Tarabas: een vreemdeling op aarde

by Joseph Roth

Nicolaas Tarabas is geboren in een van de Baltische landen, toen de Czaar nog heerste. In zijn studententijd neemt hij deel aan een der vele complotten, hij moet vluchten naar Amerika. Op het ogenblik dat hij van louter nostalgie en heimwee te gronde gaat, breekt de grote oorlog van 1914 uit. Tarabas keert terug en voortaan is de oorlog zijn vaderland. Hij moordt, rooft en brandt op bevel en blijft ongedeerd temidden van de verschrikkingen. Als de revolutie uitbreekt, zwerft Tarabas aan het hoofd van zijn troep op eigen hand door streken die plotseling andere namen en grenzen gekregen hebben.

Tenslotte wordt ook Tarabas opgeslokt door de nieuwe gang van zaken. Hij krijgt opdracht in zijn nieuwe vaderland een regiment te vormen. Omgeven door een handvol getrouwen trekt hij binnen in de Koropta. Maar Tarabas voelt zich niet thuis in de vrede. Een vreemde onrust bezielt hem; het is hem onmogelijk als een welwillend ambtenaar te leven. Op een kwade dag maken zijn nieuwbakken soldaten hiervan gebruik, ze vallen als een razende bende het jodenkwartier van Koropta binnen, in enkele uren tijds resten er slechts rokende puinhopen en een armzalig troepje jammerende joden,. Tarabas ontwaakt uit een verschrikkelijke nacht van gewetenloos onrecht, met een rode joenbaard nog in zijn hand. Hij neemt ontslag uit de dienst en trekt voortaan als een vaderlandsloze zwerver door het land, hopend op verzoening.

Genres: 20th Century, Fiction, Jewish, Classics, Novels, Ebooks, Russia

208 pages, Paperback

First published January 1, 1934

About the author

Joseph Roth, journalist and novelist, was born and grew up in Brody, a small town near Lemberg in East Galicia, part of the easternmost reaches of what was then the Austro-Hungarian empire and is now Ukraine. Roth was born into a Jewish family. He died in Paris after living there in exile.

http://www.josephroth.de/

Reviews

[Benny · Rating 4 out of 5]

De laatste tijd was ik wat op de sukkel. De drukke tijden bemoeilijkten het lezen. Dan strandde ik wel eens halfweg een boek, niet zo zeer omdat dat boek te taai was, maar ik te moe. Gelukkig is er Joseph Roth.

Ik dacht dat onder impuls van Els Snick ondertussen zowat alles van die man stilaan heruitgegeven was, maar niet dus, want zopas verscheen deze Tarabas bij LJ Veen Klassiek. Alle hulde daarvoor, want Roth is altijd goed. Zijn boeken vormen een ijkpunt. Ook als het lezen even minder vlot, kan je op Roth terugvallen. Hij sleurt je er wel door.

Tarabas is geen grote Roth-klassieker, maar voor mij zijn alle Roths klassiekers. In deze roman, blijkbaar geschreven in zeven haasten, holderdebolder op de vlucht, vertelt Joseph Roth het verhaal van een Russische émigré die uit New York terugkeert om in het leger te treden. Oorlog voeren gaat hem goed af en hij schopt het tot kolonel.

Nadat zijn soldaten samen met opgehitste boeren een bloedbad aanrichten onder de lokale Joodse bevolking (waarbij ook Tarabas zelf zich laat gaan), trekt hij het zwerverskleed aan. Zo vervult hij een voorspelling ooit door een waarzegster gedaan: zowel moordenaar als heilige zou hij worden!

Deze roman uit 1934 speelt met herkenbare thema’s: bijbelse, historisch en literaire. De naam van de protagonist, tevens het enige echt uitgewerkte karakter in de roman, verwijst naar Taras Boulba en naar Barabbas. Barabbas was de moordenaar die vrijgelaten werd in de plaats van Jezus. Taras Boulba is een smeerlap, de oorlogszuchtige oer-Kozak uit de gelijknamige novelle van Gogol. (Het is ook lekker bier, doch dit terzijde.)

Tarabas is een vintage Roth, de zoveelste klassieker in de rij. Hopelijk volgen er nog, want Joseph Roth is tijdloze lectuur, literatuur van de hoogste plank, die niets van zijn relevantie verloren heeft.

