What do you think?
Rate this book
Saga rodu Tyszkowskich #5
Nóż i piołun
Piąty tom fascynującej Sagi rodu Tyszkowskich, w skład której wchodzą: Aptekarka, Czarci ogród, Jemioła, klątwa i cholera oraz Wilcze znamię.
Katja pozostaje celem marzeń i niewybrednych zabiegów Antoniego. Czy możliwe, że to miłość, czy tylko zranione ego wielokrotnie odrzuconego mężczyzny?
Na zamku w Birczy odbywa się dobroczynny bal, gdzie cesarska władza i galicyjska szlachta, zwycięzcy i pokonani, wirują we wspólnym tańcu, budząc najgorsze demony krwawej przeszłości. Jednym z fantów jest receptariusz Katji. Cena jest wysoka, bo i pożądanie posiadania go na własność ogromne.
Czy Katja zdoła leczyć bez receptariusza?
I czy moc ziół okaże się silniejsza niż tęsknota i melancholia władające złamanym sercem?
Katja pozostaje celem marzeń i niewybrednych zabiegów Antoniego. Czy możliwe, że to miłość, czy tylko zranione ego wielokrotnie odrzuconego mężczyzny?
Na zamku w Birczy odbywa się dobroczynny bal, gdzie cesarska władza i galicyjska szlachta, zwycięzcy i pokonani, wirują we wspólnym tańcu, budząc najgorsze demony krwawej przeszłości. Jednym z fantów jest receptariusz Katji. Cena jest wysoka, bo i pożądanie posiadania go na własność ogromne.
Czy Katja zdoła leczyć bez receptariusza?
I czy moc ziół okaże się silniejsza niż tęsknota i melancholia władające złamanym sercem?
376 pages, Paperback
First published February 25, 2026
4 people are currently reading
20 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
February 28, 2026
3.5 Nadal bardzo dobra rozrywka. końcowe sceny Pani Wiktorii ubawiły mnie po pachy, ale już bym chciała, żeby były jakieś finalne rozwiązania. Niezmiennie będę powtarzać, że sam sposób pisania jest świetny, tylko akurat ta część najmniej mnie wciągnęła.
March 9, 2026
Miałam już niestety zmęczenie materiału przy tej części i podobała mi się najmniej. Była też najmniej zabawna , niektóre wydarzenia były mało istotne , ale nadal styl autorki wpływa na dużą przyjemność z czytania.
Review of advance copy received from Publisher
Namiętność, duma, przeznaczenie, uczucia, dramaty i tęsknota za wolnością..
Magda Skubisz nie zawodzi!
------------------------------------------
[ współpraca reklamowa @wydawnictwo.gorzkaczekolada ]
Pełna recenzja niebawem
Magda Skubisz nie zawodzi!
------------------------------------------
[ współpraca reklamowa @wydawnictwo.gorzkaczekolada ]
Pełna recenzja niebawem
March 1, 2026
Nie powinno być zaskoczeniem, że dla Sagi Rodu Tyszkowskich skala jest zdecydowanie za mała! Sam "Nóż i piołun" zasługuje na solidne 100000/5!
ps. Wiktorka, gdzieś ty tak tę suknię uświniła, no wiesz co? Bez pier-do-lenia (zgodnie z XIX-wieczną polszczyzną!) opowiadaj o godnej Mission Impossible przygodzie z cesarską władzą!
ps. Wiktorka, gdzieś ty tak tę suknię uświniła, no wiesz co? Bez pier-do-lenia (zgodnie z XIX-wieczną polszczyzną!) opowiadaj o godnej Mission Impossible przygodzie z cesarską władzą!
March 2, 2026
Piąty tom sagi rodu Tyszkowskich potwierdza, że mamy do czynienia z cyklem nie tylko konsekwentnym, ale i literacko dojrzałym. „Nóż i piołun” to opowieść gęsta od emocji, nasycona realiami epoki i jednocześnie zaskakująco świeża w sposobie prowadzenia relacji między bohaterami. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi połączyć rozmach historycznej panoramy z intymnością ludzkich dramatów, nie zdradzając przy tym ani tempa, ani wyczucia stylu.
