Hotel du Nord

by Eugène Dabit

Émile et Louise Lecouvreur font l'acquisition de l'Hôtel du Nord, par l'intermédiaire de Mercier, marchand de fonds. Au comptoir : Philippe Goutay et sa femme. Parmi les locataires : Renée, qui est aussi la bonne de l'hôtel, et son amant, l'ouvrier Pierre Trimault, qui prend la poudre d'escampette en apprenant qu'il va être père. Des habitués, déjà : les joueurs de cartes, le père Louis et Marius Pluche ; Julot, l'éclusier du canal Saint-Martin. Des gens de passage... Des histoires... Eugène Dabit nous conte ici la vie et la mort du petit hôtel du quai de Jemmapes, encore debout aujourd'hui, et qui a inspiré à Marcel Carné l'inoubliable Hôtel du Nord, avec Arletty, Louis Jouvet, Bernard Blier...

Atmosphère ! Atmosphère ! Est-ce que j'ai une gueule d'atmosphère ?

Genres: France, Fiction, French Literature

224 pages, Hardcover

First published January 1, 1929

About the author

Eugène Dabit was a French socialist writer.

He was part of the group "proletarian literature" and had a great success for his short story collection Hôtel du Nord which won the du Prix du roman populiste and was filmed in 1938 by Marcel Carné. He maintained an important correspondence with Roger Martin du Gard.

Dabit was also an amateur artist.

Reviews

[Introverticheart · Rating 4 out of 5]

Taka niepozorna wręcz książeczka, a zupełnie mnie zaskoczyła!
Niby nic wielkiego - ot taka krótka opowieść środowiskowa. Hotel du Nord to bezpieczna przystań dla przybywających do Paryża robotników, praczek, służących, ludzi nieszczęśliwych i tych, którzy ciągle szukają szczęścia. To także azyl dla osób zakochanych, młodych małżeństw, a także miejsce, gdzie kochankowie, pod osłoną nocy, mogą przeżywać krótkie chwile uniesień.

Trzydzieści pięć krótkich rozdziałów tworzy ciekawą opowieść o ludzkim życiu. Losy bohaterów obserwujemy tylko i wyłaćznie z perspektywy ich pobytu w hotelu. Nie jest dane nam zostać z nimi na dłużej, gdy wyjeżdżają - nie podążamy za ich dalszymi perypetiami.

Trafne jest porównanie Hotelu du Nord do starej, pożółkłej fotografii - przyglądając się jej, można poczuć lekkie ukłucie nostalgii.

[Roosje De Vries · Rating 5 out of 5]

Een heel klein beetje Maigret/Simenon



Rare titel, hè; ik zou dat misschien niet zo moeten doen, maar lezen betekent voor mij ook voortdurend en onbewust of half-bewust verbanden leggen met boeken die ik al gelezen heb. Het boekje van Eugène Dabit, Hôtel du Nord, is een heerlijke beschrijving van een wat armoedig hotel in het noorden van Parijs; de gasten en patrons zijn mensen aan de onderkant van de samenleving. Het leven heeft hun niet al te goed bedeeld en zij moeten al sappelend en hosselend in hun onderhoud voorzien. Ik kreeg op een gegeven moment de associatie met Simenons beroemde politiecommissaris Maigret, die meestal met moorden en misdaden geconfronteerd wordt in het milieu aan de onderkant van de samenleving. Maigret heeft sympathie voor deze mensen.
Het is juist de liefde van Dabit en Simenon voor mensen uit deze sociale laag die hun boeken aandoenlijk, wrang, weemoedig en ook liefdevol maken. Dabit was een communist, en kwam zelf uit een arbeidersgezin. De liefde voor de gewone man zet hem tot het schrijven van een sfeervolle roman.

Het boek heeft geen plot; er is wel een duidelijk begin, wanneer de Lecouvreurs het hotel kopen en het einde van het boek is tevens het einde van het hotel: de moderne tijd en de kapitalisten hebben ultiem toegeslagen.