[Al Maki · Rating 5 out of 5]

I'm a Roth enthuasiast so my five star rating could perhaps be discounted. However, I did love the book for a number of reasons. Roth was present on the Eastern Front in the Austro-Hungarian army during WWI and this book is among other things, his description of that war and its aftermath in the region. It's a time and a place that holds great interest for me and in my view doesn't get the attention in the West it deserves. It's also Roth's book about the Jews of that place and time. For me, Roth is the best explicator of Europe between the two great wars of the last century, and was himself Jewish. However, none of his other books I've read to date have dealt with the terrible fate of those people but I found it here, right in the centre of the story. Finally, it is set in Russia and is another variation on one of the great Russian themes: sin, realization, and atonement; in my mind to be considered along with Pushkin and Dostoyevski's treatments. but that may just be the Roth enthusiast in me speaking.

[Myriam · Rating 4 out of 5]

‘… Wat had hij aan alle veldslagen die hij had meegemaakt? Wat betekenden al die verschrikkingen die hij had doorstaan en die hij zelf had veroorzaakt? De grootste angst bleek in zijn binnenste te zitten, een onoverwinnelijke angst die hij meedroeg in zijn borst en die steeds nieuwe angsten opriep, een vrees die spoken voortbracht en een zwakheid die steeds nieuwe zwakheden tot gevolg had. Hij was van de ene heldendaad naar de andere gesneld, de machtige Tarabas! Maar het was niet zijn eigen wil geweest, het was de vrees in zijn hart die hem naar al die veldslagen had gedreven. Hij was ongelovig geweest uit bijgeloof, dapper uit angst en gewelddadig uit zwakheid.’

[Pastor Ben · Rating 5 out of 5]

This really isn't a plot driven book, though there are interesting events and there is a narrative arc, but a story about a man named Nicholas Tarabas, the kind of fellow who should be a flat character, a stereotype. But Roth makes him grow. Slowly. Roth has a way of creating real depth even as his books have a hint of the cartoon to them. They seem more like fables than novels; and they are fascinating.

[Laurent De Maertelaer · Rating 3 out of 5]

Typisch Roth-verhaal over een aan lager wal geraakte soldaat tijdens WOI, die zijn leven laat bepalen door de waarzeggerij van een zigeunerin (een moordenaar en een heilige zal hij worden) en uiteindelijk mee aan de bakermat staat van 'een nieuwe Baltische staat'. Vol duistere doemdenkerij, gemankeerd heroïsme en onappetijtelijk antisemitisme (hoewel de joden - voor één keer - op het einde het best blijken te lachen). Verouderde vertaling van Nico Rost, goedkope druk.
N.B. Opschrift grafsteen van de onfortuinlijke Tarabas: 'Kolonel Nicolaas Tarabas: een vreemdeling op de aarde.'

[Jan · Rating 4 out of 5]

Zeker niet zijn allerbeste, maar... geschreven in allerijl in een handvol maanden om te kunnen overleven (met een handvol flessen, jammer genoeg), zoals weigen dat kunnen: Joseph Roth is een rasverteller. De ontzettend vlotte (ijlende) nieuwe vertaling van Elly Schippers doet Joseph volgens mij alle eer aan.

[Hristina · Rating 3 out of 5]

Hmmm... Nu, nu prea a fost bine. Cred ca romanul lui J. Roth se surpă undeva după jumătate. Prima parte, Încercarea, deși nu foarte atent șlefuită nici ea, a fost totuși ok, dar partea a doua, Împlinirea, se duce intr-o zona periculoasă pentru orice roman, devine moralistă, pare mai degraba o pildă. Personajul devine neverosimil și nu numai ca nu l-am înțeles, dar nici n-am mai crezut în el. De fapt nu-l înțeleg pe Roth, nu-i înțeleg intenția. E ceva incomplet în personajul Tarabas, relațiile lui cu toți cei pe care-i cunoaște sunt nefirești de la un punct încolo. Romanul sărăcește pe măsură ce se derulează, devine plat, paradoxal, tocmai când dorește sa dea mai multa profunzime colonelului Tarabas.

