Έξι διηγήματα, έξι ήρωες εγκλωβισμένοι σε μια προσωπική ή συλλογική δυστοπία. Οι ήρωες του Γιώργου Ψωμιάδη έρχονται αντιμέτωποι με έναν κόσμο εχθρικό. Οι συνθήκες διαβίωσης στις μητροπόλεις, η εργασιακή δυσφορία και η αποξένωση που προκαλεί η κυριαρχία της τεχνολογίας συνθέτουν ένα ζοφερό σκηνικό που επιτείνει την ψυχική έρημο.
Πρόσωπα μοναχικά, ενίοτε ανίκανα να αποτινάξουν τα βάρη του παρελθόντος, κινούνται με άξονα μια μικρή ελπίδα. Συχνά αναζητούν τη ζεστασιά της ανθρώπινης επαφής, μια «οικογένεια», μια εστία να απαγκιάσουν, τη δική τους φωλιά, ενώ κάποτε επιστρατεύουν μια παρηγορητική φυγή προς έναν κόσμο φανταστικό.
Έξι ιστορίες από ένα δυσοίωνο μέλλον, που ωστόσο είναι ήδη αμετάκλητα παρόν. Έξι ιστορίες για ανθρώπους που αντιστέκονται και ελπίζουν.
Πολλή ωραία συλλογή, που διακατέχεται απο ένα υφερπον κακό. Οι δύο πρώτες ιστορίες που άρεσαν πολύ, κάποιες άλλες μου θύμισαν black mirror. Γενικά περνάς καλά και η πορεία βοηθάει ως προς αυτό. Μου αρέσει επίσης πως όλα τα κείμενα συνδέονται κάπως με έναν τρόπο που θυμίζει τον μεγάλο αδερφό... κάποιος πάντα παρακολουθεί. Ήτοι στο 1ο είναι η call girl, στο δεύτερο η φάλαινα, στο τρίτο το σπουργίτι με το γυάλινο μάτι, στο πέμπτο η ανοικη. Στο τέταρτο και το έκτο δεν έχουμε αυτό το μοτίβο και ισως αυτό να μου έλειψε για να ολοκληρωθεί η μαγεία. Μπράβο στον συγγραφέα, και περιμένω την συνέχεια :)
Η Φωλιά είναι το συγγραφικό ντεμπούτο του Γιώργου Ψωμιάδη. Έξι διηγήματα σε ένα κοντινό και δυσοίωνο μέλλον. Ίσως όχι και τόσο μέλλον βέβαια. Σε όλα τα διηγήματα, οι πρωταγωνιστές κουβαλάνε τα βάρη τους "ανίκανοι να τα αποτινάξουν", όπως αναφέρεται και στην παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Παρόλη τη μαυρίλα που εκ πρώτης διέπει όλες τις ιστορίες, υπάρχουν στιγμές που κυριαρχεί η τρυφερότητα και μια γλυκόπικρη χαρά. Προσωπικά αγαπημένα διηγήματα το Μοτέλ Ομόνοια και το αριστουργηματικό Αλήθιο.