Ik schrijf hierboven wel dat de personages in het boek ‘aandoenlijk’ zijn, en dat is denk ik een misleidend begrip. De personages zijn gewoon zichzelf met hun besognes, hun gedoe, hun drankzucht, hun amoureuze uitspattingen, hun vieze kleren, hun zware arbeid, hun het-er-zoveel-mogelijk-de-kantjes-vanaf-lopen, hun kwaadsprekerij, hun jaloezietjes, hun gulzigheid, het elkaar bedriegen, maar de patrons van het hotel zijn tegelijkertijd - ook zij moeten hard aanpoten - wel ruimdenkend, in ieder geval ruimdenkender dan de burgerij. Ze hebben niets tegen prostitutie, maar willen geen ‘uren-hotel’ en geen dienstmeisje dat haar gunsten verkoopt en ook geen opgedirkte straatmadelief in hun bedrijf. Zijn ze op de hoogte van de homoseksualiteit van een goed klant of vinden ze diens travestie alleen maar vermakelijk? Hun leven is vol energie en ook vol van de arbeidersfeesten op feestdagen.

Deze roman is een ode aan gewone mannen en vrouwen, van wie de vrouwen hoe dan ook aan het kortste eind trekken, meestal dan. De een is wat uitgekookter dan de ander. Als vrouw is het nog lastiger niet te verhongeren en te verzuipen in de grote stad. Het platteland, dat zij ontvlucht zijn biedt hun ook weinig. Dat is de tragiek.

Karaktertekeningen zijn treffend en effectief. Veel van de arbeiders zijn afkomstig van het platteland en komen hun geluk, gedwongen, in Parijs beproeven. In zekere zin is het dus ook een sociale roman, maar het ligt er niet dik bovenop.
Ik heb de roman vrijwel in een keer uitgelezen. Dat moet je eigenlijk niet doen. Langzaam savoureren is het devies.

In ieder hoofdstukje staat iemand centraal. Wat meer ruimte krijgt onder andere het dienstmeisje Renée, die door haar minnaar verlaten wordt, omdat ze zwanger is. De patronne raadt haar aan het kind op het platteland bij een min onder te brengen, zodat zij geld kan verdienen. Zo’n verhaal van een onschuldig plattelandsmeisje dat verleid en als een vod in een hoek geschopt wordt, is niet nieuw natuurlijk.
Dabit slaagt erin zijn personages volstrekt geloofwaardig te beschrijven, hun slechte kanten worden niet veronachtzaamd maar ook niet al te vet aangezet. In 1938 maakt regisseur Marcel Carné (dank Mirjam de Veth) er een film van. Dat ligt erg voor de hand. De mensen zijn uiterst beeldend beschreven: je ziet ze zitten kaarten en drinken; aan de toog hangen; uitgeput op hun bed vallen, hun maaltijd naar binnen schrokken of juist met weinig eetlust er lusteloos in rondprikken.

De Veth schrijft in haar nawoord dat Dabits ouders een dergelijk hotel hadden; Dabit zelf werkte er geregeld. In werkelijkheid werd het hotel niet gesloopt in de jaren twintig. Zijn ouders hadden hun hotel tot WOII en de gevel staat nog steeds overeind. (2020: 145-146)

Ik was bijzonder verrast door deze korte roman van Dabit en ik vind dat iedereen hem moet gaan lezen; zo simpel is het.


Over de auteur:

https://www.uitgeverijvleugels.nl/aut...

Dabit werd in 1898 geboren in een Parijs arbeidersgezin. Na de lagere school werd hij leerling-sleutelmaker, later arbeider bij de metro. De Eerste Wereldoorlog drukt een onuitwisbaar stempel op zijn bestaan. In 1914 wordt zijn vader gemobiliseerd en blijft hij alleen met zijn moeder achter. Een paar jaar later moet hij zelf in het leger, van 1916 tot 1918 vecht hij als artillerist. Over deze periode schrijft hij de bildungsroman Petit Louis, die in 1930 verschijnt. Na de oorlog kan hij niet meer aarden in een geregeld burgermansleven en begint, financieel ondersteund door zijn ouders, te schilderen. Vanaf 1925 neemt de pen de plaats in van het penseel. Zijn literaire talent wordt al vroeg herkend door André Gide, die hem in contact brengt met Roger Martin du Gard, die Dabit intensief literair zou begeleiden. In 1929 verschijnt Dabits bekendste roman L’Hôtel du Nord. 
Dabit is een betrokken mens die zich mengt in de discussie over de bevrijdende mogelijkheden van een nieuwe populistische of proletarische literatuur en hij is een militant antifascist. Maar hij is te vrijzinnig en individualistisch om zich ooit naar een partij te kunnen voegen. In 1935 neemt hij deel aan het Internationaal Schrijverscongres voor de verdediging van de cultuur in het Palais de la Mutualité in Parijs. Hij is inmiddels bevriend met Céline, met wie hij correspondeert. In 1936 reist hij met André Gide, Jef Last, Louis Guilloux en Jacques Schiffrin naar de Sovjet-Unie, waar hij moeite heeft met het streng opgelegde, door de communistische partij strak geregisseerde programma. Hij ziet met eigen ogen dat er in de sovjetheilstaat weinig terecht is gekomen van de socialistische idealen. Onder nooit precies opgehelderde omstandigheden sterft hij op 21 augustus 1936, alleen in een ziekenhuis in Sebastopol. André Gide draagt zijn spraakmakende Retour de l’URSS, waarin hij openlijk van zijn communistische geloof afvalt, aan Dabit op.