Ce e de reținut. Roth moare în 1939, înainte de WW2. Nu trăiește realitatea holocaustul, din fericire. Însă cartea lui conține un pogrom. Ura fata de evrei, în Galicia, o zona stăpânită de-a lungul istoriei de imperiul austro-ungar, de ucrainieni sau polonezi, mustea deja. De altfel, cu intensități mai mari sau mai mici, lumea creștină a urât de-a lungul vremii evreii, fățiș sau ascuns, și i-a persecutat, i-a marginalizat de câte ori stăpânirea a îngăduit. În ograda lor s-au azvârlit toate relele, au fost identificați ca sursa a bolilor, a dezastrelor, a mâniei lui Dumnezeu împotriva oamenilor. În fata creștinilor, evreii au rămas cei care l-au ucis pe Isus. Totuși Isus este un evreu. În carte, Joseph Roth numeste un evreu Kristianpoller. Numele mi-a dat cu virgulă,  m-am gândit încontinuu dacă asta are o semnificație. Am căutat pe internet și am aflat că a existat acest nume între evrei. Și el a fost deținut de o familie care a locuit exact în orașul în care s-a născut Roth, Brody, Galicia, actual localitate situată în Ucraina. Kristian n-ar desemna un creștin, ci ar avea rădăcina în cuvântul cruce, crucea fiind elementul de tortură evreiesc. Deci nu știu dacă e ales cu o anumita intenție. De asemenea, în carte există un han în care ar fi existat intr-un timp apus, o capelă creștină, acum ascunsă sub straturi de var. Dar tot în han exista o pivniță care ascunde sub ea o alta încăpere, ca un strat mai profund, mai adânc al istoriei și al timpului. Este locul în care se ascunde Krisianpoller ca sa scape de furia criminala a creștinilor. E ca o capsula care continua sa-l conțină pentru a supraviețui, pe el și semnificația originii lui. Și iar m-am întrebat, a avut Roth în intenție sa acorde acestui detaliu o semnificație? Ca nu există creștinism care sa nu stea pe fundamentul evreiesc? Nu știu.

Personajul principal este un creștin, Tarabas. (Interesant ca, deși se pare ca Tarabas este un fel de erou negativ modelat dupa Roth, el nu este evreu. Asta pentru ca accesul la functii administrative, la functii de conducere, a fost limitat inca din anii '20, Ungaria fiind profund antisemita.  Personajul este colonel, deci nu era verosimil sa fie evreu.) Este un bărbat violent, vanitos, păcătos. Primul război mondial este un fel de iad în care el înflorește. Firea lui își găsește expresia în actele distrugătoare ale războiului, statura lui crește și se solidifica intr-un monolit de aroganta și duritate. Ii place sa domine oameni. Sa-i bată cu mâinile goale. În monolitul asta e introdus un vierme. O prezicere. O femeie ii ghicește în palmă ca o sa fie un criminal și apoi un sfânt. Viața criminalului Tarabas a fost scrisa convingător. Viața sfântului Tarabas .... eu n-am putut s-o cumpăr. Cumva, cartea s-a oprit pentru mine la jumătate. Ca o ironie și ca o pura întâmplare, ceea ce chiar este, s-a întâmplat ca în cartea precedenta sa citesc exact o scena cu un ghicit în palmă. În "Filipa în ziua aceea" predestinarea mi s-a părut mai firească tocmai pentru ca, fiind un mit reinterpretat, permitea intervenția zeilor, care făceau și desfaceau destine. Dar în "Tarabas" m-am împiedicat de scena cu repetiție.
Ce mi s-a mai părut interesant a fost poziția personala pe care o trădează Joseph Roth față de istoria și timpul de dupa primul război mondial. Noile state, noile orânduiri, noii conducători și noile armate i se par niște chestii minore, lipsite de măreție și sens. De altfel a fost un incurabil nostalgic al timpului trecut. El spunea asa: "Experienta mea cea mai puternica a fost războiul și apusul patriei mele, singura pe care am avut-o cândva: monarhia austro-ungară."
Pentru că se potrivește cu ce mi-am propus luna asta, o sa citesc și "Iov", chiar dacă nu a fost o mare dragoste între mine și J.Roth.

[Edgar Trevizo · Rating 4 out of 5]

Debió ser un buen hombre, el buen Roth. O un huésped de esta tierra que quiso serlo.

