitnodiging om zachter te kijken naar wat migratie met mensen doet en naar de generaties die tussen werelden in leven.
Een intieme en persoonlijke blik op migratie, op een hele vlotte en intrigerende manier verteld.
De kern van het boek is zo'n belangrijk verhaal om te delen en is vooral doeltreffend in zijn missie omdat de rode draad iets is wat iedereen verbindt: emoties. Want mensen zijn mensen. Feiten en context worden aangevuld of verteld vanuit een zeer open en gevoelsmatig perspectief, wat de boodschap zowel gelaagdheid als herkenbaarheid geeft.
Daarenboven gaat het boek over meer dan enkel migratie. Het gaat ook over identiteit, representatie, geschiedenis, cultuur, globalisering, coming of age, psychologisch welzijn, ouderschap, familierelaties, liefde, vriendschap, waarden en normen, verlies en rouw. Niet als een allegaartje van op elkaar gegooide thema's, maar als een brede weergave van de complexiteit van migratie in/en een blijvend evoluerende samenleving.
Een must-read voor allen die geloven in menselijkheid.
Non-fictie die leest als fictie en poëzie in één. Als je het niet zelf meemaakte, kun je het niet weten hoe het voelt zegt men. Na het lezen van dit boek had ik het omgekeerde gevoel. Deze auteur nam me zo mee in haar levensverhaal dat ik het gevoel had dat ze naast me stond en vertelde. Over vertrekken uit het land waar je geboren bent als klein meisje, over terugkeren en toch weer vertrekken, over je proberen aan te passen in een land waar je voeten niet wortelen, over het hunkeren naar ginder als je hier bent en met de jaren ook naar hier als je ginder bent omdat je nergens nog helemaal thuis hoort. Over je weg zoeken en vinden, maar toch de kronkels missen die je ´van hier´ maken. Over het samenbrengen van twee culturen in je eigen leven en vechten voor de stukjes die je wil bewaren en gebruiken bij het opgroeien. Over schuldgevoel ook. En verantwoordelijkheidsgevoel. Omdat je vindt dat je moet waarmaken waar je ouders van droomden toen ze kozen voor een beter leven maar zo hun eigen dromen opgaven... Wat heb ik dit boek graag gelezen! Wat zou ik dit boek willen aanraden! Wat zou racisme kleiner zijn als we probeerden elkaar te begrijpen en al die vooroordelen eens overboord gooiden. Alleen al daarom.. Maar ook voor de prachtige manier waarop het geschreven is. Het voelde echt als poëzie! Een aanrader en must read!
Wauw, dit boek… Als maatschappelijk werkster wilde ik me meer verdiepen in het perspectief van personen met een migratieachtergrond, zodat ik hun beter kan begrijpen in wat ze mogelijks hebben meegemaakt. Dit boek was in die zin zeer verhelderend! Het is zeer persoonlijk, open en kwetsbaar geschreven, waarbij de woorden en de boodschap écht binnen kwamen. Ik blijf achter met heel veel bewondering voor zowel de auteur als alle personen die een gelijkaardige weg hebben afgelegd. Ik kan dit boek alleen maar aanraden!
“Dus probeer ik nu, met dit boek, niet alleen mijn eigen verhaal te vertellen, maar ook de hunne. Niet als slachtofferverhaal. Niet als heldenepos. Maar als eerbetoon aan de menselijkheid achter migratie. Aan een identiteit die niet verdwijnt, maar zich verplaatst. Aan een kracht die niet schreeuwt, maar fluistert.”
Wauw wauw wauw. Prachtig & intiem verhaal over wat migratie met een mens doet. De continue strijd tussen 2 werelden, 2 culturen en het gevoel van nergens volledig thuis te horen.