Hedwig leidt een wat teruggetrokken bestaan in het noorden van het land, tussen veenmeren en rietlanden. Ze verdient haar inkomen met het redigeren van manuscripten en heeft een halfslachtige relatie met een schapenhouder. Als ze zich op een dag afvraagt hoe het komt dat ze het liefst zou verdwijnen, zou willen opgaan in het landschap, dringt tot haar door dat een gebeurtenis die ze al vijftien jaar probeert te vergeten haar leven nog altijd bepaalt. Het besef wakkert een krachtige woede aan, een woede die elk moment tot uitbarsting kan komen.
Lidewey van Noord (1985) studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam. In 2016 verscheen haar debuut Pellegrina, dat ze maakte met grafisch ontwerper Robert Jan van Noort. Het stond op de shortlist voor de Nico Scheepmaker Beker, de vakprijs voor het Sportboek van het Jaar, won de Zinnen Roës Award en werd vertaald naar het Duits. In 2024 verscheen haar memoir Vluchtheuvel.
Van Noord debuteerde als fictieschrijver met De Spaanse renner (2022). De novelle leverde haar opnieuw een nominatie op voor de Nico Scheepmaker Beker. In januari 2026 verschijnt haar debuutroman De as komt eerst.
Dit is een goed geschreven psychologische roman over het liefdesleven van een vrouw. Altijd interessant om in iemands gedachten mee te lezen, maar het verhaal spreekt me te weinig aan
Het eerste deel was zó veelbelovend, hoe die natuur en die halfbakken relatie beschreven werd. Het tweede deel en derde deel vervielen echter in clichés met een totaal onnodige gebeurtenis aan het einde.
Het boek leest als een trein, prachtig de omschrijvingen van de natuur. Wel miste ik een bepaalde ontwikkeling of gelaagdheid van de hoofdpersoon, vooral in het tweede deel van het boek. Het einde voelde heel abrupt en onaf.
Ik vond het een mooie indrukwekkende roman en sommige stukjes pakte me echt met beeldspraak. Ik heb er een paar verzameld;
“Ooit heeft ze een glas uiteen zien sparren nadat ze er kokend water in had gegoten, al die stukjes s dj eigen nu alle kanten op in haar lichaam, ze ziet het voor zich, dat ze ver drie jaar nog schreven zal terugvinden, hoe ze voor een kastje zal knielen om er met een stoffer nog zo’n brokstuk onder vandaan te vegen”.
“Er loopt een straaltje zweet langs zijn slaap, het is warm vandaag, broeierig, de herfst heeft zich bedacht, is toch nog niet gekomen.”
“Dat gevoel dat zij een puzzelstukjes was dat elk moment van tafel kon vallen en per ongeluk voorgoed in een stofzuigerzak kon verdwijnen.”
Ik vond het einde wel wat abrupt, maar dat vind ik ook wel wat hebben. Nog een heel luguber plots einde, terwijl het ook weer niet zo heel plots was, omdat ze er zeker eerdere gedachtes over heeft gedeeld. En het boek heb ik in 1 ruk uitgelezen, wat ook altijd veel zegt. Ook indrukwekkend perspectief met gedachtenspinsels over een toch wel ‘taboe-onderwerp’ en hoe dit zich kan uiten voor de rest van je leven dat je denkt “meit, ga uit de weg van precies die vent die dit bij je oproept”.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Twee uur in een rumoerige wachtzaal moeten wachten terwijl je een jaar geleden al een afspraak hebt gemaakt is kut. Maar het geeft je wel de tijd om De as komt eerst in één ruk uit te lezen.
Wat een weelde eigenlijk: je zo kunnen onderdompelen en laten meevoeren. Van Noord heeft me betoverd. Wat een debuut.
Ik moet er raar hebben uitgezien. Met afwisselend een glimlach op mijn lippen, een boos gezicht, frustratie, weer een glimlach en maar onderlijnen en aantekeningen maken. 167 Pagina’s lang raakt Lidewey je hoofd, hart, onderbuik én ziel.
Da natuur is prachtig, Hedwig is boeiend, Markus is toch wel sexy, de schapen zijn lief en de groene pen is leuk. De woede van Hedwig is (jammer genoeg) herkenbaar maar geeft ook moed en werkt empowered. Van Noord geeft je een beetje Where the crawdads sing-vibes. Ook een prachtig boek, in een soortgelijke omgeving. De film is trouwens ook een aanrader. Maar in De as komt eerst heb ik meer onderlijnd.
Van Noord heeft een prachtige pen, is een wijs mens. “Levensangst en levenslust kunnen kennelijk moeiteloos dezelfde gedaante aannemen.”
De woede van een vrouw die in Thailand op een gewelddadige manier aangerand is, moet er als een uitbarstende vulkaan uit. Voor dat gebeurt, lukt het niet haar leven op te pakken omdat er iets kapot is gemaakt, ze zich nooit meer veilig voelt. Vandaar ook een huis op een eilandje in Giethoorn, ver weg van te veel mensen/mannen; natuur, water, vogels om zich heen. Die sfeer is goed geslaagd in deze kleine maar krachtige roman waar eerder veel gedaan en gepraat wordt dan gedacht/gepeinsd. En dat is prettig. De personages worden sterk neergezet, zo ook de ruimte. Het einde voelt als een logische consequentie.
Aangrijpend rauw verhaal over invloed van trauma, onmacht, onbegrip, en hoe we in relaties gevangen kunnen blijven in patronen. Werd meegezogen door zowel het verhaal als de vorm; weinig opsmuk, treffend, mooie rake passages. Verrassend eind! Het had iets gekunstelds en ongeloofwaardigs en toch ook weer niet.
Hm. Ik vond dat er door het hele boek een gevoelslaag miste op één of andere manier. Moeilijk uit te leggen want het ging alleen maar over gedachten en gevoelens maar toch voelde alsof er iets ontbrak nog. Het einde vond ik zowel lekker om te lezen als teleurstellend. Wel een schrijver om in de gaten te houden!
Subtiel en fijnzinnig geschreven. Het verhaal leest heerlijk en de personages zijn spannend in hun ontwikkeling. Van Noord belicht scherpe inzichten over diep gewortelde trauma's heel secuur en met liefde. Een goed boek om te lezen.
Vond het erg cliche en vrij simplistisch. Weinig diepgang in de karakters. Het einde vond ik uit het niets komen en ik mistte de verbinding met de rest van het verhaal. Leest wel lekker weg.