Hay escritores que saben crear historias, estructurarlas, hacerlas brillantes y hay otros que se deleitan en contar historias y se les nota. Roth es de esta última categoría. Esta es otra novela gozosa, llena de la alegría de narrar y llena de poesía, como es costumbre en este fino escritor.

[Paco Serrano · Rating 4 out of 5]

"La guerra se convirtió en su patria. La guerra fue para él su patria grande y sangrienta. Pasó de una parte a otra del frente. Entró en zonas pacíficas, incendió aldeas, dejó atrás ruinas de ciudades pequeñas y grandes, mujeres dolientes, niños huérfanos, hombres apaleados, colgados y asesinados. Se batió en retirada, vivió el frenesí de la huida ante el enemigo, se vengó en el último momento de supuestos traidores, destruyó puentes, carreteras, ferrocarriles, obedeció y dio órdenes, y todo ello con idéntico agrado".

Tarabas, cuya única patria es la violencia, me parace una enorme creación de Joseph Roth, quien escribe con esa misma rabia que su protagonista se comporta. Nuestro protagonista es guerrero ruso que vive en carne propia la Gran Guerra y la victoria inminente de la revolución bolchevique. El destino lo lleva a una patria nueva, apenas existente, donde debe de crear un regimiento militar para controlar una ciudad de esa nueva nación. Lejos de alejarse de la estridencia, esta nueva tarea acerca más a la violencia al coronel Tarabas. Me encantó.

[PDW · Rating 4 out of 5]

In een brief van 15 februari 1935 aan Stefan Zweig noemde Roth zijn recent verschenen roman een literaire mislukking en een financieel debacle. De Amerikaanse pers was negatief (volgens Roth in dezelfde brief). Roth was toen al een groot zorgenkind voor Zweig, die hem tevergeefs smeekte niet meer (zoveel) te drinken. Arme Roth! Wat zou hij ervan denken dat zijn mislukte roman in 2020 opnieuw verschijnt in het Nederlands, in een nieuwe vertaling? Van bordkarton is hij niet, zijn emotioneel onderontwikkelde antiheld Tarabas! Ook hier weet Roth met weinig woorden veel te zeggen. Ik kan als Roth-fan wellicht niet meer onbevooroordeeld spreken, maar ik beleefde andermaal mooie uren in zijn gezelschap. 3,5 sterren.

[julieta · Rating 3 out of 5]

Voy a seguir leyendo a Roth porque es una maravilla, siempre hay momentos hermosos, es austero y elegante, me encanta, pero este libro no es de mis favoritos, ni estará en mi lista de mejores, aunque Roth si. No entiendo la onda de tarabas, no me convenció el personaje, no terminé ni de quererlo ni de odiarlo.
Igual amo a Roth!

[Johannes Zappa · Rating 4 out of 5]

Roth es sorprendente, un narrador nato.

[Mateicee · Rating 3 out of 5]

Der Anfang des Buches fand ich ganz interessant. Tarabas, ein junger Russe hat sich aus jugendlichem Leichtsinn einer revolutionären Gruppe angeschlossen. Nach einem Bombenattentat hat er Glück, er wird freigesprochen, aber sein Vater verstößt ihn. Er bekommt genug Geld für die Überfahrt nach Amerika. Dort fühlt er sich jedoch nicht wohl und hat auch dort seine Probleme. Als dann die Nachricht vom Kriegsausbruch zwischen Österrich und Russland zu ihm dringt, hält ihn nichts mehr und er reist zurück. Zunächst wird er herzlich daheim empfangen, schafft es aber wieder verstoßen zu werden. Im Krieg zeichnet er sich vor allem durch seine Grausamkeit aus.

Der Mittelteil dreht sich viel um das Kriegsgeschehen und Tarabas antisemitische Handlung. Das fand ich sehr anstrengend und auch langweilig zu lesen. Ist leider hinter meinen Erwartungen zurückgeblieben.

[Gert Dronkers · Rating 4 out of 5]

Wederom een fraai werk van de grote Roth, met her en der Dostojevski-achtige tonen. Aantal aangrijpende scènes. Interessant om tussendoor zijn beschouwingen op het Joods-zijn te lezen en interessant ook hoe hij bespiegelt op religie, zowel Joods als christelijk.