Bibliografie:

Titel: Hôtel du Nord
Auteur: Eugène Dabit
Uitgever: Uitgeverij Vleugels
Jaar van uitgave: oorspr. 1929; 2020
Vertaler: Mirjam de Veth; het nawoord is ook van haar
Aantal pagina’s: 146
ISBN: 978 94 93186 12 5

[Bojan Ostojić · Rating 5 out of 5]

Retko ČISTA knjiga. Zaslužuje momentalno reizdanje.

[Jeroen Decuyper · Rating 3 out of 5]

"Hôtel du Nord", voor het eerst gepubliceerd in 1929, vertelt het verhaal van het koppel Émile en Louise Lecouvreur die een hotel overnemen aan de Quai de Jemmapes, gelegen aan het Canal Saint-Martin. In dat hotel wonen vooral arbeiders die in de buurt werken en inwoners van de Franse hoofdstad die aan de zelfkant van de maatschappij leven. Die mensen vormen samen een dwarsdoorsnede van een volkse buurt: jonge mensen die aangespoeld zijn van het platteland en werk zoeken, een paar ouderen die deel uitmaken van het meubilair en al meerdere eigenaars versleten hebben, een paar 'lichtekooien, een travestiet, twee ongehuwde, jonge zussen die een routineus en saai leven leiden tot één van beide verliefd wordt, ... Sommige personages zijn een kort leven beschoren en schuiven vrij snel in en uit het dagdagelijkse hotelleven bij de Lecouvreurs, anderen brengen er nagenoeg hun hele leven door. Tot het hotel in de weg ligt van bouwpromotoren en architecten die andere plannen hebben met het quartier. Een gentrificatie avant la lettre van de volksbuurt.

Het boek is zo goed als plotloos. Bepaalde personages komen meermaals terug in de korte hoofdstukken, maar dat is het zowat. Het boek moet het hoofdzakelijk hebben van de sfeerschepping en de accurate, gedetailleerde beschrijvingen. De discours indirect libre die de auteur gebruikt in het overgrote deel van zijn conversaties draagt bij tot de gemoedelijke sfeer die het boek ademt. Het zorgt weliswaar soms voor verwarring of onduidelijkheid over wie nu precies aan het woord is, maar tegelijk zorgt deze style ervoor dat het verhaal bijzonder vlot leest. De hoofdstukken zijn nooit langer dan een vijf- of zestal pagina's en vertellen anekdotes uit het leven van Jean of Jeanne met de pet. Je kan het boek makkelijk even aan de kant leggen: er is geen draad om kwijt te raken.

In het nawoord van de vertaalster kom je te weten dat Eugène Dabit zijn Hôtel du Nord modelleerde naar het hotel dat zijn ouders in het begin van het interbellum kochten en waar hij nu en dan eens werkte. Zijn ouders hebben het uitgebaat tot aan WOII, waarna het niet gesloopt werd, maar gerenoveerd. De oorspronkelijke gevel valt nog altijd te bewonderen op nummer 102 van de Quai de Jemmapes, maar wanneer je het nu opzoekt op Google Maps, vind je daar een bar-restaurant met dezelfde naam waar geregeld jazzoptredens plaatsvinden. Iets om te onthouden bij een volgend bezoek aan la Ville Lumière.