Najmocniejszym punktem tej części pozostaje kreacja postaci. Katja - zielarka z wyboru i przekonania - jest bohaterką, która wymyka się schematom. Z jednej strony delikatna i wrażliwa, z drugiej nieustępliwa w obronie własnej autonomii. Jej upór nie jest kaprysem, lecz świadomą postawą wobec świata, który kobietom nie oferuje wielu możliwości samostanowienia. Antoni natomiast to postać pełna sprzeczności - bywa szorstki, zbyt pewny siebie, momentami irytujący, ale równocześnie przechodzi wyraźną ewolucję. W tym tomie wyraźniej widać jego wewnętrzne rozdarcie, dojrzewanie do odpowiedzialności i próbę zrozumienia kogoś, kto nie chce być „zdobyty”, lecz traktowany jak równorzędny partner. Ich relacja - oparta na napięciu, niedopowiedzeniach i powolnym topnieniu lodu - została poprowadzona z dużym wyczuciem. To nie jest prosta historia uczucia, a raczej studium dumy, ambicji i potrzeby niezależności.
Ogromne wrażenie robi tło historyczne. XIX-wieczna Galicja nie jest tu dekoracją, lecz żywym organizmem - z całym ciężarem społecznych podziałów, konwenansów i ograniczeń. Autorka z dbałością o detal odtwarza codzienność zarówno dworu, jak i ludzi stojących niżej w hierarchii. Widać ogromną wiedzę autorki, szczególnie w wątkach związanych z zielarstwem i dawną medycyną. Te elementy nie sprawiają wrażenia popisu wiedzy, lecz organicznie wplatają się w narrację, nadając jej autentyczności.
Stylistycznie to proza bardzo świadoma siebie. Charakterystyczna ironia i lekko sarkastyczne dialogi równoważą ciężar dramatycznych wydarzeń. Autorka potrafi jednym błyskotliwym zdaniem rozładować napięcie, by za chwilę ponownie je zagęścić. Dzięki temu książka czyta się płynnie, niemal zachłannie - rozdziały zamykają się w momentach, które prowokują, by natychmiast sięgnąć po kolejny. Jednocześnie nie jest to lektura „lekka” w sensie tematycznym. Obecny w niej realizm - zwłaszcza w ukazywaniu przemocy czy społecznych zależności - nadaje historii ciężaru i sprawia, że emocje wybrzmiewają mocniej.
Jeśli miałabym wskazać słabsze strony, powiedziałabym, że momentami intensywność zdarzeń i nagromadzenie zwrotów akcji może wywołać wrażenie przesytu. Niektóre napięcia są podkręcone niemal do granic możliwości, przez co czytelnik nie zawsze ma przestrzeń na oddech. Bywa też tak, że temperament Antoniego ociera się o zachowania, które mogą budzić sprzeciw - choć jednocześnie właśnie ta niejednoznaczność czyni go postacią wiarygodną.
Subiektywnie - to dla mnie tom najlepszy ze wszystkich pięciu, który angażuje bez reszty. Wywołuje śmiech, irytację, wzruszenie i złość, a to najlepszy dowód na to, że bohaterowie przestają być literackimi figurami, a zaczynają funkcjonować jak realni ludzie. „Nóż i piołun” nie tylko rozwija wątki znane z poprzednich części, ale też pogłębia psychologicznie swoich protagonistów, pozostawiając czytelnika z poczuciem niedosytu - tym najlepszym, który każe czekać na dalszy ciąg.
To saga napisana z rozmachem, ale i sercem. Dojrzała, emocjonalna, dopracowana warsztatowo. W mojej ocenie to bardzo mocna pozycja - z pełnym przekonaniem, że seria wciąż ma potencjał, by sięgać jeszcze wyżej.
Najmocniejszym punktem tej części pozostaje kreacja postaci. Katja - zielarka z wyboru i przekonania - jest bohaterką, która wymyka się schematom. Z jednej strony delikatna i wrażliwa, z drugiej nieustępliwa w obronie własnej autonomii. Jej upór nie jest kaprysem, lecz świadomą postawą wobec świata, który kobietom nie oferuje wielu możliwości samostanowienia. Antoni natomiast to postać pełna sprzeczności - bywa szorstki, zbyt pewny siebie, momentami irytujący, ale równocześnie przechodzi wyraźną ewolucję. W tym tomie wyraźniej widać jego wewnętrzne rozdarcie, dojrzewanie do odpowiedzialności i próbę zrozumienia kogoś, kto nie chce być „zdobyty”, lecz traktowany jak równorzędny partner. Ich relacja - oparta na napięciu, niedopowiedzeniach i powolnym topnieniu lodu - została poprowadzona z dużym wyczuciem. To nie jest prosta historia uczucia, a raczej studium dumy, ambicji i potrzeby niezależności.