Tarabas voelt minder zorgvuldig gecomponeerd dan een aantal van zijn klassiekers, wat ook wel klopt gezien de haast waarmee het geschreven schijnt te zijn. Maar daarmee vermijdt Roth een zekere voorspelbaarheid die anders wellicht op de loer zou liggen door de thematiek.

[Danny Jacobs · Rating 5 out of 5]

En we gaan nog steeds verder met het verkennen van het werk van Joseph Roth. We zijn beland bij ‘Tarabas, een gast op aarde’. Tarabas was de eerste roman die Roth, die direct na de machtsovername van Hitler vluchtte, in Exil schreef. Het boek verscheen voor het eerst in 1934 bij Querido in Amsterdam. De nieuwe vertaling die enkele maanden geleden verscheen, leest als een trein. Tarabas bestaat uit twee delen, ‘De beproeving’ en ‘De vervulling’, die ieder 15 hoofdstukken beslaan. Het is een moderne vertaling van de bijbelse allegorie van schuld en boete.

[Mathijs Loo · Rating 4 out of 5]

Wellicht niet het beste boek van Roth, maar dat maakt het boek nog steeds de moeite waard. Aanvankelijk heb je in het boek als lezer wat antipathie voor het hoofdpersonage Tarabas, maar het personage maakt een zeer interessante ontwikkeling door in de laatste fase van het boek. Dit samen met de fantastische beschrijvende schrijfstijl van Roth maken het de moeite waard om het te lezen.

[Marije van der Kooij · Rating 4 out of 5]

Officially a Joseph Roth fangirl now. Recommendations on which work from him to read next are highly appreciated 🧸

[Bezaubernd]

Denn das Volk Israel kennt seit zweitausend Jahren eine einzige Schmach, der gegenüber jeder spätere Schimpf und Hohn seiner Feinde lächerlich wird: die Schmach, in Jerusalem keinen Tempel zu wissen.

[Jennifer (JC-S) · Rating 4 out of 5]

‘Here rests Colonel Nikolaus Tarabas: a guest on this earth.’

Tarabas tells the story of the restless life of Colonel Nikolaus Tarabas. Exiled to America by this father, for taking part in anti-Czarist activities, Tarabas becomes jealous over a woman and seriously injures a bar owner in a drunken rage. ‘The hearts of foolish, easily intoxicated people are impenetrable.’

A gypsy has predicted that Tarabas will be both a murderer and a saint. Thinking that the bar owner is dead, Tarabas uses the declaration of the Great War as an opportunity to flee America to join the Russian military. Here, as the Great War becomes the Revolution, Tarabas again commits an act of violence, this time against a Jewish man.

Again he flees. This time, as a beggar trying to atone for his sins, he eventually finds peace when the Jewish man forgives him.
While the main themes of the novel are crime and punishment, guilt and forgiveness, it is Tarabas’s restlessness and inability to settle and to really belong anywhere that has stayed with me. Yes, Tarabas is guilty of inhumanity, but he is not alone. I find this novel thought-provoking, bleak and unsettling: I love it. I am tempted to reread Dostoevsky to seek out parallels with both ‘Crime and Punishment’ and ‘The Idiot’. But the reread will have to wait. There are a number of Joseph Roth novels to read first.

‘A new generation is growing up which knows nothing of the old story.’

Jennifer Cameron-Smith

[Rebecca · Rating 4 out of 5]

Not my favourite Roth so far but I did still enjoy it and especially the setting around the Russian revolution/World War One. Although of course politics does feature, it is not a focus and instead events are used to show mainly how they affect and influence whatever world Tarabas inhabits at that moment, and as a result him and his behaviour, which is what makes it feel more like a fable than a standard narrative. Roth’s beautifully poetic writing about the countryside and the townspeople helps add to this sense.

[Jukka Aakula · Rating 4 out of 5]

Luin ruotsiksi. Ei ole saatavilla suomeksi. Kirja on 30-luvulta ja se kertoo fiktiivisestä Venäjän reunavaltiosta 1910-1920 ajan jaksolla. Alueelta missä ns. itäjuutalaisuus on vahvasti läsnä.