[Peter · Rating 3 out of 5]

Ongekunsteld beschreven levens van de bewoners van een goedkoop Parijs' hotel in de 20s. Ik houdt wel van die kale stijl; maar de soms best dramatische gebeurtenissen in de levens van de huurders en employees worden ook wel wat vlak zo. De losse episodes met soms terugkerende personen maken dat het boek geen echte spanningsboog heeft. Een mooi beeld van een wereld die plaats moet maken voor de moderne tijd, die ondertussen ook alweer lang voorbij is. En ze drinken graag en rijk gesorteerd!

[Mazel · Rating 5 out of 5]

Émile et Louise Lecouvreur font l'acquisition de L'Hôtel du Nord à Paris, sur le canal Saint-Martin.

Parmi les locataires : Renée, qui est aussi la bonne de l'hôtel, et son amant l'ouvrier Pierre Trimault, qui s'enfuit lorsqu'il apprend qu'il va être père.

Quelques habitués : le père Louis et Marius Pluche, ou encore Julot, l'éclusier du canal. Des gens de passage...

Des scènes drôles ou douloureuses... Des histoires.


Eugène Dabit nous conte la vie et la mort du petit hôtel du quai de Jemmapes, encore debout aujourd'hui, et qui a inspiré à Marcel Carné l'inoubliable Hotêl du Nord, avec Arletty, Louis Jouvet, Bernard Blier... Atmosphère ! Atmosphère !

[julia · Rating 3 out of 5]

3,5

[Henry Spitz · Rating 3 out of 5]

Ich würde Hotel du Nord als cozy bezeichnen. Es passiert nicht allzu viel, aber die vielen kurzen Geschichten ergeben am Ende doch ein größeres Bild. Das Ende ist für mein Empfinden ein wenig überhastet.

[Géraldine · Rating 4 out of 5]

Auteur à redécouvrir. Un livre 'de genre' autour d'un modeste hôtel populaire, du couple de patron, de Renée la femme de ménage, et des clients. Paris, il y a longtemps.

[Cristian Castañeda · Rating 4 out of 5]

«El dinero se acababa y el humor de Trimault cambiaba. Renée esperaba sus besos como una limosna. Pero él no abría la boca sino para gritar.»


Una grata sorpresa esta obra. Llegué a ella tras descubrir que Eugène Dabit es considerado uno de los precursores del estilo que después desarrollaría mi escritor favorito, Louis-Ferdinand Céline. Y, en efecto, encuentro en la prosa de Dabit varios rasgos que anticipan al autor de Viaje al fin de la noche: si bien no alcanza la fuerza impulsiva y arrasadora de Céline, construye una atmósfera similar a partir de las clases populares y emplea, aunque con menor intensidad, un lenguaje impregnado de la jerga informal de esos estratos sociales.
Dabit está catalogado como uno de los narradores que desarrollan la novela proletaria en Francia, y esto se refleja con claridad en Hotel del Norte. La trama nos sitúa en un hotel modesto cuyos dueños, antiguos obreros, encarnan la esperanza de ascender socialmente mediante la compra y administración de una propiedad. Sin embargo, lo que en los primeros capítulos parece un sueño cumplido, se transforma progresivamente en una carga agobiante, pues el trabajo no resulta nada sencillo.
La novela se despliega a través de las pequeñas historias de los personajes que habitan el hotel: obreros, cocheros, ancianos, matrimonios empobrecidos, galanes de poca monta y mujeres provincianas que llegan a París seducidas por promesas de amor. Entre ellos, las figuras femeninas, como Renée y Juana, destacan por su profundidad trágica. Sus historias encarnan la inseguridad, la precariedad y la vulnerabilidad de la mujer en aquella época, constantemente expuesta al abuso y el desamparo. Dabit logra despertar en el lector una mezcla de compasión e indignación ante el destino de estas mujeres que, con su candidez de campesina se ve arrastrada a situaciones que con rapidez desembocan en las peores situaciones, en la miseria más grande, en la moralidad más baja, en la explotación total.
En definitiva, Hotel del Norte es una obra que me ha conmovido y que me ha gustado. De lectura ágil y lenguaje directo, transmite con precisión ese pequeño mundo humano del Hotel: los dramas íntimos de los amantes, los sueños de las mujeres, la soledad de la vejez, las borracheras de los obreros y las luchas sociales reprimidas a golpes. Y, en medio de todo, el hotel logra erigirse como un espacio de comunidad: un techo que cobija, un fuego que aguarda en las noches a quienes sacrifican su cuerpo por unos pocos francos.