Ogromne wrażenie robi tło historyczne. XIX-wieczna Galicja nie jest tu dekoracją, lecz żywym organizmem - z całym ciężarem społecznych podziałów, konwenansów i ograniczeń. Autorka z dbałością o detal odtwarza codzienność zarówno dworu, jak i ludzi stojących niżej w hierarchii. Widać ogromną wiedzę autorki, szczególnie w wątkach związanych z zielarstwem i dawną medycyną. Te elementy nie sprawiają wrażenia popisu wiedzy, lecz organicznie wplatają się w narrację, nadając jej autentyczności.
Stylistycznie to proza bardzo świadoma siebie. Charakterystyczna ironia i lekko sarkastyczne dialogi równoważą ciężar dramatycznych wydarzeń. Autorka potrafi jednym błyskotliwym zdaniem rozładować napięcie, by za chwilę ponownie je zagęścić. Dzięki temu książka czyta się płynnie, niemal zachłannie - rozdziały zamykają się w momentach, które prowokują, by natychmiast sięgnąć po kolejny. Jednocześnie nie jest to lektura „lekka” w sensie tematycznym. Obecny w niej realizm - zwłaszcza w ukazywaniu przemocy czy społecznych zależności - nadaje historii ciężaru i sprawia, że emocje wybrzmiewają mocniej.
Jeśli miałabym wskazać słabsze strony, powiedziałabym, że momentami intensywność zdarzeń i nagromadzenie zwrotów akcji może wywołać wrażenie przesytu. Niektóre napięcia są podkręcone niemal do granic możliwości, przez co czytelnik nie zawsze ma przestrzeń na oddech. Bywa też tak, że temperament Antoniego ociera się o zachowania, które mogą budzić sprzeciw - choć jednocześnie właśnie ta niejednoznaczność czyni go postacią wiarygodną.
Subiektywnie - to dla mnie tom najlepszy ze wszystkich pięciu, który angażuje bez reszty. Wywołuje śmiech, irytację, wzruszenie i złość, a to najlepszy dowód na to, że bohaterowie przestają być literackimi figurami, a zaczynają funkcjonować jak realni ludzie. „Nóż i piołun” nie tylko rozwija wątki znane z poprzednich części, ale też pogłębia psychologicznie swoich protagonistów, pozostawiając czytelnika z poczuciem niedosytu - tym najlepszym, który każe czekać na dalszy ciąg.
To saga napisana z rozmachem, ale i sercem. Dojrzała, emocjonalna, dopracowana warsztatowo. W mojej ocenie to bardzo mocna pozycja - z pełnym przekonaniem, że seria wciąż ma potencjał, by sięgać jeszcze wyżej.
Review of advance copy received from Publisher
Powrót do Galicji Magdy Skubisz to zawsze spotkanie z językiem, który smakuje jak nalewka z ziół.
Gęsta.
Barwna.
Momentami gorzka jak piołun.
To świat, do którego wraca się trochę jak do miejsca, które zna się na pamięć, a jednak wciąż potrafi zaskoczyć.
W piątym tomie sagi losy Katji i braci Tyszkowskich przyspieszają. Pogoń goni pogoń, decyzje zapadają w biegu, a bohaterowie próbują ocalić siebie nawzajem przed konsekwencjami własnych wyborów. Czy jednak dobrną do szczęśliwego finału?
Największą siłą tej części pozostaje klimat.
Zapach ziół.
Chłód galicyjskich izb.
Ten świat atakuje wszystkie zmysły. Autorka z odwagą pokazuje przemoc, pogardę klasową i surowość życia, tworząc obrazy piękne w swojej brutalności.
Katja z ostrzyżoną głową. Obciętym uchem. Brudna. Wychudzona.
Bal dobroczynny, na którym Augusta wystawia żywe obrazy, nie przejmując się losem statystujących wieśniaków. Pobielonych wapnem. Umęczonych. Chorych. Kaszlących.
Momentami czułam jednak tęsknotę za spokojniejszym rytmem tej historii. Akcja bywa intensywna, a powtarzające się ucieczki i dramatyczne zwroty zostawiają mniej przestrzeni na ciszę, leczenie i wewnętrzne dojrzewanie Katji. Receptariusz dawno przestał być tylko księgą leczenia. To pamięć o ojcu. O dzieciństwie. O Katji, która próbuje odnaleźć siebie.