Päähenkilönä aatelismies Tarabas on vailla moraalia ja kunnioitusta muita kohtaan. Tarabas löytää kodin ja sosiaalisen yhteisön ja jonkinlaisen valtaan perustuvan arvostuksen sodasta, mutta moraalinen nousu jää kokematta. Lopulta eversti Tarabas katuu ja saavuttaa anteeksiannon.

Tarabas on ennen kaikkea syvällinen hahmotutkielma. Tarabas on monimutkainen ja ristiriitainen hahmo, jonka matka egoismista katumukseen on keskiössä. Rothin kyky kuvata yksilön sisäistä kamppailua ja samalla heijastaa laajempia yhteiskunnallisia ja kulttuurisia teemoja on mestarillinen.

Itäjuutalaisuus ja antisemitismi toimii kirjassa eräänlaisena taustakudoksena, joka tuo esiin aikakauden jännitteitä ja pelkoja. Se ei ole tarinan pääaihe, mutta sen läsnäolo on merkityksellistä ja antaa syvyyttä sekä Tarabasin että muiden hahmojen kokemuksille. Mieleen tulee Zweigin - Rothin ystävän - kirja Eilispäivän maailma. Se ja Tarabas molemmat tavoittavat katoavan ajan tunnelman, mutta täysin erilaisista näkökulmista. Zweigin muistelmat painottavat Itävalta-Unkarin keisarikunnan loiston ja murenemisen hetkiä, kun taas Rothin Tarabas vie itäisiin maisemiin ja tarkastelee yksilön kamppailua myllerrysten keskellä.

Molemmat kirjailijat kuvastavat samanlaista aikakauden murroksen kokemusta, mutta omaleimaisilla tavoilla. Rothin maisemat ovat karumpia ja hänen henkilöhahmonsa enemmän sodan ja sisäisten ristiriitojen läpitunkemia.

Zweig kuvaus juutalaisten välisestä erosta—itäjuutalaisten ja Wienin juutalaisten välillä—on paljastava. Hänen oma kohtaamisensa itäjuutalaisten kanssa antaa käsityksen siitä, kuinka vieraalta heidän elämänsä saattoi tuntua kaupunkilaisille assimilatoituneille juutalaisille.

Roth puolestaan tuo esiin itäjuutalaisten ahdistuksen ja pelon, jotka olivat ajan leimaamia tunteita, mutta ilman synkän lopullisuuden ennakointia. Pelko eristyneisyydestä ja juurettomuudesta liittyy kielimuurin ja sosiaalisen syrjäytymisen teemoihin.

Ehkä tämä kontrasti kertoo myös jotain kirjailijoiden omista elämänkokemuksista ja näkökulmista. Zweig oli itse vahvasti urbaani, kosmopoliitti hahmo, kun taas Roth ymmärsi juutalaisyhteisöjen moninaisuuden ja hajaannuksen syvemmin.

[John · Rating 3 out of 5]

Nicholas Terabas—the surname may echo “the good thief Barabbas”—caught up in a dissolute life as a Russian immigrant in Manhattan before the Great War, one day finds a gypsy at Coney Island to tell his fortune. Why Joseph Roth telegraphs a foreshadowing filled in as a subsequent plot’s a bit odd, but she tells the bearish, brutish fellow that he’ll engage in sin, but then atone.

Soon he returns to the fatherland, commanding a Cossack regiment for the tsar. But when the homeland changes allegiances, the rapacious commander finds himself and his mercenary band at wit’s end, as an unnamed new republic claims their martial loyalty and hires their henchmen, who during the uneasy peace following WWI, seek to sustain their accustomed rape and pillage.

Under the antisemitic, superstitious—he fears a red-headed Jew seen on Sunday, apparently a Slavic suspicion—and vengeful Terabas, the troop plunders the shtetl of Karoptov, exacting a pogrom upon those he blames for desecrating a former church and insulting a Madonna image.

In the wake of this, Terebas repents, wandering the roads, in a wintry landscape of tramps evocatively depicted in the novel’s best passages. He comes to make amends to those he’s gleefully wronged. That’s it for the entire narrative. Can’t say I gave it away what’s a foregone conclusion. The results, still, touch the reader somewhat, even if the tardy turnabout of the protagonist feels anticlimactic, as a testimony to Roth’s folkloric framing of this morality tale.