[Robert Brouwer · Rating 4 out of 5]

Dit boek verscheen oorspronkelijk in het Frans in 1929. In 1938 verscheen een eerste vertaling in het Nederlands. Ik dacht zomaar, laat ik eens saai en wijdsprakig beginnen. In 2020 kwam bij Uitgeverij Vleugels deze nieuwe vertaling uit, van de hand van Mirjam de Veth. Zij vertaalde ook enkele boeken van Emmanuel Bove. Boeken die ik verslond. Op de een of andere manier dacht ik dat dit boek iets soortgelijks zou zijn als de boeken van Bove. Vanwege Mirjam de Veth, Franstalig, Parijs, interbellum, armoede, en meer van die associaties. Ver zat ik er niet naast, ik heb genoten van dit boek. Het verschilt in die zin dat het boek geen plot kent, of het moet de aankoop van het hotel zijn in het begin en aan het einde de onteigening en onttakeling. De hoofdstukken (35) zijn ultra kort en schetsen de hotelgasten met enkele rake penseelstreken. Daarin zit wel een overeenkomst met Bove misschien, in wiens verhalen ook nooit een woord teveel staat.
De verhalen laten zich het beste lezen in een rustig tempo, denk ik. Zelf las ik een, hooguit twee hoofdstukjes per dag. Het is als een lekkere taart, die je in extra kleine stukken hakt om er langer van te kunnen genieten. Enkele personages keren terug, de meeste komen en gaan in één vertelling. Centraal staan de patron en de patronne, Émile en Louise Lecouvreur. We leven met hen en hun gasten mee. De vormgeving is zoals altijd bij Vleugels tip top. Ik zal nu verder zwijgen.

[Marjo Brenters · Rating 4 out of 5]

Boekje uit 1928 dat in 2020 in het Nederlands is vertaald door Mirjam de Veth. Voor mij een onbekende schrijver, echt een ontdekking. Het boek geeft in korte hoofdstukjes een levendig beeld van de bezoekers, bewoners en ‘patrons’ van Hotel du Nord, dat in een volkswijk in het noorden van Parijs ligt, langs het nu hippe Canal St Martin.
Er komt van alles langs; Renée die als hulp zwanger wordt en haar baby verliest, de sombere Deborger die naar een oudemannenhuis moet, twee zussen die elkaar in de klem houden en een ‘keurige man’ die veel vrienden ontvangt en in travestie naar een dansfeest gaat.
Kleurrijke, menselijke portretten, liefdevol opgeschreven. En wat wordt er veel gedronken…van de vroege ochtend tot de late avond.
Aan het eind worden de patrons onteigend door een groot bedrijf. Ze gaan rentenieren van de opbrengst. De hele buurt gaat op de schop, de moderne tijd breekt aan.

[Mouâd Benzahra · Rating 3 out of 5]

Une société secouée par la Première Guerre mondiale, muette et pourtant omniprésente, alcool, brutalité, abaissement de la femme, misère morale et physique, petite ambition… et un écrivain au style sûr, qui sait ce dont il parle et s’entend à restituer grandes et petites turpitudes et, malgré tout, des moments de joie et de générosité… !

[Alec · Rating 3 out of 5]

The first half of this reads like a phrase-book; after about 20 chapters one gets the gist of these little sketches of Parisian life, the tiny subtle humor of misery and the curious vocabulary of male predation, booze and urbanized peasantry. I would call it the animated short of the 20th c. French lit.

[Robert Tomasz Tomasz · Rating 4 out of 5]

Już się nie piszę takich książek. Jest tutaj jakiś spokój, melancholia, galeria postaci i ich krótkie historie. Cudownie „leniwa” książka!

[Anna · Rating 4 out of 5]

Znalazłam tę książkę w biblioteczce w Parku Krakowskim. Podobała mi się. Idealna lektura na lato. Taka niespieszna, prosta.

[Oleg · Rating 3 out of 5]

Неожиданно приятное чтение. Роман - сборник зарисовок о жизни постояльцев маленького отеля/пансиона в Париже в начале 20 века. Вечные темы на фоне вечного быта: любовь, верность, старость, ностальгия. Рекомендую.