Mimo to relacja Katji i Toniego wciąż trzymała mnie emocjonalnie przy tej historii. Ich uczucie pełne niedopowiedzeń i ograniczeń epoki boli właśnie dlatego, że wydaje się tak prawdziwe.
Ogromną przyjemnością pozostaje sam język. Płynny, barwny, chwilami zaskakująco zabawny. Fantazyjne przekleństwa, specyficzne nazewnictwo i zielarskie ciekawostki sprawiają, że ta saga ma własny, niepodrabialny charakter.
To tom, który nadal zachwyca światem i klimatem, ale jednocześnie budzi lekką tęsknotę za magią pierwszych części. A mimo wszystko chcę wracać do tej historii i sprawdzać, dokąd zaprowadzi bohaterów.
Pełna recenzja na blogu. Link w bio.
Gęsta.
Barwna.
Momentami gorzka jak piołun.
To świat, do którego wraca się trochę jak do miejsca, które zna się na pamięć, a jednak wciąż potrafi zaskoczyć.
W piątym tomie sagi losy Katji i braci Tyszkowskich przyspieszają. Pogoń goni pogoń, decyzje zapadają w biegu, a bohaterowie próbują ocalić siebie nawzajem przed konsekwencjami własnych wyborów. Czy jednak dobrną do szczęśliwego finału?
Największą siłą tej części pozostaje klimat.
Zapach ziół.
Chłód galicyjskich izb.
Ten świat atakuje wszystkie zmysły. Autorka z odwagą pokazuje przemoc, pogardę klasową i surowość życia, tworząc obrazy piękne w swojej brutalności.
Katja z ostrzyżoną głową. Obciętym uchem. Brudna. Wychudzona.
Bal dobroczynny, na którym Augusta wystawia żywe obrazy, nie przejmując się losem statystujących wieśniaków. Pobielonych wapnem. Umęczonych. Chorych. Kaszlących.
Momentami czułam jednak tęsknotę za spokojniejszym rytmem tej historii. Akcja bywa intensywna, a powtarzające się ucieczki i dramatyczne zwroty zostawiają mniej przestrzeni na ciszę, leczenie i wewnętrzne dojrzewanie Katji. Receptariusz dawno przestał być tylko księgą leczenia. To pamięć o ojcu. O dzieciństwie. O Katji, która próbuje odnaleźć siebie.
Mimo to relacja Katji i Toniego wciąż trzymała mnie emocjonalnie przy tej historii. Ich uczucie pełne niedopowiedzeń i ograniczeń epoki boli właśnie dlatego, że wydaje się tak prawdziwe.
Ogromną przyjemnością pozostaje sam język. Płynny, barwny, chwilami zaskakująco zabawny. Fantazyjne przekleństwa, specyficzne nazewnictwo i zielarskie ciekawostki sprawiają, że ta saga ma własny, niepodrabialny charakter.
To tom, który nadal zachwyca światem i klimatem, ale jednocześnie budzi lekką tęsknotę za magią pierwszych części. A mimo wszystko chcę wracać do tej historii i sprawdzać, dokąd zaprowadzi bohaterów.
Pełna recenzja na blogu. Link w bio.
March 7, 2026
Piąta część sagi, a poziom jest tak samo wysoki jak wszystkich poprzednich tomów. Wydaje mi się to dość niespotykane, żeby tak dobrze to utrzymywać przez taki czas.
Jak zwykle wszyscy wspaniali jak i irytujący! Rozwój bohaterów mnie urzeka.
Uwielbiam tę serię, z niecierpliwością czekam na kolejne tomy! ✨️
Jak zwykle wszyscy wspaniali jak i irytujący! Rozwój bohaterów mnie urzeka.
Uwielbiam tę serię, z niecierpliwością czekam na kolejne tomy! ✨️
Review of advance copy received from Publisher
To jest moje show! To moja Moda na sukces i Stulecie winnych! Kiedy pojawia się kolejny odcinek, to nic innego nie ma znaczenia.
Review of advance copy
3,5
Z dotychczasowych tomów ten najmniej przypadł mi do serca. Choć przyznaję, że miło było wrócić di rodu Tyszkowskich
Z dotychczasowych tomów ten najmniej przypadł mi do serca. Choć przyznaję, że miło było wrócić di rodu Tyszkowskich
March 2, 2026
3.75/5⭐️
March 5, 2026
Ileż tu się nadziało! Proszę pilnie o kolejną część!
Review of advance copy
4,5
Displaying 1 - 12 of 12 reviews