[Lili Bammens · Rating 4 out of 5]

Ik hou van al de boeken van Roth die ik al las. Vanaf het eerste dat ik jaren geleden las "De Radetskymars" tot het laatste "Tarabas".
En toevallig van deze twee het meest.
Tarabas, het hoofdpersonage, lijkt wel uit 3 totaal verschillende mannen te bestaan: Tarabas, de jaloerse en agressieve minnaar in de VS, later als harde kolonel in het leger van zijn thuisland, en nog later als de heilige boeteling. Ik heb er geen idee van wat de auteur met dit boek wilde duidelijk maken. Ik las, in een boeiende bespreking van dit boek op Tzum, dat Roth deze roman in zeven haasten schreef wegens ernstig geldgebrek. Toch heb ik van het lezen er van genoten.
Ik hoop dan ook dat Joseph Roth dat ook gedaan heeft van de drank, die hij zich zonder twijfel met de opbrengst van deze roman heeft veroorlooft.

[Stanley Levine · Rating 5 out of 5]

An absorbing read from start to finish, with many unexpected turns and surprises. Masterful control of style. Stark and powerful. Roth in 1934 is at the height of his power. -- Hard to sum up its intricate plot interweaving many themes into the story of one exceptional man. For the first part of the novel, Tarabas seems like an ogre in his treatment of women, in his thoughtless military atrocities, in his unthinking anti-Semitism, in his self-abandonment to instinct. But after a period of professional success as a ruthless commander, it all falls apart for him. The end is quite different. I will not reveal it, leaving it to your pleasure to discover.

[42 · Rating 5 out of 5]

5 gwiazdek za okładkę - niespodziewany klaps, klapsiątko wręcz, twardą książką, spontanicznie wymierzony pośladkom wielce szanownej małżonki, rozległ się szerokim i doniosłym echem po całej kamienicy. Brawa dla wydawcy: cóż za wspaniały rezonans!

Sam tekst książki zaś: wyjątkowy. Historia gościa na tej ziemi, Tarabasa, złego i świętego, mordercy i pokutnika, wspaniała. Chciałbym dowiedzieć się czegoś więcej o tajemniczej, profetycznej Cygance, co dusze innych czyta i do cna odgaduje. Dopowiem sobie w rozumie.

[Ewoud · Rating 5 out of 5]

Maybe not the best book Roth wrote, but captivating, intriguing, fascinating. Read the old, 1934 dutch translation by Nico Rost, and it looks to me that the somewhat outdated style of writing goes well with the story and it's setting (but indeed, I never checked the new translation). I think that 1934-Dutch reflects more Roth's style and way of thinking.

A stranger on this earth. Glad to have met him.

[Mirjam · Rating 4 out of 5]

Een sterk verhaal over een sterke, wrede man met een zwakte in zijn karakter.
Het verhaal kwam wat afstandelijk over, alsof de schrijver niet te dichtbij de misdaden van Tarabas wilde komen. Vergelijkbaar met De Oude Man en de Zee van Hemingway, maar dan zonder de details. En die heeft zo'n verhaal net iets meer nodig.

[Josep Maria · Rating 5 out of 5]

La Marcha Radetzky, Job y Tarabas constituyen, tal vez, los cimientos de la experiencia histórica que Roth canaliza a través de su obra: la pérdida de un mundo (la Marcha), la llegada de otro mundo absolutamente inquietante (Tarabas), y la huida al nuevo mundo (Job). La primera edición de Acantilado contiene alguna que otra errata.

[Nico Beukema · Rating 2 out of 5]

Ik ben groot fan van het werk van Joseph Roth. Mijn verwachtingen zijn daarom altijd hoog. Tarabas is niet zijn beste boek. Het verhaal spreekt niet aan. Het helpt niet wanneer de hoofdpersoon een onsymphatieke bruut is. Maar niet getreurt. Roth heeft zoveel andere boeken geschreven. Daar zijn wel juweeltjes bij.

[Marcopesta · Rating 4 out of 5]

Da molti anni non leggevo un romanzo di ROTH, ho trovato Tarabas fra vecchi libri. Non mi ha deluso neanche questa volta, anche se a volte lento e frammentato, ma tutta seconda parte è toccante e poetica, un po Dostojevski, ... alla lontana.